dinsdag 22 januari 2013

Een warm winterverblijf


In het afgelopen najaar van 2012 heb ik op mijn balkon een nestkastje opgehangen. Ik had gelezen dat de vliegopening richting oosten moest zijn en na een boorklus lukte het mij het nestkastje op te hangen. Eigenlijk had ik geen verwachting of er inderdaad een vogeltje in zou komen maar het was het proberen waard want er kwamen altijd genoeg meesjes op mijn balkon in de winter en soms een verdwaald roodborstje. Nu ik in de winter de meesjes wilde bijvoeren en ik al heel wat vetbollen had opgehangen, die ze na een inspectie gewoon met rust lieten, want blijkbaar lusten ze de bollen niet, hing ik in een laatste poging een slinger van pinda’s en vetbollen op van de Kruidvat. En wat dacht je, ze vlogen er op af en ze hingen er soms zelfs met z’n vieren aan wat tot een gekibbel uitdraaide. Natuurlijk was dit een mooi gezicht om de mezen te volgen achter mijn kopje thee. Tot ik erachter kwam dat er elke avond voor het donker werd, zo’n uur of vijf er een meesje vlug in het nestkasje wipte en verdween. Overdag had ik ook al eens een meesje bij het kastje gezien en dan dook ie plots weer met z’n koppie uit het gaatje en vloog weer weg.
Nu had het zelfde meesje zich blijkbaar een slaapplaats veroverd omdat het waarschijnlijk hem of haar wel beviel. Heel schattig vond ik dit en ik werd er ook een beetje blij van, dat zo’n kleine hummel bij mij op het balkon sliep, een soort van logé, had ik op mijn balkon en deze logé was bij mij erg welkom, vooral in deze donkere dagen. Gezellig toch?
Mijn gedachten gingen gelijk vooruit want misschien komt hier wel een vervolg van, een broedsel, je weet maar nooit hoe de natuur zijn gang gaat. Deze mevrouw of meneer mees heeft blijkbaar geen bezwaar om zo dichtbij de mens zijn slaapplaatsje te hebben. Nu ben ik op internet aan het googlen over informatie over mezen en het broeden in nestkastjes om een broedsel uit te laten komen. Erg interessant, de periode van een nestje bouwen en uitvliegen duurt ongeveer 50 dagen. Verder mag het nestkastje niet met de opening in de volle zon geplaatst worden en het hout moet minimaal 1.8 cm te zijn voor goede isolatie. Maar mijn nestkastje is zo “fout als wat” want het voldoet nou niet echt aan de ideale maten en houtdikte, ach het was een Action aktie, dus dan kan je dit verwachten. Maar zo “fout” is het kastje ook weer niet, want deze logé slaapt er maar mooi in.
Verder is het taboe om de mezen niet in hun aanvliegroute te belemmeren als ze hun jongen gaan voeren. Wel kan dit per vogel verschillen, sommigen trekken er niks van aan en gaan gewoon in een boog om het storend object heen. Nou hoop ik dus maar op het laatste, als er al een broedsel komt natuurlijk, want mijn keukendeur en enige deur naar het balkon zou de vliegroute kunnen verstoren en ikzelf als ik mijn balkon in het voorjaar weer wil voorzien van plantjes en deze wil water geven. Maar deze mees is vast een lefgozer of meid want ik dacht gisteren even toen ik “mijn mees” niet meer in zijn kastje zag gaan dat “mijn logé” voorgoed was weggevlogen maar nee, “mijn logé” was er weer en precies vijf uur s’avonds wipte ie van ver weg uit de bosjes tegenover mijn flat rechtstreeks op de waslijn naar het kastje. Wat een toppertje. Ik was echt bang dat ie zich gestoord zou hebben aan het lawaai in mijn keuken tijdens het eten koken en gerommel in de keuken, ook zit er enkel glas in het keukenraam, waardoor het best gehorig is (de nestkast zit 30 cm vanaf het keukenraam). Ik was me zo bewust van het lawaai dat ik maakte gisteravond dat ik echt dacht nou die vogel is er morgen niet meer vooral toen het ook nog zo waaide en buiten er steeds iets rammelde. Nee, deze lefgozer of meid is een blijvertje, die schat.
Ik begin me dus een beetje verantwoordelijk te voelen over mijn logé en hoop als  pleegmoeder in spé, dat het leuk zou zijn als hier net zulke lefgozertjes of meiden als nageslacht, uit zouden vliegen!

Tot de volgende keer, 
een hartelijke groet van Jorie

donderdag 3 januari 2013

Voor herhaling vatbaar, er eventjes tussenuit Texel (najaar 2012)

Het is de eerste keer dat ik dit doe: ik ga namelijk weg op mijn verjaardag, even geen bezoek, geen telefoontjes, heerlijk!  Ik trakteer mezelf op een korte vakantie. Mijn verjaardag is een prima excuus hiervoor. Waarom ook niet? 
Maar voordat het zover is speur ik op het internet naar lastminutes, een goedkope b&b of hotelaanbieding e.d. of vakantiehuisje. Ik heb nog een week de tijd, want ik wil een lang weekend weg, mijn verjaardag valt daarin namelijk.
Dus ik ben tijden aan het googlen. De hele week, elke avond, de hele avond. Om er gek van te worden, wat een gezoek. Zouden andere mensen hier ook zo veel moeite voordoen?
Ik wil graag wel een plek waar ik nog nooit ben geweest, even er helemaal tussenuit dat heb ik echt nodig nu. En wil met het openbaar vervoer, lekker relaxed.
Wel veel schattige adresjes maar geen of nauwelijks goed openbaar vervoer of het is te duur. Of de periode is niet goed. Ik zoek bijna het halve land af.

Nu heb ik dan geboekt! Ik ben helemaal in mijn sas. Het is een lastminute voor drie nachten op het eiland Texel, waar ik nog nooit geweest ben. Een vier persoons- vakantiehuisje, netjes maar een tikkeltje sobertjes ingericht, althans zo lijkt het tenminste.
Kom ik toch weer op een eiland terecht, omdat de andere locaties in het land geen resultaat opleverde. Ik hou van eilanden, dat is ontstaan in mijn jeugd. Mijn puberteitsjaren heb ik op het eiland Curaçao doorgebracht en het was zo compleet anders dan Nederland. Zo’n compleet vrijheidsgevoel had ik daar. Ik liep daar bijvoorbeeld op blote voeten als ik niet naar school hoefde en als ik dan naar school ging dan was dat alleen op ochtenden. Welke kind vindt dit nou niet heerlijk? Dus als ik op één van de Waddeneilanden kom, geeft het mij meteen een compleet vrijheidsgevoel.

Na het boeken google ik nog even verder en kom er achter via google maps, dat het huisje aan het einde van de dijk ligt bij de haven (dat werd trouwens ook vermeld) maar met een autoweg er pal naast! (dat zie je dan niet op de foto van de huisjessite)
He, bah, dacht ik wel even, zit ik avonden verlekkerd van het ene schattige romantische huisje te googlen naar het andere reuze schattige huisje te googlen en heb ik nu een huisje dat pal naast een autoweg ligt. Ik merk dat ik gestrest ben en dan ga ik mopperen en is het relativeren, zo lijkt het, ver weg te zoeken. Zo ook de positieve dingetjes waar ik zo van houd en dat is jammer.  
Dus monter ik mezelf wat op en denk bij mezelf dat ik toch weg ben én op een plek waar ik nog nooit bent geweest en bovendien ook nog een last-minute wat ik wilde. Dus eigenlijk kan het niet beter. Zo, meid, zo ken ik mezelf weer, dat lijkt er weer op.
Ik heb nog even gebeld of de reservering goed is gekomen. Was in orde en zij deed niet moeilijk over de betaling. Ik mocht ook contant bij aankomst betalen. Wouw, dat is pas echt vertrouwen hebben in de medemens! Een hartverwarmertje toch? Kijk daar houd ik van, vertrouwen hebben in je medemens en dan naar mijn eigen persoontje toe. Dat is een cadeautje. Want vaak is het andersom zo ervaar ik het de laatste tijd tenminste. En nu krijg ik het dan eindelijk eens terug. Nou dan heb je mij binnen.
Dus over een week zit ik daar tussen de Texelaren en de schaapjes, Behhhhhhhhhhh
Ik ga ook nog maar even googlen of er een bioscoop te vinden is en leuke restaurantjes voor mijn verjaardag om de dag mee op te fleuren.

Nu ik niet meer terug kan krabbelen, ben ik opeens bang dat het allemaal tegenvalt, het huisje, het eiland en of ik mezelf kan vermaken, alleen. Ja, juist, hmmmm, mijn stress en humeur de laatste tijd steekt de kop weer op. Het is geen terrasweer en ik ben nou eenmaal gek op terrasweer, ik plof dan op heel wat terrassen neer om vanachter mijn kopje koffie verkeerd, pilsje of lunch zo onbespied mogelijk naar mensen te kijken maar vooral te genieten van het mooie weer. Of ik huur een fiets maar wandelen vindt ik ook heerlijk langs het strand.
Nu is het herfst en dan kan je natuurlijk ook heerlijk uitwaaien. Maar je bent meer aangewezen op het huisje als het de hele dag regent. Ja, een buitje oké maar een hele dag door de regen lopen met mijn regencape om, nee, liever niet. Je ziet dan ook zo weinig met die vervelende regenmuts op die half in je ogen hangt en dan nog de regen die in je gezicht striemt. Ik wil wel wat zien en niet allèèn mijn schoenen en de regen die in mijn gezicht zwiept. Daarom ben ik van plan om een vracht boeken mee te nemen, kijk, dat is dan wel weer een strak plan en gezellig toch? Goed zo meid, je komt er wel, beur ik mezelf weer op.

Toch vind ik het altijd weer spannend waar ik terecht kom om te overnachten. Zo een wildvreemd adresje van internet, en ik weet bij god niet waar ik terecht kom, ja, nu ooooooooverdrijf ik natuurlijk maar toch vind ik dit eigenlijk nog het spannendste. Natuurlijk heb ik de foto’s bekeken op de site en het zag er allemaal netjes uit. Het zou wel mijn hang naar een veilig nestje zijn, denk ik.
Het “veilige nestsyndroom” noem ik het nu maar even voor het gemak, ga ik te lijf met de  beoordelingen te lezen van andere reizigers en zo kom ik dan tot resultaat wat aan mijn verwachtingen kan voldoen. Dit keer heb ik meer op de prijs gelet en wat minder op de gezellige inrichting dus dat neem ik dan maar voor lief.

Het is nu half 11 s’avonds en ik ben bepakt en bezakt.
Mijn outfit: een zalmkleurige koffer op wieltjes, een lichtblauwe kleine rugzak voor wat eten en drinken, lectuur e.d. Dan nog een handig klein tasje met geld en ov chip, zo voor het grijpen anders moet ik weer graaien in mijn rugtas.
Maar eigenlijk zie ik en mijn bagage er niet uit, bedenk ik mij, net een vlag op een modderschip.  Het match allemaal niet. Ik draag een groene jas, mijn rugzak is grijsblauw en mijn kleine kipling schoudertasje met geld, OV-chip en sleutels is lichtblauw en dan mijn zalmkleurige koffer. Dit is nou niet echt wat ik noem een modieus kleurenspel. Ik geef het toe aan mezelf, ik hou van harmonie, in veel dingen, zo ook in kleur en kleding. Want daar heb ik behoefte aan. Meestal ben ik wel sportief/netjes gekleed, maar die zalmkleurige koffer dat is het ‘m juist die past er niet bij. Ik had deze koffer ooit voor een zomer vliegreisbestemming gepland. Daar was deze fleurige koffer zeer geschikt voor, dacht ik toen. En ja, voor de prijs kon ik hem of haar niet laten liggen en nu zit ik met dat roze ding opgescheept.
Maar enfin, modderschip of niet, dit mag de pret niet drukken toch, vind ik. Er zijn ergere dingen, veel ergere dingen maar daar wil ik het nu niet over hebben, dat bederft mijn vakantiegevoel alleen maar. Waar ik mijn “energy boost” vandaan haal, bedenk ik mij, nu ik dit opschrijf wordt mij steeds duidelijker: dat schrijven mij zo helpt om mijn gevoelens te ventileren. Het is elke keer weer ware magic om mijn gevoelens op papier om te zetten in een “energy boost” met veel snufjes relativatie, humor en magic.

Als ik opsta is het nog maar zes uur in de ochtend.
In de bus naar het station sta ik ineens tussen de schooljeugd, een hele bus vol. Ik stommel met mijn zalmkleurige koffer tussen de sipkijkende jeugd door. Ik voel me opeens opgelaten, met mijn roze koffer naar vakantiebestemming. Ik mag op vakantie en de jeugd moet naar school. Het is voor mijn gevoel doodstil in de bus en ik zie alleen die gezichten waar geen spoortje emotie van af te lezen valt, haast een intens ongeïnteresseerdheid, zoals de jeugd kan zijn. Het doet me opeens aan vroeger denken, dat ik ook altijd een hekel had om naar school te gaan.
De bus rijdt alweer en ik zwoeg dus door het gangpad tussen jeugd die geen zin heeft in de dag lijkt te hebben en ze gaan geen centimeter opzij. Ik excuseer me naar een staande plek met kofferruimte en sta de hele tijd tot het station.
Ik ben even wat van mijn stuk gebracht door dit intermezzo en het bederft een beetje mijn goedgemutste vakantiegevoel en mijn gespannen zenuwen nemen het een klein beetje over. Zo voel ik me ook weer even “de onzekere puber”van vroeger tussen al die jeugd. 
Ik richt me op de deur van de bus waar ik naar buiten kan kijken. Ik ben wat in gedachten verzonken.  “Ik ben er echt aan toe om even weg te zijn vooral omdat ik om het minste of geringste uitval. Op mijn werk bijvoorbeeld, als ik gefrustreerd ben, en mijn computer doet niet wat ik wil. Dan floep ik, soms er zo maar wat uit, een scheldwoord, gewoon uit pure frustratie. Gefrustreerd ben ik af en toe als het niet wil zoals ik wil op mijn werk. En eigenlijk is dat niks voor mij om zo mijn frustraties af te reageren. Ik vloek soms zo maar, wel stilletjes, binnensmonds, maar het floept er gewoon uit. Het is ordinair vloeken op mijn werk. Het ontsnapt me zomaar en zo ben ik opeens een “ordinair viswijf” geworden. Dat is natuurlijk overdreven maar soms gaan dingen gewoon niet zoals ik wil en computers en ik hebben een haat en liefde verhouding nu eenmaal.
Van een “verlegen pubermeisje” en de altijd begripvolle tot rede vatbare vrouw,  “draai” ik door tot een vijftigjarige bakvis. Dit kan toch niet zo doorgaan?” Ach, dat valt wel mee joh, je hebt gewoon een inhaalslag te maken omdat je juist als pubermeisje nooit wat zei. En niet te vergeten ik hoef ook niet altijd aardig gevonden te worden dat is verleden tijd. Eindelijk kan ik dit tegen mezelf zeggen en mag ik van mezelf  ook eens uitschieten als ik gestressd ben. Eindelijk !!
Het is druilerig weer en erg koud als ik op het station Amersfoort wacht en moet overstappen.
Graag had ik nu mijn winterjas aan en mijn herfstjas thuisgelaten. Mijn spijkerbroek voelt koud tegen mijn benen aan en ik ril als een verkleumd vogeltje.
Gelukkig heb ik ook een maillot in mijn koffer gestopt. Bij het vooruitzicht om deze lekker aan te trekken word ik een heel klein beetje warmer maar dan ook een heel klein beetje.
Op het laatste traject met de trein van Amsterdam naar Den Helder eet ik mijn brood en yoghurt op. De zon laat zich heel af en toe zien maar het is overwegend bewolkt.
Toch nog laat aangekomen op Texel, half vier. Ik sms de familie dat ik een boot later kom.
Op mijn NS routeplanner stond toch duidelijk dat ik er 3 uur over deed. Ik heb twee sprinters genomen en die stoppen op elk station. De Intercity’s hadden vertraging.

Op Texel, doet Piet open, als ik aanbel voor de sleutel van het huisje.  Piet doet de bovenste helft van de deur open en leunt ontspannend over de deur naar voren, alsof hij alle tijd van de wereld heeft. Hij monstert mij wat aan en zegt: “Ben je helemaal alleen? Waar is het misgegaan? Ik zie zijn humervolle rechtdoor zee blik en speel het spel mee. Ik zeg: “Nou eh, heb je even? En ik lach er bij. Hij vertelt dat zijn vrouw een nieuwe coupe aan het aanmeten is en dat hij de honneurs even moet waarnemen. Hij gaat mij voor en zeult mijn koffer galant naar boven. Voordat we het huisje ingaan vertelt hij over de steen met 3 namen erin gegraveerd als mijn oog hierop valt en ik het hardop lees. Het zijn de namen van zijn echtgenote en hun overleden kindje en de vakantiestreek in Spanje waar ze verbleven toen het kindje verwekt was. Piet is er heel open en nuchter in als hij dit mij verteld. Dat is heel mooi, mompel ik, want ik ben een beetje overdonderd toch door Piets nuchterheid en openheid.
Piet legt verder nog Eén en ander uit: de luie ligstoel in de woonkamer. Zo’n stoel die altijd in advertenties staan en waar je helemaal gestrekt in kan liggen door een druk op de knop.
O, jee grap ik, zo kom ik hier nooit meer weg.
Zijn vrouw wipt ook nog even langs met haar nieuwe coupe. Een leuk stel.

Het huisje is in het “echt”boven mijn verwachting heel gezellig.  Ook is het opvallend schoon, kraakhelder, alles blinkt en alles is zo goed verzorgd dat het als een warme deken om mij heen valt. Wat was ik hier aan toe. En die relaxte stoel daar ga ik alle dagen in zitten.
Als ik na een lange dag dan eindelijk naar het toilet ga, kom ik in het heerlijkste ruikende kamertje terecht met aanwezig toiletpapier.  Ik zie een glazenpotje gevuld met olie en hierin steken geurende stokjes. Zo kan ik van elk toiletbezoekje nog genieten ook.

Het is inmiddels laat en ik besluit eerst naar de supermarkt te gaan. De Spar moet hier om de hoek zijn. Het begint net te regenen en ik sla mijn regencape om. Deze waait mij gelijk aan alle kanten om de oren als ik naar de Spar loop. Ik sla mijn boodschappen in, spaghetti voor 2 avonden, klein flesje roze huismerk, half brood, boter, melk en wat beleg. Ook zie ik Texelse schapen handcrème met wolvet en teatree olie voor mijn eczeem en neem deze ook mee.
Ik koop nog een vismenu met slibtongetjes en patat dan hoef ik niet te koken vanavond. Lekker makkelijk.
Het blijft regenen. Als ik weer in het huisje ben, pak ik, na het eten, mijn koffer uit en zet thee en lees in het 
gastenboek, allemaal complimentjes voor de gastvrouw en daar kan ik me helemaal bij aansluiten.
Vanuit mijn huisje is de autoweg niet te zien en het lawaai van auto’s is niet te horen: de dijk is lekker hoog. Knus zit ik dus achter de dijk en naast mij als buren, Piet en Corine. Wat kan me nog gebeuren? Het “veilignestsyndroom” is helemaal te vreden gesteld in mij.
Daarna bekijk ik mijn favoriete tv programma “The Voice”  en daarna lig ik om tien uur al in een heerlijk bed.

Zaterdag
Het is 11.00 uur en het is bewolkt maar droog!
Ik benut deze kans en ga de oude haven van Oudeschild bekijken. Ik wandel naar de oude haven toe. Alles ziet er een beetje triest en verlaten uit door het natte weer. Er is niet veel leven in de haven, het is natuurlijk ook geen toeristenseizoen meer.  Ik zie een oud scheepje wat ze willen optakelen. Ik loop verder.
De grote vissersboten met hun netten liggen er stil bij. Namen als “avontuur” en “vertrouwen” spreken voor zich: een hard vissersbestaan en elke keer dag opnieuw de zee trotseren.
De vissershuisjes achter de dijk zijn nu omgetoverd tot schattige winkeltjes met prularia. Of winkels met specifieke Texelse wollenkleding.
Ik besluit de bus te nemen naar Den Burg om daar wat te shoppen.
Na mijn VVV bezoek waar ik een kaart van Texel heb ingeslagen met bioscoopprogramma en stadswandeling van Den burg vertrek ik naar het centrum. Mijn 1e kop koffie drink ik bij de bakker en trakteer mezelf ook maar gelijk op een Den Burgse bol, aangeraden door het verkoopstertje, een mierzoet gebakje.
Daarna bekijk ik de winkeltjes in Den Burg. Een compact centrum met gezellige winkelstraatjes en oude pandjes. Ik snuffel wat in gezellige winkelpandjes en ga een outdoorzaak in om een rugtas te bekijken en pas nog een leuke bodywarmer. Bodywarmers zijn mij vaak te groot en dan zie ik eruit als een Michelin mannetje. Maar ik vindt de bodywarmer toch minder mooi dan toen de paspop haar aanhad. Jammer, en alles is trouwens peperduur. Dus ik houdt mooi de knipt dicht. Kijken en niet kopen dan maar.
Wat later op de middag na nog een kop thee met een warme tosti te hebben gegeten vind ik het wel welletjes en pak de bus weer naar mijn huisje achter de dijk in Oudeschild.
Daar maak ik plannen voor de zondag als het slecht weer is. Er zijn twee museums.
Museums kunnen dodelijk saai zijn maar deze zijn juist heel levendig, een natuurmuseum waar ze zeehondjes voeren en informatie over de wadden hebben. Het andere museum ligt in Oudeschild zelf, een kolossaal houten gebouw wat erg opvalt. Het lijkt wel van aangespoeld hout te zijn gemaakt. Hier blijkt de hele VOC tijd tot leven is gekomen en waarin Texel een grote rol heeft gespeeld.
Ik maak spaghetti klaar en geniet hiervan met een glaasje roze (huismerk van de Spar is echt lekker)
Verder lees ik nog wat en ga naar bed.

Zondag

Het is droog! 10.00 uur vertrokken.
Geen museumbezoek dus en eigenlijk ben ik daar ook wel blij om want ik wil de zee zien en langs het strand lopen. Dat vind ik tenminste echt horen bij een eilandbezoek.
Dus ik wandel blij het huisje uit en ga eerst eens kijken of er een fiets te huur is maar alles is op zondag dicht. Dus besluit ik te lopen naar Den Burg en bekijk de kaart eens, het Skilpaadje loopt naar Den Burg, dus dat lijkt me wel wat.
Ik kom er achter dat dit een heel oud paadje is, langs het paadje loopt namelijk nog het oude slootje waar de roeiboten, in de rijke VOC tijd (16 en 17e eeuw), hun watervoorraad op haalden in houten tonnen waarna zij weer terug roeiden naar de grote schepen. Deze schepen waren van o.a. admiraal de Ruyter en Tromp en zij meerden voor de Texelse kust in Oudeschild aan voor hun watervoorraad. Het bijzondere aan het water van Texel op dit deel van het eiland was dat het veel ijzer bevatte en daardoor kon het water langer bewaard blijven om de grote overtocht te maken naar Kaap de Goede Hoop in Afrika. Zodat vele ook buitenlandse schepen bij Texel aanmeerden om het ijzerhoudende water op te halen.
Nederland was in die tijd één van de rijkste landen dankzij hun scheepvaart.
Ook wandel ik langs het landhuis, waar de grote zeevaarders Tromp en de Ruyter verbleven, welke nog intact is, maar weliswaar vervallen. Het plan was om dit landhuis weer te renoveren.
Ook zijn er nog twee van de vijf waterputten of weesputten  te zien tegenover het vervallen landhuis.  De weesputten en dus het water waren zoals de naam al zegt eigendom van een weeshuis.  Het weeshuis werd dan ook betaald voor het water dat men meenam aan boord. Toen ik verder wandelde langs het paadje vond ik het toch bijzonder leuk om zo in de geschiedenis van die rijke tijd te lopen.
Alhoewel ik dus niet echt een museumbezoekster ben werd ik toch geprikkeld om deze fascinerende VOC tijd op Texel eens te gaan bekijken in het museum van Oudeschild. Misschien dacht ik, kan ik morgen op mijn vertrekdag dit museum nog een bezoekje brengen.
 Na mijn wandeling met de weesputten loop ik Den Burg in en bekijk de bustijden voor s'avonds want ik trakteer mezelf op een bioscoopje, een Nederlandse film draait “de marathon” en deze film wilde ik altijd nog zien. En nou draait deze in Den Burg, wat een bofkont ben ik.
Daarna wacht ik op de bus die naar het strand zou moeten gaan en mij moet afzetten bij paal 17. Uit de folders die ik bestudeerd heb, is dit het enigste restaurant die nog buiten het seizoen open is. Ik kijk op het bordje bij de bus maar deze halte staat er niet op vermeld.
Alhoewel ik wat twijfel of de bus hier wel naar toe gaat, vraag ik het toch maar even aan een wachtende medebusreizigster.  Zij lacht en zegt: “ik moet daar ook heen want ik werk daar”. Nou zeg ik: “dan ga ik met je mee”. Kijk, denk ik, dat vind ik nou leuk, hier houd ik zo van, van die kleine toevalligheden. Dus ik houd haar in mijn vizier en stap uit als zij ook uitstapt. De bus gaat eerst naar De Koog om dan op de terugweg langs het strand te gaan naar paal 17.
We praten wat onderweg en zij vertelt mij dat ze studeert in Leeuwarden en in de weekenden het hele jaar door werkt op Texel. Na onze korte wandeling door de duinen komen we aan bij het een groot modern restaurant, met wanden ook weer van “oud”ogend sloophout net als het museum in Oudeschild. En het is toch druk daarbinnen, als ik de deur open doe, tjokvol! Dit had ik nou ook niet verwacht. Ik besluit naar boven te gaan en maak gelijk gebruik van het toilet om daarna een plekje uit te zoeken. Boven is er nog plek genoeg.
Ik installeer me aan een tweepersoons tafeltje aan de muur met uitkijk op zee en ook nog met zicht op de bar. Het heeft allemaal een fijne vakantiesfeer, ik zie families met kinderen, jongelui, ouderen, kortom een heerlijk allergaartje. Ik hou van het geroezemoes wat dan ontstaat.
Ik pak mijn schrijverij uit mijn rugtas en ik schrijf mijn dingetjes op hoe ik mijn dagen doorbreng op Texel. Met schrijven ervaar ik dat ik dicht bij mijzelf kan blijven, juist op plekken waar ik nog nooit eerder ben geweest en dat is een heerlijk gevoel. Mijn schrijverij ordent mijn gedachten, ruimt op, relativeert, breng humor bij mij naar boven en is mijn “vaste” metgezel geworden. Mijn tweede metgezel is mijn puzzelboek. Zo voel ik me nooit echt alleen en creëer ik een thuisgevoel om me heen een soort van “gezelligheidsbubbel”, die mij aan thuis doet denken, alsof ik dus bij mij thuis op de bank zit en dan ga ik me ook echt ontspannen voelen en dan gaat het schrijven in rap tempo. Ik observeer wat en zie een jong stel wat niet zo veel zegt. Het meisje lijkt heel verlegen maar kijkt ook tegelijk wat ontevreden. Dan nog een familie met baby. De moeder is steeds met de baby in de weer. 
Ik neem af en toe een hap van de warme appeltaart met slagroom en een slok koffie verkeerd. Zalig! Ik heb zin om nog wat langer te blijven zitten omdat ik zo geniet van alles. Dus nog eventjes genieten van mijn tweede bakkie koffie!
Het is nog steeds droog, Joepie! En daarom besluit ik mijn “bubbel” te verlaten.
Ik loop richting strand en wandel met de wind in mijn gezicht richting het toeristische badplaatsje De Koog.
Op een gegeven moment loop ik helemaal alleen op het strand. Op ongeveer 200 meter voor en achter mij lopen weer mensen. En ik voel eventjes een heerlijke vrijheid, het idee dat ik op een privéstrand aan het lopen ben, helemaal voor mij alleen. De wind waait hard en ik kan vrijuit zingen zonder dat iemand mijn valse stem hoort. Ha, ha. Ik geniet en begin zomaar een verzonnen lied te zingen gericht aan Neptunus van de zee en of hij mij een geliefde wil sturen. De romanticus in mij komt weer naar boven; ik hoop stiekem dat Neptunus mij gehoord heeft en hij zijn drietand richt op mijn toekomstige geliefde! Wat ben ik toch weer een dwaze romanticus. Toch pink ik een traantje weg.
Het is koopzondag als ik na de strandwandeling aankom in De Koog en dus, winkelfriek als ik ben, kom ik weer helemaal aan mijn trekken op mijn verjaardag. Koop alleen een magneet met twee Texelse schaapjes voor op de koelkast.
Het weer is veranderd en het is ondertussen gaan miezeren. Ik heb nog net tijd voor een kop thee alvorens de bus terug te nemen. Ik drink mijn kop thee in een café met kerstsfeer, zo ziet het eruit althans als ik naar binnenkijk. Voor mij was dat de doorslag om juist naar dit café te gaan. Ik hou namelijk erg van een gezellige sfeer, mijn “gezelligheidsbubbelgehalte” stijgt gelijk, en ik ben dan net een poes die zich hierin kan koesteren. Ik geef mijn complimenten over de gezellige kerstsfeer door aan de jonge ober. Hij zegt, nou het is geen kerstsfeer hoor maar meer een herfstsfeer, rode bladeren en besjes enzo. Nou ja, zeg ik, het is allemaal rood maar wel gezellig. Gauw drink ik mijn kop thee naar binnen. Ik heb toch niet zo heel veel tijd meer voor de bus komt.
In Den Burg aangekomen was het plan dat ik in mijn huisje de spaghettiprak van de vorige avond zou opeten en dan terug met de bus naar Den Burg voor de film. Maar als ik het uitreken heb ik niet genoeg tijd meer en moet ik me wel heel erg haasten. Dat wordt niks, dat is een gevlieg denk ik. Dus blijf ik in Den Burg en heb dan ruim twee uur de tijd.  Het is voor mij een hele mijlpaal om in m’n eentje te eten. Want ik vindt het eigenlijk zo ongezellig.  Ik weet dan nooit waar ik kijken moet, strak naar de muur tegenover je, waar niks te zien valt. Je kan toch ook niet steeds naar het bord van je buren kijken, dat is ook onbeleefd. En als een “dollemans” je bord leeg eten om dan niks te proeven is toch ook zonde?  Als ik mij opeens bedenk hoe ik mezelf bij paal 17 vermaakt heb door in een “gezellige bubbel” te gaan zitten, dan lukt het me vast ook wel bij het eten.  En het helpt ook dat het restaurant gelijk een filmhuis is en een heel ongedwongen sfeer uitstraalt van een hapje eten en een filmpje doen!
Dus zit ik tevreden aan mijn tafeltje in de vitrine te schrijven en wacht op de menukaart. Ik heb voor het plekje in de vitrine gekozen omdat ik dan vrij uitzicht heb, op de straatjes van Den Burg. En het is een rustige plek. Naast mij zit een jong stel met een vrolijk jochie die lekker door het café holt. Maar het is zondag en nog erg rustig. En wat zie ik, een hele leuke bijkomstigheid is dat er een tv hangt vlak voor mijn neus met de recentste films. Dus waar heb ik me druk om gemaakt? Ik heb genoeg te zien nu zonder dat ik hoef “navel te staren”.
Ik bedenk dat ik mezelf vandaag een leuke verjaardag heb gegeven en ben daar best trots op.
In het huisje had ik vooral plannen gemaakt voor als het slecht weer zou worden. Ik ben altijd een planner geweest. Ik weet niet beter dan dat ik dit altijd gedaan heb op vakanties en nu is de dag uit zichzelf ontstaan wat ook eigenlijk wel beter bij mij past. Dat ik op het moment ter plekke besluit wat ik ga doen. Ik bekijk het menu en kies voor de kippenspies. Het smaakt goed,  mals vlees, maar het had ook net zo goed van een varken kunnen zijn,  de kip proef ik er niet in. Verder knapperige patatjes en een pluk sla. Ik eet en kijk af en toe naar de hangende tv. Ik ben tevreden.
Als ik alles op heb dan ga ik weer wat puzzelen . Ik heb nog een uur te gaan.
Maar mijn pen is leeg, dus moet ik wel van mijn lekker geïnstalleerde plekje af om een pen te lenen. Om nou een uur naar die steeds herhalende films te kijken dat wordt me net wat te veel.
Gelijk een koffie verkeerd besteld en ik kan weer lekker door puzzelen. Het gezin met het jochie is vertrokken en nu zit ik helemaal alleen en ik vindt het heerlijk! Niks ongezelligs aan.  De bediening is erg aardig. Ze vragen of het lukt met het puzzelen en of alles naar wens is. Mijn verjaardag kan niet meer stuk en mijn weekend op Texel is geslaagd.
Wat ik vooral geleerd heb tijdens deze Texelvakantie is dat als ik maar dicht bij mezelf blijf, heel dicht, zonder franje, dus gewoon “zijn” en mijn thuisgevoel bubbel creëer, dit mij een ontspannen gevoel oplevert zodat ik meer mezelf kan zijn zonder fratsen, ook naar anderen toe. Dat levert ook momentjes van “echt” contact met mensen op en dat voelt goed want dan wordt je bevestigd in je “zijn”. Ik had van te voren niet kunnen bedenken dat ik tegen mezelf  zou zeggen: missie volbracht en glansrijk geslaagd!!  

Tot de volgende keer,
een hartelijke groet van Jorie