Het is de eerste keer dat ik dit
doe: ik ga namelijk weg op mijn verjaardag, even geen bezoek, geen
telefoontjes, heerlijk! Ik trakteer
mezelf op een korte vakantie. Mijn verjaardag is een prima excuus hiervoor.
Waarom ook niet?
Maar voordat het zover is speur ik op
het internet naar lastminutes, een goedkope b&b of hotelaanbieding e.d. of
vakantiehuisje. Ik heb nog een week de tijd, want ik wil een lang weekend weg,
mijn verjaardag valt daarin namelijk.
Dus ik ben tijden aan het googlen.
De hele week, elke avond, de hele avond. Om er gek van te worden, wat een
gezoek. Zouden andere mensen hier ook zo veel moeite voordoen?
Ik wil graag wel een plek waar ik
nog nooit ben geweest, even er helemaal tussenuit dat heb ik echt nodig nu. En
wil met het openbaar vervoer, lekker relaxed.
Wel veel schattige adresjes maar
geen of nauwelijks goed openbaar vervoer of het is te duur. Of de periode is niet goed. Ik zoek
bijna het halve land af.
Nu heb ik dan geboekt! Ik ben helemaal
in mijn sas. Het is een lastminute voor drie nachten op het eiland Texel, waar ik
nog nooit geweest ben. Een vier persoons- vakantiehuisje, netjes maar een tikkeltje sobertjes
ingericht, althans zo lijkt het tenminste.
Kom ik toch weer op een eiland
terecht, omdat de andere locaties in het land geen resultaat opleverde. Ik hou
van eilanden, dat is ontstaan in mijn jeugd. Mijn puberteitsjaren heb ik op het
eiland Curaçao doorgebracht en het was zo compleet anders dan Nederland. Zo’n
compleet vrijheidsgevoel had ik daar. Ik liep daar bijvoorbeeld op blote voeten
als ik niet naar school hoefde en als ik dan naar school ging dan was dat
alleen op ochtenden. Welke kind vindt dit nou niet heerlijk? Dus als ik op één
van de Waddeneilanden kom, geeft het mij meteen een compleet vrijheidsgevoel.
Na het boeken google ik nog even
verder en kom er achter via google maps, dat het huisje aan het einde van de
dijk ligt bij de haven (dat werd trouwens ook vermeld) maar met een autoweg er
pal naast! (dat zie je dan niet op de foto van de huisjessite)
He, bah, dacht ik wel even, zit ik
avonden verlekkerd van het ene schattige romantische huisje te googlen naar het
andere reuze schattige huisje te googlen en heb ik nu een huisje dat pal naast
een autoweg ligt. Ik merk dat ik gestrest ben en dan ga ik mopperen en is het relativeren,
zo lijkt het, ver weg te zoeken. Zo ook de positieve dingetjes waar ik zo van
houd en dat is jammer.
Dus monter ik mezelf wat op en denk
bij mezelf dat ik toch weg ben én op een plek waar ik nog nooit bent geweest en
bovendien ook nog een last-minute wat ik wilde. Dus eigenlijk kan het niet
beter. Zo, meid, zo ken ik mezelf weer, dat lijkt er weer op.
Ik heb nog even gebeld of de
reservering goed is gekomen. Was in orde en zij deed niet moeilijk over de
betaling. Ik mocht ook contant bij aankomst betalen. Wouw, dat is pas echt
vertrouwen hebben in de medemens! Een hartverwarmertje toch? Kijk daar houd ik
van, vertrouwen hebben in je medemens en dan naar mijn eigen persoontje toe.
Dat is een cadeautje. Want vaak is het andersom zo ervaar ik het de laatste
tijd tenminste. En nu krijg ik het dan eindelijk eens terug. Nou dan heb je mij
binnen.
Dus over een week zit ik daar
tussen de Texelaren en de schaapjes, Behhhhhhhhhhh
Ik ga ook nog maar even googlen of
er een bioscoop te vinden is en leuke restaurantjes voor mijn verjaardag om de
dag mee op te fleuren.
Nu ik niet meer terug kan krabbelen,
ben ik opeens bang dat het allemaal tegenvalt, het huisje, het eiland en of ik
mezelf kan vermaken, alleen. Ja, juist, hmmmm, mijn stress en humeur de laatste
tijd steekt de kop weer op. Het is geen terrasweer en ik ben nou eenmaal gek op
terrasweer, ik plof dan op heel wat terrassen neer om vanachter mijn kopje
koffie verkeerd, pilsje of lunch zo onbespied mogelijk naar mensen te kijken
maar vooral te genieten van het mooie weer. Of ik huur een fiets maar wandelen
vindt ik ook heerlijk langs het strand.
Nu is het herfst en dan kan je
natuurlijk ook heerlijk uitwaaien. Maar je bent meer aangewezen op het huisje
als het de hele dag regent. Ja, een buitje oké maar een hele dag door de regen
lopen met mijn regencape om, nee, liever niet. Je ziet dan ook zo weinig met
die vervelende regenmuts op die half in je ogen hangt en dan nog de regen die
in je gezicht striemt. Ik wil wel wat zien en niet allèèn mijn schoenen en de
regen die in mijn gezicht zwiept. Daarom ben ik van plan om een vracht boeken
mee te nemen, kijk, dat is dan wel weer een strak plan en gezellig toch? Goed
zo meid, je komt er wel, beur ik mezelf weer op.
Toch vind ik het altijd weer
spannend waar ik terecht kom om te overnachten. Zo een wildvreemd adresje van
internet, en ik weet bij god niet waar ik terecht kom, ja, nu ooooooooverdrijf
ik natuurlijk maar toch vind ik dit eigenlijk nog het spannendste. Natuurlijk
heb ik de foto’s bekeken op de site en het zag er allemaal netjes uit. Het zou
wel mijn hang naar een veilig nestje zijn, denk ik.
Het “veilige nestsyndroom” noem ik
het nu maar even voor het gemak, ga ik te lijf met de beoordelingen te lezen van andere reizigers en
zo kom ik dan tot resultaat wat aan mijn verwachtingen kan voldoen. Dit keer heb ik meer op de prijs gelet en wat minder
op de gezellige inrichting dus dat neem ik dan maar voor lief.
Het is nu half 11 s’avonds en ik ben
bepakt en bezakt.
Mijn outfit: een zalmkleurige
koffer op wieltjes, een lichtblauwe kleine rugzak voor wat eten en drinken,
lectuur e.d. Dan nog een handig klein tasje met geld en ov chip, zo voor het
grijpen anders moet ik weer graaien in mijn rugtas.
Maar eigenlijk zie ik en mijn
bagage er niet uit, bedenk ik mij, net een vlag op een modderschip. Het match allemaal niet. Ik draag een groene
jas, mijn rugzak is grijsblauw en mijn kleine kipling schoudertasje met geld,
OV-chip en sleutels is lichtblauw en dan mijn zalmkleurige koffer. Dit is nou
niet echt wat ik noem een modieus kleurenspel. Ik geef het toe aan mezelf, ik hou van harmonie, in veel dingen, zo ook in kleur en kleding. Want daar heb ik behoefte aan. Meestal ben ik
wel sportief/netjes gekleed, maar die zalmkleurige koffer dat is het ‘m juist
die past er niet bij. Ik had deze koffer ooit voor een zomer vliegreisbestemming gepland.
Daar was deze fleurige koffer zeer geschikt voor, dacht ik toen. En ja, voor de
prijs kon ik hem of haar niet laten liggen en nu zit ik met dat roze ding
opgescheept.
Maar enfin, modderschip of niet, dit
mag de pret niet drukken toch, vind ik. Er zijn ergere dingen, veel ergere
dingen maar daar wil ik het nu niet over hebben, dat bederft mijn
vakantiegevoel alleen maar. Waar ik mijn “energy boost” vandaan haal, bedenk
ik mij, nu ik dit opschrijf wordt mij steeds duidelijker: dat schrijven mij zo
helpt om mijn gevoelens te ventileren. Het is elke keer weer ware
magic om mijn gevoelens op papier om te zetten in een “energy boost” met veel
snufjes relativatie, humor en magic.
Als ik opsta is het nog maar zes
uur in de ochtend.
In de bus naar het station sta ik
ineens tussen de schooljeugd, een hele bus vol. Ik stommel met mijn
zalmkleurige koffer tussen de sipkijkende jeugd door. Ik voel me opeens
opgelaten, met mijn roze koffer naar vakantiebestemming. Ik mag op vakantie en
de jeugd moet naar school. Het is voor mijn gevoel doodstil in de bus en ik zie
alleen die gezichten waar geen spoortje emotie van af te lezen valt, haast een intens
ongeïnteresseerdheid, zoals de jeugd kan zijn. Het doet me opeens aan vroeger
denken, dat ik ook altijd een hekel had om naar school te gaan.
De bus rijdt alweer en ik zwoeg dus
door het gangpad tussen jeugd die geen zin heeft in de dag lijkt te hebben en ze
gaan geen centimeter opzij. Ik excuseer me naar een staande plek met kofferruimte
en sta de hele tijd tot het station.
Ik ben even wat van mijn stuk
gebracht door dit intermezzo en het bederft een beetje mijn goedgemutste
vakantiegevoel en mijn gespannen zenuwen nemen het een klein beetje over. Zo voel ik me ook weer even “de
onzekere puber”van vroeger tussen al die jeugd.
Ik richt me op de deur van de bus waar
ik naar buiten kan kijken. Ik ben wat in gedachten
verzonken. “Ik ben er echt aan toe om
even weg te zijn vooral omdat ik om het minste of geringste uitval. Op mijn
werk bijvoorbeeld, als ik gefrustreerd ben, en mijn computer doet niet wat ik
wil. Dan floep ik, soms er zo maar wat uit, een scheldwoord, gewoon uit pure
frustratie. Gefrustreerd ben ik af en toe als het niet wil zoals ik wil op mijn
werk. En eigenlijk is dat niks voor mij om zo mijn frustraties af te reageren.
Ik vloek soms zo maar, wel stilletjes, binnensmonds, maar het floept er gewoon
uit. Het is ordinair vloeken op mijn werk. Het ontsnapt me zomaar en zo ben ik
opeens een “ordinair viswijf” geworden. Dat is natuurlijk overdreven maar soms
gaan dingen gewoon niet zoals ik wil en computers en ik hebben een haat en
liefde verhouding nu eenmaal.
Van
een “verlegen pubermeisje” en de altijd begripvolle tot rede vatbare vrouw, “draai” ik door tot een vijftigjarige bakvis.
Dit kan toch niet zo doorgaan?” Ach, dat valt wel mee joh, je hebt gewoon een
inhaalslag te maken omdat je juist als pubermeisje nooit wat zei. En niet te
vergeten ik hoef ook niet altijd aardig gevonden te worden dat is verleden tijd.
Eindelijk kan ik dit tegen mezelf zeggen en mag ik van mezelf ook eens uitschieten als ik gestressd ben.
Eindelijk !!
Het is druilerig weer en erg koud
als ik op het station Amersfoort wacht en moet overstappen.
Graag had ik nu mijn winterjas aan
en mijn herfstjas thuisgelaten. Mijn spijkerbroek voelt koud tegen mijn benen
aan en ik ril als een verkleumd vogeltje.
Gelukkig heb ik ook een maillot in
mijn koffer gestopt. Bij het vooruitzicht om deze lekker aan te trekken word ik
een heel klein beetje warmer maar dan ook een heel klein beetje.
Op het laatste traject met de trein
van Amsterdam naar Den Helder eet ik mijn brood en yoghurt op. De zon laat zich
heel af en toe zien maar het is overwegend bewolkt.
Toch nog laat aangekomen op Texel,
half vier. Ik sms de familie dat ik een boot later kom.
Op mijn NS routeplanner stond toch
duidelijk dat ik er 3 uur over deed. Ik heb twee sprinters genomen en die
stoppen op elk station. De Intercity’s hadden vertraging.
Op Texel, doet Piet open, als ik
aanbel voor de sleutel van het huisje. Piet doet de bovenste helft van de deur open
en leunt ontspannend over de deur naar voren, alsof hij alle tijd van de wereld
heeft. Hij monstert mij wat aan en zegt: “Ben je helemaal alleen? Waar is het
misgegaan? Ik zie zijn humervolle rechtdoor zee blik en speel het spel mee. Ik
zeg: “Nou eh, heb je even? En ik lach er bij. Hij vertelt dat zijn vrouw een
nieuwe coupe aan het aanmeten is en dat hij de honneurs even moet waarnemen.
Hij gaat mij voor en zeult mijn koffer galant naar boven. Voordat we het huisje
ingaan vertelt hij over de steen met 3 namen erin gegraveerd als mijn oog
hierop valt en ik het hardop lees. Het zijn de namen van zijn echtgenote en hun
overleden kindje en de vakantiestreek in Spanje waar ze verbleven toen het
kindje verwekt was. Piet is er heel open en nuchter in als hij dit mij verteld.
Dat is heel mooi, mompel ik, want ik ben een beetje overdonderd toch door Piets
nuchterheid en openheid.
Piet legt verder nog Eén en ander
uit: de luie ligstoel in de woonkamer. Zo’n stoel die altijd in advertenties
staan en waar je helemaal gestrekt in kan liggen door een druk op de knop.
O, jee grap ik, zo kom ik hier
nooit meer weg.
Zijn vrouw wipt ook nog even langs
met haar nieuwe coupe. Een leuk stel.
Het huisje is in het “echt”boven
mijn verwachting heel gezellig. Ook is het
opvallend schoon, kraakhelder, alles blinkt en alles is zo goed verzorgd dat
het als een warme deken om mij heen valt. Wat was ik hier aan toe. En die
relaxte stoel daar ga ik alle dagen in zitten.
Als ik na een lange dag dan
eindelijk naar het toilet ga, kom ik in het heerlijkste ruikende kamertje
terecht met aanwezig toiletpapier. Ik zie een glazenpotje gevuld met olie en
hierin steken geurende stokjes. Zo kan ik van elk toiletbezoekje nog
genieten ook.
Het is inmiddels laat en ik besluit
eerst naar de supermarkt te gaan. De Spar moet hier om de hoek zijn. Het begint
net te regenen en ik sla mijn regencape om. Deze waait mij gelijk aan alle
kanten om de oren als ik naar de Spar loop. Ik sla mijn boodschappen in,
spaghetti voor 2 avonden, klein flesje roze huismerk, half brood, boter, melk
en wat beleg. Ook zie ik Texelse schapen handcrème met wolvet en teatree olie voor
mijn eczeem en neem deze ook mee.
Ik koop nog een vismenu met
slibtongetjes en patat dan hoef ik niet te koken vanavond. Lekker makkelijk.
Het blijft regenen. Als ik weer in het huisje ben, pak ik, na het eten, mijn koffer uit en zet thee en lees in het
gastenboek,
allemaal complimentjes voor de gastvrouw en daar kan ik me helemaal bij
aansluiten.
Vanuit mijn huisje is de autoweg
niet te zien en het lawaai van auto’s is niet te horen: de dijk is lekker hoog. Knus zit ik dus achter de dijk en naast mij als buren, Piet en Corine. Wat kan
me nog gebeuren? Het “veilignestsyndroom” is helemaal te vreden gesteld in mij.
Daarna bekijk ik mijn favoriete tv
programma “The Voice” en daarna lig ik
om tien uur al in een heerlijk bed.
Zaterdag
Het is 11.00 uur en het is bewolkt
maar droog!
Ik benut deze kans en ga de oude
haven van Oudeschild bekijken. Ik wandel naar de oude haven toe. Alles ziet er
een beetje triest en verlaten uit door het natte weer. Er is niet veel leven in
de haven, het is natuurlijk ook geen toeristenseizoen meer. Ik zie een oud scheepje wat ze willen
optakelen. Ik loop verder.
De grote vissersboten met hun
netten liggen er stil bij. Namen als “avontuur” en “vertrouwen” spreken voor
zich: een hard vissersbestaan en elke keer dag opnieuw de zee trotseren.
De vissershuisjes achter de dijk
zijn nu omgetoverd tot schattige winkeltjes met prularia. Of winkels met specifieke
Texelse wollenkleding.
Ik besluit de bus te nemen naar Den
Burg om daar wat te shoppen.
Na mijn VVV bezoek waar ik een
kaart van Texel heb ingeslagen met bioscoopprogramma en stadswandeling van Den
burg vertrek ik naar het centrum. Mijn 1e kop koffie drink ik bij de
bakker en trakteer mezelf ook maar gelijk op een Den Burgse bol, aangeraden
door het verkoopstertje, een mierzoet gebakje.
Daarna bekijk ik de winkeltjes in
Den Burg. Een compact centrum met gezellige winkelstraatjes en oude pandjes. Ik
snuffel wat in gezellige winkelpandjes en ga een outdoorzaak in om een rugtas
te bekijken en pas nog een leuke bodywarmer. Bodywarmers zijn mij vaak te groot
en dan zie ik eruit als een Michelin mannetje. Maar ik vindt de bodywarmer toch
minder mooi dan toen de paspop haar aanhad. Jammer, en alles is trouwens
peperduur. Dus ik houdt mooi de knipt dicht. Kijken en niet kopen dan maar.
Wat later op de middag na nog een
kop thee met een warme tosti te hebben gegeten vind ik het wel welletjes en pak
de bus weer naar mijn huisje achter de dijk in Oudeschild.
Daar maak ik plannen voor de zondag
als het slecht weer is. Er zijn twee museums.
Museums kunnen dodelijk saai zijn
maar deze zijn juist heel levendig, een natuurmuseum waar ze zeehondjes voeren en
informatie over de wadden hebben. Het andere museum ligt in Oudeschild zelf,
een kolossaal houten gebouw wat erg opvalt. Het lijkt wel van aangespoeld hout
te zijn gemaakt. Hier blijkt de hele VOC tijd tot leven is gekomen en waarin
Texel een grote rol heeft gespeeld.
Ik maak spaghetti klaar en geniet
hiervan met een glaasje roze (huismerk van de Spar is echt lekker)
Verder lees ik nog wat en ga naar
bed.
Zondag
Het is droog! 10.00 uur vertrokken.
Geen museumbezoek dus en eigenlijk
ben ik daar ook wel blij om want ik wil de zee zien en langs het strand lopen.
Dat vind ik tenminste echt horen bij een eilandbezoek.
Dus ik wandel blij het huisje uit
en ga eerst eens kijken of er een fiets te huur is maar alles is op zondag
dicht. Dus besluit ik te lopen naar Den Burg en bekijk de kaart eens, het
Skilpaadje loopt naar Den Burg, dus dat lijkt me wel wat.
Ik kom er achter dat dit een heel
oud paadje is, langs het paadje loopt namelijk nog het oude slootje waar de roeiboten,
in de rijke VOC tijd (16 en 17e eeuw), hun watervoorraad op haalden in
houten tonnen waarna zij weer terug roeiden naar de grote schepen. Deze schepen
waren van o.a. admiraal de Ruyter en Tromp en zij meerden voor de Texelse kust
in Oudeschild aan voor hun watervoorraad. Het bijzondere aan het water van
Texel op dit deel van het eiland was dat het veel ijzer bevatte en daardoor kon
het water langer bewaard blijven om de grote overtocht te maken naar Kaap de
Goede Hoop in Afrika. Zodat vele ook buitenlandse schepen bij Texel aanmeerden
om het ijzerhoudende water op te halen.
Nederland was in die tijd één van
de rijkste landen dankzij hun scheepvaart.
Ook wandel ik langs het landhuis, waar de grote zeevaarders Tromp en de Ruyter verbleven, welke nog intact is, maar weliswaar
vervallen. Het plan was om dit landhuis weer te renoveren.
Ook zijn er nog twee van de vijf
waterputten of weesputten te zien
tegenover het vervallen landhuis. De
weesputten en dus het water waren zoals de naam al zegt eigendom van een
weeshuis. Het weeshuis werd dan ook
betaald voor het water dat men meenam aan boord. Toen ik verder wandelde langs
het paadje vond ik het toch bijzonder leuk om zo in de geschiedenis van die rijke
tijd te lopen.
Alhoewel ik dus niet echt een
museumbezoekster ben werd ik toch geprikkeld om deze fascinerende VOC tijd op
Texel eens te gaan bekijken in het museum van Oudeschild. Misschien dacht ik,
kan ik morgen op mijn vertrekdag dit museum nog een bezoekje brengen.
Na mijn wandeling met de weesputten loop ik Den Burg in en bekijk de
bustijden voor s'avonds want ik trakteer mezelf op een bioscoopje, een
Nederlandse film draait “de marathon” en deze film wilde ik altijd nog zien. En
nou draait deze in Den Burg, wat een bofkont ben ik.
Daarna wacht ik op de bus die naar
het strand zou moeten gaan en mij moet afzetten bij paal 17. Uit de folders die
ik bestudeerd heb, is dit het enigste restaurant die nog buiten het seizoen
open is. Ik kijk op het bordje bij de bus maar deze halte staat er niet op
vermeld.
Alhoewel ik wat twijfel of de bus
hier wel naar toe gaat, vraag ik het toch maar even aan een wachtende
medebusreizigster. Zij lacht en zegt: “ik
moet daar ook heen want ik werk daar”. Nou zeg ik: “dan ga ik met je mee”.
Kijk, denk ik, dat vind ik nou leuk, hier houd ik zo van, van die kleine
toevalligheden. Dus ik houd haar in mijn vizier en stap uit als zij ook
uitstapt. De bus gaat eerst naar De Koog om dan op de terugweg langs het strand
te gaan naar paal 17.
We praten wat onderweg en zij
vertelt mij dat ze studeert in Leeuwarden en in de weekenden het hele jaar door
werkt op Texel. Na onze korte wandeling door de duinen komen we aan bij het een
groot modern restaurant, met wanden ook weer van “oud”ogend sloophout net als
het museum in Oudeschild. En het is toch druk daarbinnen, als ik de deur open
doe, tjokvol! Dit had ik nou ook niet verwacht. Ik besluit naar boven te gaan
en maak gelijk gebruik van het toilet om daarna een plekje uit te zoeken. Boven
is er nog plek genoeg.
Ik installeer me aan een
tweepersoons tafeltje aan de muur met uitkijk op zee en ook nog met zicht op de
bar. Het heeft allemaal een fijne vakantiesfeer, ik zie families met kinderen,
jongelui, ouderen, kortom een heerlijk allergaartje. Ik hou van het geroezemoes
wat dan ontstaat.
Ik pak mijn schrijverij uit mijn
rugtas en ik schrijf mijn dingetjes op hoe ik mijn dagen doorbreng op Texel. Met
schrijven ervaar ik dat ik dicht bij mijzelf kan blijven, juist op plekken waar ik
nog nooit eerder ben geweest en dat is een heerlijk gevoel. Mijn schrijverij ordent
mijn gedachten, ruimt op, relativeert, breng humor bij mij naar boven en is
mijn “vaste” metgezel geworden. Mijn tweede metgezel is mijn puzzelboek. Zo voel
ik me nooit echt alleen en creëer ik een thuisgevoel om me heen een soort van “gezelligheidsbubbel”,
die mij aan thuis doet denken, alsof ik dus bij mij thuis op de bank zit en dan
ga ik me ook echt ontspannen voelen en dan gaat het schrijven in rap tempo. Ik
observeer wat en zie een jong stel wat niet zo veel zegt. Het meisje lijkt heel
verlegen maar kijkt ook tegelijk wat ontevreden. Dan nog een familie met baby. De
moeder is steeds met de baby in de weer.
Ik neem af en toe een hap van de
warme appeltaart met slagroom en een slok koffie verkeerd. Zalig! Ik heb zin om
nog wat langer te blijven zitten omdat ik zo geniet van alles. Dus nog eventjes genieten van mijn
tweede bakkie koffie!
Het is nog steeds droog, Joepie! En
daarom besluit ik mijn “bubbel” te verlaten.
Ik loop richting strand en wandel met de wind in mijn gezicht richting het
toeristische badplaatsje De Koog.
Op een gegeven moment loop ik helemaal alleen op het strand. Op ongeveer 200 meter voor en
achter mij lopen weer mensen. En ik voel eventjes een heerlijke vrijheid, het
idee dat ik op een privéstrand aan het lopen ben, helemaal voor mij alleen. De
wind waait hard en ik kan vrijuit zingen zonder dat iemand mijn valse stem
hoort. Ha, ha. Ik geniet en begin zomaar een verzonnen lied te zingen gericht
aan Neptunus van de zee en of hij mij een geliefde wil sturen. De romanticus in
mij komt weer naar boven; ik hoop stiekem dat Neptunus mij gehoord heeft en hij
zijn drietand richt op mijn toekomstige geliefde! Wat ben ik toch weer een
dwaze romanticus. Toch pink ik een traantje weg.
Het is koopzondag als ik na de
strandwandeling aankom in De Koog en dus, winkelfriek als ik ben, kom ik weer
helemaal aan mijn trekken op mijn verjaardag. Koop alleen een magneet met twee
Texelse schaapjes voor op de koelkast.
Het weer is veranderd en het is
ondertussen gaan miezeren. Ik heb nog net tijd voor een kop thee alvorens de
bus terug te nemen. Ik drink mijn kop thee in een café met kerstsfeer, zo ziet
het eruit althans als ik naar binnenkijk. Voor mij was dat de doorslag om juist
naar dit café te gaan. Ik hou namelijk erg van een gezellige sfeer, mijn
“gezelligheidsbubbelgehalte” stijgt gelijk, en ik ben dan net een poes die zich
hierin kan koesteren. Ik geef mijn complimenten over de gezellige kerstsfeer
door aan de jonge ober. Hij zegt, nou het is geen kerstsfeer hoor maar meer een
herfstsfeer, rode bladeren en besjes enzo. Nou ja, zeg ik, het is allemaal rood
maar wel gezellig. Gauw drink ik mijn kop thee naar binnen. Ik heb toch niet zo
heel veel tijd meer voor de bus komt.
In Den Burg aangekomen was het plan
dat ik in mijn huisje de spaghettiprak van de vorige avond zou opeten en dan
terug met de bus naar Den Burg voor de film. Maar als ik het uitreken heb ik
niet genoeg tijd meer en moet ik me wel heel erg haasten. Dat wordt niks, dat
is een gevlieg denk ik. Dus blijf ik in Den Burg en heb dan ruim twee uur de
tijd. Het is voor mij een hele mijlpaal
om in m’n eentje te eten. Want ik vindt het eigenlijk zo ongezellig. Ik weet dan nooit waar ik kijken moet, strak
naar de muur tegenover je, waar niks te zien valt. Je kan toch ook niet steeds
naar het bord van je buren kijken, dat is ook onbeleefd. En als een “dollemans”
je bord leeg eten om dan niks te proeven is toch ook zonde? Als ik mij opeens bedenk hoe ik mezelf bij paal
17 vermaakt heb door in een “gezellige bubbel” te gaan zitten, dan lukt het me
vast ook wel bij het eten. En het helpt
ook dat het restaurant gelijk een filmhuis is en een heel ongedwongen sfeer
uitstraalt van een hapje eten en een filmpje doen!
Dus zit ik tevreden aan mijn
tafeltje in de vitrine te schrijven en wacht op de menukaart. Ik heb voor het
plekje in de vitrine gekozen omdat ik dan vrij uitzicht heb, op de straatjes van
Den Burg. En het is een rustige plek. Naast mij zit een jong stel met een
vrolijk jochie die lekker door het café holt. Maar het is zondag en nog erg
rustig. En wat zie ik, een hele leuke bijkomstigheid is dat er een tv hangt vlak
voor mijn neus met de recentste films. Dus waar heb ik me druk om gemaakt? Ik
heb genoeg te zien nu zonder dat ik hoef “navel te staren”.
Ik bedenk dat ik mezelf vandaag een
leuke verjaardag heb gegeven en ben daar best trots op.
In het huisje had ik vooral plannen
gemaakt voor als het slecht weer zou worden. Ik ben altijd een planner geweest.
Ik weet niet beter dan dat ik dit altijd gedaan heb op vakanties en nu is de
dag uit zichzelf ontstaan wat ook eigenlijk wel beter bij mij past. Dat ik op
het moment ter plekke besluit wat ik ga doen. Ik bekijk het menu en kies voor
de kippenspies. Het smaakt goed, mals
vlees, maar het had ook net zo goed van een varken kunnen zijn, de kip proef ik er niet in. Verder knapperige
patatjes en een pluk sla. Ik eet en kijk af en toe naar de hangende tv. Ik ben
tevreden.
Als ik alles op heb dan ga ik weer
wat puzzelen . Ik heb nog een uur te gaan.
Maar mijn pen is leeg, dus moet ik
wel van mijn lekker geïnstalleerde plekje af om een pen te lenen. Om nou een
uur naar die steeds herhalende films te kijken dat wordt me net wat te veel.
Gelijk een koffie verkeerd besteld
en ik kan weer lekker door puzzelen. Het gezin met het jochie is vertrokken en nu zit ik helemaal alleen en ik vindt het heerlijk! Niks ongezelligs
aan. De bediening is erg aardig. Ze
vragen of het lukt met het puzzelen en of alles naar wens is. Mijn verjaardag
kan niet meer stuk en mijn weekend op Texel is geslaagd.
Wat
ik vooral geleerd heb tijdens deze Texelvakantie is dat als ik maar dicht bij mezelf
blijf, heel dicht, zonder franje, dus gewoon “zijn” en mijn thuisgevoel bubbel creëer,
dit mij een ontspannen gevoel oplevert zodat ik meer mezelf kan zijn zonder
fratsen, ook naar anderen toe. Dat levert ook momentjes van “echt” contact met mensen
op en dat voelt goed want dan wordt je bevestigd in je “zijn”. Ik had van te
voren niet kunnen bedenken dat ik tegen mezelf
zou zeggen: missie volbracht en glansrijk geslaagd!!
Tot de volgende keer,
een hartelijke groet van Jorie