maandag 29 april 2013

Vlaggen



De harde wind waait door mijn haren , mijn haar waait alle kanten op als ik het pad afloop en de wapperende vlaggen mij verwelkomen.
De vlaggen hoog in de toppen , staan in een lange rij langs het pad als beschermende soldaten.
Het geeft mij een aangenaam gevoel als ik de vlaggen passeer en ze trots boven mij blijven wapperen alsof ze naar mij zwaaien en mij verwelkomen.
Ik voel me opeens wat wat meer mens door die vlaggen, voorheen wandelde ik wat doelloos tot ik me bedacht en ik richting het hotel begon te lopen met in mijn gedachten daar eens een kop koffie te drinken. Het hotel lag wat achteraf en insiders zoals ik wisten dat “het” er lag maar dat was het dan ook. Toen het wandelpad zich voor mij opdoemde en ik het begon te volgen.
Nu ik dus mijn nieuwe wandelspirit hernam en me liet leiden door dit aangenaam gevoel ging ik het  kolossale hotel binnen. Van buiten was het de moeite waard om te bekijken, een grote schuine glasgevel en van binnen evenzo kolossaal maar toch ook wel weer sfeervolle door de grote zwarte zithoeken met kussens, planten en grote lampen. Hier en daar wat moderne kunst aan de muur wat ik wel kon waarderen. Een enorme trap naar boven leide naar de volgende verdieping met ook daar weer een fraai schilderij. 
Toch was het erg stil en de receptioniste die niks te doen had glimlachte naar mij en ik liep naar haar toe. Ik vroeg haar of ik hier ook een kopje koffie kon krijgen. Ja hoor was haar antwoord in het restaurant kunt u een kopje koffie drinken. Ik bedankte haar en zei dat ik graag een volgende keer hier gebruik van ging maken en nu alleen eventjes kwam kijken.
Ik liep naar het restaurant, ook uitgestorven  op een groepje jeugdige meiden na, die zachtjes zaten te praten alsof het een stilte coupee was. De ober was al aan het dekken voor het aankomend diner. En de tafeltjes zagen er wit en steriel uit. Geen sfeer eigenlijk. In de hal van het hotel zat meer sfeer. Ach wat jammer nou dacht ik, maar als het weer nou beter is dan kan ik altijd nog in de tuin gaan zitten. Maar dat was het hem juist, er was geen uitzicht. 
Dus helaas geen volgende keer meer,  kom ik tot de conclusie, de vlaggen ten spijt.
Ik wandel het hotel weer uit en volg het wandelpad terug, nu is het toch een heel ander gevoel, om precies te zijn: ik voel niks. De gast gaat weg en  de vlaggen hebben hun dienst bewezen..................