De harde wind waait door mijn haren , mijn haar waait alle kanten op als ik het pad afloop en de wapperende vlaggen mij verwelkomen.
De vlaggen hoog in de toppen , staan in een lange rij langs het pad als
beschermende soldaten.
Het geeft mij een aangenaam gevoel als ik de vlaggen passeer en ze
trots boven mij blijven wapperen alsof ze naar mij zwaaien en mij verwelkomen.
Ik voel me opeens wat wat meer mens door die vlaggen, voorheen wandelde ik wat doelloos tot ik me bedacht en ik richting het hotel
begon te lopen met in mijn gedachten daar eens een kop koffie te drinken. Het
hotel lag wat achteraf en insiders zoals ik wisten dat “het” er lag maar dat
was het dan ook. Toen het wandelpad zich voor mij opdoemde en ik het begon te
volgen.
Nu ik dus mijn nieuwe wandelspirit hernam en me liet leiden door dit
aangenaam gevoel ging ik het kolossale
hotel binnen. Van buiten was het de moeite waard om te bekijken, een grote
schuine glasgevel en van binnen evenzo kolossaal maar toch ook wel weer
sfeervolle door de grote zwarte zithoeken met kussens, planten en grote lampen.
Hier en daar wat moderne kunst aan de muur wat ik wel kon waarderen. Een enorme
trap naar boven leide naar de volgende verdieping met ook daar weer een fraai
schilderij.
Toch was het erg stil en de receptioniste die niks te doen had
glimlachte naar mij en ik liep naar haar toe. Ik vroeg haar of ik hier ook een
kopje koffie kon krijgen. Ja hoor was haar antwoord in het restaurant kunt u
een kopje koffie drinken. Ik bedankte haar en zei dat ik graag een volgende
keer hier gebruik van ging maken en nu alleen eventjes kwam kijken.
Ik liep naar het restaurant, ook uitgestorven op een groepje jeugdige meiden na, die
zachtjes zaten te praten alsof het een stilte coupee was. De ober was al aan het
dekken voor het aankomend diner. En de tafeltjes zagen er wit en steriel uit.
Geen sfeer eigenlijk. In de hal van het hotel zat meer sfeer. Ach wat jammer
nou dacht ik, maar als het weer nou beter is dan kan ik altijd nog in de tuin
gaan zitten. Maar dat was het hem juist, er was geen uitzicht.
Dus helaas geen volgende keer meer,
kom ik tot de conclusie, de vlaggen ten spijt.
Ik wandel het hotel weer uit en volg het wandelpad terug, nu is het
toch een heel ander gevoel, om precies te zijn: ik voel niks. De gast gaat weg
en de vlaggen hebben hun dienst bewezen..................