zondag 28 november 2021

"kwade buurvrouwen"

Hoe bestaat het toch. Ken je dat, dat je altijd weer in de zelfde soort situaties beland maar dan ietsje anders?

Ik ontmoette in mijn werk altijd kwade collega's. Ik was me nooit bewust van het feit dat zij zich stoorden aan mij.
Gewoon omdat ik mij nooit stoorden aan collega's. Ik ging altijd uit van het positieve of het goede van de mens. Misschien wel te veel van het goede uit. Wat van  huis uit meegenomen is. Altijd goed en aardig zijn vooral aardig. En boos zijn was taboe. Misschien dat dat een angel is of les dat ik altijd geconfronteerd worden met woede van anderen.  Wat zegt dat over mij?

Iemand kon dan opeens ontploffen naar mij. Dan dacht ik wat is er in hemelsnaam aan de hand? Ik zou iets zoeken in eengemeenschappelijke bureau lade op verzoek van een collega  maar kon het niet vinden. Geen probleem toch, dan is het er niet.
Maar die collega werd woest, het was een zo uitvergrote reactie naar mij dat ik er geen kant mee op kon. Ik weet nog geen eens of ik haar nog hierop terugsprak of zei mij daarna. Ook weet ik niet meer waar ze naar op zoek was. Maar de verbazing bleef mij wel bij.
Nu denk ik het zou de stress wel zijn die zo iets uitvergroot. Of ik was net de spiegel die ze niet wilden zien. 

Nu heb ik dit in mijn privéleven ook. 
Een boze, onprettige buurvrouw in de omgang. Kortaf en commanderen. Niet iemand die ik nou elke dag wil zien of spreken dus.
Soms dacht ik wel eens ligt het aan mij maar ze doet het tegen iedereen. Dan dacht ik wat zielig, waarom zou ze zo doen? Heeft ze iets meegemaakt?
Dan kan ze ook opeens aardig doen maar dan wil ze me gewoon voor haar karretje spannen en dan gaat ze weer commanderen.
Niks positiefs mee te beginnen dus. Ook niet als ik positief blijf.
Ja, we delen het ramen lappen, toch nog iets.
Heb van haar een klein beetje schoonmaakmiddel voor de ramen, alleen bij de groothandel te krijgen, dan blijven de ramen langer schoon doordat er een beschermlaagje op komt.
Maar ze wil dan perse dat ik haar bel om te vragen hierna. Ze wil het niet uit haarzelf geven omdat ze het altijd druk heeft, terwijl we elkaar smorgens regelmatig zien doordat we op het balkon staan met kleedjes uitkloppen e.d.
Ik moet haar nodig hebben, dat wil ze graag.  En als ik de telefoon niet opneem omdat ik de koptelefoon op heb of in bad zit dan wordt ze boos en zegt ze, dat ze heus wel weet dat ik er ben.
Ze wil controle.
En als ik sta te praten in de fietskelder met iemand en ze daar ook moet zijn, roept ze bars met luide stem mijn naam.  

Ach, en dan heb je mijn nieuwe buurvrouw, zij geeft iedereen bijnamen. Mij ook denk ik, omdat ze ooit eens tegen mij zei, je lijkt wel een zwerver toen ik voor de deur mijn bergschoenen aan deed voor mijn wandeling met de hond. Was het mijn haar, die nooit wil zitten? Geen idee. 
De tuinkabouter noemt ze mijn andere buurvrouw. 
En als ik liever niet wil dat ze de buitendeur opent om te luchten omdat het dan tocht in onze gezamenlijke hal waar mijn mooie Oleander verblijft in de winter maanden ( en waar ik best aan gehecht ben) zegt ze: o ja, tocht is niet goed voor planten, ik zal de deur dichtdoen. 
De volgende ochtend lucht ze gewoon weer! 
En dan zeg ik verbaasd: " wil je mijn plant misschien dood hebben?" Maar ze zegt dan kan ik dus nooit luchten 10 minuten,maar in de zomer toch wel? zeg ik. (natuurlijk kon ze ook op het idee komen om gewoon haar balkondeur open te doen)..Maar ineens wordt ze kwaad en smijt ze de deur dicht. (terwijl mijn toon vriendelijk was). Wederom ben ik verbaasd om zo veel woede.  Terwijl ze toch ook een plantenliefhebster is, maar dan zeker alleen van haar planten.
En daarna hoor ik haar vervolgens met de buren roddelen over mij, op een niet misverstane toon hoor ik hoe ze mij in een kwaad daglicht zet. 
Nou wederom ben ik weer verbaasd, Dit had ik dus niet achter iemand gezocht. Maar bedenk me dan: ach het is net een mens. 
En ik mocht haar toch al niet met haar schijnheilig gedrag: Slijmen met mijn hond, zo onecht. En meepraten met mij over die plant en dan toch je zin doen. Haar planten wel onder mijn slaapkamer raam zetten om de hitte te weerstaan. 

Er zijn maar een paar leuke mensen in ons flatgebouw en dat is genoeg. Een vriendelijk woord, een compliment meer hoef je niet te doen. Het is zo simpel. 
Sommige mensen wil het niet lukken.

Ik ga niet meer in de slachtofferrol zitten. dat ik me klein ga voelen, schuldig of bang, als een klein kind.
Ik bedenk me nu dat ik dit dus altijd gevoelt heb; een volwassene die boos is op een kind! En dat kind dat was ikzelf! Dat was dus de les die ik had te leren! Mijn vader kon vroeger ook boos zijn of geïrriteerd op mij. Daar voelde ik me teleurgesteld en bang hieronder, dat ik het nooit goed kon doen in zijn ogen dan, hoe ik ook mijn best deed, altijd commentaar. 

Ik kom op nu voor mijn belang nu. Altijd de ander tevreden houden, dat is verleden tijd. Wat vermoeiend ook. Als ik hun spiegel op dat moment ben, is dat dan jammer, maar hoef het niet persoonlijk op te vatten. Al blijf ik er wel telkens verbaasd onder, dat wel. Ik verwacht het namelijk niet, die explosies. Maar ja, het zijn net mensen zullen we dan maar zeggen.

Het goede nieuws is ook dat ik me niet meer verantwoordelijk voel voor die woede van anderen. Ik voel zelfs geen pijntje schuld, of dat ik me klein ga maken. 
Vandaag had ik de hele dag van die momenten van bewuste gedachten:  ga ik nu de slachtofferrol weer opnemen of niet. Nee, ik ga de slachtofferrol niet meer op mij nemen dacht ik dan. 
Met schrijven wordt dit ook nog eens bevestigd. Opgelucht alsof er iets van mijn schouders valt.
Eindelijk voel ik dat het goed is, ik mag er vanmezelf zijn, het is goed om voor mezelf op te komen, en dat is een fijn en rustig gevoel. 


een hartelijke groet van Jorie en
tot de volgende keer!







Bestaan er nog goede tandartsen?

 Ik heb voor het eerst een negatieve beoordeling achtergelaten, zo geïrriteerd was ik, dit is mijn 3e tandarts en het wil niet lukken om gewoon een klantvriendelijke, goed communicerende tandarts met een professionele houding te krijgen!

Ik heb vroeger heel lang een tandarts gehad die nooit wat zei, maar toch had ik vertrouwen in hem door zijn aandachtige/gefocuste trefzekere en tevens voorzichtig handelen.

Toen hij met pensioen ging en ik verhuisde ben ik dus weggegaan.

Maar om terug te komen op mijn laatste tandarts, het lijkt net bananensplit, je weet wel,  op tv werden mensen voor de gek gehouden, en daar trapten ze altijd in omdat mensen nooit ervanuit gaan dat ze voor de gek gehouden worden. Het is altijd de ander en nooit jezelf die dit overkomt namelijk en dan ook nog op tv.

Als mij dus een situatie overkomt die zo surreëel overkomt,  ben ik eigenlijk te verbouwereerd om hier iets van te zeggen en ga ik net als bananesplit, lachen of meedoen als een boer dat "kiespijn" heeft. Een erg ongemakkelijke situatie.  Ik beland in een spoor waar ik niet in wil belanden.

Terug te komen op het voorval.

Omdat het mij ook niet lekker zat heb ik eerst maar eens een aardige brief geschreven. Dat ik teleurgesteld was en dat ik ontevreden was. Ik verwachte een meer professionele houding, klantvriendelijkheid en duidelijke communicatie.

De tandarts beloofde beterschap, niet dus.

Het begon al met de mondhygiëniste. Deze had haar dag niet. Kan gebeuren. Het was geen fijne behandeling en deed erg zeer, ze was niet gefocust denk ik.  Er was een stagiare die meekeek en dit maakte misschien haar zenuwachtig , ze kakelde als een kip zonder kop tegen mij. Waarom zei ik ook dat ik last had van mijn kies en waarom zei ze zo onprofessioneel wijs eens aan na mijn uitleg waar het zat. Ik zei "grappend" als je een spiegel heb dan wijs ik het aan. 

Geen spiegel maar ze zou het doorgeven aan de tandarts.

Toen ik bij de tandarts kwam voor controle, was het een herhaling van de zelfde situatie. He enige verschil was dat hij met een spiegel aan kwam. Hij kon niks vinden en zei . Doet het zeer bij zoet, zuur koud of warm? Bij zoet zei ik. 

Heb ik eens tinkende adem misschien of is hij lui?

In ieder geval was er niks te vinden en moest maar even aankijken.  Na 5 minuten was ik weer uit de tandartsstoel. Maar het zat me niet lekker dat ik na mijn uitleg van de kies naast de hoektand beneden, links, de handspiegel toch uitgereikt kreeg om dus aan te wijzen waar precies dan de pijn zat. Ik deed keurig wat hij vroeg en ook dat ik zei heeft u dan een spiegel, voelde ik mij zo een oen, in een verkeerd toneelspel, waar ik vrijwillig aan mee deed. Om me rot te schamen. Maar de tandarts vond ik nog meer een  onprofessionele kwast. Na dit voorval was bij mij de bom gebarsten.

Na het een tijdje te hebben laten bezinken was ik nog steeds boos op zo veel onprofessionaliteit. Wat kon ik in de toekomst nog meer verwachten van hem en de mondhygiëniste? Hier had ik dus geen  zin meer in om aan deze surrealistische toneelstukjes in de toekomst mee te doen. Het was nu klaar. Geen ongemakkelijke situaties meer.

Drie jaar bij deze tandarts geweest, met hun smoelenboek, balie-onvriendelijke receptionistes of geen bezetting, verkeerde foto's, geen uitleg, na een eerlijke brief van mij en hun belofte op verbetering (niet dus). Was de maat vol en dus heb ik voor het eerst een negatieve feedback gegeven via google en kreeg er zelfs 100 likes voor. Voor mijn zelfvertrouwen en kwade kop werkte dit in ieder geval prima.

Nu op zoek naar een gewone tandarts, waar ik met een gerust hart, op de stoel kan liggen, zonder me te ergeren of af te vragen wat er nou weer aan de hand is. 

Volgend jaar ga ik op zoek. Begin van het nieuwe jaar lijkt mij een positief begin van het nieuwe jaar en heb ik weer een beetje moed  om in die stoel te liggen en dan zonder poespas.

een hartelijke groet van Jorie en tot de volgende keer!

vrijdag 10 september 2021

"Kan ik ook met je meerijden?"

Als ik met Amber in de buggy wandel is dit altijd een vrolijke activiteit. Het tovert een glimlach op gezichten van voorbijgangers. En het leuke is ik wordt vanzelf dan ook blij, als ik dat nog niet was dan. 

Laatst wandelden we langs een bankje met drie mannen aan het kanaal, die waarschijnlijk zo te zien qua leeftijd, hun pensioentijd sportief doorbrachten en het pieterpad bewandelden maar nu even pauzeerden. 

Eén van de mannen zei:" kan ik ook met je meerijden in de kar? ". Ik was al ietsje voorbij de mannen en kon nog net roepen, helaas!! deze kar draagt max 20 kg, ha, ha.😀

Nou deze en andere spontane reacties, dat maakt mijn dag weer goed en die van de ander waarschijnlijk ook. Hebben ze thuis ook weer wat te vertellen. 

En Amber?

Ze zit zo prachtig in de kar met open ontspannen bekje. Ze wisselt zitten en staan af. Maar liggen doet ze dus niet. Het is een mooi gezicht als Amber haar koppie uit de buggy steekt en nu kan ze sinds kort ook naar mij omdraaien als ze wil. Ik heb namelijk de achterkant open geflapt en met een spinbinder van de fiets, aan de achterkant gehaakt, zodat ze er niet uitvalt. En de spinbinder is makkelijk af te haken als ze er in of uit wipt.  Omdat ik hondensnacks in de kar gooi, wipt ze zelf al in de kar en geef ik haar een ondersteunend zetje.

Ondanks dat haar zicht nu zeer slecht is geworden, verbaasd het mij dat ze toch de kar inwipt. Soms zit ze er weleens naast en wil ze van de zijkant erin maar als ze er goed voorstaat dan gaat het prima.

Zo wandelen we heel wat af deze zomer en hebben we een sportieve en gezellige middag of zomeravond. En kan ik meteen iets aan mijn conditie doen, dus hondje en baasje dik tevreden! 


Een hartelijke groet van Jorie 

en tot de volgende keer!





vrijdag 25 juni 2021

Aangepaste buggy

Wat ben ik blij dat ik een creatief moment heb gehad om de buggy een beetje om te bouwen zodat Amber er weer in kon.

Ik heb een schotje van piepschuim voorin de kar geplaatst en met een fietsspin vastgemaakt zodat het schotje niet weg kan schieten. Het is tot Ambers borsthoogte en zo kan ze er niet meer uitspringen of per ongeluk er uit kukelen. 

Het 2e probleem was dat Amber zo zwaar was om haar steeds in de buggy te tillen of eruit. Dit is nu opgelost door de handrem die vooraan de duwstang zitten te verplaatsen met een tyrap, zodat ik Amber niet zo hoog meer hoeft op te tillen en haar zo ongeveer in de buggy kan schuiven. Eruit gaat nu dus ook makkelijk, met een snoepje draait Amber zich om en kan ik haar begeleiden om eruit te springen, wat haar nog wel lukt. Dat scheelt een stuk. Maar zwaar blijft ze, alle hondenkoekjes tellen mee die ik haar als beloning geef! En de beloningen tussen de wandelingen door omdat ik haar ook beloon als ze naar me toekomt als ik met mijn tong klik, klak (wat ze gelukkig wel hoort).  Want ze ziet haast niets meer en het is een wat zachtere manier dan haar elke keer weg te trekken.

Dus ik ga weer met een glimlach met haar op stap achter de buggy!

Eind goed al goed.

Een hartelijke groet van Jorie en tot de volgende keer!



maandag 14 juni 2021

Amber mijn beste maatje wordt een oud dametje

Ze is alweer 13 jaar en wordt gestaag een dagje ouder, aangepaste  wandelingen, nu voor de 2e keer een kortere versie van de aangepaste.

Ze hijgt wat meer, en loopt wat langzamer en strammer. Haar zicht is wordt al minder door niet werkende traanbuisjes, wat niet meer verholpen kan worden. Alleen door oraal pijnbestrijding toe te dienen, kan het zeer kwetsbare hoornvlies (scheurtjes en blaasjes) verzacht worden. Druppels zijn geen optie daarvoor is het hoornvlies te beschadigd. 

Ze botste savonds in het park tegen prullenbakken aan of paaltjes omdat ze geen diepte meer ziet maar nu kan ze overdag ook moeilijk zien en behoedt ik haar voor paaltjes, muren, gaten, takken e.d.

Toch heeft ze er nog zin in. Ze laat het eten lekker smaken en ze  rollebolt in het gras wat een goed beeld geeft over haar tevredenheid in het leven.

Maar wat zal ik haar missen, wat ik nu al doe als ik mijn sport of wandelaktiviteiten steeds meer oppak om mijzelf weer wat in goede conditie te brengen. (alsmede mijn humeur). Wat beslist nodig is omdat de slenterblokjes met Amber geen zoden aan de dijk leggen.

Nu het warme weer eindelijk weer aangebroken is gaan we met z'n tweeen de slenterblokjes wat rekken en zoeken we schaduwplekjes op. Ambers favoriet is de picknicktafel bij de Shellpomp, lekker met een koekje erbij en zo heerlijk sloom wegzakken in een schaduwrijke bosje in het gras. Ik met een puzzel uit de krant, boek of kop koffie.

Soms zoeken we een ander schaduwplek op en laat ik haar kiezen, ze zoekt exact het plekje op waar ik ook zou gaan zitten. Wij delen dit gevoel van "fijne plekjes uitzoeken" in de natuur en dat komt precies want de sfeer moet "kloppen". Amber voelt feilloos aan dat de sfeer van de plek "klopt"!!!

Zo zit ik af en toe met tranen in de ogen want wat zal ik haar missen, dit delen van in de natuur zijn met ons twee.

Het is nu al afscheid nemen omdat we al minder de natuur kunnen delen wat ons zo verbond. Ik zag erg tegen deze zomer op omdat de vorige zomer ook een zomer was van de hond veel thuis laten en dan alleen erop uit met de fiets of een lange wandeling maken, wat miste ik Amber dan!

Toch was er hoop omdat ik een buggy driewieler heb gekocht om haar mee te nemen savonds of op wat koelere zomerdagen.  En wat langer met haar deze zomer kan doorbrengen. Dit is iets mislukt want doordat haar zicht opeens verslechterde kan ze nu niet meer uit haar zelf de kar uitspringen. Ook erin springen was al lastig dus tilde ik de tegenstribbelende Amberdan daarom op. een zwaar karwei. Nu ik haar er ook moet uittillen wordt het voor mij een opgave om dus 4 keer totaal een blok gewicht van 15 kg wat niet meewerkt te tillen.

Dat ze er een keer uit de kar kukelde heb ik inmiddels opgelost door een schotje te plaatsen voorin de kar. Maar het optillen blijft dus lastig en weinig motiverend voor mij om met de kar te lopen. De kar zelf rijdt voortreffelijk, het veert soepeltjes stoepjes af en op, mede door het voorwiel wat 360 graden kan draaien. Ook zijn er handige opbergvakjes. Al met al een mooie fijne kar. Ik liep er dan ook met een big smile achter! Nu dus niet meer, wat zo jammer is. We zijn weer aangewezen op onze slenterblokjes, dit compenseer ik dan door smorgensvroeg een uurtje te wandelen langs het kanaal. Dat is erg fijn om de dag zo mee te beginnen. Soms met een fietstochtje smiddags of savonds ernog bij. Het is lastig merk ik om weer te genieten als ik alleen ben zonder Amber en me te richten op de natuur wat voor mij zo veel vrijheid geeft. Nu dus even geen vrijheid dat zal vast wel weer komen met de tijd. 

Dit was dan mijn update over Amber, mijn meissie die nu een oude grijze dame is geworden. We passen ons aan, het is zoeken maar we komen er wel. Baasje wil nog zo graag genieten van haar beste maatje,..... en doet alles wat maar mogelijk is om deze zomer meer tijd met haar door te brengen, Ook al zal dit lang niet altijd meer gaan lukken ................. 

een hartelijke groet van Jorie en tot de volgende keer!




dinsdag 18 mei 2021

Wie vertelt je nou echt over het leven en mens zijn?

Op school leer je van alles, alles op het denken gericht.
Ook belangrijk maar eigenlijk vind ik het vak gericht op mens zijn nog belangrijker. Het wezenlijke van mens zijn. Het sociale en vooral wat je gemeenschappelijk hebt metelkaar en dat dit verbindt.
Wie vertelt je van de lege woestijnen die je in je leven tegenkomt.
De draken die getemd moeten worden.
De draken in een sprookje zijn vaak de angsten die je in de ogen zal moeten kijken. Daarvoor is moed nodig. Maar wat als je als kind en later als volwassene nog verstijfd van angst bent en daardoor je zo hulpeloos voelt dat je helemaal niet die koene ridder of drakentemmer bent die je graag zou willen zijn. En je schaamt je omdat je geen daadkracht hebt en ik kon in sommige gevallen alleen maar de situatie luchtiger maken (en dus minder eng) door flauwe  grappen te maken, dan was de druk van de ketel er een beetje af. Maar nam ik mezelf hierdoor wel serieus? Maar beter iets van controle dan niets. En ik identificeerde me dan ook meestal met de slachtofferrollen in het sprookje. De prinses die altijd gered werd.  

Het boek dat ik lees van Peter  Levine maakt alles begrijpelijker.
Als het brein namelijk getriggerd wordt door bijvoorbeeld nare situaties die op "gevaarlijke" situaties lijken van vroeger, kan je weer terug vallen in die verstijving of hulpeloosheid, vecht of vluchtsituatie. In mijn geval verstijving dus. Het is een oud patroon die al in mijn systeem zat toen ik een babytje was, in de couveuse. Ik ben er van overtuigd dat dit de oorzaak is van mijn verstijving of GROTE ANGST. Omdat het gevoel zo diep zit. En ik geen andere trauma's heb opgelopen dan alleen als klein babytje in een couveuse.
In mijn geval heb ik als baby, de couveusetijd waarschijnlijk onbewust als zeer schokkend en levensbedreigend ervaren, gescheiden van moeder die voor veiligheid zou moeten zorgen maar dit dus niet kon omdat ik de eerste 2-3 maanden in de couveuse lag. Het ontbrak mij aan liefde. Liefde waar naar ik als babytje naar hunkerde en niet kreeg omdat in die tijd babietjes geen moedercontact hadden. De eerste 2-3 maanden moest ik zien te overleven zonder de liefde van mijn moeder. En mijn patroon "verstijving of in mijzelf keren" is zo ontstaan in mijn systeem. Alles wat ik nu meemaak als volwassene en als eng en naar ervaar, ziet mijn systeem als GEVAAR en mijn lichaam verstijfd en ik kan op dat moment letterlijk niet tot aktie komen. Achteraf weet ik altijd wel wat ik had moeten doen. Maar het voelt dan echt als een hele grote ANGST.
Dit is wat mij is overkomen en het boek van Peter Levine heeft het begrijpelijker voor mij gemaakt. Acceptatie is de sleutel. Accepteren van deze lichamelijk reaktie.

Verder gaat het boek over de lichamelijke gewaarwordingen die je beleefd tijdens het accepteren van een trauma en wat je kan doen.  Peter Levine, zegt dat trauma's of nare situatie waarbij je bevriest, kan alleen helen als de beweging van vluchten of vechten of verstijving afgemaakt wordt. Als dit nooit gebeurd dan kan dit een levenlang werken op je gezondheid, stemmingen en vitaliteit. Trauma's ontstaan door instinctieve responsen die uit disbalans zijn. Hij vergelijkt ons brein dat net als bij dieren vlucht, vecht of bevriest bij gevaar. Instinctief kan je hier ook weer uit herstellen als men maar diezelfde natuur zijn gang laat gaan. Dus de beweging afmaakt: zoals trillen, woede uiten, bewegen, rennen; alle instinctieve responsen laat gebeuren zodat het brein zich weer in balans kan komen. Maar bij een trauma blijf je in dus de verstijving of maak je de vecht of vluchtreaktie niet af.
Levine gaf als voorbeeld dat een vrouw bij hem kwam terwijl ze ondersteund door haar man, frunnikend aan haar handen  binnenkwam. Ze was erg gespannen, haar ogen wijd opengespert als een angstig hert. Haar lichaam voorovergebogen en een houding van verslagenheid. In de sessie die volgde kon ze zich moeilijk ontspannen en raakte ze gauw zeer geagiteerd, ze ademde oppervlakkig, keek hulpeloos en ze bevroor van doodsangst. Ik ga dood alsjeblieft help me, ik ga dood.
Doordat Levine een plotselinge ingeving kreeg van een tijger in de hoek van een kamer die ineendook klaar om te springen, zei hij, rennen, Nancy. Er zit een tijger achter je aan! Klim op de rotsen en breng jezelf in veiligheid. Toen begon haar benen te beven, en heen en weer te bewegen alsof ze rende. Haar hele lichaam begon te schokken, Na een uur ervoer ze een een gevoel van vredigheid en warme tintelende golven.
Later vertelde Nancy dat ze de nachtmerrie opnieuw beleefde als vierjarig meisje; hoe ze vast werd gehouden door de doktoren om een injectie te krijgen terwijl ze worstelde om uit hun greep te ontkomen.
De paniekaanval in de sessie was de laatste in haar leven Veel van haar symptomen werden minder en andere verdwenen volledig. Ze was vitaler en gelukkiger dan ooit. En ze haalde later zelfs haar doctoraaldiploma. Ze was vitaler en gelukkiger dan ooit.
van een trauma zijn op het lichaam en dat het lichaam de sleutel is tot ontsnapping van iemand die door een trauma opgesloten zit in een cocon. 
Het is een zeer interessant boek en ook nog eens begrijpelijk verwoord voor zelfs een leek als ik.

Mijn overspannenheid, die volgden door "kleine" trauma's op mijn werk, waren telkens triggers die mijn brein als gevaar aanzagen.
Ik vluchtte of bevroor en kon nooit de vinger leggen dat ik alles onderging als zeer angstig en schaamde me dan ook hiervoor omdat ik verstandelijk vond dat ik me niet zo van de wijs moest laten brengen door die grote angsten. Ik vond dat ik mij moest kunnen verdedigen, zonder die grote angsten erbij te voelen. Die mij hinderden. Wat voelde ik mij hulpeloos!! En als ik wel opkwam voormijzelf op mijn werk dan was de werkgever nou niet bepaald een rolmodel van begrip. Mijn werk (te zakelijke omgeving) begon zo ver van mijn hart te liggen dat ik mij er van begon af te keren en later ben ik dan ook weggegaan. Maar dat was alles behalve makkelijk gegaan. Ik kon niemand uitleggen wat ik allemaal voelde. Het was een zeer eenzame tijd.
Mijn angsten voelden GROOT, zo ervaarde ik dat echt. Dat was nou juist het probleem, dat ik voor die angsten weer vluchtte of bevroor. Iemand kan wel zeggen maak je angsten niet zo groot maar dat helpt niet. Ze ZIJN GROOT. 
Nu ik weet waar die GROTE ANGST vandaan komt, hoef ik mij niet langer hiervoor te schamen. Het is een oud instinctief patroon in mijn systeem. Ik kan er nu van leren en er naar kijken en accepteren dat de verstijving er IS. 
Vragen stellen kan helpen om hieruit te komen. Of het benoemen dat je systeem overbelast is nu en je later op de situatie wilt terugkomen als dit niet meteen gaat lukken. Zodat je "even" weg kunt uit de situatie die je als naar ervaart.

een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer