Ik ben normaal nooit echt bang om naar de tandarts te gaan. Niet dat ik het nou leuk vind, dat is wat anders. Want ik zit altijd wel een beetje de eerste 10 minuten verkrampt in de stoel tot ik me kan ontspannen..............
Dit keer beleefde ik een vervelende setting wat me nog nooit is overkomen.
Het was zo'n absurde situatie dat mijn mond ervan open viel. Dat hoefde dan deze keer niet.
De tandarts hing boven mij en zij en haar assistente hadden dit keer niet de bekende koetjes en kalfjes gesprekken.
Nee, dit keer wat er eventueel kon gebeuren als er een tussenschotje losschoot.
En dat er daarom een touwtje aanzat voor de veiligheid. En dat Prins Bernhard dit ook een keer had meegemaakt.
Zeker te veel privé gelezen, dacht ik.
Maar het is wel gek want toch beïnvloede dit gesprek onbewust mijn ontspanning.
Niet dat ik dacht dat het tussenschotje, dat ook in mijn mond zat, kon losschieten.
Nee, dat niet, daar was het gesprek te absurd voor.
Maar toch, ik moest toevallig, wat speeksel wegslikken maar werd verhinderd door een afwezig afzuigslangetje. Ik mompelde wat dat ik moest slikken en gebaarde hiernaar. Maar dit lukte niet omdat ik mijn mond erg ver open had. De gevulde kies zat helemaal achterin waar ze mee bezig was.
Toen de tandarts zei even wachten hoor, het is zo klaar. En ze zuigde een luttele seconden daarna mijn speeksel weg. In die luttele seconden kreeg ik het spaans benauwd en probeerde ik zo stil mogelijk te blijven liggen.
Het enige wat ik kon doen.
Toen ze klaar met me waren, nam ik het voorval nogal luchtig op en de tandarts zei dat er niks aan me te zien was geweest? En knap hoor die mantra van je (ik wilde niet verdoofd worden dit keer) en ze klopte me op mijn schouder............ en weg was ze naar de volgende patiënt.
Ik was vooral verbaasd dat ik op deze manier gesust werd; wat kon ik anders doen dan het lijdzaam ondergaan en blijven liggen?
Tegen de assistente zei ik dat ik het wel even spaans benauwd had toen ik niet kon slikken.
Maar eenmaal thuis vond ik het zo'n absurde situatie dat ze boven mijn hoofd zo'n gesprek voerden; alsof ik er niet bij was. Maar ook het niet goed in de gaten houden van mijn af te voeren speeksel.
Waardoor ik het zo benauwd kreeg dat ik dit liever niet weer wilde meemaken.
Daarom schreef ik een assertieve brief, beleefd, zakelijk en duidelijk.
Dat ik de brief wel tien keer herschreven heb, want hoe zet je zo'n brief op?
Laat ik alleen mijn angst zien; dat ik dit nooit weer wil meemaken, en er tegenop zie om terug te komen. Of is dit te aangezet en neemt ze mij dan wel serieus?
Dat laatste wil ik vooral, serieus genomen worden.
Dus het is een zakelijk brief geworden. Nu maar hopen dat het weer niet te zakelijk is en ze gaat denken, oh, is dit alles, next patiënt...........
De brief op de fiets nog de volgende dag aan de secretaresse gegeven of ze de brief aan de tandarts wilde geven, "het is persoonlijk", zei ik. Dit stond alsnog vermeld op de brief. Voor mij hoefde er geen hele klachtencommissie ingespannen te worden. Dit was een lichte uitglijer en hoefde nou niet als een zware zaak behandeld te worden, vond ik. Iedereen mag fouten maken, was mijn mantra, toch?
Maar daarom mocht ik wel laten weten dat ik deze setting niet fijn had gevonden..................... en dat was het dan.
Maandagavond heb ik een volgende sessie. Een herkansing op een betere zorg?
Dit keer twee gaatjes te vullen.................
Een hartelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer!
Korte verhalen, gedichten en leuke anekdotes over gewone alledaagse dingen uit het leven van een schrijfgrage vrouwelijke single.
zondag 9 juli 2017
donderdag 6 juli 2017
Ambers gebit is aan renovatie toe
Tien dagen terug was Amber een zielig hoopje want zij was net geopereerd aan haar gebit. De dierenarts schrok van de slechte staat van Ambers gebit en vertelde dat er 6 kiezen getrokken waren die al los zaten.
Bij de volgende renovatie moeten er nogmaals 6 getrokken worden. Natuurlijk schrok ik ook en zei van schrik of er nog wel wat over bleef van Ambers gebit.
Gelukkig gaat het anders dan bij mensen. Ze kan in de toekomst gelukkig botjes blijven eten omdat haar kaken hard genoeg worden om hiermee te kauwen.
Toen ik arriveerde met de dierenambulance om haar weer op te halen zag ze er weer op het oog fit uit. Ze keek helder uit haar ogen en ik dacht dit wordt een makkie. Een plasje gedaan naast de flat en toen naar binnen.
Eénmaal binnen ging ze op haar matje liggen en werd ze wat slomer. Ze mocht enkele uren na thuiskomst niet suffer worden. Dit moest ik in de gaten houden.
Daarom moest ik haar activeren om haar na één á twee uur weer een plas te laten doen.
Ze had in iedergeval wel behoefte aan eten. Een beetje macaroni mocht ze hebben met gekookte kipfilet. Makkelijk glijbare brokken dat was het recept voor de komende 10 dagen.
Ik gaf haar ook een beetje van het bouillon om aan te sterken.
Maar toen bleek dat ze nog geen controle over haar blaas had omdat ze zomaar op het kleed een plas deed. Daarom liet ik haar om de anderhalf á twee uur er eventjes uit.
Het kippebouillon bleef ik haar wel geven, verspreid over de eerste drie dagen, smorgens en savonds. Ze smulde ervan.
De eerste drie dagen bleek ze geen behoefte te hebben aan een langere wandeling dan een plas naast de flat. De dagen daarna liet ik haar een klein rondje om de benzinepomp lopen van hooguit tien minuten.
En ben begonnen na de vijfde dag met opbouwen van de wandelingen met maximaal één wandeling van een half uur. Het is nu de negende dag en ik heb met haar een uur smorgens gelopen. Dit bleek toch wat te ver te zijn voor haar. Onderweg merkte ik er niks van maar thuis was ze sloom.
Ondanks dat ze de vorige dag wat fitter was toen ze ook een uurtje in rustig tempo liep eind van de dag.
Dus ik doe het nu weer wat rustiger aan met kortere wandelingen van maximaal drie kwartier één lange wandeling per dag en de rest korte wandelingetjes van iets van twintig minuten. Totaal max twee uur totaal per dag.
Dat is een stuk korter dan we gewend waren. Toch bevalt me het rustige tempo wel. Ik houd haar nu wat in en korter. En ik ben van plan om in de toekomst niet meer zulke enden te gaan lopen. Een keer in het weekend maar niet meer elke dag. Mijn lichaam gaf ook een seintje dat ik het wat kalmer aan moest doen. Ook al wil je dat niet zo gauw inzien. Ik kreeg wel pijntjes hier en daar in mijn gewrichten.
Amber slaapt als een marmotje nu, na haar ochtendwandeling.
Het is bijna twee uur en warm, zo'n 25 graden op het balkon.
Voor vandaag doe ik rustig aan met haar en met mijzelf ...............
Het wordt trouwens sparen en nog eens sparen want de dierenarts rekeningen zijn niet goedkoop.
Het is een goede oefening in wat heb ik echt nodig en wat wil ik hebben.
Daar zit een enorm verschil in. Tot nu toe heb ik mezelf alleen getrakteerd op een leuk vrolijk plastic tafelzeiltje voor de keukentafel. Had ik al jaren nodig maar kon niet slagen. Verder koop ik niks meer voor mijzelf wat overbodig of luxe is.
Zo kan ik toch nog wat sparen om de rekeningen te betalen.
En dat voelt best goed!
een vriendelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer!
Bij de volgende renovatie moeten er nogmaals 6 getrokken worden. Natuurlijk schrok ik ook en zei van schrik of er nog wel wat over bleef van Ambers gebit.
Gelukkig gaat het anders dan bij mensen. Ze kan in de toekomst gelukkig botjes blijven eten omdat haar kaken hard genoeg worden om hiermee te kauwen.
Toen ik arriveerde met de dierenambulance om haar weer op te halen zag ze er weer op het oog fit uit. Ze keek helder uit haar ogen en ik dacht dit wordt een makkie. Een plasje gedaan naast de flat en toen naar binnen.
Eénmaal binnen ging ze op haar matje liggen en werd ze wat slomer. Ze mocht enkele uren na thuiskomst niet suffer worden. Dit moest ik in de gaten houden.
Daarom moest ik haar activeren om haar na één á twee uur weer een plas te laten doen.
Ze had in iedergeval wel behoefte aan eten. Een beetje macaroni mocht ze hebben met gekookte kipfilet. Makkelijk glijbare brokken dat was het recept voor de komende 10 dagen.
Ik gaf haar ook een beetje van het bouillon om aan te sterken.
Maar toen bleek dat ze nog geen controle over haar blaas had omdat ze zomaar op het kleed een plas deed. Daarom liet ik haar om de anderhalf á twee uur er eventjes uit.
Het kippebouillon bleef ik haar wel geven, verspreid over de eerste drie dagen, smorgens en savonds. Ze smulde ervan.
De eerste drie dagen bleek ze geen behoefte te hebben aan een langere wandeling dan een plas naast de flat. De dagen daarna liet ik haar een klein rondje om de benzinepomp lopen van hooguit tien minuten.
En ben begonnen na de vijfde dag met opbouwen van de wandelingen met maximaal één wandeling van een half uur. Het is nu de negende dag en ik heb met haar een uur smorgens gelopen. Dit bleek toch wat te ver te zijn voor haar. Onderweg merkte ik er niks van maar thuis was ze sloom.
Ondanks dat ze de vorige dag wat fitter was toen ze ook een uurtje in rustig tempo liep eind van de dag.
Dus ik doe het nu weer wat rustiger aan met kortere wandelingen van maximaal drie kwartier één lange wandeling per dag en de rest korte wandelingetjes van iets van twintig minuten. Totaal max twee uur totaal per dag.
Dat is een stuk korter dan we gewend waren. Toch bevalt me het rustige tempo wel. Ik houd haar nu wat in en korter. En ik ben van plan om in de toekomst niet meer zulke enden te gaan lopen. Een keer in het weekend maar niet meer elke dag. Mijn lichaam gaf ook een seintje dat ik het wat kalmer aan moest doen. Ook al wil je dat niet zo gauw inzien. Ik kreeg wel pijntjes hier en daar in mijn gewrichten.
Amber slaapt als een marmotje nu, na haar ochtendwandeling.
Het is bijna twee uur en warm, zo'n 25 graden op het balkon.
Voor vandaag doe ik rustig aan met haar en met mijzelf ...............
Het wordt trouwens sparen en nog eens sparen want de dierenarts rekeningen zijn niet goedkoop.
Het is een goede oefening in wat heb ik echt nodig en wat wil ik hebben.
Daar zit een enorm verschil in. Tot nu toe heb ik mezelf alleen getrakteerd op een leuk vrolijk plastic tafelzeiltje voor de keukentafel. Had ik al jaren nodig maar kon niet slagen. Verder koop ik niks meer voor mijzelf wat overbodig of luxe is.
Zo kan ik toch nog wat sparen om de rekeningen te betalen.
En dat voelt best goed!
een vriendelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer!
Abonneren op:
Posts (Atom)