dinsdag 28 februari 2017

Baasje is streng en consequent nu

Dat mijn meissie mij niet meer hoort als ze druk aan het snuffelen is, dat is wel gebleken. Het is geen onwil maar puur haar jagersinstinct die bij haar naar bovenkomt. Ze hoort mij dan echt niet meer. Ik kan dan roepen wat ik wil, mijn meissie laat mij hopeloos gefrustreerd achter.
Meestal ben ik wel op mijn quivive om preventief haar te roepen als ik zie dat ze wat in haar mars heeft. Maar dan op een onbewaakt ogenblik gaat ze er als een haas vandoor, en de weg over!
Ik roepen maar te vergeefs, Ze duikt de tuinen in van woningen en ja ga haar dan maar eens halen, onbegonnen werk. Als dit gebeurde dan lukte het nog wel eens om door te lopen. Dan kwam ze later weer op het "rechte" pad.
Maar na een ander incident, dat we elkaar echt kwijt waren. Heb ik besloten Amber toch maar aan de lijn te houden in het park en op de berg.
Het was een  vervelende situatie. Amber weer de tuinen in maar nu had ik zelf hoge nood en moest ik wel naar huis. Dat ik haar achter liet, ja, dat doe je als baasje niet gauw. Ze is toen 2 uur weggebleven. Na inschakeling van de onderburen en de tam tam, vond iemand haar scharrelend in de bosjes in ons losloopparkje bij een andere flat. Gelukkig liep dit goed af!
Zo heeft ze nog een paar keer haar vrijheid genomen.
Dat ging dan als volgt. Smorgens als ze haar eerste plasje deed, dan had ze erge haast. En liep ze zo snel als ze kon aan de lijn met mij naar het grasveldje naast de flat om haar plasje te doen. Omdat ik haar dan niet zo snel kon bijbenen, liet ik haar bij mijn flat al los om haar zo de gelegenheid te geven haar eerste snelle plas te doen. Om haar dan alsnog daarna weer aan de lijn te doen.
Maar ze heeft nu twee keer van deze gelegenheid gebruik gemaakt om sniekie snel de bosjes in te rennen en weg te lopen. Mij frustrerend en angstig achter te laten of ze wel weer terugkwam en of de flat kon terugvinden.
Ze heeft namelijk weleens momenten dat ze gewoon bij een andere portiek staat.
Ik steeds uit het raam kijken en de stichting van gezelschapsdieren online gemaild dat ze vermist werd om haar na 3 uur weer als gevonden af te melden.
Zo had ik de buitendeur van de flat opengelaten en de tussendeur, dan kon ze als ze bij de flat was, tenminste weer erin.
De eerste keer stond ze piepend en nat voor mij en was ze helemaal van slag.
De tweede keer was ze ook wat beduusd en stilletjes. Ik zag haar dikke ronde buikje en wist dat ze lekker haar buikje rond had gegeten. Ze at de hele dag niet meer! Geen snoepje niks.
Dus dit was het einde van haar vrijheden. Geen snel plasje meer doen.
Nee, baasje was nu streng en consequent.
Toch vond ik het sneu voor haar, het innemen van haar vrijheid. (zou wel met mijn eigen vrijheid te maken hebben) Maar bovenal was het ook nog gevaarlijk, een loslopende hond die het gevaar niet ziet van een auto e.d.
Maar ja, ik wilde het geen derde keer want ik schaamde me ook nog, dat de flatbewoners zich weer zouden afvragen, staat die buitendeur nou alweer open? Na mijn briefje er op met de tekst; willen jullie zo vriendelijk zijn om de buitendeur open te laten"". De reden zette ik er niet bij, dat moesten ze dan zelf maar invullen................... Schaam, schaam............


Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!


dinsdag 21 februari 2017

Focussen

Ik heb heel wat angsten moeten overwinnen zoals zichtbaar zijn op het werk. En dan ook echt zichtbaar zijn als receptioniste. Ik leerde een rol aan te nemen. En mij niet af te laten leiden door het publiek wat in een rij voor de balie stond. Door altijd goed te focussen op de klant die voor mij stond, als het ware "in te zoomen" kon ik mij goed afsluiten van de omgeving. Het was als het ware voor mij het ei van Columbus om mijn werk goed te doen.

Dat dit bakken energie koste werd mij pas veel later duidelijk. 

Eigenlijk stond ik de hele werkdag op "focusstand". Mij echt ontspannen kon ik hierdoor nooit helemaal. Het focussen in combinatie met mijn werkzaamheden en werkdruk is voor mij nooit gezond geweest. Maar ja, wat weet je als leek daar nou van? 

Ik kreeg last van hyperventilatie en moest mijn lunchpauze verlengen met een kwartier om zo mij te kunnen ontladen van alle stress door een stevige wandeling te maken. 
We hadden namelijk door de aard van onze werkzaamheden geen pauzes. Het waren 4 blokuren achtereen en we waren vaak met te weinig collega's. De telefoon en receptie moesten altijd bemand blijven. Daardoor had ik nooit mijn benodigde adempauze. Ik snakte naar die adempauze maar ging door en daar was ik goed in. In doorgaan en niet opgeven. Iedereen ging immers door en waarom ik niet? Dat ons werk als druk werd ervaren door een ervaren collega van buitenaf, zag ik als een steuntje in de rug dat we "gezien" werden. Zij beschreef het als "dat die meisjes dat nog vol kunnen houden".  
Ondanks dat de sfeer in het begin gemoedelijk was, kwam er langzaam een sfeer voor terug, dat wij ondergewaardeerd bleven. Wij deden stinkend ons best en afdelingshoofden zagen ons niet omdat wij letterlijk in een wel heel erg achteraf telefoonhokje zaten. Er kwam nooit eens iemand binnen wandelen om te zien hoe het ging. Geen chef of afdelingshoofd te bekennen. We richten onze eigen receptie en telefoontaken zelf in, ons motto; plezier en hard werken. Tot zo ver ging het goed maar later toen de werkdruk ook bij andere collega's gingen spelen veranderde de sfeer.

Ik ging het eerste er onderdoor maar had het nog geen eens meteen in de gaten. Ik ging te ver door. Ik dacht niet aan mijn gezondheid maar aan mijn vaste baan die ik dan voorgoed kwijt zou zijn. 

Het was water naar de zee dragen. Het werd voor mij overleven tot ik niet meer kon. Mijn lontje was opgebrand.

In deze situaties is het voor mij van cruciaal belang geweest dat ik mensen in vertrouwen kon nemen, een arts/maatschappelijk werker van het werk, een P&O adviseur, een afdelingshoofd, of zelfs een collega.
Dat al deze factoren niet bepaald positief waren verlopen, bleef ik in mijn eigen bubbel van stress hangen en kon ik mij niet meer ontspannen op mijn werk. Mijn vertrouwen had een flinke deuk opgelopen.
Minder uren werken was veel later voor mij het enige middel om lucht aan mijn situatie toen te geven. 
Maar ook dat kon op en duur niet mijn situatie veranderen.
Hoe kon ik ooit bevroeden dat toen ik definitief mijn baan achterliet, 
deze vervelende geschiedenis achter mij aan bleef kleven, alsof ik besmet was. Spoken uit mijn verleden bleven mij achtervolgen in alles wat ik nieuw oppakte. 

Ik maakte zoveel absurde situaties mee in het vrijwilligerswerk, dat is met geen pen te beschrijven. Ik wilde graag mijn energie gebruiken om die situaties te realiseren die mij juist weer energie en zelfvertrouwen konden geven, in plaats van namen. Ik wilde het heft in eigen hand houden nu.

Mijn faalangst bijvoorbeeld, daar wilde ik voorgoed mee afrekenen en recht in de ogen kunnen kijken. Zodat ik wat meer ontspannender hiermee kon omgaan en mijn zelfvertrouwen weer een boots kon krijgen.
Dat is wat vrijwilligerswerk voor mij kon betekenen.
Achter de kassa staan was voor mij altijd een grote angst geweest. Maar ik wilde nu van mezelf fouten mogen maken, zonder mij zelf naar beneden te halen. Gewoon fouten mogen maken , herstellen en doorgaan. 
Maar ik had geen rekening gehouden dat ik totaal niet paste in de cultuur; een verschrikkelijke schoolse manier, anti-open houding.  Volwassen mensen die zo belerend kunnen zijn, wat een anti-climax.  Ik wilde weer stug doorgaan omdat ik dacht, dat het hierop aanspreken, voldoende zou zijn om de lucht te klaren. Maar wat een teleurstelling dat je denkt dat dit zou kunnen helpen. Een systeem of mensen willen veranderen, dat zit er niet in. Mijn les geleerd en liever ander vrijwilligerswerk doen wat wel bij mij past.

Zo heb ik veel meegemaakt in mijn zoektocht naar vrijwilligerswerk.
Wel vraag ik mij af wat mensen in hemelsnaam leuk vinden aan vrijwilligerswerk?

Mijn zoektocht loopt nu niet meer zo'n vaart. Het is een kabbelend beekje geworden. Lekker rustig. Ik leer meer van "mijn meisje" dan het hele vrijwilligerswerk bijelkaar.  Je kan van dieren veel leren.
Gezellig met mijn hond erop uit dat is wat ik het liefst doe!
En waarom niet? Na zoveel ellende, mag ik dit van mijzelf!


Een vriendelijk groet van Jorie
tot de volgende keer!





zaterdag 11 februari 2017

"Carpe Diem"

Smorgens 10.00 uur.
Het is koud maar nog niet zo guur als bij een oostenwind. En een beetje grijzig.
Ben al een tijd niet bij het meer geweest.
Ik trek mijn joggingbroek over mijn spijkerbroek. Mijn water en winddichte blauwe jas erover. Wanten, sjaal, het hele winterritueel.
Sinds kort heeft Amber ook een echte jas voor koude winterdagen.
Het jasje dat van eigenaar naar eigenaresse wisselde. Ik moest even wennen dat er nu een ander hondje in zat. Maar ik moet zeggen, het staat haar voorbeeldig.
Een echte dame is ze nu!
Amber liep weer heerlijk los, een fijne plek voor haar altijd. We genieten zo saampjes in de ochtend. Het is rustig, twee hondenwandelaars, dan kan je het "druk" noemen op een maandagochtend in februari.
Er is een flink stuk gestript in de natuur, haast een waar slagveld. Waar eens riet en enkele dunne boompjes stonden, staat nu niks meer. Het meer kan je nu gelijk zien en aan de andere kant het weiland met ponnies. Hun dikke wintervacht elk met een andere aarde tint van terra, roodachtig, grijzig tot bruin. Zo mooi, deze kleuren.
Amber "breekt" in op hun terrein om haar behoefte aan poep te stillen.
Het is tenminste "gezonde poep", gras uit eigen weiland, zo bio als wat.
Ambers poepfobie is nog niet over. Was het maar waar. Ik kan er nog steeds niet aan wennen, die verse honden drollen, waar ze van smult. Het is zeggen ze, een aanvulling van iets waar ze te kort aan heeft. Vele drollen laat ze liggen maar dan is er die ene drol met goede mineralen, die ze wel eet.
Ik ga dan bijna over mijn nek. En maan Amber dat ze de drol moet loslaten.
Het is aan dovemansoren en ik voel me zo'n boeman dan. Haar staart komt dan tussen haar poten. Ze is de laatste tijd zo en zo trouwens erg gericht op alles wat maar eetbaar is. En ik wil eigenlijk niet dat ze van alles opeet en voorkom vaak eetbare situaties met snoepjes, koekjes, chocola, chips e.d.
Maar Amber voelt zich zo onvrij als wat daardoor en ze probeert dan alsnog heel snel iets te verorberen voordat ik het in de gaten heb. Het is dan net een zwervershondje die snel alles opeet met de staart tussen de poten.......... Dat wil je nou ook weer niet................
Iemand zei laatst dat eierkoeken kunnen helpen, tegen het poepeten dan.
Een zakje gekocht. Maar ze was meer gefixeerd op mij, en de eierkoek, dan op de weg te loeren. Wat dat betreft hielp het wel. Maar even later at ze toch weer een drol.
Op de terugweg passeren we weer de boten langs het kanaal. De brug staat open en er vaart een groot schip langs. Voorop de boeg staat de naam: "Carpe Diem", mijn vaders spreuk, zijn spreuk . Hij zei het vaak tijdens familiemomenten. Hij kon ook echt genieten van familiemomenten.
Ik krijg er tranen van in mijn ogen, de emotie knalt erin bij mij.
Is het een laatste groet van mijn vader? Of een boodschap voor mij?
Ik weet het niet, misschien wel, misschien niet. Het maakt ook niet uit.
Wel zet het mij aan het denken. Dat de tijd zo snel gaat en dat het inderdaad belangrijk is om de dag te plukken. Ondanks alle tegenwind, probeer ik samen met mijn hondje de dag te plukken, "Carpe Diem".



Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!