Bij de kampeerhal de Vrijbuiter geweest, voor een inklapbaar stoeltje. Ik was eigenlijk op zoek naar een driepoot, een zgn. vissersstoeltje maar deze bleek niet lekker te zitten en veel te zwaar en onhandig formaat.
Nu heb ik een klein rechthoekig licht opvouwbaar stoeltje die gekruisd opgevouwd kan worden tot een heel klein en handig formaatje om mee te nemen. De stoel past in mijn kleinste rugtas.
Vandaag probeer ik de stoel uit. Amber loopt voor mij uit en ze zoekt weer een lekker koel plekje uit waar ze gaat liggen. Ik pak mijn stoeltje erbij en vouw het in een mum van tijd uit en ga er op zitten.
Zo zitten wij samen Siësta te houden mijn Turkse dame en ik.
Onderweg naar het losloopgebied maak ik er nog twee keer gebruik van.
Amber heerlijk relaxed naast mij, zo genieten we samen van onze Siësta's.
Een hartelijke groet van Jorie
tot de volgende keer!
Korte verhalen, gedichten en leuke anekdotes over gewone alledaagse dingen uit het leven van een schrijfgrage vrouwelijke single.
zondag 27 juli 2014
Een terugval dag
Dat Amber ineens een paniekaanvalletje kan krijgen was mij eerder opgevallen.
Enge dingen voor haar zijn: "de lift" of gladde vloeren bij mij thuis of tegels in de hal van de flat en mijn balkon.
Deze heeft ze "keurig" overwonnen inmiddels. Maar dan toch opeens staat ze met een angstige blik in haar ogen stokstijf stil in het halletje van de flat naar de lift en wil ze terug.
Ja, en door extra geduld en haar weer vertrouwen te geven, door contact met haar te maken en aanmoedigende woordjes met een klopje op mijn been, komt ze weer schoorvoetend bij me.
Dit gebeurd gelukkig niet zo vaak, twee keer heel eventjes tot nu toe.
Maar opeens had ze gisteren een angstig balkon moment. Wat uitmondde in een echte paniekaanval.
Ze bleef in haar "angstbubbel" zitten en kwam er dit keer dus niet uit. De angst droop van haar af.
Zo zielig gezicht.
Ik roep haar weleens wanneer ik wat lekkers voor haar verstop op het balkon en dan zeg ik:" zoek".
Ze gaat dan het hele balkon af om te zoeken. Dit deed ik om haar van haar balkonvrees af te helpen en het werkte!
Nu gaat ze ook uit haar zelf op het balkon wat snuffelen of er wat lekkers ligt. En soms komt ze gewoon even om de hoek kijken als ik op het balkon ben en kom ze als ze zin heeft. Maar al met al zit ze nooit lang op het balkon.
Dus net als anders zeg ik tegen haar "zoek" maar opeens halverwege het zoeken blijft ze stokstijf staan en verschijnt die ongelofelijke zielige angstige blik weer in haar ogen en begint ze ditmaal te shaken en houterig te bewegen; ze heeft geen controle meer over haar lichaam! Ook haar koppie beweegt schokkerig en ze loopt houterig naar binnen toe. Ik roep eerst nog zoek, toe maar ga maar zoeken, en wil haar een brokje geven. Wat vond ik dit een akelig moment, ik voel me machteloos. Dit had ik niet verwacht na haar juist overwonnen balkonvrees.
Amber gat op haar matje liggen en als ik haar een stukje ham geef reageert ze nog steeds ongecontroleerd. Ze zit nog steeds in haar "angstbubbel".
Ja, wat te doen nu? Eerst maar boodschappen doen en haar met rust laten. Daarna maar kijken, hoe verder.
Boodschappen gedaan, maar ze reageert niet op mijn binnenkomst: Ze ligt rechtuit naar voren te kijken als versteend............in de verte kijkend.
Misschien helpt het met haar te wandelen. Door iets te doen wat ze leuk vindt komt ze hopelijk uit haar angstmodus .Vaak helpt het als een hond beweegt, dan schieten (haar hersens) uit de angstmodus volgens Cecar Milan.
Ik lok haar met de gekochte boterhamworst naar de lift. In het park loopt ze passief haar favoriete kuil voorbij en zelfs de bramenstruiken laat ze links liggen! Wat zielig vind ik dit. Maar ja, aan zielig vinden heeft Amber niks dus moest ik creatief wat anders verzinnen.......................
Dus na mijn yoghurt met muesli en thee, loop ik met Amber richting haar favoriete losloopgebied. En ja, hoor zodra we die kant op gaan aan het eind van het park, gaat de staart weer ietsomhoog en veranderde haar uitstraling van een angstig meissie in een vrolijke dame die er weer zin in heeft.
Wat ben ik blij om deze metamorfose. We passeren ook haar plekken waar ze altijd heerlijk door het gras gaat rollebollen. En ja hoor, ze heeft hier ook weer zin in en rollebold als vanouds. Mijn meissie is helemaal uit haar angstige bubbel en doet weer vrolijk mee in het hier en nu.
Ach ja, dat ik hier van schrok mag duidelijk zijn.
Ze had vanaf dag één zo'n goede start bij mij gemaakt en het ging allemaal eigenlijk super, dan mag ze best eens terugvallen, dat hoort er ook bij.
Ze gaat begin augustus haar 4e maand bij mij in en dat is ook best nog wel een korte tijd om aan alles wat nieuw is te wennen. Ik geef haar alle tijd, want mijn meissie is mijn alles.
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
Enge dingen voor haar zijn: "de lift" of gladde vloeren bij mij thuis of tegels in de hal van de flat en mijn balkon.
Deze heeft ze "keurig" overwonnen inmiddels. Maar dan toch opeens staat ze met een angstige blik in haar ogen stokstijf stil in het halletje van de flat naar de lift en wil ze terug.
Ja, en door extra geduld en haar weer vertrouwen te geven, door contact met haar te maken en aanmoedigende woordjes met een klopje op mijn been, komt ze weer schoorvoetend bij me.
Dit gebeurd gelukkig niet zo vaak, twee keer heel eventjes tot nu toe.
Maar opeens had ze gisteren een angstig balkon moment. Wat uitmondde in een echte paniekaanval.
Ze bleef in haar "angstbubbel" zitten en kwam er dit keer dus niet uit. De angst droop van haar af.
Zo zielig gezicht.
Ik roep haar weleens wanneer ik wat lekkers voor haar verstop op het balkon en dan zeg ik:" zoek".
Ze gaat dan het hele balkon af om te zoeken. Dit deed ik om haar van haar balkonvrees af te helpen en het werkte!
Nu gaat ze ook uit haar zelf op het balkon wat snuffelen of er wat lekkers ligt. En soms komt ze gewoon even om de hoek kijken als ik op het balkon ben en kom ze als ze zin heeft. Maar al met al zit ze nooit lang op het balkon.
Dus net als anders zeg ik tegen haar "zoek" maar opeens halverwege het zoeken blijft ze stokstijf staan en verschijnt die ongelofelijke zielige angstige blik weer in haar ogen en begint ze ditmaal te shaken en houterig te bewegen; ze heeft geen controle meer over haar lichaam! Ook haar koppie beweegt schokkerig en ze loopt houterig naar binnen toe. Ik roep eerst nog zoek, toe maar ga maar zoeken, en wil haar een brokje geven. Wat vond ik dit een akelig moment, ik voel me machteloos. Dit had ik niet verwacht na haar juist overwonnen balkonvrees.
Amber gat op haar matje liggen en als ik haar een stukje ham geef reageert ze nog steeds ongecontroleerd. Ze zit nog steeds in haar "angstbubbel".
Ja, wat te doen nu? Eerst maar boodschappen doen en haar met rust laten. Daarna maar kijken, hoe verder.
Boodschappen gedaan, maar ze reageert niet op mijn binnenkomst: Ze ligt rechtuit naar voren te kijken als versteend............in de verte kijkend.
Misschien helpt het met haar te wandelen. Door iets te doen wat ze leuk vindt komt ze hopelijk uit haar angstmodus .Vaak helpt het als een hond beweegt, dan schieten (haar hersens) uit de angstmodus volgens Cecar Milan.
Ik lok haar met de gekochte boterhamworst naar de lift. In het park loopt ze passief haar favoriete kuil voorbij en zelfs de bramenstruiken laat ze links liggen! Wat zielig vind ik dit. Maar ja, aan zielig vinden heeft Amber niks dus moest ik creatief wat anders verzinnen.......................
Dus na mijn yoghurt met muesli en thee, loop ik met Amber richting haar favoriete losloopgebied. En ja, hoor zodra we die kant op gaan aan het eind van het park, gaat de staart weer ietsomhoog en veranderde haar uitstraling van een angstig meissie in een vrolijke dame die er weer zin in heeft.
Wat ben ik blij om deze metamorfose. We passeren ook haar plekken waar ze altijd heerlijk door het gras gaat rollebollen. En ja hoor, ze heeft hier ook weer zin in en rollebold als vanouds. Mijn meissie is helemaal uit haar angstige bubbel en doet weer vrolijk mee in het hier en nu.
Ach ja, dat ik hier van schrok mag duidelijk zijn.
Ze had vanaf dag één zo'n goede start bij mij gemaakt en het ging allemaal eigenlijk super, dan mag ze best eens terugvallen, dat hoort er ook bij.
Ze gaat begin augustus haar 4e maand bij mij in en dat is ook best nog wel een korte tijd om aan alles wat nieuw is te wennen. Ik geef haar alle tijd, want mijn meissie is mijn alles.
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
woensdag 23 juli 2014
Een stoere tuig voor Amber "de hulphond"
Vanochtend een tuig bij de dierenwinkel gekocht.
Amber heeft naar verhouding tot haar lichaam een smal nekje en van de hondentrainster kreeg ik het advies om een tuigje te nemen, ook omdat ze nogal eens last had van omgekeerd niezen. Zo,gezegd zo gedaan.
Een felle rode tuig stond haar niet, te overheersend maar het zat wel goed. Dus koos ik voor een onopvallende kleur, bruin. Past bij haar naam en vacht. Terwijl ik uitleg kreeg over de tuigjes, liep Amber op haar gemakje de dierenwinkel rond. Ik vond haar natuurlijk in haar favoriete zithouding, weer heel aandoenlijk bij twee schattige oude mensen. Ze dachten dat Amber een hulphond was met het tuigje!
Nu heb ik als eens hierover nagedacht en vond eigenlijk dat Amber best een heel aaibare en vooral rustige hond was voor een hulphond.
Maar om haar gelijk nu al aan te melden vond ik nog wat te vroeg voor haar.
Ze moest eerst maar eens een half jaar lekker gewend bij mij zijn zodat ze nog wat meer kan ontspannen in alles. Haar vachtje gaat ook steeds meer glimmen dus we zitten op de goede weg.
In ieder geval zou het een mooie manier zijn om samen met Amber een stukje vrijwilligerswerk te doen voor oudere mensen die graag hun liefde aan een hondje kwijt willen. En graag elke week een aaihond willen knuffelen, al is het maar voor een half uur tot maximaal een uurtje. Dan maken we er een gezellig uurtje van.
Van straathondje tot hulphond. .......... wat kan de toekomst toch zonnig zijn voor een buitenlands hondje als ze eenmaal in Nederland zijn.
Een hartelijke groet van Jorie
Tot de volgende keer.
Amber heeft naar verhouding tot haar lichaam een smal nekje en van de hondentrainster kreeg ik het advies om een tuigje te nemen, ook omdat ze nogal eens last had van omgekeerd niezen. Zo,gezegd zo gedaan.
Een felle rode tuig stond haar niet, te overheersend maar het zat wel goed. Dus koos ik voor een onopvallende kleur, bruin. Past bij haar naam en vacht. Terwijl ik uitleg kreeg over de tuigjes, liep Amber op haar gemakje de dierenwinkel rond. Ik vond haar natuurlijk in haar favoriete zithouding, weer heel aandoenlijk bij twee schattige oude mensen. Ze dachten dat Amber een hulphond was met het tuigje!
Nu heb ik als eens hierover nagedacht en vond eigenlijk dat Amber best een heel aaibare en vooral rustige hond was voor een hulphond.
Maar om haar gelijk nu al aan te melden vond ik nog wat te vroeg voor haar.
Ze moest eerst maar eens een half jaar lekker gewend bij mij zijn zodat ze nog wat meer kan ontspannen in alles. Haar vachtje gaat ook steeds meer glimmen dus we zitten op de goede weg.
In ieder geval zou het een mooie manier zijn om samen met Amber een stukje vrijwilligerswerk te doen voor oudere mensen die graag hun liefde aan een hondje kwijt willen. En graag elke week een aaihond willen knuffelen, al is het maar voor een half uur tot maximaal een uurtje. Dan maken we er een gezellig uurtje van.
Van straathondje tot hulphond. .......... wat kan de toekomst toch zonnig zijn voor een buitenlands hondje als ze eenmaal in Nederland zijn.
Een hartelijke groet van Jorie
Tot de volgende keer.
dinsdag 22 juli 2014
Met Amber door het mooie Schipborg
Het wordt weer een warme dag.
Amber en het vrouwtje doen niet veel omdat we het beiden eigenlijk te warm vinden. Maar ik besluit toch de bus te pakken naar Westlaren. De mooie wandeling in de schaduw naar het Drentse café blijft onze topper.
Met de bus zijn we er zo koel en comfortabel, anders dan mijn snikhete auto zonder airco.
We lopen op smalle bospaadjes, rond idyllisch gelegen vennetjes, lekker in de schaduw, Amber voorop.
Haar houding fier, rent ze voor mij uit. Soms volg ik haar en dan volgt ze mij als ik toch een ander paadje besluit te nemen. Ze knabbelt wat aan eikeltjes en zo scharrelen en struinen we samen door het koele bos.
Amber voelt zich in haar element. Wie weet voelt ze diep in haar genen haar Drentse roots want ook lijkt mijn meissie op een Drentse Patrijs.
Na een lange pauze stop bij het café, in een lekker briesje a/d drentse Aa, en een pannekoek genuttigd te hebben hervatten we weer de terugweg.
Maar nog maar net op weg gaat Amber er weer eens bij liggen. Dat kan van alles betekenen: ze heeft het te warm (uitgesloten want er is voldoende schaduw), ze wil een andere richting op (zou kunnen) of ze heeft geen zin om de terugweg in te zetten en wil lekker blijven (mmm.........).
Waarom steeds op tijd naar huis eigenlijk als het niet perse hoeft eigenlijk? Ik hoef geen avondeten meer de pannekoek is voldoende met dit warme weer.
Het liefst wil ik Amber op tijd haar eten geven. Regelmaat werkt goed bij honden. Maar eigenlijk wil ik stiekem ook nog niet naar huis. Ach wat dan nog, Amber gaat niet dood aan het wat later eten krijgen en in de natuur lukt het ook een wolf of hond niet altijd hun kostje precies op tijd toch te eten?
Zit ik thuis op m'n flatje en daar kan ik ook geen kant op. Want het balkon is veel te warm en dan wordt het weer de hele dag binnen zitten met korte wandelingetjes door het park met Amber.
Dus als ik van richting verander, dribbelt Amber wel, ja, weer fier mee! Mijn meissie heeft af en toe zeer goede ideeën, alleen het vrouwtje weet dat nog niet. Maar Amber moet haar er alleen nog van overtuigen.
Wat is ze toch een schat.
We scharrelen dit keer op onbekende bospaden en ik volg mijn "meissie". Ik grinnik als ik zie hoe ze loopt en geniet. Ze loop als een snelle haas over de paadjes, geen spoor van twijfel. Ze trekt gewoon haar eigen spoor en ik erachteraan. Ik geniet ook. We eindigen bij een leuke woonwijk met schitterend uitzicht op de Drentse heide.
Wat een luxe als je hier mag wonen! Er staat ook nog een schattig huis te koop, te duur, maar ik droom lekker verder. Wat zal Amber het hier prachtig vinden, een tuin, met een immens groot losloopgebied voor de deur. Zo anders dan in mijn stad waar de losloopgebieden erg beperkt zijn en door veel honden worden gebruikt, wat weer te zien is door de vele kuilen in het gebied. Het lijkt soms wel een mijnenveld. Amber heeft haar pootje al twee keer hierdoor verstuikt. Het zijn verraderlijke kuilen.
Wat voel ik mij hier vrij in dit gebied met Amber naast mij.
Als ik 2 uur later dan het oorspronkelijke plan weer thuis kom en ik Funda opzoek om het huis te bekijken,
dan spat mijn droom aan diggelen.
Ach ja, deze zat er aan te komen maar soms is wegdromen heerlijk en vlucht je even weg van de realiteit.
Mijn flatje daar ben ik best wijs mee hoor maar met die warme dagen vlucht ik graag naar buiten waar het op het Drentse land heerlijk vertoeven is op de smalle zachte koele bospaden.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Amber en het vrouwtje doen niet veel omdat we het beiden eigenlijk te warm vinden. Maar ik besluit toch de bus te pakken naar Westlaren. De mooie wandeling in de schaduw naar het Drentse café blijft onze topper.
Met de bus zijn we er zo koel en comfortabel, anders dan mijn snikhete auto zonder airco.
We lopen op smalle bospaadjes, rond idyllisch gelegen vennetjes, lekker in de schaduw, Amber voorop.
Haar houding fier, rent ze voor mij uit. Soms volg ik haar en dan volgt ze mij als ik toch een ander paadje besluit te nemen. Ze knabbelt wat aan eikeltjes en zo scharrelen en struinen we samen door het koele bos.
Amber voelt zich in haar element. Wie weet voelt ze diep in haar genen haar Drentse roots want ook lijkt mijn meissie op een Drentse Patrijs.
Na een lange pauze stop bij het café, in een lekker briesje a/d drentse Aa, en een pannekoek genuttigd te hebben hervatten we weer de terugweg.
Maar nog maar net op weg gaat Amber er weer eens bij liggen. Dat kan van alles betekenen: ze heeft het te warm (uitgesloten want er is voldoende schaduw), ze wil een andere richting op (zou kunnen) of ze heeft geen zin om de terugweg in te zetten en wil lekker blijven (mmm.........).
Waarom steeds op tijd naar huis eigenlijk als het niet perse hoeft eigenlijk? Ik hoef geen avondeten meer de pannekoek is voldoende met dit warme weer.
Het liefst wil ik Amber op tijd haar eten geven. Regelmaat werkt goed bij honden. Maar eigenlijk wil ik stiekem ook nog niet naar huis. Ach wat dan nog, Amber gaat niet dood aan het wat later eten krijgen en in de natuur lukt het ook een wolf of hond niet altijd hun kostje precies op tijd toch te eten?
Zit ik thuis op m'n flatje en daar kan ik ook geen kant op. Want het balkon is veel te warm en dan wordt het weer de hele dag binnen zitten met korte wandelingetjes door het park met Amber.
Dus als ik van richting verander, dribbelt Amber wel, ja, weer fier mee! Mijn meissie heeft af en toe zeer goede ideeën, alleen het vrouwtje weet dat nog niet. Maar Amber moet haar er alleen nog van overtuigen.
Wat is ze toch een schat.
We scharrelen dit keer op onbekende bospaden en ik volg mijn "meissie". Ik grinnik als ik zie hoe ze loopt en geniet. Ze loop als een snelle haas over de paadjes, geen spoor van twijfel. Ze trekt gewoon haar eigen spoor en ik erachteraan. Ik geniet ook. We eindigen bij een leuke woonwijk met schitterend uitzicht op de Drentse heide.
Wat een luxe als je hier mag wonen! Er staat ook nog een schattig huis te koop, te duur, maar ik droom lekker verder. Wat zal Amber het hier prachtig vinden, een tuin, met een immens groot losloopgebied voor de deur. Zo anders dan in mijn stad waar de losloopgebieden erg beperkt zijn en door veel honden worden gebruikt, wat weer te zien is door de vele kuilen in het gebied. Het lijkt soms wel een mijnenveld. Amber heeft haar pootje al twee keer hierdoor verstuikt. Het zijn verraderlijke kuilen.
Wat voel ik mij hier vrij in dit gebied met Amber naast mij.
Als ik 2 uur later dan het oorspronkelijke plan weer thuis kom en ik Funda opzoek om het huis te bekijken,
dan spat mijn droom aan diggelen.
Ach ja, deze zat er aan te komen maar soms is wegdromen heerlijk en vlucht je even weg van de realiteit.
Mijn flatje daar ben ik best wijs mee hoor maar met die warme dagen vlucht ik graag naar buiten waar het op het Drentse land heerlijk vertoeven is op de smalle zachte koele bospaden.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
zaterdag 19 juli 2014
In "Coachingland"
Dertig jaar (inmiddels bijna vijf en dertig) werkte ik op kantoor met veel ups en downs.
Uiteindelijk na een burnout heb ik
zelf gekozen voor een traject naar de “vrijheid”, zoals ik dat toen zag.
“Zag”, omdat het gras groener leek
aan de overkant en ik de vrijheid rook om de kettingen af te gooien waarin ik
vond dat ik gevangen zat.
Het moment kwam toen een nieuwe manager “als een hyena“zijn gelegenheid afwacht om door
middel van heers en verdeel politiek en de werkdruk op te voeren, een afgevallen
onderdaan, een handje “mee te helpen” om
een andere baan te zoeken.
De negatieve sfeer deed de rest om
voor mij die keuze van “vrijheid” te maken.
Maar wie A zegt moet ook B zeggen
nietwaar? En mijn lot is nu van het ene coachingsbureau te rennen naar het andere
om een geschikte coach te vinden in het coachenland van outplacement. En dat
zijn er toch een bos!
Het zou wel aan mij liggen maar
keus zat en toch niet die ene speld in de hooiberg. Het zal wel mijn patroon
wezen……………….perfectie!! En hoe kies je de juiste?
Kom ik aangeland, na vele bezoekjes van alternatieve
bureaus, bij een zeer welgesteld bureau op aanraden van mijn werkgever die zulke alternatieve
bureaus waarschijnlijk niet zo zagen zitten. Dit bureau heeft 100% baangarantie, dus
wat wil je nog meer en ook nog een terugkeergarantie! Het kan niet op.
Ik toog met mijn zwarte rugtas en vooral geen damesrok en hakjesprofiel naar deze cultuur van stropdassen maar wie niet waagt die niet wint.
Groot oud imponerend gebouw, zit ik
uit een chique kopje thee te drinken met de directeur van het bureau, een lange
slanke heer.
Hij probeert mij op mijn gemak te stellen
en zegt: “ ik ben Klaas”, en hij
herhaalt nog eens zijn naam met de nadruk op Klaas, daarna zeg ik: “ik heet
gewoon Marjorie”.
Hij praat en praat als een succesvolle
verkoper die zijn trucjes te voorschijn haalt, nadat ik piepte, dat het nou
niet echt mijn hobby is om mijn verhaal te vertellen, ik ben namelijk geen rappe prater,
meer een rappe schrijfster. En dat was gelijk mijn 1e fout, want ja toen
stak Klaas van wal en praatte als brugman.
Opeens zie ik dat hij het al benauwder krijgt tijdens zijn verhaal. Hij zegt even later dan ook dat de verwarming wat te hoog staat en dat hij zijn stropdas even wat losser moet doen. Maar het zou geen striptease worden hoor, zegt hij. Hij krijgt het echter nog warmer en staat op (zou het door het praten komen? Ik heb namelijk nergens last van). Op een gegeven moment loopt hij achter mij om de verwarmingsknop lager te draaien.
Ik zeg voor de grap, dat ik het
eigenlijk benauwd moet hebben en niet hij en ik lach er een beetje schaapachtig
bij. De grap komt niet aan bij Klaas en hij gaat weer zitten. De “klik” wil
maar niet komen tussen ons.
“De stropdas” noem ik hem maar in vervolg, dat vindt ik meer bij hem passen eigenlijk.
“De stropdas” dus heeft het op een gegeven moment over wat ik voor zijn bureau kan betekenen! Pardon, denk ik, is het niet zo wat de stropdas voor mij kan betekenen? Of ben ik nou zo onnozel?
Maar, enfin, misschien een
verkoperstruc of een smartplan om mijn
zelfvertrouwen op te vijzelen? Ik heb
geen idee.
“De stropdas” praat verder: ze
hebben heel veel netwerken en zonder die netwerken zou het mij niet lukken dan
zou ik verdwijnen in de massa. En de stropdas tekent en krabbelt wat op een
papier. Het papier wordt al onduidelijker maar hij gelooft zijn eigen krabbels
blijkbaar wel. Ik niet.
Ook heeft zijn bureau al veel betekent voor vijftigers waarvan 90% zijn
clientèle zijn.
Enfin, ik voelde me hoe langer hoe minder op mijn gemak met dat chique kopje in mijn hand. De “stropdas”was best aardig hoor, daar ging het niet om. Maar dat taalgebruik van hem: alles was aan cijfers verbonden: hoeveel kandidaten ze hadden geholpen per jaar aan een baan. Hoeveel % aan een duurzame baan en hoeveel % binnen zoveel en zoveel tijd e.d. En ik bleef maar glimlachen en knikken.
Mijn enigste houvast was mijn eigen
glimlach die als een stralende prodent glimlach breed uit stond en daar de hele
tijd bleef hangen. Een soort van gefixeerde glimlach. Gefixeerd haar had ik al
dus dit kon er nog wel bij.
Ja, wat zal ik nog meer zeggen van “het gesprek”, ik was nog steeds niet genoeg overtuigd geraakt door meneer stropdas wat hij ook probeerde. Ja, wat wil je; mannen komen van Mars en vrouwen van Venus, dat is nu wel duidelijk. En ook omdat ik de taal niet versta van de meeste managers. Het doet me namelijk niks als ik cijfers hoor. Maar het doet me wel iets als ik hoor of die mensen ook gelukkig geworden zijn in hun baan. Die vraag had ik moeten stellen maar ik zei daarvoor in de plaats: “krijgen de mensen dan ook de baan die ze willen?” De “stropdas” was heel tactisch, hij zei: nou ja de markt veranderd natuurlijk ook en je kon nooit daarvan helemaal op aan.
Meneer stropdas begon al weer over een ander verhaal dat hij samen met zijn vrouw naar de musical Tarzan was geweest. Blij dat ik érgens over kon meepraten, wat meer mijn niveau was, riep ik er spontaan tussendoor, oh, daar ben ik ook geweest! Zou het gesprek dan eindelijk toch nog plezierig worden en de klik er nog komen? Maar wat ben ik toch een sukkel om dat te bedenken. Ik zit hier niet voor een breikransje.
Het ging meneer stropdas erom, dat
hij het aantal mensen in de zaal vergeleek met het aantal mensen die hij
geholpen had. Zo’n zaal daar konden wel 500
mensen in en dat was best wel veel, zei hij. En zo veel mensen hielp hij dus
per jaar. Ik maar weer braaf knikken.
Ook zei hij dat ik eerst in een
warm badje terecht kwam om mijn zelfvertrouwen weer wat op te schroeven en
daarna werd er geleidelijk koud water bijgedaan.
Nou lekker vooruitzicht dan, dacht
ik.
Ik dacht ondertussen steeds: Nee, hellup,
ik wil niet gepept, gemeten, ge-updated worden en gefolterd.
Ik ben straks jullie minkukel waar
jullie niet mee kunnen scoren.
Mijn minderwaardigheidscomplexje
begon de kop op te steken. Ik voelde me niet thuis bij meneer stropdas en dan
kreeg ik last van dat soort dingen.
Die welgestelde bureaus zijn niet
voor niks zo welgesteld en zijn gewoon een soort APK meetstations om je weer
helemaal te her-updaten en tegen een niet geheel zacht prijsje.
Ja, doe maar lekker zwartgallig maar
daar kan ik ook niks aan doen. Dat zal er straks ook wel uitkomen, dat ik een faalangstje
heb en dat ik meer zelfvertrouwen mag hebben.
Waarom moet er altijd aan gemorreld
worden alsof je een auto bent die door de APK moet.
Maar ja daar verdienen die bureaus
aan natuurlijk. Want niemand is immers perfect.
Aan iedereen valt wel wat te morrelen, niet waar.
Als ik praat met deze welbespraakte directeur/manager dan wordt ik vanzelf wel op mezelf teruggeworpen en haal ik het niveau
niet van deze meneer stropdas.
Ik ben een warmbloedig mens zonder
verkooptrucjes met het hart op de juiste plaats maar wel met een hart die
schreeuwt naar echt contact van mens tot mens. En niet van mens tot
manager/verkoper van trucjes.
Waarom moet men toch zo nodig aan managersmaatstaven voldoen tegenwoordig? Alsof alles maar gerepareerd moet worden. Mag ik alsjeblieft. Ik vindt het prima zo, zoals ik ben. Zo, dat is een punt voor mij, die zit, goal!
Waarom moet men toch zo nodig aan managersmaatstaven voldoen tegenwoordig? Alsof alles maar gerepareerd moet worden. Mag ik alsjeblieft. Ik vindt het prima zo, zoals ik ben. Zo, dat is een punt voor mij, die zit, goal!
Ik hoef geen meneer
stropdas te worden, die is niet “echt”.
God heeft ons niet perfect
gemaakt, verre van dat. Maar dat is het
leven volgens mij.
Het is toch geen wonder dat je vanzelf een faalangstje dan ontwikkeld? De wereld is niet perfect en de mensen ook niet en al helemaal niet maakbaar. Niet alles is maakbaar, dat is zo’n moderne kreet. Ik kan daar niks mee. God of de natuur heeft ons gemaakt wie we zijn en ik ben best te vreden met mezelf. Maar met de opkomst van de managers, ben ik daarover gaan twijfelen.
Het is toch geen wonder dat je vanzelf een faalangstje dan ontwikkeld? De wereld is niet perfect en de mensen ook niet en al helemaal niet maakbaar. Niet alles is maakbaar, dat is zo’n moderne kreet. Ik kan daar niks mee. God of de natuur heeft ons gemaakt wie we zijn en ik ben best te vreden met mezelf. Maar met de opkomst van de managers, ben ik daarover gaan twijfelen.
"Het is niet meer genoeg. We moeten
meer en veel meer opeens kunnen. En waarom? Tijd kost geld.
Wij zijn producten geworden, gekneed en op maat gemaakt, ontveld van het "mens zijn", om handig te worden "bespeeld" als instrumenten door managers en in handige statistische grafieken gepropt.
Ik wil geen product zijn, alleen maar een mens! Waarom kom ik toch zo in opstand tegen het woord product? Waarschijnlijk omdat ik me dan geen mens meer voel.
Wij zijn producten geworden, gekneed en op maat gemaakt, ontveld van het "mens zijn", om handig te worden "bespeeld" als instrumenten door managers en in handige statistische grafieken gepropt.
Ik wil geen product zijn, alleen maar een mens! Waarom kom ik toch zo in opstand tegen het woord product? Waarschijnlijk omdat ik me dan geen mens meer voel.
Nu kon meneer stropdas dus mij niet
echt overhalen om met hun in zee te gaan. Omdat ik zijn “taal” niet spreek. Maar ik kon wel vrijblijvend een
kennismakingsgesprek aangaan met een dame die goed bij mij zou passen en een
enorme rust uitstraalde en mij dit waarschijnlijk wel aansprak. Nou ja, die “stropdas”
was dus zo gek nog niet, hij was slim. En ik zei dan ook: “ baat het niet dan
schaad het ook niet”.
Toen ik weer de deur uit was, dacht
ik: meid je zit nergens aan vast nog, geen zorgen, het is vrijblijvend.
Inmiddels heb ik een gesprek gehad met die rustige dame. Viel mee met die rust trouwens. Mevrouw was eerder zeer welbespraakt net als
Klaas. Maar ze had humor. Kijk en dat
vindt ik belangrijk. HUMOR.
Dat is de band die je kan smeden met je klant. Dat werkt. Daar heeft zij
vast een cursus voor gedaan.
Gelijk tijdens het
gesprek dacht ik: hupsakee, vooruit met die geit. Ik ga er voor. Dus dat zei ik tegen
haar, nou ja, niet van die geit natuurlijk.
Ze zei: “wil je er nog niet even
over nadenken?” Ik zeg heel stoer. “ Nee hoor! Wel nee. Het moet toch, dus dan
maar gelijk”.
Dus ze gaf mij gelijk een dikke
ordner met vragen mee, dan kon ik meteen beginnen.
Nu moet ik mijn levensverhaal opschrijven . Welke herinneringen boven komen.
Nu moet ik mijn levensverhaal opschrijven . Welke herinneringen boven komen.
En dan steeds in een periode van 7
jaar. Nou is ordenen of archiveren niks voor mij want dat talent hiervoor heb
ik niet. Ik ben meer een mens van gevoel en kleine dingen. Daar bestaat mijn leven
meer uit. Het is de kunst om hiermee gelukkig
te zijn en dat beviel me altijd tot nu toe goed. Verhalen schrijven over kleine dingen, die juist het leven aangenaam maken. Ja, en dan heb ik een probleem als ik dit soort
opdrachten moet uitvoeren van zulke
bureaus.
Dus ik heb al heel wat velletjes
vol geklad. En dat ga ik daarna allemaal ordenen. Ik wordt er gek van!
De hele ratteplan, het bureau wil
alles van je weten, gezondheid, sociale contacten,
gezinssituatie, je plaats in de klas. Hoe je was als kind. Kom je uit een warm
nest en noem maar op.
Ik was altijd een braaf kind maar
ik vul niet alles braaf in dan ben ik over 100 jaar nog niet klaar.
En daar heeft het bureau geen tijd voor, laat staan ikzelf als ik de 100 haal.
Maar het zegt wel wat over mij.
En daar heeft het bureau geen tijd voor, laat staan ikzelf als ik de 100 haal.
Maar het zegt wel wat over mij.
Dus ik ga er een zondag voor
zitten met mijn levensverhaal.
Ik ben nog steeds bezig met mijn
levensverhaal. Ik ben ze weer aan het
herordenen en doorlezen en inkorten en weer doorlezen en weer herordenen.
Wat wil ik ze laten lezen? Zal ik dit
er wel in doen of toch maar niet. Heb het
verhaal laten lezen door een vriendin en zij had er weer een hele andere kijk
op.
Dus nu ga ik er nog weer even voor zitten met een andere bril.
Dus nu ga ik er nog weer even voor zitten met een andere bril.
Mijn levensverhaal is nu eindelijk
klaar. Ondanks dat ik wel kan blijven ordenen, komt er een moment dat genoeg is
genoeg. Het hoeft niet perfect te zijn. Ben ik ook nog mijn eigen therapeut, en een stuk goedkoper.
Ik moest mijn verhaal zelf
voorlezen aan de coachingsdame. Ik deed het een beetje luchtig, verhalend
en inlevend en soms zakelijk, als ik vond wanneer dat op dat moment moest. Want
een verhaal opdreunen als een stel feiten dat is niks voor mij. Ik wilde mijn
verhaal met passie voorlezen, althans dat probeerde ik.
Er werd niks gezegd over mijn
verhaal. We gingen gewoon door met de volgende opdracht, alsof er niks had
plaatsgevonden.
De volgende opdracht mocht door
een vriendin worden ingevuld.
“Oh gezellig met een glas wijn
erbij”, zeg ik.
Maar inwendig zit ik te mokken als
een klein kind omdat ik totaal geen zin heb om die opdracht te doen. Ik zie er
als een berg tegenop. Het is allemaal zo theoretisch en ik kan me er dus totaal
geen voorstelling van maken. Ik weet dat ik een praktijk mens ben en alleen in
de praktijk mij dingen kan eigen maken.
Ik voel me zo onder een loep
bekeken door het testbureau en dat is natuurlijk ook zo.
Want ze gaan je grote teen niet bekijken
daar is niks aan te zien.
Maar ik schiet hierdoor in de
stress en dan ga ik mezelf ook onder een vergrootglas bekijken. Alsof ik in een
andere stand schiet, en dan zie ik alles ook heel duidelijk en vergroot.
En haaaaaaaaaaaarscherp en opzich
is dat wel heel verhelderend daar kan ik nog wel mee dealen. Maar als mevrouw
de coach me uit de tent wil lokken door ook nog eens haar trukendoos te openen.
Kijk, dan ben ik weg. Dan wordt het me te veel allemaal. Dan ga ik bagger
schijten. Dan ben ik net een nijlpaard en ga ik met mijn kleine staartje in het
rond poeren met stront.
Want dan wordt het voor mij ook een
spel en kan ik niet “echt” (naturel) meer reageren. Ik speel het spel wat ik denk dat de ander
verwacht van mij of ik ga net het tegenovergestelde doen van wat ik eigenlijk zou doen. of in het ergste geval: ik bevries; reakties opgewekt door een trukendoos die geopend is en open blijft staan of weer dicht gaat en weer open, naar believe, het spel bespelend. Dit voelt als een constante druk om en op mijn qua vive zijn.
Met als gevolg dat ik alsmaar
zenuwachtiger wordt want de trukendoos van mevrouw de coach is nog lang niet
leeg. We beginnen nog maar net. Waarom laten ze die trukendoos niet achterwege? In de bladen die ik lees gaat het beslist anders.
De lol en de humor van mevrouw coach
is er samen met mijn moed en vertrouwen er vandoor gegaan, dat dit ooit nog goed
gaat komen, denk ik.
Ja, kijk en toen ben ik weggegaan bij
het grote bureau met zijn chique kopjes.
En nou moet ik het nog steeds doen
met een oersaai baantje bij het archief waar ik het talent niet voor heb. Juist,
ja, ik moet weer ordenen!
Ja, Trien, dan had je ook maar niet
weg moeten gaan bij dat dure bureau omdat je te schijterig was en de kopjes te chique
waren.
Opmerking
Inmiddels denk ik gelukkig iets positiever
over mijn toen ”suffe” baan. Eindelijk een turningpoint in die inmense verdrietige tijd die ik heb
doorgebracht.
Maar de turningpoint is inmiddels
weer teruggeslagen naar de andere kant van de weegschaal toen bleek dat ook op
deze afdeling veel reorganisaties volgden en ik zelf inmiddels voorgoed
afscheid heb genomen.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer.
dinsdag 15 juli 2014
Mijn Turkse dame gedijt goed
Toen ik voor het eerst Amber hoorde
blaffen, kwam er een vrij hoog blafje
uit haar damesbekkie, een zeg maar echt juffersblafje……..
Naar haar postuur gemeten verbaasde
dit me nogal. Want Amber was toch geen schoothondjesformaat, nee, meer een
bordercollie formaat met ragfijne pootjes met een fijn koppie erop en een slank
lijfje.
Maar Inmiddels heeft ze een dik
buikje bij mij gekregen omdat ik haar een beetje te veel heb vetgemest ben ik
bang. Haar ribben zijn namelijk niet meer te voelen dus heb ik haar op de helft
van het voer eventjes gezet. Ze zat zo strak in haar velletje en ze liep als
een wachelende eend op die ragfijne pootjes van haar met haar dunne nekkie en
koppie erop. Geen gezicht dus, een beetje buiten proporties.
Ze woog maar 10 kg toen ik haar meenam
vanuit het asiel waar ze dus rechtstreeks vanuit Turkije terecht kwam. Er was
geen grammetje vet te veel. Er mocht
dus best wat kilootjes bij.
Dat die kilo’s er zo snel aan zouden
komen, bijna een kilo per week ongeveer, dat ging mij wat te snel! Want bij
toeval werd Amber gewogen bij de dierenarts en de weegschaal woog 14 kg aan. Ik
schrok ervan. Wel zag ik Ambers buikje uitdijen maar dat dit zo snel kon gaan.
Ik kon het alleen zien als ze liep,
door haar wachelende manier van lopen maar van de zijkant oogde ze nog erg
gestroomlijnd maar als je tegen haar ruggetje aan keek als ze zat dan was ze
aardig compact van structuur en niet zo gestroomlijnd meer.
Ze is al twee keer in mijn badkuip beland en dan zie je echt wel een buikje, het is niet te ontkennen.
Amber houdt van rollebollen en natuurlijk rolt ze ook wel eens door een dode
mol met maden of duikt ze tot haar middel in een modderpoel met kikkers.
Dan ben ik maar wat blij met mijn
badkuip, waar ik eerst een handdoek inleg tegen het uitglijden maar Amber kan
het niet bekoren. Ze kijkt zielig en begint van ellende te trillen.
Ik kan dan alleen maar tegen mijn
Turkse dame zeggen dat het allemaal wel goed komt en dat het zo voorbij is. Dan
probeer ik me tenminste niet schuldig te voelen door dit hele badritueel waar
ze de pest aan heeft en hoop ik dat Amber er niet meer trauma’s op haar
gevoelige hondenzieltje aan over houdt. Omdat ze juist zo gevoelig en timide is
moet ik me echt herpakken en nuchter en zakelijk hiermee om gaan, zonder
schuldgevoel. Het niet spannender maken voor haar zegt mijn trainster.
Met een hoeslaken droog ik haar af en daarna krijgt ze dan een lekker bot van pens.
De trainster van de hondenschool vond 12 kg lichaamsgewicht wel bij haar passen, dit hou ik nu aan.
Dus deze week heb ik haar op rantsoen gezet. Smorgens krijgt ze alleen wat brokken waar ze niet zoveel zin in heeft. Madam eet liever vers vlees maar s’-avonds geef ik haar dan vers vlees met de brokken erdoor en dan eet ze alles wel op.
Het gaat goed met mijn Turkse dame
want haar vachtje begint eindelijk weer te glimmen. Ze had zo’n doffe droge vacht dat
mijn handen er zelfs kapot van gingen door het aaien.
Mijn eigen droge huid smeerde ik
wel eens in met kokosolie en bedacht toen dat dit ook voor Ambers huid en
vachtje wel goed kon zijn. In het begin smeerde ik haar dan lekker in met de olie en glansde haar
vachtje prachtig en liep ik als een trotse pauw naast haar.
Maar het smeren was maar van korte duur. Ik bleef smeren en het werd alleen maar erg
vet wat niet zo mooi was. Net alsof ze in een bak met frituur gezeten had. Dus
ben ik daar maar mee opgehouden.
Maar ze luste de kokosolie wel en
toen ben ik haar dit gaan geven bij elke borstelbeurt een heel klein likje.
Wie weet glimt ze alsnog hiervan!
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
Abonneren op:
Posts (Atom)