De zoektocht naar een "normale, klantvriendelijke, professionele tandarts lijkt niet op te houden. Ben er wel een beetje klaar mee eigenlijk.
De vorige tandarts laste steeds pauzemomenten in tijdens een behandeling: ze stopte terwijl ze bezig was met de behandeling in mijn mond en keek dan naar buiten. Ging weer verder, stopte en keek weer naar buiten. Dat ging zo een paar keer door.
Dit vond ik zo akelig en onprofessioneel overkomen dat ik mij letterlijk niet in goede handen voelde. Toen ik de kamer uitliep, kon ik niet geloven dat een tandarts zo te werk kon gaan.
Ik was perplext, ik trilde ervan. Heb mezelf moed ingesproken en ben teruggegaan naar haar om dit uit te spreken. Zij kon hier niks aan doen zij ze, zo was ze, en daarmee was de kous wat haar betreft af! Geen opgaven van reden alleen dat ze dit niet kon veranderen. Haar hele houding was koel en afstandelijk. Beslist geen uitnodigende vriendelijke tandarts. Terwijl het op het oog twee leuke frisse meiden waren die een eigen praktijk hadden en er op hun site werd geroepen dat er alles werd gedaan om een basis van vertrouwen te creëren. Waarom zou ik blijven bij deze onvriendelijke tandarts die alles behalve vriendelijk was, en dit was nog maar het tweede bezoek. De optie die ik voorstelde om naar haar collega te gaan, wees ze af, omdat het niet veel uit zou maken! Ben benieuwd hoe lang deze praktijk nog goed kan lopen op die manier.
Mijn zoektocht was dus nog niet teneinde helaas.
Dus op naar een nieuwe tandarts. Weer vol goede moed dat wel want zo moeilijk is het toch niet om een vriendelijke doodnormale tandarts te krijgen toch met de juiste zorg?
Dus wel.
De volgende praktijk hield er een "smoelenboek" op na. Van elke klant maakten ze een foto van het gezicht. Nog nooit van gehoord maar a, la als ze dat nou handig vinden. Het levert alleen wat meer werk op, waar ik geen last van heb.
Maar deze tandarts deed aan dubbelcheck. Door de foto 's van het hele gebit, gemaakt door de vorige tandarts te controleren op echtheid, of ze daadwerkelijk met mijn gebit overeenkwamen, met gaatjes en al! Dit duurde een eeuwigheid. De normale gebitscontrole stak hier maar schrieltjes bij af, alsof het een haastwerkje was.
Dat ze mij naar deze nieuwkomer hadden verwezen was ik eigenlijk niet blij mee. Ik had me ingeschreven bij toen nog twee tandartsen die de praktijk runden. Dus de volgende keer heb ik gezegd dat ik kwam voor één van de oorspronkelijk tandartsen, "de nieuwkomer was toen nog niet in beeld namelijk en daar was toen mijn keuze niet op gevallen, zal ik maar zeggen. Dus kon ik hier beleefd vanaf komen gelukkig.
Maar wederom ging er iets niet "normaal" : de tandarts wilde van mijn oude wortelkanaal- behandeling (van jaren terug) een foto maken en of ik hiermee akkoord ging? Ik heb er geen last van antwoordde ik terug. Maar hij was de expert en ik niet toch?
Na de gemaakte foto's hoorde ik hem tegen de tandartsassistent mompelen, en het woord "vreemd"" liet hij vallen. Na terugkomst zei ik of alles goed was.
Mompelde hij nou iets en verstond ik hem niet goed?
In ieder geval ging hij bezig met de gebitscontrole wat ook weer een beetje op een haastwerkje leek; klaar was ik alweer!
Later toen ik thuis kwam dacht ik wat was nou de uitslag van de tand met wortelkanaalbehandeling, was alles rustig of niet?
Dit heb ik telefonisch nog nagevraagd en zij konden mij dit ook aan de hand van foto's laten zien, als ik later langs kwam voor de tweede keer.
Want daarvoor was ik bij de mondhygiëniste in dezelfde praktijk geweest, waar de fluoride behandeling niet geheel afgemaakt was, alleen de voorkant en toen kon ik al weer spoelen. Kijk bij mij moet het altijd even landen als ik niet naar te vredenheid wordt behandeld. Dan wil ik eerst zeker zijn van mijn zaak en ga ik alles nog even op een rij zetten om niet meteen te gaan klagen. Maar echt ze deed alleen de voorkant en een beetje, hasseflash en hupsakee, klaar! Mijn vorige mondhygiënistes waren ook grondig, maar meer secuur en verfijntjes, alle kiezen en tanden één voor één netjes reinigen en polijsten. Nooit heeft iemand mij zeer gedaan en ik ging altijd tevreden weg met een schoon prettig gevoel.
Maar deze dame ging zo grondig te werk met het haakje onder mijn tandvlees, misschien last van een schoonmaak fobietje of iets dergelijks? Maar een pretje was het niet.
Dat het mij zo zeer deed heb ik ook gezegd tegen haar en dat ik dat niet gauw zeg want ik kan best tegen wat pijn.
Verbeelde ik me het? Had ze nou een spottende genietende blik?
Maar ze zei iets heel anders op neutrale toon, o vervelend, volgende keer maar even kijken of we het met de hand kunnen doen.
Wat nou met de hand, ze had namelijk de hele tijd al een haakje in haar hand en ze heeft niks met een apparaat gedaan, alles deed ze met de hand. Ik wordt gek zo langzamerhand van al die tandartsen en mondhygiënistes bij elkaar!
Als het een apparaat was dan had ik dat wel opgemerkt, er was geen lawaai en getril, nee ze deed alles met haar hand en dat verrekte haakje.
Maar anyway, terug naar de uitleg over de foto's. Zo'n betweterige hautaine mondhygiëniste, gaf uitleg dat er een verkeerde foto's was opgestuurd door mijn oude tandarts.
De beruchte tand met wortelkanaal behandeling stond er nu maar half op. Zodat je nog niks kon zien of deze rustig was of niet. En bovendien moet er om de zoveel jaar foto's genomen worden om de gezondheid van het gebit te bekijken. Waarom is er dan geen nieuwe foto gemaakt vroeg ik, dat zou dan de volgende keer gedaan worden.
Ik begreep haar uitleg maar de tandarts had niks van dit alles tegen mij gezegd of uitgelegd hierover. . Dus in die context was de uitleg geheel anders of beter gezegd niet volledig dan dat van de mond-hygiëniste. Dat zei ik ook tegen haar. Waar zij mij weer haar uitleg gaf. Maar die begreep ik inmiddels wel en zei mijn uitleg ook. En trouwens er was toch al door zijn collega mijn hele gebit nagekeken in detail vanaf de toegestuurde foto's? Snap jij het nog?
Daarna onderging ik de fluoride behandeling. En je raad het nooit, begon zei ook weer met het haakje te prutsen. Ik kreeg bijna een hartverzakking.
Ze ging niet alle tanden en kiezen op een rij bij langs, nee, eerst gepriegel hier dan weer polijsten daar, dan weer gepriegel daar en polijsten ergens anders. Dit was nou niet echt systematisch te werk gaan. Zodat ik niet meer kon volgen of ze mijn hele gebit nou gepolijst had of niet. Maar mij hoor je niet meer klagen. Ik wilde nu eigenlijk wel weg. Ik was er klaar mee.
Wat mis ik al mijn vorige mondhygiënistes, kon ik maar weer terug naar mijn oude tandarts, deze was wel goed, alleen nam ze mijn klacht niet serieus en veranderde de situatie niet. Mijn wens naar een kleinere tandartsenpraktijk gaf toen de doorslag om weg te gaan.
Het was een hele grote praktijk, eigenlijk te groot. Je had nooit dezelfde mondhygiëniste maar ze deden hun werk wel goed en ze waren tenminste aardig.
Daar denk ik wel eens aan terug en de verhalen die boven mijn hoofd werden verteld door de tandarts en wat dat met mij deed. Met name de verhalen wat er mis kon gaan bij een behandeling en praten over derden. Dat doe je toch niet?
Zou zij nu wel rekening met mijn klacht houden? Zou ze er wat van geleerd hebben? Ik ben zonder opgave van reden bij hun weggegaan. Heb het altijd jammer gevonden dat het zo is gegaan.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Korte verhalen, gedichten en leuke anekdotes over gewone alledaagse dingen uit het leven van een schrijfgrage vrouwelijke single.
dinsdag 28 januari 2020
zondag 5 januari 2020
B&B
Heerlijk om met oud en nieuw met Amber weg te gaan naar een B&B in Drenthe waar vuurwerk nog niet zo erg is.
Ik verheug me er erg op.
Geen trillende Amber in de badkamer en beiden gescheiden de oudjaar avond doorbrengen.
Het is gelukt, een B&B met ontbijt zelfs, een kleine ruimte met keukenblok en aparte badkamer in halletje naast hun eigen woning.
De eigenaar bood aan mij op te halen en weer thuis te brengen omdat ik toen in zat voor Ambers herstel aan haar oog en we dan met de bus moesten.
Dat hij zo'n slechte chauffeur was dat wist ik toen nog niet maar ala, je hebt niet alles in de hand.
Want met de bus was geen optie vanwege de traptredes en Amber naar beneden kukelt vanwege het missen van diepte zicht.
Veel was in de B&B van Ikea, de twee losse boxspring, wat heerlijk lag en het keukenblok. Goede gezellige verlichting en verder knus ingericht. De ontbijttafel stond voor het raam met uitzicht op de vogelvoederbak en het andere raam keek uit op grazende ponnies.
De kerstverlichting werd halverwege aangedaan en zo was hun woning als een Anton Pieck huisje verlicht met er naast wat verlichte bomen voor de B&B.
Het ontbijt heerlijk en met liefde gemaakt, sapje, karnemelk in leuke glazen wekflesjes. Hagelslag, jam in petit wekflesjes.
Eitje, kaas, warme croissant, plakken brood en nog een bio-yoghurtje in petit wekflesje met wat muesli, leuk potje met fruitpartjes, en roomboter in een glazen oud potje.
Een iets ouder stel runde de B&B.
Ze hadden zelf ook een hondje, een markiesje van elf en twee poezen die door de hond was opgevoed al waren het haar eigen pubs.
Ik stond steeds rond half negen op waarbij ik Amber eventjes uitliet tegenover B&B, dan was het nog stil en zonder vuurwerk. Want er waren toch best wel knalletjes nog overdag te horen, wat haar besloot om steeds terug te lopen als we verder wilden wandelden. En om half tien ontbijt. Daarna een iets langere wandeling als mogelijk dus.
De oudejaarsavond heeft Amber lekker ontspannen in haar mandje geslapen nadat we nog eventjes bij de eigenaren langs zijn geweest voor een gelukkig nieuwjaar wens. Moeilijk om zo lang uit te zitten hoor, wat mij betrof lag ik vóór twaalf uur al in bed maar de B&B eigenaren hadden het idee geopperd om elkaar nog eventjes te zien.
Binnen voelde Amber zich gelukkig veilig en ontspannen in de B&B, ook dubbel glas dus de knalletjes waren niet tot nauwelijks hoorbaar.
Omdat Amber toch het liefst in haar eigen mandje in de B&B was, in plaats van buiten, probeerde ik haar positief te stimuleren en wat te trekken aan de riem om mee te lopen.
Ik wilde niet alle drie de dagen opgesloten zitten dus trokken we er toch op uit, al waren de wandelingen wat korter door het vuurwerk helaas. Maar de meegenomen boeken kwamen goed van pas. Vooral het boek van Divyam Kranenburg met de titel Je eigen-wijze weg over heel het innerlijk kind. Veel eye-openers en kon het boek haast niet wegleggen zo leerzaam! (dit doet mij denken hoe de therapeute mij probeerde een boek te verkopen door een niet relevante vraag als je hield toch van lezen te stellen, alsof het om een hobby ging, en niet om waar het eigenlijk echt over ging)
Al met al geslaagde dagen.
Zou ik het nog een keer doen?
Liever toch een ander huisje ............zou niet nog een keer bij deze chauffeur een autorit mee willen maken. Het ging nu goed, dus zo mooi houden.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Ik verheug me er erg op.
Geen trillende Amber in de badkamer en beiden gescheiden de oudjaar avond doorbrengen.
Het is gelukt, een B&B met ontbijt zelfs, een kleine ruimte met keukenblok en aparte badkamer in halletje naast hun eigen woning.
De eigenaar bood aan mij op te halen en weer thuis te brengen omdat ik toen in zat voor Ambers herstel aan haar oog en we dan met de bus moesten.
Dat hij zo'n slechte chauffeur was dat wist ik toen nog niet maar ala, je hebt niet alles in de hand.
Want met de bus was geen optie vanwege de traptredes en Amber naar beneden kukelt vanwege het missen van diepte zicht.
Ben de terugweg bij Amber op de bank gaan zitten zodat ze niet van de bank afgleed.
De omgeving was landelijk, pittoresk, het dorp ook.Veel was in de B&B van Ikea, de twee losse boxspring, wat heerlijk lag en het keukenblok. Goede gezellige verlichting en verder knus ingericht. De ontbijttafel stond voor het raam met uitzicht op de vogelvoederbak en het andere raam keek uit op grazende ponnies.
De kerstverlichting werd halverwege aangedaan en zo was hun woning als een Anton Pieck huisje verlicht met er naast wat verlichte bomen voor de B&B.
Het ontbijt heerlijk en met liefde gemaakt, sapje, karnemelk in leuke glazen wekflesjes. Hagelslag, jam in petit wekflesjes.
Eitje, kaas, warme croissant, plakken brood en nog een bio-yoghurtje in petit wekflesje met wat muesli, leuk potje met fruitpartjes, en roomboter in een glazen oud potje.
Een iets ouder stel runde de B&B.
Ze hadden zelf ook een hondje, een markiesje van elf en twee poezen die door de hond was opgevoed al waren het haar eigen pubs.
Ik stond steeds rond half negen op waarbij ik Amber eventjes uitliet tegenover B&B, dan was het nog stil en zonder vuurwerk. Want er waren toch best wel knalletjes nog overdag te horen, wat haar besloot om steeds terug te lopen als we verder wilden wandelden. En om half tien ontbijt. Daarna een iets langere wandeling als mogelijk dus.
De oudejaarsavond heeft Amber lekker ontspannen in haar mandje geslapen nadat we nog eventjes bij de eigenaren langs zijn geweest voor een gelukkig nieuwjaar wens. Moeilijk om zo lang uit te zitten hoor, wat mij betrof lag ik vóór twaalf uur al in bed maar de B&B eigenaren hadden het idee geopperd om elkaar nog eventjes te zien.
Binnen voelde Amber zich gelukkig veilig en ontspannen in de B&B, ook dubbel glas dus de knalletjes waren niet tot nauwelijks hoorbaar.
Omdat Amber toch het liefst in haar eigen mandje in de B&B was, in plaats van buiten, probeerde ik haar positief te stimuleren en wat te trekken aan de riem om mee te lopen.
Ik wilde niet alle drie de dagen opgesloten zitten dus trokken we er toch op uit, al waren de wandelingen wat korter door het vuurwerk helaas. Maar de meegenomen boeken kwamen goed van pas. Vooral het boek van Divyam Kranenburg met de titel Je eigen-wijze weg over heel het innerlijk kind. Veel eye-openers en kon het boek haast niet wegleggen zo leerzaam! (dit doet mij denken hoe de therapeute mij probeerde een boek te verkopen door een niet relevante vraag als je hield toch van lezen te stellen, alsof het om een hobby ging, en niet om waar het eigenlijk echt over ging)
Al met al geslaagde dagen.
Zou ik het nog een keer doen?
Liever toch een ander huisje ............zou niet nog een keer bij deze chauffeur een autorit mee willen maken. Het ging nu goed, dus zo mooi houden.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
de therapeute
Wat zijn therapeuten toch "gewiekst" in hun manier van coachen. Ik dacht dat het altijd om eerlijkheid ging. Maar je uit het evenwicht halen of triggeren dat was meer de stijl.
Toen ze zei dat we op een gelijkwaardige basis met elkaar om konden gaan, heb ik nooit begrepen wat zij daarmee bedoelde. Ik dacht alleen, is toch vanzelfsprekend? Maar nu weet ik dat het een vrijbrief was om als mens en niet als therapeute te handelen. En dat de grenzen zouden vervagen tussen therapeut en mens. Of andersom.
Dat ik al heel gauw uit de tent zou worden gelokt dat heb ik nooit naast mij neer kunnen leggen naast de delicate onderwerpen die ik aansnee, vond ik het erg onpas.
Terwijl ik haar van te voren had gezegd dat trucjes niet mijn ding was en mij hier niet veilig bij voelde. Ik had haar juist uitgezocht omdat dit expliciet op haar website stond vermeld dat zij niet gauw aan trucjes deed.
Ik heb het over waarden en normen die een therapeut heeft om je veilig te kunnen voelen. Dat er bepaalde grenzen zijn. En als die overschreden worden dan is dit niet mijn manier van coachen, dan ga ik weg. Wat ik eindelijk na een half jaar inderdaad gedaan heb. Ik wilde niet langer als een domme gans behandeld worden.
Ik wilde graag werken aan kindheling/trauma e.d. maar ik had hier geen ervaring mee. En ook omdat dit een hele andere manier van werken is dan een traditionele psycholoog.
Had zelf een sterk vermoeden dat ik veel kon leren en misschien mijn issue met vertrouwen en veiligheid kon helen. Omdat waarschijnlijk daar de link lag met mijn couveuse baby-tijd/trauma. Ik was er klaar voor om dit te helen en uit te spitten zodat alles op zijn plaats kon vallen.
En dan kon ik waarschijnlijk ook mijn werkverleden achter mij laten, wat hier vast mee te maken had. Want op moment suprêmes wanneer de situatie eigenlijk niet oké is of fair lukt het mij niet om hier iets van te zeggen, dan klap ik dicht.
Toen ik deze vertrouwelijke informatie met haar deelde en ze daarnaast ook de rol op zich nam als "advocaat van de duivel", was dit voor mij net een brug te ver en voelde ik mij al gauw niet veilig meer bij haar als therapeut.
Ik heb haar dit geprobeerd uit te leggen.
Maar mijn vertrouwen slonk steeds meer als ze aan de belangrijkste issues voorbij ging en in plaats daarvan vragen stelde die niet van die orde waren en oppervlakkig bleven etc. Of bij het uiten van mijn woede over mijn werkverleden, hielp ze mij stimuleren en daarbij gooide ze het woord autist eruit omdat mijn ex-baas weinig inlevingsgevoel bleek te hebben en mij nooit had geholpen. Dit ging bij mij echt te ver. Hoe ver ga je dan als coach? Ik kon dit niet aan mij voorbij laten gaan. Ook al zei ze dat het was om mij te stimuleren, dit was voor mij te grof.
Of het uiten van andere oppervlakkige opmerkingen om mijn woede maar te stimuleren. Mijn woede ging immers niet over die oppervlakkige dingen maar er zat een veel diepere laag onder. Toen ik schreeuwde "is dat helpen? " tegen een kussen die mijn ex-baas voorstelde, kreeg ik tenminste het idee dat het daar meer over ging, wat mij dwars zat. Maar de therapeute ging niet naar deze diepere laag toe.
Waardoor ik het idee kreeg waarvoor ik hier nou eigenlijk zat en als ik opperde om iets te doen waarvoor ik hier kwam of om uitleg vroeg over iets dan was dit nooit echt van harte, altijd maar weer oppervlakkig. Ik wilde dit niet meer.
Tegen het einde van het halve jaar heb ik haar geschreven dat ik deze manier van werken niet naast mij neer kan leggen en de coaching ging stoppen omdat over mijn grenzen gegaan werd, vooral mijn waarden en normen.
Ze zou dit vast begrijpen omdat ze zelf al zoiets aangaf en ze heus wel zag dat het bij mij niet ging werken, haar manier van coachen.
Heb ik dan nog iets opgestoken?
Waarom lukt het mij niet om mijn werkverleden achter mij te laten ligt aan als je verstijft of bevriest dan kan je het ook niet loslaten.
Toch heb ik uren gewandeld de laatste paar jaar met Amber en vond mijzelf altijd dan heerlijk ontspannen, niet bevroren. Maar als uit mijn omgeving alleen maar negatieve signalen kwamen dan was ik zo getriggerd dat ik verstijfde. Dus de volgende vraag is wanneer en hoe verwerk je het dan? Ik lees het boek van je-eigen-wijze, heel je innerlijk kind. Een trauma kan alleen helen, als je de verstijving herkent en eert omdat je immers het trauma vh kind of baby couveuse tijd of werk hebt "overleeft". Het is niet nodig om je trauma opnieuw te herbeleven omdat juist getraumatiseerde personen het missen om de trauma een plek te geven. Dit gaat vanzelf als je je kracht/hulpbronnen opzoekt, wat je kracht of veiligheid geeft; ontspanning, of andere kwaliteiten. Daarna kan jouw lichaam stapje voor stapje bevrijden van de opgeslagen spanning. Dit gaat vanzelf en kan niet geforceerd worden.
Verder heb ik altijd het als een te groot woord en een te voorbarige conclusie gezien dat ik volgens therapeute een groot wantrouwen had. Ik had inderdaad geen vertrouwen in haar antwoorden of manier van coachen. Ook na checken met betrekking tot mijn geslonkte vertrouwen naar aanleiding van een voorvallen of "trucje" e.d. waren haar antwoorden voor mij gewoon onderdeel van dezelfde trucjes of manier van coachen. Ik had er inderdaad geen vertrouwen in.
Dit wantrouwen zou minder worden als ik bleef checken maar het heeft mij niet geholpen..............
Een opgelopen trauma ga je toch niet bestrijden met nog meer geschut, is mijn idee. Eerst helen en dan accepteren wat er gebeurd is en dan sta je krachtiger om je te verdedigen. Niet vice versa. Maar een goede therapeut moet dit toch ook weten zou je denken.
Bij het laatste gesprek zei ze dat ik anders niks leerde en of ik dit snapte op mijn uitspraak "o god wat komt er nog meer als een therapeut zich als een mens en niet als therapeut voordoet en geen grenzen en waarden heeft? " en zo maar autist gaat zitten roepen wat komt er dan nog meer?
Haar antwoord "snap je dit?" en "anders leer je niks" viel bij mij wel wat verkeerd moet ik zeggen, want in een briefwisseling schrijft ze "dat ze zo ver ze wist niet aan trucjes deed", en nu ik weg ga, geeft ze het tenminste toe.
'En anders leer je niks" vind ik erg betuttelend overkomen, dat zal ik zelf wel bepalen of de manier van coaching werkt voor mij, niet op die manier want ik ga dus weg.
En dat ik dit allemaal ook wel snap en haar vraag overbodig vind, dat heb ik niet meer gezegd omdat ik te verbouwereerd was op deze laatste "ontboezemingen" van haar kant.
Bij het afscheid nemen zei ze helemaal niks. Er kon geen bedankje af voor mijn openheid of delen van mijn ervaringen, ook niet toen ik haar wel bedankte.
Terwijl ik nog nooit bij iemand zo mijn hart heb laten spreken.
Wie heeft het hier over gelijkwaardigheid nu?
En ach dat had ik ook allemaal moeten zeggen natuurlijk..........
met mijn pen kom ik een heel eind en kan ik gelukkig weer heerlijk van mij afschrijven!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Toen ze zei dat we op een gelijkwaardige basis met elkaar om konden gaan, heb ik nooit begrepen wat zij daarmee bedoelde. Ik dacht alleen, is toch vanzelfsprekend? Maar nu weet ik dat het een vrijbrief was om als mens en niet als therapeute te handelen. En dat de grenzen zouden vervagen tussen therapeut en mens. Of andersom.
Dat ik al heel gauw uit de tent zou worden gelokt dat heb ik nooit naast mij neer kunnen leggen naast de delicate onderwerpen die ik aansnee, vond ik het erg onpas.
Terwijl ik haar van te voren had gezegd dat trucjes niet mijn ding was en mij hier niet veilig bij voelde. Ik had haar juist uitgezocht omdat dit expliciet op haar website stond vermeld dat zij niet gauw aan trucjes deed.
Ik heb het over waarden en normen die een therapeut heeft om je veilig te kunnen voelen. Dat er bepaalde grenzen zijn. En als die overschreden worden dan is dit niet mijn manier van coachen, dan ga ik weg. Wat ik eindelijk na een half jaar inderdaad gedaan heb. Ik wilde niet langer als een domme gans behandeld worden.
Ik wilde graag werken aan kindheling/trauma e.d. maar ik had hier geen ervaring mee. En ook omdat dit een hele andere manier van werken is dan een traditionele psycholoog.
Had zelf een sterk vermoeden dat ik veel kon leren en misschien mijn issue met vertrouwen en veiligheid kon helen. Omdat waarschijnlijk daar de link lag met mijn couveuse baby-tijd/trauma. Ik was er klaar voor om dit te helen en uit te spitten zodat alles op zijn plaats kon vallen.
En dan kon ik waarschijnlijk ook mijn werkverleden achter mij laten, wat hier vast mee te maken had. Want op moment suprêmes wanneer de situatie eigenlijk niet oké is of fair lukt het mij niet om hier iets van te zeggen, dan klap ik dicht.
Toen ik deze vertrouwelijke informatie met haar deelde en ze daarnaast ook de rol op zich nam als "advocaat van de duivel", was dit voor mij net een brug te ver en voelde ik mij al gauw niet veilig meer bij haar als therapeut.
Ik heb haar dit geprobeerd uit te leggen.
Maar mijn vertrouwen slonk steeds meer als ze aan de belangrijkste issues voorbij ging en in plaats daarvan vragen stelde die niet van die orde waren en oppervlakkig bleven etc. Of bij het uiten van mijn woede over mijn werkverleden, hielp ze mij stimuleren en daarbij gooide ze het woord autist eruit omdat mijn ex-baas weinig inlevingsgevoel bleek te hebben en mij nooit had geholpen. Dit ging bij mij echt te ver. Hoe ver ga je dan als coach? Ik kon dit niet aan mij voorbij laten gaan. Ook al zei ze dat het was om mij te stimuleren, dit was voor mij te grof.
Of het uiten van andere oppervlakkige opmerkingen om mijn woede maar te stimuleren. Mijn woede ging immers niet over die oppervlakkige dingen maar er zat een veel diepere laag onder. Toen ik schreeuwde "is dat helpen? " tegen een kussen die mijn ex-baas voorstelde, kreeg ik tenminste het idee dat het daar meer over ging, wat mij dwars zat. Maar de therapeute ging niet naar deze diepere laag toe.
Waardoor ik het idee kreeg waarvoor ik hier nou eigenlijk zat en als ik opperde om iets te doen waarvoor ik hier kwam of om uitleg vroeg over iets dan was dit nooit echt van harte, altijd maar weer oppervlakkig. Ik wilde dit niet meer.
Tegen het einde van het halve jaar heb ik haar geschreven dat ik deze manier van werken niet naast mij neer kan leggen en de coaching ging stoppen omdat over mijn grenzen gegaan werd, vooral mijn waarden en normen.
Ze zou dit vast begrijpen omdat ze zelf al zoiets aangaf en ze heus wel zag dat het bij mij niet ging werken, haar manier van coachen.
Heb ik dan nog iets opgestoken?
Waarom lukt het mij niet om mijn werkverleden achter mij te laten ligt aan als je verstijft of bevriest dan kan je het ook niet loslaten.
Toch heb ik uren gewandeld de laatste paar jaar met Amber en vond mijzelf altijd dan heerlijk ontspannen, niet bevroren. Maar als uit mijn omgeving alleen maar negatieve signalen kwamen dan was ik zo getriggerd dat ik verstijfde. Dus de volgende vraag is wanneer en hoe verwerk je het dan? Ik lees het boek van je-eigen-wijze, heel je innerlijk kind. Een trauma kan alleen helen, als je de verstijving herkent en eert omdat je immers het trauma vh kind of baby couveuse tijd of werk hebt "overleeft". Het is niet nodig om je trauma opnieuw te herbeleven omdat juist getraumatiseerde personen het missen om de trauma een plek te geven. Dit gaat vanzelf als je je kracht/hulpbronnen opzoekt, wat je kracht of veiligheid geeft; ontspanning, of andere kwaliteiten. Daarna kan jouw lichaam stapje voor stapje bevrijden van de opgeslagen spanning. Dit gaat vanzelf en kan niet geforceerd worden.
Verder heb ik altijd het als een te groot woord en een te voorbarige conclusie gezien dat ik volgens therapeute een groot wantrouwen had. Ik had inderdaad geen vertrouwen in haar antwoorden of manier van coachen. Ook na checken met betrekking tot mijn geslonkte vertrouwen naar aanleiding van een voorvallen of "trucje" e.d. waren haar antwoorden voor mij gewoon onderdeel van dezelfde trucjes of manier van coachen. Ik had er inderdaad geen vertrouwen in.
Dit wantrouwen zou minder worden als ik bleef checken maar het heeft mij niet geholpen..............
Een opgelopen trauma ga je toch niet bestrijden met nog meer geschut, is mijn idee. Eerst helen en dan accepteren wat er gebeurd is en dan sta je krachtiger om je te verdedigen. Niet vice versa. Maar een goede therapeut moet dit toch ook weten zou je denken.
Bij het laatste gesprek zei ze dat ik anders niks leerde en of ik dit snapte op mijn uitspraak "o god wat komt er nog meer als een therapeut zich als een mens en niet als therapeut voordoet en geen grenzen en waarden heeft? " en zo maar autist gaat zitten roepen wat komt er dan nog meer?
Haar antwoord "snap je dit?" en "anders leer je niks" viel bij mij wel wat verkeerd moet ik zeggen, want in een briefwisseling schrijft ze "dat ze zo ver ze wist niet aan trucjes deed", en nu ik weg ga, geeft ze het tenminste toe.
'En anders leer je niks" vind ik erg betuttelend overkomen, dat zal ik zelf wel bepalen of de manier van coaching werkt voor mij, niet op die manier want ik ga dus weg.
En dat ik dit allemaal ook wel snap en haar vraag overbodig vind, dat heb ik niet meer gezegd omdat ik te verbouwereerd was op deze laatste "ontboezemingen" van haar kant.
Bij het afscheid nemen zei ze helemaal niks. Er kon geen bedankje af voor mijn openheid of delen van mijn ervaringen, ook niet toen ik haar wel bedankte.
Terwijl ik nog nooit bij iemand zo mijn hart heb laten spreken.
Wie heeft het hier over gelijkwaardigheid nu?
En ach dat had ik ook allemaal moeten zeggen natuurlijk..........
met mijn pen kom ik een heel eind en kan ik gelukkig weer heerlijk van mij afschrijven!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Abonneren op:
Posts (Atom)