De mei maand blijft fris met zo'n 12-14 graden en behoorlijke koude nachten en ochtenden. Op Moederdag iets hogere temperaturen, 17 - 18 graden, wel frisse wind.
De dag daarna 25 graden, en ga ik met Amber voor de 2e keer dit jaar weer naar schipborg.
In april hier ook geweest maar toen was het zo'n 18 graden met een fris windje.
Schipborg, een altijd mooie gevarieerde route met vennetjes, bos, heide en weilanden.
Dit keer mijn wandelroute eens gewijzigd en een deel van het "Zeegser loopje" gevolgd via slingerweggetjes door de weilanden en weer terug via een breed zandpad.
Halverwege de middag vertrokken, het lijkt een prachtige middag en avond te worden, een zacht briesje, ideaal wandel weer!
Amber vindt het prachtig en loopt enthousiast voor mij uit, nog wel aangelijnd.
Pas als we het bos naderen met de vennetjes mag ze los.
De regen heeft zijn sporen nagelaten, modderige sporen op ons wandelpad. Ik kan daarom niet het hele vennetje meer rondlopen en ik besluit de route wat te wijzigen. We naderen een open stuk en kunnen zo langs het vennetje lopen via een bredere zandweg.
Amber heeft het warm en gaat er weer eens lekker bij liggen. Ik klap mijn handige lichtgewicht stoeltje uit en eet een banaan. Amber krijgt ook een stukje, zoals gewoonlijk.
Daarna verder gelopen en na café Schipborg, het "Zeegserloopje" gevolgd.
Amber kan haar lol niet op! Ze draaft in een groot weiland, haar neus volgend.
Ze heeft blijkbaar weer een holletje ontdekt en graaft in de warme zon als een gek.
Het lijkt mij wat verstandiger om haar niet meteen uit te putten in het begin van de wandeling.
Dus ik roep haar maar natuurlijk heeft dit geen effect. Ik haal haar daarom op en trek haar voorzichtig en met een lekker hapje lokkend weg. Met wat geduld lukt dat dan meestal wel. Want met "brute" kracht gaat dit niet lukken, dan is ze zo uit haar doen en gaat ze helemaal "hyperventileren".
We gaan een ander weiland in met bomen aan de kant zodat ze wat kan afkoelen als ze weer van plan is om te gaan graven. Ik pak mijn stoeltje en laat haar haar gang gaan.
Het is een mooi gezicht, een wijds uitzicht op de drentse Aa.
We volgen onze weg via een slingerend pad door de weilanden. Ik kom twee wandelaars tegen en vraag hun of dit een wandelroute is die rondloopt. Ze zeggen dat het pad weer uitkomt op de brede zandweg met fietspad, wat ik graag wil. Dus ik vervolg mijn weg door dit mooie landschap.
Een volgend weiland verderop klap ik weer mijn stoeltje uit en ga puzzelen. Amber kan zo ook haar "ding" doen en we genieten beide volop.
Uiteindelijk bereiken we de brede zandweg.. Even verderop fiets er een jongetje van zo'n jaar of zes à zeven. Zo te zien alleen. Hij passeert ons en zegt op heel neutrale toon zonder enig glimlachje op z'n gezicht: "mooi hondje" en fiets doodgemoedereerd weer verder. Ik kan nog net dankjewel zeggen maar of hij dit gehoord heeft is de vraag.
Ik vindt het een vreemde gewaarwording, zo'n klein jochie die zo volwassen dit uitspreekt.
Het doet mij denken aan mijn overleden vader. Hij kon ook op die manier iets zeggen of eigenlijk niet.
Want hij was geen man van complimentjes; als hij dit deed dan was het op die manier van dat jochie, kort, in één zin, met weinig woorden en zo neutraal mogelijk zonder emoties. Dan kon hij ook gewoon weer verder gaan met dat waar hij op dat moment mee bezig was. Ik verwachte altijd dat er dan nog wat na kwam maar nee, dat was het dan.
Ik heb altijd erg gewenst om iets van mijn vader te horen, een teken van leven of iets dergelijks, na zijn overlijden.
Maar zou dit het kunnen zijn, een teken? Kan het zijn dat mijn overleden vader via dit jochie van zich liet horen? Ik ben nogal sceptisch en geloof niet zo gauw iets, vooral als mij dit overkomt. Ik wuif zoiets dan gauw weg als toeval. Maar dit was echt zijn manier van doen en nu ik dit zo vertel wordt dit gevoel sterker.
Ik bestede er eerst niet zo'n aandacht aan maar nu ik dit op schrijf weet ik het zo net niet.
Toeval bestaat niet zeg ik altijd dus is het toch een mooie manier om op deze wijze een teken van leven te krijgen.
Dat het leven toch doorgaat is nu voor mij wat meer dichterbij geworden.
Een hartelijke groet van
Jorie en tot de volgende keer