Ook belangrijk maar eigenlijk vind ik het vak gericht op mens zijn nog belangrijker. Het wezenlijke van mens zijn. Het sociale en vooral wat je gemeenschappelijk hebt metelkaar en dat dit verbindt.
Wie vertelt je van de lege woestijnen die je in je leven tegenkomt.
De draken die getemd moeten worden.
De draken in een sprookje zijn vaak de angsten die je in de ogen zal moeten kijken. Daarvoor is moed nodig. Maar wat als je als kind en later als volwassene nog verstijfd van angst bent en daardoor je zo hulpeloos voelt dat je helemaal niet die koene ridder of drakentemmer bent die je graag zou willen zijn. En je schaamt je omdat je geen daadkracht hebt en ik kon in sommige gevallen alleen maar de situatie luchtiger maken (en dus minder eng) door flauwe grappen te maken, dan was de druk van de ketel er een beetje af. Maar nam ik mezelf hierdoor wel serieus? Maar beter iets van controle dan niets. En ik identificeerde me dan ook meestal met de slachtofferrollen in het sprookje. De prinses die altijd gered werd.
Het boek dat ik lees van Peter Levine maakt alles begrijpelijker.
Als het brein namelijk getriggerd wordt door bijvoorbeeld nare situaties die op "gevaarlijke" situaties lijken van vroeger, kan je weer terug vallen in die verstijving of hulpeloosheid, vecht of vluchtsituatie. In mijn geval verstijving dus. Het is een oud patroon die al in mijn systeem zat toen ik een babytje was, in de couveuse. Ik ben er van overtuigd dat dit de oorzaak is van mijn verstijving of GROTE ANGST. Omdat het gevoel zo diep zit. En ik geen andere trauma's heb opgelopen dan alleen als klein babytje in een couveuse.
Als het brein namelijk getriggerd wordt door bijvoorbeeld nare situaties die op "gevaarlijke" situaties lijken van vroeger, kan je weer terug vallen in die verstijving of hulpeloosheid, vecht of vluchtsituatie. In mijn geval verstijving dus. Het is een oud patroon die al in mijn systeem zat toen ik een babytje was, in de couveuse. Ik ben er van overtuigd dat dit de oorzaak is van mijn verstijving of GROTE ANGST. Omdat het gevoel zo diep zit. En ik geen andere trauma's heb opgelopen dan alleen als klein babytje in een couveuse.
In mijn geval heb ik als baby, de couveusetijd waarschijnlijk onbewust als zeer schokkend en levensbedreigend ervaren, gescheiden van moeder die voor veiligheid zou moeten zorgen maar dit dus niet kon omdat ik de eerste 2-3 maanden in de couveuse lag. Het ontbrak mij aan liefde. Liefde waar naar ik als babytje naar hunkerde en niet kreeg omdat in die tijd babietjes geen moedercontact hadden. De eerste 2-3 maanden moest ik zien te overleven zonder de liefde van mijn moeder. En mijn patroon "verstijving of in mijzelf keren" is zo ontstaan in mijn systeem. Alles wat ik nu meemaak als volwassene en als eng en naar ervaar, ziet mijn systeem als GEVAAR en mijn lichaam verstijfd en ik kan op dat moment letterlijk niet tot aktie komen. Achteraf weet ik altijd wel wat ik had moeten doen. Maar het voelt dan echt als een hele grote ANGST.
Dit is wat mij is overkomen en het boek van Peter Levine heeft het begrijpelijker voor mij gemaakt. Acceptatie is de sleutel. Accepteren van deze lichamelijk reaktie.
Verder gaat het boek over de lichamelijke gewaarwordingen die je beleefd tijdens het accepteren van een trauma en wat je kan doen. Peter Levine, zegt dat trauma's of nare situatie waarbij je bevriest, kan alleen helen als de beweging van vluchten of vechten of verstijving afgemaakt wordt. Als dit nooit gebeurd dan kan dit een levenlang werken op je gezondheid, stemmingen en vitaliteit. Trauma's ontstaan door instinctieve responsen die uit disbalans zijn. Hij vergelijkt ons brein dat net als bij dieren vlucht, vecht of bevriest bij gevaar. Instinctief kan je hier ook weer uit herstellen als men maar diezelfde natuur zijn gang laat gaan. Dus de beweging afmaakt: zoals trillen, woede uiten, bewegen, rennen; alle instinctieve responsen laat gebeuren zodat het brein zich weer in balans kan komen. Maar bij een trauma blijf je in dus de verstijving of maak je de vecht of vluchtreaktie niet af.
Levine gaf als voorbeeld dat een vrouw bij hem kwam terwijl ze ondersteund door haar man, frunnikend aan haar handen binnenkwam. Ze was erg gespannen, haar ogen wijd opengespert als een angstig hert. Haar lichaam voorovergebogen en een houding van verslagenheid. In de sessie die volgde kon ze zich moeilijk ontspannen en raakte ze gauw zeer geagiteerd, ze ademde oppervlakkig, keek hulpeloos en ze bevroor van doodsangst. Ik ga dood alsjeblieft help me, ik ga dood.
Doordat Levine een plotselinge ingeving kreeg van een tijger in de hoek van een kamer die ineendook klaar om te springen, zei hij, rennen, Nancy. Er zit een tijger achter je aan! Klim op de rotsen en breng jezelf in veiligheid. Toen begon haar benen te beven, en heen en weer te bewegen alsof ze rende. Haar hele lichaam begon te schokken, Na een uur ervoer ze een een gevoel van vredigheid en warme tintelende golven.
Later vertelde Nancy dat ze de nachtmerrie opnieuw beleefde als vierjarig meisje; hoe ze vast werd gehouden door de doktoren om een injectie te krijgen terwijl ze worstelde om uit hun greep te ontkomen.
De paniekaanval in de sessie was de laatste in haar leven Veel van haar symptomen werden minder en andere verdwenen volledig. Ze was vitaler en gelukkiger dan ooit. En ze haalde later zelfs haar doctoraaldiploma. Ze was vitaler en gelukkiger dan ooit.
van een trauma zijn op het lichaam en dat het lichaam de sleutel is tot ontsnapping van iemand die door een trauma opgesloten zit in een cocon.
Het is een zeer interessant boek en ook nog eens begrijpelijk verwoord voor zelfs een leek als ik.
Mijn overspannenheid, die volgden door "kleine" trauma's op mijn werk, waren telkens triggers die mijn brein als gevaar aanzagen.
Ik vluchtte of bevroor en kon nooit de vinger leggen dat ik alles onderging als zeer angstig en schaamde me dan ook hiervoor omdat ik verstandelijk vond dat ik me niet zo van de wijs moest laten brengen door die grote angsten. Ik vond dat ik mij moest kunnen verdedigen, zonder die grote angsten erbij te voelen. Die mij hinderden. Wat voelde ik mij hulpeloos!! En als ik wel opkwam voormijzelf op mijn werk dan was de werkgever nou niet bepaald een rolmodel van begrip. Mijn werk (te zakelijke omgeving) begon zo ver van mijn hart te liggen dat ik mij er van begon af te keren en later ben ik dan ook weggegaan. Maar dat was alles behalve makkelijk gegaan. Ik kon niemand uitleggen wat ik allemaal voelde. Het was een zeer eenzame tijd.
Mijn angsten voelden GROOT, zo ervaarde ik dat echt. Dat was nou juist het probleem, dat ik voor die angsten weer vluchtte of bevroor. Iemand kan wel zeggen maak je angsten niet zo groot maar dat helpt niet. Ze ZIJN GROOT.
Verder gaat het boek over de lichamelijke gewaarwordingen die je beleefd tijdens het accepteren van een trauma en wat je kan doen. Peter Levine, zegt dat trauma's of nare situatie waarbij je bevriest, kan alleen helen als de beweging van vluchten of vechten of verstijving afgemaakt wordt. Als dit nooit gebeurd dan kan dit een levenlang werken op je gezondheid, stemmingen en vitaliteit. Trauma's ontstaan door instinctieve responsen die uit disbalans zijn. Hij vergelijkt ons brein dat net als bij dieren vlucht, vecht of bevriest bij gevaar. Instinctief kan je hier ook weer uit herstellen als men maar diezelfde natuur zijn gang laat gaan. Dus de beweging afmaakt: zoals trillen, woede uiten, bewegen, rennen; alle instinctieve responsen laat gebeuren zodat het brein zich weer in balans kan komen. Maar bij een trauma blijf je in dus de verstijving of maak je de vecht of vluchtreaktie niet af.
Levine gaf als voorbeeld dat een vrouw bij hem kwam terwijl ze ondersteund door haar man, frunnikend aan haar handen binnenkwam. Ze was erg gespannen, haar ogen wijd opengespert als een angstig hert. Haar lichaam voorovergebogen en een houding van verslagenheid. In de sessie die volgde kon ze zich moeilijk ontspannen en raakte ze gauw zeer geagiteerd, ze ademde oppervlakkig, keek hulpeloos en ze bevroor van doodsangst. Ik ga dood alsjeblieft help me, ik ga dood.
Doordat Levine een plotselinge ingeving kreeg van een tijger in de hoek van een kamer die ineendook klaar om te springen, zei hij, rennen, Nancy. Er zit een tijger achter je aan! Klim op de rotsen en breng jezelf in veiligheid. Toen begon haar benen te beven, en heen en weer te bewegen alsof ze rende. Haar hele lichaam begon te schokken, Na een uur ervoer ze een een gevoel van vredigheid en warme tintelende golven.
Later vertelde Nancy dat ze de nachtmerrie opnieuw beleefde als vierjarig meisje; hoe ze vast werd gehouden door de doktoren om een injectie te krijgen terwijl ze worstelde om uit hun greep te ontkomen.
De paniekaanval in de sessie was de laatste in haar leven Veel van haar symptomen werden minder en andere verdwenen volledig. Ze was vitaler en gelukkiger dan ooit. En ze haalde later zelfs haar doctoraaldiploma. Ze was vitaler en gelukkiger dan ooit.
van een trauma zijn op het lichaam en dat het lichaam de sleutel is tot ontsnapping van iemand die door een trauma opgesloten zit in een cocon.
Het is een zeer interessant boek en ook nog eens begrijpelijk verwoord voor zelfs een leek als ik.
Mijn overspannenheid, die volgden door "kleine" trauma's op mijn werk, waren telkens triggers die mijn brein als gevaar aanzagen.
Ik vluchtte of bevroor en kon nooit de vinger leggen dat ik alles onderging als zeer angstig en schaamde me dan ook hiervoor omdat ik verstandelijk vond dat ik me niet zo van de wijs moest laten brengen door die grote angsten. Ik vond dat ik mij moest kunnen verdedigen, zonder die grote angsten erbij te voelen. Die mij hinderden. Wat voelde ik mij hulpeloos!! En als ik wel opkwam voormijzelf op mijn werk dan was de werkgever nou niet bepaald een rolmodel van begrip. Mijn werk (te zakelijke omgeving) begon zo ver van mijn hart te liggen dat ik mij er van begon af te keren en later ben ik dan ook weggegaan. Maar dat was alles behalve makkelijk gegaan. Ik kon niemand uitleggen wat ik allemaal voelde. Het was een zeer eenzame tijd.
Mijn angsten voelden GROOT, zo ervaarde ik dat echt. Dat was nou juist het probleem, dat ik voor die angsten weer vluchtte of bevroor. Iemand kan wel zeggen maak je angsten niet zo groot maar dat helpt niet. Ze ZIJN GROOT.
Nu ik weet waar die GROTE ANGST vandaan komt, hoef ik mij niet langer hiervoor te schamen. Het is een oud instinctief patroon in mijn systeem. Ik kan er nu van leren en er naar kijken en accepteren dat de verstijving er IS.
Vragen stellen kan helpen om hieruit te komen. Of het benoemen dat je systeem overbelast is nu en je later op de situatie wilt terugkomen als dit niet meteen gaat lukken. Zodat je "even" weg kunt uit de situatie die je als naar ervaart.
een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer