Iets positievers kan ik op dit moment niet bedenken. Terwijl ik altijd het positieve in de ander of in elke situatie wil proberen te zien, dat was jaren mijn motto geweest. Het maakte mijn leven leuker en lichter. Maar ik ben op een punt gekomen, dat er uitzonderingen zijn.
Een opgewonden standje, een zwart wit denker, grof in de mond en een veel te luide stem. Alles waar ik een hekel aan heb dus. Maar ik wilde zoals altijd ieders vriend zijn. Toen hij meerdere toenaderingen zocht, die voor mij niet echt hoefde maar goed bedoeld was, nadat ik hem ooit mijn absent briefje had gegeven voor mijn afwezigheid bij de VvE-vergadering. Hij was vaak bij deze vergaderingen aanwezig, waar ik kennismaakte met zijn te luide stem.
Toen hij mij een keer vroeg nadat hij een paar keer in het ziekenhuis had gelegen met een soort van Covid -achtige probleem, maar het dus niet was, of ik zijn kleren naar het ziekenhuis wilde brengen als hij daar weer zou liggen, anders moest hij weer in zo'n ziekenhuishempje liggen, wat hij onprettig vond. Nou dat wilde ik wel mits er verder geen andere mantelzorgachtige dingen bijkwamen want dat wilde ik echt absoluut niet.
Waar we eerst alleen maar een praatje over de verduurzaming van onze woningen deelden, gingen de toenaderingen, misschien best onschuldig en goed bedoeld mij tegenstaan; zijn gedrag, zijn te luide stem, niet alleen in vergaderingen dus, kwam best intimiderend over, toen hij bij mijn voordeur aanbelde voor een goed bedoelde actie van Pearl.
Dat hij soms aan domme acties doet, en ik hem daarop aanspreek op een zo vriendelijk mogelijk toon of als hij een zwart/wit uitspraak doet en ik de andere kant van mijn verhaal belicht, hopende dat hij het dan beter begrijpt.
Toen hij in zijn tuin, die vol met tegels lag, zoals altijd gif ging spuiten, ging mijn groene milieu hart protesteren. Als ik nu niks zeg en ik zit op mijn balkon dit te gedogen, dat vond ik geen optie. Dus ik zei zo vriendelijk mogelijk, dat dit gif eigenlijk heel schadelijk was voor de bijen en vlinders. Ik haalde mijn overleden vader er nog bij, dat hij ook altijd gif spoot op het terras ter voorkoming van onkruid en wij er gewoon thee bij dronken. Toen wisten we niet dat het niet goed was voor het milieu maar nu wel. Het volgend jaar daarop zat ik op mijn balkon en het moest zo zijn, dat ik zag dat hij vloeistof, wat azijn bleek te zijn, uit een fles gooide op zijn tegels en het in brand stak, terwijl het best waaide en we al een te droge zomer hadden. Ik was gewoon bang er hoefde maar 1 klein takje in de fik te waaien en we hadden een brand in onze gemeenschappelijk gort droge tuin die aan zijn tuin grensde. Hij zei: "Nee niks aan de hand hoor, hij deed het voorzichtig, Er kon niks gebeuren!!" Ik vond het zo'n domme actie, dat ik er het zwijgen verder maar toe deed. Toen ik hem later dat jaar weer met de gifspuitbus zag, vroeg ik: buurman wat zit er in de spuitbus, toch geen gif? Toen ging hij helemaal over de rooie: " Ik heb je toch gezegd dat ik het niet meer zou doen, JE LUISTERT NIET!! " zei hij met die luide stem. Toen ik mij probeerde te herpakken tegen zoveel lompheid, zei ik: " ik zag die gifspuitbus weer vandaar, en het was maar een vraagje hoor.......". Maar dan is het goed. Het bleek dat er nu azijn in de gifspuit zat................ Zijn azijnaktie van vorig jaar was blijkbaar een compromis dat hij geen gif meer zou gebruiken.
Later dacht ik dit gaat het hem niet worden, het contact ging mij zo tegenstaan, dat ik er helemaal vanaf wilde. Ik bracht hem eind van de dag de sleutel van zijn woning terug, voor mijn nog toekomstige kledingtaak en zei dat het helemaal aan mij lag maar ik wil zo ruzie voorkomen in de toekomst, dat het beter was om de sleutel terug te geven. Hij keek mij verbaasd aan:" maar ik was niet boos op jou hoor en wat heeft de sleutel hiermee te maken?"
Toen ik sorry zei, het is beter zo, wat voelde ik mij toen een harteloze, harde tante!
Je kan niet telkens ieders vriend zijn. Mijn energie en positiviteit raakte op. Het was echt beter zo. Je eigen best vriend is veel beter!!! En dat is zoals je ziet ook al een hele klus.
Een hartelijke groet van Jorie en tot de volgende keer!