zondag 29 oktober 2023

Niet meer ieders vriend.

Iets positievers kan ik op dit moment niet bedenken. Terwijl ik altijd het positieve in de ander of in elke situatie wil proberen te zien, dat was jaren mijn motto geweest. Het maakte mijn leven leuker en lichter. Maar ik ben op een punt gekomen, dat er uitzonderingen zijn.

Een opgewonden standje,  een zwart wit denker, grof in de mond en een veel te luide stem. Alles waar ik een hekel aan heb dus. Maar ik wilde zoals altijd ieders vriend zijn. Toen hij meerdere toenaderingen zocht, die voor mij niet echt hoefde maar goed bedoeld was, nadat ik hem ooit mijn absent briefje had gegeven voor mijn afwezigheid bij de VvE-vergadering. Hij was vaak bij deze vergaderingen aanwezig, waar ik kennismaakte met zijn te luide stem.

Toen hij mij een keer vroeg nadat hij een paar keer in het ziekenhuis had gelegen met een soort van  Covid -achtige probleem, maar het dus niet was, of ik zijn kleren naar het ziekenhuis wilde brengen als hij daar weer zou liggen, anders moest hij weer in zo'n ziekenhuishempje liggen, wat hij onprettig vond. Nou dat wilde ik wel mits er verder geen andere mantelzorgachtige dingen bijkwamen want dat wilde ik echt absoluut niet. 

Waar we eerst alleen maar een praatje over de verduurzaming van onze woningen deelden, gingen de toenaderingen, misschien best onschuldig en goed bedoeld mij tegenstaan; zijn gedrag, zijn te luide stem, niet alleen in vergaderingen dus,  kwam best intimiderend over,  toen hij bij mijn voordeur aanbelde voor een goed bedoelde actie van Pearl.

Dat hij soms aan domme acties doet, en ik hem daarop aanspreek op een zo vriendelijk mogelijk toon of als hij een zwart/wit uitspraak doet en ik de andere kant van mijn verhaal belicht, hopende dat hij het dan beter begrijpt.

Toen hij in zijn tuin, die vol met tegels lag,  zoals altijd gif ging spuiten, ging mijn groene milieu hart protesteren. Als ik nu niks zeg en ik zit op mijn balkon dit te gedogen, dat vond ik geen optie. Dus ik zei zo vriendelijk mogelijk, dat dit gif eigenlijk heel schadelijk was voor de bijen en vlinders. Ik haalde mijn overleden vader er nog bij, dat hij ook altijd gif spoot op het terras ter voorkoming van onkruid en wij er gewoon thee bij dronken. Toen wisten we niet dat het niet goed was voor het milieu maar nu wel. Het volgend jaar daarop zat ik op mijn balkon en het moest zo zijn, dat ik zag dat hij vloeistof, wat azijn bleek te zijn,  uit een fles gooide op zijn tegels en het in brand stak, terwijl het best waaide en we al een te droge zomer hadden. Ik was gewoon bang er hoefde maar 1 klein takje in de fik te waaien en we hadden een brand in onze gemeenschappelijk gort droge tuin die aan zijn tuin grensde. Hij zei: "Nee niks aan de hand hoor, hij deed het voorzichtig, Er kon niks gebeuren!!" Ik vond het zo'n domme actie, dat ik er het zwijgen verder maar toe deed. Toen ik hem later dat jaar weer met de gifspuitbus zag, vroeg ik: buurman wat zit er in de spuitbus, toch geen gif? Toen ging hij helemaal over de rooie: " Ik heb je toch gezegd dat ik het niet meer zou doen,   JE LUISTERT NIET!! " zei hij met die luide stem. Toen ik mij probeerde te herpakken tegen zoveel lompheid, zei ik: " ik zag die gifspuitbus weer vandaar, en het was maar een vraagje hoor.......". Maar dan is het goed. Het bleek dat er nu azijn in de gifspuit zat................ Zijn azijnaktie van vorig jaar was blijkbaar een compromis dat hij geen gif meer zou gebruiken. 

Later dacht ik dit gaat het hem niet worden, het contact ging mij zo tegenstaan, dat ik er helemaal vanaf wilde. Ik bracht hem eind van de dag de sleutel van zijn woning terug, voor mijn nog toekomstige kledingtaak en zei dat het helemaal aan mij lag maar ik wil zo ruzie voorkomen in de toekomst, dat het beter was om de sleutel terug te geven. Hij keek mij verbaasd aan:" maar ik was niet boos op jou hoor en wat heeft de sleutel hiermee te maken?"

Toen ik sorry zei,  het is beter zo,  wat voelde ik mij toen een harteloze, harde tante!

Je kan niet telkens ieders vriend zijn.  Mijn energie en positiviteit raakte op. Het was echt beter zo.  Je eigen best vriend  is veel beter!!! En dat is zoals je ziet ook al een hele klus.

Een hartelijke groet van Jorie en tot de volgende keer!



vrijdag 27 oktober 2023

Lang weekend op Schier zonder Amber najaar 2022

Avond van te voren op het laatst gewisseld van een zware rugtas naar een klein koffertje op wielen.

Het is nog wennen  weer alleen op vakantie. Mis mijn Amber. Als ik in bed lig, bekijk ik de laatste foto's, die ik van Amber heb gemaakt, haar vrolijke koppie, terwijl ze nog geniet op het hotelterras van een vis & chips, zonder zout. Zo saampjes genoten we van dit menu.

Ik was zenuwachtig om weer alleen op reis te gaan, zonder Amber, het is zo anders. Toen Amber er nog was kon ik mijn aandacht op haar richten, ze was eigenlijk voor mij een soort rustpunt, een baken, waar ik mij op kon focussen. 

Op de boot zaten we als haringen in een ton, bijna op elkaars schoot. Omdat ik mij nu niet meer op Amber kan richten, focus ik mij op kleine details, zo blijf ik dicht bij mezelf en voel ik me niet letterlijk als een haring ingeblikt. Het is een soort van onopvallend kijken, naar bijvoorbeeld een leuke gele tas, zo'n  vlot model, opgerold aan de bovenkant. Erg leuk. Of goh wat heeft die een leuke bril, of wat een schat van een hond. Maar ook schrijven in mijn dagboekschrift helpt. Als ik merk dat ik te veel kijk, dan richt ik me op iets anders, wat mij aantrekt, vooral iets leuks, want kijken doe ik nou eenmaal graag. Maar het moet niet te veel zijn dat de ander het er benauwd van kan gaan krijgen. Dat was ooit gebeurd tijdens mijn jeugdjaren, toen was ik blijkbaar ook aan het kijken, en keek vol interesse naar het eten op het bord van 2 jongedames. Het was in een restaurant en daar wilde ik een hapje eten, maar wist nog niet wat ik zou bestellen, dus dat bord zag er wel lekker uit blijkbaar. Toen één van die meiden zei: heb ik wat van je aan of zo?! Schaamde ik me rot natuurlijk, die les ben ik nooit vergeten, vandaar.

De laatste week voor Schier, was ik op zoek naar een leuk klein rugtasje, handig en praktisch moest deze ook zijn. Ik kwam bij de Kipling uit maar deze was weer te klein en de ander was  wel een erg oud model, die mijn moeder altijd bij zich droeg en ik had behoefte aan iets fris en nieuw. Het bleek nog een hele zoektocht. Uiteindelijk een eenvoudige rugtasje van Eastern gevonden, een gele.  Die kan ik ook op de voorkant dragen, een vakje met ritsje  zodat ik bij het geld kan komen. En zo mijn handen toch vrij heb.

Aan verjaardagen doe ik allang niet meer. Maar het is een mooie aanleiding om een weekendje uit te waaien. Gelukkig ben ik ingeënt, een booster dit keer. De man naast me heeft een vriendelijke open blik en voelt zich vrij om een praatje met me aan te knopen. Hij blijkt uit Utrecht te komen. Hij komt al 30 jaar op he eiland met zijn vriend/partner en dit keer gaat ook zijn neef mee. Wat wordt ik, nog steeds, toch altijd ongemakkelijk als mensen hun aandacht op mij richten. Er fluistert een duiveltje in mij dat zegt: "Goh, hij vindt je de moeite waard om zo open met je te praten". Ik leg de gemene criticus het zwijgen op en richt me op de positieve kant, om het stemmetje te neutraliseren: we zijn gewoon 2 vriendelijke mensen  die als vriendelijke mensen gewoon een praatje met elkaar maken. Gewoon een praatje maken zonder er iets meteen wat van te denken, dat hij iets moet van je en dus kon ik me ontspannen. Immers hij had een partner. Gewoon een praatje van mens tot mens, he!, he!, pffffffffff.......  Zo kwam ik door dit gewone praatje vanzelf in een ontspannen modus. En dat maakte mijn eerste reisje alleen wat makkelijker. Hebben we niet allemaal een gemene deler, dat we om wat voor reden dan ook, naar dit eiland gaan om het leuk te hebben of te ontspannen van een vermoeide tijd? En daar is Schier de perfecte plek voor, eerst een korte boottrip, waar je vakantiegevoel al een beetje op gang komt en dan het eiland, een afgelegen, prachtige plek vol met natuur, zonder drukte van mensen en auto's.

Het huisje geïnspecteerd, sleutel lag in kastje. Er was waarschijnlijk nog niet schoongemaakt, allemaal kruimels op de stoelen, maar sanitair was ok. Een gezellige inrichting. Ja en dan kijk ik naar de details he, We zullen maar zeggen wat achterstallig onderhoud, een kapotte lamp, schaar en cv behuizing. Er miste duidelijk een liefdevolle hand. Maar al gauw legde ik dit allemaal naast mij neer, ik wilde me niet ergeren maar ontspannen toch op dit eiland?

Bij vrouwe Jacoba een heerlijke vega lasagne besteld, die ze 's avonds kwamen brengen. Door mijn gigantische honger bijna helemaal opgegeten. (het waren 2 porties). Een kriekbiertje erbij en daarna naar de "Mask Singer "op tv gekeken. Wie doet mij wat!

De volgende ochtend, naar vrouwe Jacoba gelopen voor broodje en croissant en meteen een fiets gehuurd. Na het ontbijt gefietst naar de Kobbeduinen, waar het mij zwaar viel met de hellingen! Geen conditie meer opgebouwd de laatste tijd, de korte loopjes met Amber.  Volgende keer lekker een e.bike huren. Cappuccino op terras bij het Nauderstroan. En daarna begon het te regenen. Naar huisje maar terug.

Smiddags een vvv route gelopen in het dorp, langs oudste huisje van timmerman Marten, begraafplaats, De eerste bewoners van het eiland waren de monniken, deze hadden voor een deel al een waddendijk aangelegd. Daarna kocht de adelijke fam. Stachouwer het eiland van Friesland in 1640 en bleef 2 eeuwen op het eiland. Daarna kocht Eric Banck, jurist te Den Haag het eiland in 1858 op 24 jarige leeftijd, voor bijna 97.00 gulden. En legde verder de zeedijk aan om het eiland te beschermen,  Vandaar het bankje op de dijk ter herinnering. 

In 1892 kocht een Duitse graaf het eiland, Bernstorff-Wehningen voor 200.000 gulden. Alhoewel de graaf goed met de eilanders kon opschieten, werd na de 2e wereldoorlog al zijn bezittingen geconfisqueerd door de Nederlandse regering. Hij ligt dan ook naast de Got Tjark, grote kerk, in het centrum van Schier begraven, dit wilde hij graag om zijn verbondenheid met het eiland te symboliseren. Ook was er een zeevaartschool gehuisvest in het nu leuke snuisterwinkeltje vlakbij het hofje en de monnik en de onderkaak van de walvis als poort en ingang daar naar toe. Hotel van de Werff was vroeger het gemeentehuis en posthuis. 

Kabeljauw met friet bij de viswinkel gehaald, was heerlijk vers met een krokant deegje. Natuurlijk deed dit mij denken aan mijn maatje. Er hingen foto's van walvisvaarders. De opa van de visverkoper stond of zat op de walvis met zijn maten.

Zondag in de regen, een groepsexcursie gedaan over walvisvaarders.  De groep was een leuke mix van jong stel met baby en middelbaar en mijn leeftijd, zeg ouder. Maar het kon me niet bekoren,  De gids was chaotisch in zijn spreken, niet goed te volgen en ook niet inspirerend. Zo dat allemaal gezegd hebbende, hebben we nog een slappe gratis bak koffie bij hotel van der Werff gedronken. Leuke groep. niks mis mee. Maar ik vond het wel welletjes, Dus ben ik na een handdruk voor de gids hem gesmeerd. Noot uit wikipedia: er gaat nog steeds een fabeltje rond dat levertraan van walvissen gemaakt zou worden. Dit fabeltje is ontstaan omdat lang geleden er ook uit walvissen olie (walvistraan) gewonnen werd. Dit werd alleen als brandstof voor olielampen en verwarming gebruikt. Dit heeft dus verder niets te maken met de levertraan. De levertraan komt namelijk uit de lever van de familie van kabeljauw vissen. 

De 1e boot van 10.30 uur weer teruggenomen, het weer nog steeds slecht. De capucino op de boot bij de cafetariabar smaakte weer prima!


Een hartelijke groet van Jorie                                                                                                    en tot de volgende keer!





maandag 9 oktober 2023

Je kan maar beter een hond nemen

Het is heerlijk om single te zijn, toch heb je wel eens als ieder mens momenten dat je behoefte hebt aan een vriendelijk woord of gebaar van een medemens. Maar dan wel gemeend natuurlijk, anders komt het als een toneelstukje over, en als ik ergens een hekel aan heb dan is het dat wel.  Het komt bij mij in ieder geval niet binnen. Meestal weet je wel of het goedbedoeld is en of het uit onhandigheid komt.

Maar dat ik nou juist van mijn "kwade" buurvrouw een aaneenrijging van complimenten krijgen?  Waar wil ze nu weer controle over hebben, denk ik dan of wat wil ze van mij. Ja, echt. Een mens verandert niet zo maar hoor. Ik ben altijd erg spaarzaam over mijn privé leven. Het is hier net een dorp zo af en toe. Toch komt ze aan bepaalde informatie dat ik denk, hoe komt ze daaraan, wat bedoelt ze nou toch hiermee. Het is net niet mijn situatie maar het is wel eigenaardig, zo dicht zit ze erbij, maar toch net iets anders. Erg unheimisch.

Ik kan er  ook geen spelt tussen krijgen als ze aan het woord is, dus laat ik haar. Het is altijd éénrichtingsverkeer geweest, misschien onzekerheid? Dus valt het erg op dat ze de laatste tijd  anders doet dan anders. Hoe zal ik het zeggen, ze  was nooit complimenteus en nu opeens wel.  Misschien dat ze haar leven verbeterd denk ik nog. Dat de kleur groen ook haar kleur is, mooie trui e.d. En of ik ook met de 4 mijl meedoe, dan kan ze zwaaien naar me. Terwijl ik hier nooit aan meegedaan heb. Een beetje akelige interesse opeens. Ze zou toch niet verliefd op mij zijn? De buurvrouw verliefd? Nee, dat kan niet, of ze moet bi zijn, terwijl ze dat misschien zelf niet weet. Ach ja, je bent nooit te oud om te leren toch. Misschien kan ik het haar vragen, Goh wat is er toch met je aan de hand, ben je verliefd of zo? Je doet zo anders dan anders de laatste tijd. Nee, ik bemoei me liever niet met persoonlijke en privé aangelegenheden, daar houd ik me liever buiten. Beter voor beide en het "dorp". 

Als we elkaar in de Ah ontmoeten begint ze alweer over die app die zo handig is en of ik er ook een heb. Ze weet inmiddels toch wel mijn antwoord dat ik niet zo "appig" ben. 

Ach ik vermijd haar vanaf nu maar een beetje, als ze op het balkon is. Kan ze een beetje rust krijgen. Want ze bemoeit zich een beetje te veel met mij dat zal ze wel aan mijn gezicht gemerkt hebben, want toen ze laatst zei in de Ah dat er iemand langs zou komen van de technische dienst, keek ik haar wat verrast aan. Nou je hoeft hem niet binnen te laten, vulde ze voor mij in. Dan zeg je toch dat je geen last meer hebt van korrels.  Eénrichtingsverkeer,  het veraste mij weer op dat moment in de Ah.  Dat was wat er aan schortte, zoals altijd. Hoe aardig ze ook probeert te zijn en denkt mij te helpen. Het gaat altijd weer mis, ik kan er op wachten. In het verleden zei ik daar wel eens wat van. Maar dat drong echt niet tot haar door, ze bleef wie ze was, een gepensioneerde schoonmaak directrice van een bajes. Die rol heeft ze nooit afgelegd. 

En het verhaal begint al gekkere vormen aan te nemen. 

De buurvrouw heeft namelijk een inpandige garage en daar had ze ook last van de korrels. Ik vroeg me af hoe die korrels dan wel niet naar binnen zijn gekomen.  Die  waaien toch niet zo maar haar afgesloten garage in naar de regenpijp op het rooster. (en bovendien de garage zat aan de andere kant van het appartement)  Toen ik haar hiernaar vroeg, legde ze het bozig uit, (als je verliefd bent dan val je niet zo uit naar je geliefde toch, dus verliefd is ze niet, maar wat dan wel?) Vandaar dat ze de technische dienst erbij had gehaald en deze zonder het te zien concludeerde dat het niet met de bouw had te maken maar met een amateur, die bezig was geweest. Een amateur? Bedoelde hij de klusjesman hiermee? Want het ging inderdaad wat amateuristisch. En zelf wist de technische dienst niks af van deze klachten met piepschuimkorrels, die wij bewoners, keurig in detail, noteren in een systeem.  Zodat men dit kan repareren.

Toen ik de buurvrouw weer tegen kwam op haar balkon, zei ik dat ik de korrels liet liggen voor de technische dienst, mochten die nog komen. Het was inmiddels al 2 weken geleden en de korrels kwamen nog steeds op het balkon, na de reparatie, als het waaide, in mindere mate,  maar toch. Toen de buurvrouw doodleuk zei: O die heb ik afgezegd, de buurvrouw wil niet dat je aan de deur komt, had ze tegen de technische dienst gezegd! 😖😖😖  De winter komt er aan dus dat scheelt weer. 

Er is altijd wel wat, zo heb ik weer een blog om over te schrijven.

tot de volgende keer

hartelijke  groet van Jorie!