woensdag 29 oktober 2014

De auto de deur uit

Ja hoor, de jaarlijkse APK beurt is weer in aantocht en ik was wederom opzoek naar een geschikte garage waar ik mijn auto in vertrouwde handen kon achterlaten.
Dit keer, zou de laatste keer zijn, dat ik een bezoek aan een garage bracht maar dat wist ik toen nog niet.
Er heerste in deze garage een vriendelijke open sfeer, wat een verademing na al mijn garage avonturen.
Het kon dus toch wel anders.
Een vriendelijke jongeman wees mij de weg waar ik kon wachten en koffie of thee kon drinken.
Maar helaas kon hij niet voorkomen dat de auto afgekeurd werd.
Hij legde geduldig uit wat er aan mankeerde, o.a. de remleiding moest vervangen worden, en veel roest aan de onderkant zorgde ervoor dat ze niet goed konden zien of er nog meer reparaties aan vastzaten, dan de koppelingsplaat die ooit een keer vervangen moest worden en als laatste twee nieuwe banden.
Het totale plaatje was meer dan de auto gekost had.
Ik zei dat ik erover moest nadenken: de auto verkopen of laten repareren.
Maar natuurlijk, zei hij, laat er een weekend overheen gaan dan hoor ik het wel wat u doet.

Maar ik hoefde er geen weekend over na te denken.
De auto stond vaker stil dan dat hij reed, vanwege de hoge benzinekosten. En het waren meer luxe ritjes die ik maakte. Ik zou keuzes moeten maken.
Ik had een dure elektrische fiets gekocht en stiekem deze al in mijn achterhoofd gehouden als vervanging voor de auto.
En de hond kon ik ook meenemen met de bus voor een lekkere boswandeling niet ver van mij vandaan.
Het geld wat ik nu bespaarde kon ik gebruiken voor het openbaar vervoer.

Nu was het dan zover.
Ik belde de garage terug en hij verwees mij naar wat andere adresjes omdat zij geen auto's inkochten of verkochten. En hij gaf mij wat advies over de prijs.
Ik belde de sloop en zij namen de auto nog dezelfde dag mee, gewoon handje contantje en klaar!

Ik was er totaal niet rauwig om. Zelfs opgelucht. De auto werd een te zware lastenpost.
En zo met de bezuinigingsplannen van het kabinet zou het alleen maar duurder rijden worden.

Dat loslaten (van zekerheden) zo makkelijk gaat is voor mij geheel nieuw en dit voelt goed!

Oké,  ik heb er zo waar plezier in. Waar kan ik nog meer op bezuinigen?
.


Een hartelijke groet van Jorie
tot de volgende keer!





donderdag 16 oktober 2014

Amber in de lappenmand en laat mij ook maar even in m'n mandje

Sinds dinsdagavond voelt Amber zich niet goed na een paar plakken leverworst gegeten te hebben.
De leverworst moest op en bij het ontbijt heb ik de leverworst op brood gedaan en Amber ook wat plakjes gegeven. Niet wetende dat leverworst niet zo goed is voor een hond.
Ga daarna even op boodschap om een autokaart te kopen voor mijn praktijkexamen taxichauffeur en thuisgekomen ligt er kots op het kleed. Gelukkig kan dit geen kwaad want het is een allweather inloopkleed en goed schoon te maken. Met water en azijn is de klus zo geklaard.
Maar Amber zat er echter sloom en duf bij.
Een kort ommetje gemaakt en weer huiswaarts gekeerd. Ambers toestand bleef hetzelfde.
'S-avonds rijst klaargemaakt maar ze wilde niks hebben.
Vroeg naar bed gegaan.

Woensdagochtend.
Vroeg op wegens mijn examen na een korte nachtrust. Mijn zenuwen begonnen om vier uur nachts al op te spelen en ik was klaarwakker. Toen gelijk nog maar wat dingetjes doorgekeken.
Eigenlijk vond ik mezelf nog lang niet klaar voor dit examen en zag de bui enorm hangen.
Wat extra lessen zou handig geweest zijn. Maar de planning was strak en dit ging niet meer lukken.

Amber bleek ietsje levendiger toen we morgenvroeg door het parkje liepen maar dat ze nou blaakte van gezondheid dat was ver te zoeken.

Na mijn examen wat negatief uitpakte door combinatie van te weinig ervaring met de tom tom en de zenuwen, trakteerde ik mezelf eerst maar eens op een ontbijtje bij V&D.
Mijn ontbijt was de ochtend er helemaal bij ingeschoten; ik had er geen trek in want ik was net als Amber misselijk maar dan van de zenuwen.

Daarna naar huis gefietst maar Ambers toestand bleek nog hetzelfde. Toch maar even de dierenarts gebeld. (als ik google zie ik dat een teveel aan leverworst een leverbeschadiging kan optreden)
Een dagje nog maar even afwachten zei hij.

Daarna een wandeling gemaakt met een slome Amber aan de lijn.
Een bakje rijst voor haar neus gezet met boontjes en wat norritpoeder eroverheen met water.
Ze had blijkbaar toch trek en at het meeste op. Gelukkig!
Voor het journaal nog een ommetje en ze bleek weer de fitte Amber te zijn en had ook weer oog voor het baasje.
Maar echter woensdagnacht om half twee werd ik gewekt door het getik aan mijn deur van Amber.
Ze had weer overgegeven! Toch eerst maar met Amber naar buiten en het overgeefsel maar even laten liggen.
Maar ze deed geen behoeftes en at alleen wat van wat gras en pogingen tot braken hielp niet.
Weer naar binnen en even later wilde ze weer naar buiten. Daar kokhalsde ze weer maar er kwam alleen wat slijm uit. Een tijdje buiten geweest en toen weer naar binnen.
Heb daarna nog even op de stretcher gelegen bij Amber maar ze was erg onrustig en sliep dan weer in de hal.
Een lekker dekentje over haar heen omdat ze zo rilde en ze koud aanvoelde en haar oortjes warm,  kon ze niet echt waarderen.
Mijn eigen bed weer opgezocht en morgen maar weer verder zien.

Donderdagochtend.
De situatie nog steeds hetzelfde en dus smorgens om negen uur lopende met Amber naar de dierenarts
Ze had een halve graad verhoging en dat was niet verontrustend waarna ze een spuitje tegen de misselijkheid kreeg. Ze moest dan weer snel opknappen en na het weekend zeker weer de oude zijn.
Naar huislopend was ze nog steeds sloom. Ze had nog nergens zin in. Zelfs geen droge toast wat ze de avond daarvoor wel opat.

Mijn elektrische fiets opgehaald die nu eindelijk eens definitief  gemaakt zou zijn na herhaalde keren een foutmelding gehad te hebben. En boodschappen gedaan.
Thuis komende lag Amber in haar mandje met een slome blik en geen reaktie naar mij toe.
Hmmmmmm ................ ze zou toch door de prik zich wat beter moeten voelen zei de dierenarts.

De schilder komt ook nog tussendoor en deze "bromde" vriendelijk dat ik de deur niet open had gelaten voor de omkanten te schilderen. Het verhaal vertellende, gingen ze weer hun gang.

Mijn balkon staat dus op z'n kop. Ben tussendoor ook het balkon wat opnieuw aan het inrichten met o.a. een groenblijvende winterharde Skimmia van de markt.
Ik vindt dit altijd een leuke klus. Door het schilderwerk moeten de schilders overal bij kunnen en nu wil ik het mijzelf wat makkelijker maken door niet alles meer te hoeven verschuiven en met zware dingen te sjouwen. En door winterharde groenblijvende struiken te kopen hoef ik ook niet elke zomer nieuwe planten te kopen. Volgend jaar een kleiner tuin of plantenbankje kopen op Marktplaats en een leuke grassoort in de hoek als balkonafscheiding en klaar.

Terwijl ik dit schrijf staat de keukendeur open en hoor ik de radiomuziek van de schilders, best gezellig!
Ik schenk mezelf nog maar een kop rooibos thee in en ga het kalm aan doen vandaag na twee korte onderbrekende nachten heb ik het wel gezien.
Amber in haar mandje en baasje gaat ook naar haar plekje op de bank, haar mandje.

Een hartelijk groet van Jorie,
en tot de volgende keer!








woensdag 8 oktober 2014

Eye opener op dierendag


Op 4 oktober ben ik naar de dierenopvang Koningen in Balkbrug geweest samen met Amber, hoe kan het ook anders.
Om één uur vertrokken en we waren er al om ruim twee uur.
Aan de file auto's in de berm kon ik zien dat er veel hondenliefhebbers waren.
Het was er dan ook gezellig druk. Ontvangst met koffie of thee met gratis cake voor de liefhebber.
Verder standjes, een dierenarts en een dierengedragtherapeute.
Er werden twee wandelingen georganiseerd met hond dus had ik nog ruim de tijd om rond te kijken.
Aan de praat geraakt met een ouder stel. Zij vertelden dat de geschiedenis van hun hond ook niet bekend was en zij er zelf achter zijn gekomen via stichting Scooby dat hun hondje een straathondje bleek te zijn en in Spanje is opgevangen.
Ik werd door hun verwezen naar een moeder en een dochter die zich bekommerden over de Turkse honden.
Toen ik op hun afliep,  herkenden ze Amber gelijk en riepen meteen: "Coco, wat zie je er goed uit!" Ze vertelden dat ze Coco zo'n speciaal hondje vonden.
Coco was van pub af aan in een Turks dierenasiel beland, en net als vele honden, om wat voor reden dan ook gedumpd. Een Turks dierenasiel is heel anders dan een Nederlandse natuurlijk, er lopen namelijk wel vierhondigvijftig honden op één groot terrein los, alleen beschut met een afdakje. De kleinere honden moeten het dan ook redden tussen de grotere en sterkere honden en als dat niet lukt delven ze gewoon het onderspit. Er gaan dan ook echt honden dood omdat ze het niet overleven.
Ik krijg een hele andere kant van Amber te zien:: een sterke meid die vijf jaren tussen al die honden wist te overleven en toch haar goede lieve karaktertje heeft behouden dat pleit alleen maar voor haar. Ik ben echt trots op haar nu ik dit weet.
Het asiel zat in de buurt van de bekende plaats Boderum en daar kon het behoorlijk koud zijn in de winter. Toch moesten de honden dit ook zien te overleven.
Verder vertelden ze dat het stugge haar dat Amber eerst had dat dit "kennelhaar" heet.
Over de bangigheid van Amber met stokken is te verklaren dat de mannen die het asiel moesten schoonmaken de honden met stokken opzij joegen.
Ook dat Amber niet speelt met andere honden is allemaal te verklaren dat ze dit gewoon niet kent.
Spelen tussen al die honderden asielhonden kwam waarschijnlijk al helemaal niet voor en het was ieder voor zich, tand om tand.

Gistermiddag was er een bijzonder moment tussen Amber en een reutje van hetzelfde formaat ongeveer.
Deze liep vrolijk op drie poten met een stokje in zijn bek. Het pootje bleek in het gips te zitten, het kussentje was losgerukt van haar pootje. Maar dat deerde het hondje in het geheel niet.
Amber ging er kwispelend op af en ze snuffelden wat. Toen ze op een gegeven moment beide het stokje elk aan hun kant vasthielden en ze beide heel voorzichtig er aan trokken.
Ik zag dat Amber het spelen nog niet begreep want ze was in het begin een beetje te fel en grommend maar het hondje deed heel voorzichtig, zo leuk. Het was net alsof het hondje haar wilde zeggen; het is maar spelen hoor, ik doe heel voorzichtig.
Erg vertederend om te zien. Het hondje won uiteindelijk zonder dat er veel strijd was gestreden.
Een leuk leermoment voor Amber: "hoe speel ik met andere honden".

Om nog terug te komen op de Turkse dames die Amber hebben gekend.
De moeder moest vanaf Schiphol Amber meenemen met vier andere honden. Amber regelde het wel even om als bijrijder op de passagiersstoel te gaan zitten. De andere honden maakten geen schijn van kans.
Ze vergeet nooit meer haar bijzondere bijrijder. Ook niet toen wanneer ze Amber aaide dan gebruikte Amber haar pootje, om vooral door te gaan met aaien!
Haar dochter begreep ik kende Coco vanuit Turkije.

Toch zag ik geen spoortje van herkenning bij Amber naar hun toe, en ook niet naar een andere hond toe die met haar meegereisd had in de auto vanaf Schiphol. Ze bleef rustig op haar kontje zitten of snuffelde hier en daar wat.

Het was een leuke dag en nu weet ik dat ik echt een kleine survival bij me heb en dat ze dus heel wat te verduren heeft gehad.

Dat ze dan zo sociaal naar mensen toe is blijft toch bijzonder.
Alhoewel het veel tijd nodig heeft denk ik da ze haar timide houding helemaal zal laten varen.
Want elke keer wanneer ik weer terugkom als ik een boodschap heb gedaan dan kwispelt alleen het puntje van haar staart, even heel snel, en zie ik weer dat onzekere timide hondje, en gaat ze met haar koppie laag liggen. Het ritueel houd ik dan maar kort en ga dan mijn eigen gang weer.

Toch komt ze er wel daar ben ik van overtuigd!



Een hartelijke groet van Jorie,
tot een volgende keer!