zondag 15 januari 2023

Mijn meisje en maatje is er niet meer

Mijn lieve Amber is er niet meer..............

Ik heb mijn lieverd  helaas in september 2022 in moeten slapen. 

Ze ging steeds slechter lopen en genoot al een hele tijd niet meer echt. Thuis was ze een wrak; door haar blindheid en doofheid moest ik haar elke ochtend begeleiden naar haar mandje in de woonkamer en haar etensbakje. Vaak trok ze zich terug in de hobby kamer. We hadden eigenlijk geen echt contact meer met elkaar, door haar doofheid en blindheid. Troosten of aanhalen liet ze niet toe.

Haar oriëntatie was weg en wat liep ze toch slecht, ondanks de vele eilandjes die ik maakte om haar loopgang te vergemakkelijken naar haar mandje in de woonkamer.

Ze sliep de hele winter van 2021 en 2022 uit tot vaak 2 uur in de middag. Ik verwelkomde haar dan met een vreugdevolle groet maar ze reageerde niet, zo oud was ze geworden.

Ik wist dat haar einde naderde maar wilde het niet weten.

De nieuwe buggy die ik in 2021 had aangeschaft vond ze eerst niks maar door er snoepjes in te gooien vond ze dit toch waanzinnig! Van haar blije koppie heb ik nog een foto gemaakt in de buggy, die ik dagelijks meedraag op mijn mobiel.. Het hele jaar 2021 hebben we genoten. Toch werden het steeds kortere ritjes omdat ze altijd ging staan in de buggy en nooit zitten. Waardoor haar verzwakte achterpoten al zwakker werden en ze onstabieler ging lopen. Ik durfde de buggy niet meer te gebruiken.

In 2022  liepen we het dagelijkse rondje benzinepomp en later met mooi weer gingen we daar elke dag bij het bankje zitten. Hier haalde ze nog wel plezier uit maar dit verdween ook in de loop van 2022. Ze werd onrustig en ging niet meer lekker ontspannen liggen bij ons bankje, waar ik dan koffie dronk en een leesboek, en een snoepje voor haar, dit ritueel zo lang mogelijk voor haar rekte. Zodat ze langer buiten kon blijven. Want thuis was ze een oud teruggetrokken hondje.

Ik pakte de nieuwe buggy maar weer uit wanhoop eigenlijk, omdat ze niet meer bij ons bankje wilde liggen en tot mijn verbazing ging ze voor het eerst zitten in de buggy! Zo ontlaste ze haar achterpoten gelukkig! We konden weer iets langere ritjes maken tot het hotel of rondje kerk, naar de bibliotheek, naar de glasbak, etc.

Zo hebben we van de zomer in 2022 toch nog genoten. Maar zodra ze uit de buggy was, was Amber eigenlijk een heel oud hondje. Met kloppend hart de dierenarts gebeld. Gepraat over kwaliteit van leven.  Eerst nog haar dosering verhoogd,  om haar lopen te verbeteren. Dit heeft niet geholpen, het werd eerder erger. Toen moest ik een beslissing nemen. Wil ik haar nog slechter hebben?  Een hondje die alleen nog lol heeft in de buggy en daarnaast eigenlijk een oud besje is. Heeft ze pijn, je weet het niet. In het park lieten de honden haar met rust, ze was oud en dat wisten de meesten wel. Amber kon geen hond meer zien of horen. Maar er was er één kleine jonge brutale, die haar opeens in haar snuit beet. Amber gilde het uit en rende verward rond aan de riem. Ze liet zich niet troosten door mij. Amber was altijd een erg zelfstandig hondje, troosten dat wilde ze nooit, optillen idem dito.

Ik wilde niet zien dat ze al zo oud was maar ik moest het wel zien. Ze kon haar plas alle avonden niet meer inhouden en ik moest om de 2 uur vanaf 5 uur savonds met haar naar buiten, Dit betekende eten, afwassen en uitlaten, nieuws kijken en uitlaten, en nog een tv programma kijken of een stukje lezen, en weer uitlaten savonds. Dit was in de winter van 2020 al begonnen. Toen nog niet alle avonden maar wel vaak.

Ik heb haar met liefde verzorgd maar heel eerlijk moet ik zeggen dat het mij best af en toe zwaar viel. Wat heb ik van haar gehouden en heb ik met liefde voor haar gezorgd. In goede en slechte tijden altijd, kon ze op mij rekenen. Wat hebben we veel meegemaakt.  Maar ik kon het zelf niet langer aanzien allemaal. Ze was een oudje van 14 jaar, ze was op en hoelang ga je dan nog door..... Een boekje van de dierenarts gaf doorslag. en de dierenarts zei ook, de kwaliteit van leven wordt alleen maar slechter.Toen heb ik de knoop doorgehakt. 

Het was zo vredig allemaal gegaan, in haar Buggy dat wilde ik, kreeg ze een spuitje. Haar as heb ik verstrooid op het veldje waar ze zo gelukkig was met het graven naar muizenholletjes.

Wat mis ik haar!!

Dag lieve Amber, ik geef al mijn liefde die ik aan jou gaf, nu aan mezelf. Dat is best een opgave maar we komen er stapje voor stapje.

Vriendelijke groet van Jorie en tot de volgende keer