Op onze ochtendwandeling langs de tuin van een rijtjes woning snuffelt Amber wat tussen beukenheggetjes en zit ze wat op te eten. Ik ben altijd erg alert op wat ze eet maar dit leek me niet goed.
Het lijken kunstmestkorrels, bruine kleine smalle bixkorrels. Ze vallen amper op tussen de aarde. Het hadden ook konijnen keuteltjes kunnen zijn maar die zijn ronder en groter.
Ik trek Amber weg en we lopen door. Het is nog maar het begin van de wandeling na een uur zijn we weer thuis. Als ik aan het stofzuigen ben komt Amber naar mij toe wat ze nooit doet. Want ze vindt het lawaai vreselijk. Dan gaat ze altijd naar een plek waar het rustiger is.
Ze wankeld op haar pootjes en haar koppie staat scheef. Haar ogen hevig knipperend. Er is iets heel mis met haar.
Ik loop naar haar toe en bestudeer wat er aan de hand kan zijn. Ze lijkt geen controle meer te hebben over haar poten en koppie. Ze maakt schokkende kleine bewegingen met haar pootjes en haar koppie, die ze constant scheef houd. Dat dit niet goed is, is mij erg duidelijk.
Ik moet in actie komen en bel gauw mijn nieuwe dierenarts. Mijn oude dierenarts is net met pensioen gegaan en Ambers gegevens zijn nu naar deze nieuwe dierenkliniek overgeheveld. Dit is meteen een eerste kennismaking met zieke Amber.
Ik vertel de assistente de verschijnselen van Amber en zeg dat ik meteen wil komen. Ik ben erg ongerust over haar.
Ze zegt dat het dan een spoedafspraak wordt en duurder is. Het maakt mij niks uit, als ze maar zo snel mogelijk geholpen wordt.
Omdat ik niet weet of de buren in de flat aanwezig zijn, wil ik geen tijd verliezen en bel meteen de dierenambulance om Amber te vervoeren. Ja, een auto zou nu handig zijn maar ja het is nu eenmaal zo. Afhankelijk zijn van anderen op cruciale momenten is nog steeds niet mijn sterkste kant. Ik hou liever zelf de controle, controlefreak ! (ja, ik weet precies waar dit vandaan komt)
Gelukkig is de dierenambulance dicht in de buurt. Ze zijn zelfs in de dierenkliniek waar ik moet zijn!
Ik til Amber in de dierenambulance, ze ligt op een kleedje en ik naast haar op een opklapstoeltje. Ik houd haar vast. Bij de kliniek aangekomen komt de dierenarts en Amber volgt op haar wachelende pootjes. Ik vertel mijn verhaal.
Ze geeft Amber een spuitje zodat ze kan overgeven en ze de inhoud kan analyseren. Verder belt ze de giflijn op maar ze komen er niet uit wat het precies is. De schokkende beweginkjes van Ambers pootjes en koppie kunnen ze niet plaatsen.
Ze wil Amber houden in de kliniek om haar in de gaten te houden.
Ik vertrek en thuis eet ik nog wat. Daarna ga ik naar de plek waar de kunstmestkorrels liggen en neem ze mee in een plastic zakje. Bij de dierenkliniek geef ik het zakje aan de dierenarts ter onderzoeking. Het lijken inderdaad kunstmestkorrels zegt ze, ruikend aan de korrels. Ik vraag of ik nog even naar Amber mag kijken . Het is dan inmiddels half drie en ze zijn bezig haar Norit te geven, in pilvorm, wil niet lukken. Ze proberen het nu met zacht hondenvoer in een spuitvorm in haar bekkie. Dat ik aanwezig bent en rustig met haar praat stemt Amber wat kalmer en ze laat het spuitje toe in haar bekje toe.
Ik blijf een half uurtje bij haar maar besluit dan weg te gaan omdat Amber onrustig wordt en uit het hokje wil. "vrouwtje gaat even boodschappen doen, vrouwtje komt zo terug, goed zo", zeg ik En weg ben ik, mijn schat achterlatend....zucht, moeilijk. Eind van de middag zullen ze mij terugbellen hoe het met Amber gaat.
Wat verschrikkelijk vind ik dit wachten. De ergste senario gaat door mijn hoofd. Vooral omdat ik nog steeds niks hoor. Het is inmiddels bijna half 6.
Ik ben een "dweil".........zo langzamerhand. Eindelijk komt het verlossende telefoontje. Ik mag haar meenemen, alhoewel haar pootjes nog wel wat bewegen is ze nu een stuk opgeknapt. Omdat ik intussen ook google heb geraadpleeg, vraag ik hun of ze ook haar nieren en leverwaarden gecheckt hebben. Het kan namelijk zijn dat een hondje ogenschijnlijk beter lijkt maar dat haar nieren en lever toch erg beschadigd kunnen zijn. Deze organen krijgen immers heel wat te verduren.
Ik ben wel verbaasd dat dit niet gebeurd is maar ze zijn gelukkig bereid om dit alsnog te controleren. Dat geeft mij een gerust gevoel dat ze inderdaad helemaal oké is als ik haar weer meeneem. Nu moet ik nog een uurtje afwachten en bij geen bericht is mijn meissie in orde en kan ik haar ophalen.
Omdat ik gelukkig geen bericht heb gekregen besluit ik te lopen om Amber op te halen bij de kliniek. Als ik de dierenambulance in die tijd op bel om te bevestigen dat ze Amber kunnen ophalen, blijken ze voor mijn huis te staan!
We zien elkaar weer op de kliniek. Ik krijg instructies van de assistente mee om nog 3 keer norit te geven. Dan loop ik naar mijn meissie en doe het deurtje open. Haar staartje kwispelt zachtjes en ze maakt kleine piepgeluidjes.
Ik neem haar mee en zie dat ze weer steviger op haar pootjes staat en haar koppie staat weer recht. Wat fijn om mijn meissie weer beter te zien.
Thuis gekomen prak ik wat norit in een banaan en daarna slaapt ze.
Snachts moet ze er nog eventjes uit voor een plas.
En de volgende morgen is ze pas om half één aanspreekbaar als ik mijn jas aantrek om haar eens uit te laten. Haar urine vang ik op in een plat plastic bakje.
Ik houd haar kort aan de riem en als ze gaat zitten schuif ik het lage bakje eronder zonder dat ze het merkt. Gelukt, daarna hevel ik het over in het potje van de kliniek.
Amber is nog erg lusteloos en ze staat wat beteuterd op het grasveldje. Ze lijkt geen zin in een verdere wandeling en we gaan weer naar huis. Ze krijgt nog wat Norit in een banaan en slaapt dan weer. Achteraf mocht ze geen bananen omdat hier kalium in zit. Het flesje urine geef ik af aan de balie en ik vraag of de controlecheck van van middag een paar dagen verschoven kan worden naar dezelfde dag als de vaccinaties zouden worden gegeven. Ze gaat het met de dierenarts bespreken en ik wordt hierover door de dierenarts teruggebeld.
Amber is nog zo moe en herstellende dat ik haar niet weer mee wil slepen naar de kliniek. Ze heeft haar rust juist nu nodig.
Als de dierenarts terugbelt is het helemaal oké. Ik vertel nog eventjes hoe de situatie nu is en dat Ambers oogjes weer helemaal helder zijn. maar ze gewoon nu nog veel slaapt en ze nergens trek in heeft, geen water, eten, alleen een lekker hondebrokje gaat erin.
Mijn vorige dierenarts mis ik nu al. Het was dan wel een stille man maar Amber voelde zich daar op haar gemak in de oude boerderij met een kleine praktijk zonder assistente. Ze trippelde zonder angst erheen en had geen probleem om op de behandeltafel te staan. Het ging er gemoedelijk en rustig aan toe.
Nu is het nog wennen deze grote drukke kliniek met haar vele dierenartsen en assistentes.
Het is gelukkig allemaal goed afgelopen mede ook dankzij mijn sterke meissie.
Wat ben ik trots op haar!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer.
Korte verhalen, gedichten en leuke anekdotes over gewone alledaagse dingen uit het leven van een schrijfgrage vrouwelijke single.
vrijdag 28 april 2017
maandag 24 april 2017
Een zonnige zondag begin april
Het beloofd een heerlijke dag, 19 graden, te worden.
Dus ik besluit de mooie route te doen vanaf Glimmen naar Zuidlaren.
We vertrekken eind van de ochtend met de bus.
Daarna begint onze wandeling aan de overkant van de weg, een brede zandweg met fietspad. Een heerlijke weg waar ik Amber meteen al los laat lopen. Deze zandweg gaat dwars door het bos Appelbergen waar halverwege zich het paviljoen bevind. Een trekpleister ideaal voor hondenbaasjes. Mijn favoriet: appelgebak natuurlijk met koffie.
Dit keer sla ik deze lekkernij over. Ik moet bezuinigen. Alleen een koffie voor mij. Voor mij is het nog steeds crisistijd hoor. Geen ramp want ik neem altijd van alles mee. Een picknick met Amber is ook gezellig!
Amber kent de weg en ze trippelt voor mij uit, een blije vrije hond!
We doorkruisen het bos met de vele leuke paadjes. Amber verdwijnt achter wat heuveltjes. En in eens komt ze weer te voorschijn, zo mooi zwevend. Het lijkt bijna zo'n slowmotion beeld wat ik op mijn netvlies krijg. Een prachtig plaatje om nooit te vergeten. Even later springt er net zo'n blije hond over het zelfde heuveltje achter Amber aan. Amber heeft niks door en rent haar eigen neus na, de hond achterlatend.
Amber heeft wederom een bankje, in de schaduw, in de gaten waar ze neerploft.
Het is wat te koud om lang te blijven zitten dus we wandelen gestaag door naar het volgende bos, "de vijftig Bunder".
Ook daar is voor Amber een heerlijk brede zandweg waar ze los kan lopen tot de camping.
Halverwege deze route staat een bankje waar we ook wel eens zitten voor een broodje. Dus Amber ploft ook deze keer bij het bankje neer, een vanzelf-sprekendheid, dat baasje wel volgt. Mijn late middaglunch besluit ik dan ook hier te verorberen. Amber krijgt haar brokjes en een paar crackers. Ook krijgt ze van mijn fruit wat.
Daarna wandelen we weer fit verder. Omdat het nog zo lekker weer is besluit ik de route te verlengen. Het is pas een uur of drie en ik heb nog geen zin om naar huis te gaan. Dus lopen we, ja wel, weer via een brede zandweg nu richting Schipborg. Het vennetje is dit keer het einddoel om daar ergens aan het water te zitten met een boekje. Als we een plekje hebben gevonden, meestal zoekt Amber de plekjes op en keur ik ze goed, klap ik mijn visstoeltje uit.
Het visstoeltje staat nog maar net, als Amber moe neerploft op een bedje van bladeren. Ik staar over het water, heel wat vogels, futen, eenden, ganzen, zijn hier op het water te zien. De spartel geluiden, de vogelgeluiden, een genietplekje.
Amber is in dromenland, zo moe is ze. Dit is onze eerste lange pauze.
Wat ziet ze er zo kwetsbaar uit, dat kleine koppie half weggedoken in het bladerdek.
Als we na een lange pauze weer vertrekken richting bus, zijn we om zes uur weer thuis.
Opmerking:
April doet wat ie wil; koud en rond 10 graden, winterjas nu weer aan (week 17)
Een hartelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer.
Dus ik besluit de mooie route te doen vanaf Glimmen naar Zuidlaren.
We vertrekken eind van de ochtend met de bus.
Daarna begint onze wandeling aan de overkant van de weg, een brede zandweg met fietspad. Een heerlijke weg waar ik Amber meteen al los laat lopen. Deze zandweg gaat dwars door het bos Appelbergen waar halverwege zich het paviljoen bevind. Een trekpleister ideaal voor hondenbaasjes. Mijn favoriet: appelgebak natuurlijk met koffie.
Dit keer sla ik deze lekkernij over. Ik moet bezuinigen. Alleen een koffie voor mij. Voor mij is het nog steeds crisistijd hoor. Geen ramp want ik neem altijd van alles mee. Een picknick met Amber is ook gezellig!
Amber kent de weg en ze trippelt voor mij uit, een blije vrije hond!
We doorkruisen het bos met de vele leuke paadjes. Amber verdwijnt achter wat heuveltjes. En in eens komt ze weer te voorschijn, zo mooi zwevend. Het lijkt bijna zo'n slowmotion beeld wat ik op mijn netvlies krijg. Een prachtig plaatje om nooit te vergeten. Even later springt er net zo'n blije hond over het zelfde heuveltje achter Amber aan. Amber heeft niks door en rent haar eigen neus na, de hond achterlatend.
Amber heeft wederom een bankje, in de schaduw, in de gaten waar ze neerploft.
Het is wat te koud om lang te blijven zitten dus we wandelen gestaag door naar het volgende bos, "de vijftig Bunder".
Ook daar is voor Amber een heerlijk brede zandweg waar ze los kan lopen tot de camping.
Halverwege deze route staat een bankje waar we ook wel eens zitten voor een broodje. Dus Amber ploft ook deze keer bij het bankje neer, een vanzelf-sprekendheid, dat baasje wel volgt. Mijn late middaglunch besluit ik dan ook hier te verorberen. Amber krijgt haar brokjes en een paar crackers. Ook krijgt ze van mijn fruit wat.
Daarna wandelen we weer fit verder. Omdat het nog zo lekker weer is besluit ik de route te verlengen. Het is pas een uur of drie en ik heb nog geen zin om naar huis te gaan. Dus lopen we, ja wel, weer via een brede zandweg nu richting Schipborg. Het vennetje is dit keer het einddoel om daar ergens aan het water te zitten met een boekje. Als we een plekje hebben gevonden, meestal zoekt Amber de plekjes op en keur ik ze goed, klap ik mijn visstoeltje uit.
Het visstoeltje staat nog maar net, als Amber moe neerploft op een bedje van bladeren. Ik staar over het water, heel wat vogels, futen, eenden, ganzen, zijn hier op het water te zien. De spartel geluiden, de vogelgeluiden, een genietplekje.
Amber is in dromenland, zo moe is ze. Dit is onze eerste lange pauze.
Wat ziet ze er zo kwetsbaar uit, dat kleine koppie half weggedoken in het bladerdek.
Als we na een lange pauze weer vertrekken richting bus, zijn we om zes uur weer thuis.
Opmerking:
April doet wat ie wil; koud en rond 10 graden, winterjas nu weer aan (week 17)
Een hartelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer.
zondag 16 april 2017
Lammetje, aalscholver en reiger
Op onze ochtend wandeling afgelopen week zag ik in bovenstaande volgorde een net geboren lammetje, trillend op de pootjes en hevig proberend te drinken bij de moeder. Het staartje snel heen en weer bewegend. Moeder schaap geduldig haar jong schoonlikkend. Het verbaasde mij hoe kalm moeder schaap was. Ze richtte haar hele wezen op het lammetje, volhardend in haar doel om het schoon te likken.
Moeder schaap blééf rustig op één punt staan, kalm, draaide ze als het ware heel rustig om haar as, om zo het wilde lammetje te volgen en schoon te likken.
Ik bekeek het tafereeltje met mijn winterjas aan in de nog kille april ochtend en een voorjaarszonnetje. Zo magisch en rustgevend, de natuur.
Amber had hier geen aandacht voor, ze bleef wat snuffelen in het gras.
Algauw had ze weer een muizenholletje ontdekt en zo begon ze wild te graven in de berm. Na ongeveer een kwartiertje weer verder gewandeld op onze ochtend wandeling en zo kwamen we langs het paadje bij de vijvers aan. Een leuk schelpenpaadje achter een rijtje woningen. Toen zag ik de Aalscholver op een tak boven het water zitten. Dat was trouwens best bijzonder. Ik had nog nooit hier een Aalscholver zo dicht bij de bewoonde wereld gezien. Op een paar meter afstand zat ze van mij af. Dus ik kon haar eens goed bekijken. De vorm van een Aalscholver heeft wel wat van een pinquin. Best een groot lichaam met een grote snavel.
Maar de Aalscholver zat er niet alleen, ze was in gezelschap zag ik van een jonge reiger. Een klein exemplaar, wat rafelige plukkerige veren en een kleine snavel.
Deze reiger had nog lang niet de afmetingen van een volwassen reiger.
De reiger en de Aalscholver zaten zo dicht bij elkaar, elk op een aparte tak, zo ongeveer een halve meter van elkaar verwijderd. Waren het ontheemden en nu vismaatjes die elkaar hielpen met hun visvangst? Of gewoon toevallige passanten die elkaar tolereerden? Of het fenomeen dat de Aalscholver de jonge reiger adopteerd?
In ieder geval leken ze erg op hun gemak, deze vreemde buren, en waren ze zo te zien niet van plan om elkaar weg te jagen om hun territorium te verdedigen.
Ik zal me eens verdiepen in dit soort fenomenen van adoptie bij dieren van verschillende soorten. Dat dit bij zoogdieren voorkomt met een geadopteerd kuiken of ander soort dat was wel bekend maar verschillende vogelsoorten onder elkaar?
In ieder geval zal ik dezer dagen het schelpenpaadje wat veelvuldiger belopen.
Eens zien of ik ze nog eens kan spotten en het verloop kan volgen.
Een hartelijk groet van Jorie,
en tot de volgende keer.
Moeder schaap blééf rustig op één punt staan, kalm, draaide ze als het ware heel rustig om haar as, om zo het wilde lammetje te volgen en schoon te likken.
Ik bekeek het tafereeltje met mijn winterjas aan in de nog kille april ochtend en een voorjaarszonnetje. Zo magisch en rustgevend, de natuur.
Amber had hier geen aandacht voor, ze bleef wat snuffelen in het gras.
Algauw had ze weer een muizenholletje ontdekt en zo begon ze wild te graven in de berm. Na ongeveer een kwartiertje weer verder gewandeld op onze ochtend wandeling en zo kwamen we langs het paadje bij de vijvers aan. Een leuk schelpenpaadje achter een rijtje woningen. Toen zag ik de Aalscholver op een tak boven het water zitten. Dat was trouwens best bijzonder. Ik had nog nooit hier een Aalscholver zo dicht bij de bewoonde wereld gezien. Op een paar meter afstand zat ze van mij af. Dus ik kon haar eens goed bekijken. De vorm van een Aalscholver heeft wel wat van een pinquin. Best een groot lichaam met een grote snavel.
Maar de Aalscholver zat er niet alleen, ze was in gezelschap zag ik van een jonge reiger. Een klein exemplaar, wat rafelige plukkerige veren en een kleine snavel.
Deze reiger had nog lang niet de afmetingen van een volwassen reiger.
De reiger en de Aalscholver zaten zo dicht bij elkaar, elk op een aparte tak, zo ongeveer een halve meter van elkaar verwijderd. Waren het ontheemden en nu vismaatjes die elkaar hielpen met hun visvangst? Of gewoon toevallige passanten die elkaar tolereerden? Of het fenomeen dat de Aalscholver de jonge reiger adopteerd?
In ieder geval leken ze erg op hun gemak, deze vreemde buren, en waren ze zo te zien niet van plan om elkaar weg te jagen om hun territorium te verdedigen.
Ik zal me eens verdiepen in dit soort fenomenen van adoptie bij dieren van verschillende soorten. Dat dit bij zoogdieren voorkomt met een geadopteerd kuiken of ander soort dat was wel bekend maar verschillende vogelsoorten onder elkaar?
In ieder geval zal ik dezer dagen het schelpenpaadje wat veelvuldiger belopen.
Eens zien of ik ze nog eens kan spotten en het verloop kan volgen.
Een hartelijk groet van Jorie,
en tot de volgende keer.
zaterdag 1 april 2017
Amber voor het eerst in de trein
Voor 3 mei moest de dagtreinkaart gebruikt worden.
Omdat het weer zo wisselend is, zeg ik pluk de dag! Vooral afgelopen week, twee mooie dagen in maart, dat geeft zo'n voorjaarsgevoel of zeg maar zomergevoel. De temperatuur steeg naar 21 graden en dus haalde ik mijn dagtreinkaart te voorschijn. Ik was al in voorbereiding geweest om eens uit te zoeken waar ik heen kon gaan met Amber. Als het warm werd dan zijn de bossen ideaal voor een verkoelde wandeling. En mocht het niet zo warm worden dan kan een veldwandeling ideaal zijn.
Dit keer koos ik dan Hoogeveen, niet zo ver weg, maar het is best lastig om met het openbaar vervoer bij een bos uit te komen. En ik kon met de bus vanaf station Hoogeveen richting Echten rijden, halte nieuwe brug. Volgens de chauffeur de beste plek om uit te stappen. Zo kon ik een paar kilometers wandelend langs het kanaal Echten bereiken. Waar vandaan de bossen niet ver waren.
Maar voor het eerst dus met Amber in de trein. Ik was benieuwd hoe ze zou reageren.
Voor mij was het nu al een avontuur voor ik nog moest beginnen!
Aangekomen op het station, eerst een dagkaart voor de hond gekocht en de sprinter naar Hoogeveen opgezocht. Kaartje kon nu voor het incheckpoortje gehouden worden. Vroeger moest dit afgestempeld worden.
Amber ging de trein voor mij in en ik zocht een rustig plekje op.
Mijn sarongdoek spreide ik uit op de bank en ik hoefde maar te tikken op de bank en Amber hipte op de bank. Ik naast haar en ze gaf te kennen aan haar pootjes, dat ze het maar wat spannend vond. Ze bleef mij aankijken en tikte met haar pootjes tegen mij aan. Toen ik tot de ontdekking kwam dat we achteruit "treinden", wilde ik toch liever een ander plekje opzoeken, ter voorkoming van ziek worden van Amber. Nieuwe plek opgezocht maar helaas was dit een erg rumoerige coupé met schooljongens, die later binnenstormden. Aan Amber kon ik merken dat ze dit niet leuk vond.
Aangekomen op onze eindbestemming Hoogeveen, Amber een plasje laten doen en daarna 20 minuten wachten op de bus.
We starten met onze wandeling al met al pas om half één. Er ging maar 1 keer per uur een bus.
Het was gelukkig niet te warm, een lekker briesje, en een licht bewolkte lucht.
Ideaal wandelweer dus. Amber had het naar de zin en aangekomen in Echten toch maar een kop koffie genomen met toiletbezoek. Amber gaf de doorslag want ze ging al liggen bij een picknicktafel van het café.
Een fris en schoongeboend toilet baande mijn twijfel weg om bij dit naar patat ruikende snackbar annex café aan te doen. De ober was een vriendelijke jongeman die oog had voor Amber en haar een verse bak water voor haar neus zette.
Daarna de wandeling naar centrum van Echten vervolgd via een bospaadje langs het huis van Echten, een Havezathe en bewoond tot 1971 door erfgenamen. Nu zit er een stichting Visio voor visueel en verstandelijke gehandicapten.
Nog een kijkje genomen bij het toeristeninformatiepunt met leuke kunst en andere accessoires. Daarna verder gewandeld naar de bossen waar mijn eigenlijke route zou starten. Bij navraag bij een fietsende e.bikes echtpaar, kwam ik erachter dat ik mij op een ander punt bevond op de kaart. Aan de hand hiervan mijn uitgezette route wat bijgeslepen.
Op een bankje mijn lunch gegeten. Amber heeft geen trek in haar korrels.
Ook nog een kijkje genomen bij een zorgboerderij, die ik passeer, kleinschalig, leuke sfeer. Er zijn pasgeboren lammetjes.
Daarna verder fietspad op langs bos. Erg rechte wegen nu, kan mij niet zo bekoren. Het is al halverwege de middag dus besluit ik het rondje in te korten en via het "oude diepje" te gaan. Deze route kreeg ik van de vrouw van het toeristenpunt. We lopen langs een smalle autoweg langs het bos en zijn bijna weer in Echten op het oude punt terechtgekomen, wat niet de bedoeling was.
Er staat een picknicktafel waar Amber kordaat weer gaat liggen. Inmiddels weet ze feilloos daar waar de bankjes staan, daar krijgt ze ook wat eten. Amber gaat languit liggen, ze is moe. Ik kijk om mijn horloge en zie dat het inmiddels al vier uur is.
We drinken en eten wat en gaan kort daarna weer weg. Het is lastig in te schatten hoever het nog is, maar een uur is zo voorbij.
Ik zoek het "oude diepje" op, eerst een stukje het bos in, daarna een zandpad en vervolgens stuiten we op een houten bruggetje over het diepje. We gaan erover en vervolgen naar links, terug richting Hoogeveen.
Het is een gefreesd mul pad en daarom lopen we door het weiland erlangs. Amber heeft het naar haar zin. Voor haar is een weiland het summum van
vrijheid, vooral als ze los mag lopen.
Als we aan het einde van het diepje zijn gekomen, is het nog maar een halfuurtje lopen naar de bushalte. We volgen een nieuwbouw langs de weilanden en bij de stuw gaan we richting halte. We moeten nog 20 minuten wachten, dit is de één na laatste bus voor vandaag, half 6. Mijn opklapstoeltje komt van pas en zo zitten we de tijd nog even te doden. Het sputtert af en toe. Ze voorspellen regen in de avond. Amber wil weg. Ik besluit mijn spullen in te pakken. Dan begint het opeens keihard te regenen, grote druppels vallen naar beneden. Het lijkt wel een tropische regenbui. Ik wil mijn paraplu pakken maar deze blijft haken in het vakje van mijn rugtas. Amber trekt aan de lijn, loopt naar een hoge berm vol bladeren en duikt met haar snoet in de bladeren. Het idee dat ze zich wil verschuilen onder de bladeren vind ik zo geniaal van haar gevonden! Maar de bladerbult is niet diep genoeg en ik roep haar bij mij. We schuilen nu onder mijn kleine pluutje en de grote rugtas beschermd ons wat. Amber vind het niks maar er zit niks anders op. En af en toe kijk ik onder mijn plu of de bus er aankomt.
Eindelijk komt de bus en zijn we gered! De bui is dan ook net verdwenen.
Mijn natte hondje kijkt zo zielig............ ze heeft het helemaal gehad..........
Ze is moe en dat zie je.
Als we weer in Groningen op het station staat, kwispelt haar staartje weer.
We zijn weer thuis, het was een big day maar een mooi avontuur.
Een hartelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer!
Omdat het weer zo wisselend is, zeg ik pluk de dag! Vooral afgelopen week, twee mooie dagen in maart, dat geeft zo'n voorjaarsgevoel of zeg maar zomergevoel. De temperatuur steeg naar 21 graden en dus haalde ik mijn dagtreinkaart te voorschijn. Ik was al in voorbereiding geweest om eens uit te zoeken waar ik heen kon gaan met Amber. Als het warm werd dan zijn de bossen ideaal voor een verkoelde wandeling. En mocht het niet zo warm worden dan kan een veldwandeling ideaal zijn.
Dit keer koos ik dan Hoogeveen, niet zo ver weg, maar het is best lastig om met het openbaar vervoer bij een bos uit te komen. En ik kon met de bus vanaf station Hoogeveen richting Echten rijden, halte nieuwe brug. Volgens de chauffeur de beste plek om uit te stappen. Zo kon ik een paar kilometers wandelend langs het kanaal Echten bereiken. Waar vandaan de bossen niet ver waren.
Maar voor het eerst dus met Amber in de trein. Ik was benieuwd hoe ze zou reageren.
Voor mij was het nu al een avontuur voor ik nog moest beginnen!
Aangekomen op het station, eerst een dagkaart voor de hond gekocht en de sprinter naar Hoogeveen opgezocht. Kaartje kon nu voor het incheckpoortje gehouden worden. Vroeger moest dit afgestempeld worden.
Amber ging de trein voor mij in en ik zocht een rustig plekje op.
Mijn sarongdoek spreide ik uit op de bank en ik hoefde maar te tikken op de bank en Amber hipte op de bank. Ik naast haar en ze gaf te kennen aan haar pootjes, dat ze het maar wat spannend vond. Ze bleef mij aankijken en tikte met haar pootjes tegen mij aan. Toen ik tot de ontdekking kwam dat we achteruit "treinden", wilde ik toch liever een ander plekje opzoeken, ter voorkoming van ziek worden van Amber. Nieuwe plek opgezocht maar helaas was dit een erg rumoerige coupé met schooljongens, die later binnenstormden. Aan Amber kon ik merken dat ze dit niet leuk vond.
Aangekomen op onze eindbestemming Hoogeveen, Amber een plasje laten doen en daarna 20 minuten wachten op de bus.
We starten met onze wandeling al met al pas om half één. Er ging maar 1 keer per uur een bus.
Het was gelukkig niet te warm, een lekker briesje, en een licht bewolkte lucht.
Ideaal wandelweer dus. Amber had het naar de zin en aangekomen in Echten toch maar een kop koffie genomen met toiletbezoek. Amber gaf de doorslag want ze ging al liggen bij een picknicktafel van het café.
Een fris en schoongeboend toilet baande mijn twijfel weg om bij dit naar patat ruikende snackbar annex café aan te doen. De ober was een vriendelijke jongeman die oog had voor Amber en haar een verse bak water voor haar neus zette.
Daarna de wandeling naar centrum van Echten vervolgd via een bospaadje langs het huis van Echten, een Havezathe en bewoond tot 1971 door erfgenamen. Nu zit er een stichting Visio voor visueel en verstandelijke gehandicapten.
Nog een kijkje genomen bij het toeristeninformatiepunt met leuke kunst en andere accessoires. Daarna verder gewandeld naar de bossen waar mijn eigenlijke route zou starten. Bij navraag bij een fietsende e.bikes echtpaar, kwam ik erachter dat ik mij op een ander punt bevond op de kaart. Aan de hand hiervan mijn uitgezette route wat bijgeslepen.
Op een bankje mijn lunch gegeten. Amber heeft geen trek in haar korrels.
Ook nog een kijkje genomen bij een zorgboerderij, die ik passeer, kleinschalig, leuke sfeer. Er zijn pasgeboren lammetjes.
Daarna verder fietspad op langs bos. Erg rechte wegen nu, kan mij niet zo bekoren. Het is al halverwege de middag dus besluit ik het rondje in te korten en via het "oude diepje" te gaan. Deze route kreeg ik van de vrouw van het toeristenpunt. We lopen langs een smalle autoweg langs het bos en zijn bijna weer in Echten op het oude punt terechtgekomen, wat niet de bedoeling was.
Er staat een picknicktafel waar Amber kordaat weer gaat liggen. Inmiddels weet ze feilloos daar waar de bankjes staan, daar krijgt ze ook wat eten. Amber gaat languit liggen, ze is moe. Ik kijk om mijn horloge en zie dat het inmiddels al vier uur is.
We drinken en eten wat en gaan kort daarna weer weg. Het is lastig in te schatten hoever het nog is, maar een uur is zo voorbij.
Ik zoek het "oude diepje" op, eerst een stukje het bos in, daarna een zandpad en vervolgens stuiten we op een houten bruggetje over het diepje. We gaan erover en vervolgen naar links, terug richting Hoogeveen.
Het is een gefreesd mul pad en daarom lopen we door het weiland erlangs. Amber heeft het naar haar zin. Voor haar is een weiland het summum van
vrijheid, vooral als ze los mag lopen.
Als we aan het einde van het diepje zijn gekomen, is het nog maar een halfuurtje lopen naar de bushalte. We volgen een nieuwbouw langs de weilanden en bij de stuw gaan we richting halte. We moeten nog 20 minuten wachten, dit is de één na laatste bus voor vandaag, half 6. Mijn opklapstoeltje komt van pas en zo zitten we de tijd nog even te doden. Het sputtert af en toe. Ze voorspellen regen in de avond. Amber wil weg. Ik besluit mijn spullen in te pakken. Dan begint het opeens keihard te regenen, grote druppels vallen naar beneden. Het lijkt wel een tropische regenbui. Ik wil mijn paraplu pakken maar deze blijft haken in het vakje van mijn rugtas. Amber trekt aan de lijn, loopt naar een hoge berm vol bladeren en duikt met haar snoet in de bladeren. Het idee dat ze zich wil verschuilen onder de bladeren vind ik zo geniaal van haar gevonden! Maar de bladerbult is niet diep genoeg en ik roep haar bij mij. We schuilen nu onder mijn kleine pluutje en de grote rugtas beschermd ons wat. Amber vind het niks maar er zit niks anders op. En af en toe kijk ik onder mijn plu of de bus er aankomt.
Eindelijk komt de bus en zijn we gered! De bui is dan ook net verdwenen.
Mijn natte hondje kijkt zo zielig............ ze heeft het helemaal gehad..........
Ze is moe en dat zie je.
Als we weer in Groningen op het station staat, kwispelt haar staartje weer.
We zijn weer thuis, het was een big day maar een mooi avontuur.
Een hartelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer!
Abonneren op:
Posts (Atom)