Op onze ochtend wandeling afgelopen week zag ik in bovenstaande volgorde een net geboren lammetje, trillend op de pootjes en hevig proberend te drinken bij de moeder. Het staartje snel heen en weer bewegend. Moeder schaap geduldig haar jong schoonlikkend. Het verbaasde mij hoe kalm moeder schaap was. Ze richtte haar hele wezen op het lammetje, volhardend in haar doel om het schoon te likken.
Moeder schaap blééf rustig op één punt staan, kalm, draaide ze als het ware heel rustig om haar as, om zo het wilde lammetje te volgen en schoon te likken.
Ik bekeek het tafereeltje met mijn winterjas aan in de nog kille april ochtend en een voorjaarszonnetje. Zo magisch en rustgevend, de natuur.
Amber had hier geen aandacht voor, ze bleef wat snuffelen in het gras.
Algauw had ze weer een muizenholletje ontdekt en zo begon ze wild te graven in de berm. Na ongeveer een kwartiertje weer verder gewandeld op onze ochtend wandeling en zo kwamen we langs het paadje bij de vijvers aan. Een leuk schelpenpaadje achter een rijtje woningen. Toen zag ik de Aalscholver op een tak boven het water zitten. Dat was trouwens best bijzonder. Ik had nog nooit hier een Aalscholver zo dicht bij de bewoonde wereld gezien. Op een paar meter afstand zat ze van mij af. Dus ik kon haar eens goed bekijken. De vorm van een Aalscholver heeft wel wat van een pinquin. Best een groot lichaam met een grote snavel.
Maar de Aalscholver zat er niet alleen, ze was in gezelschap zag ik van een jonge reiger. Een klein exemplaar, wat rafelige plukkerige veren en een kleine snavel.
Deze reiger had nog lang niet de afmetingen van een volwassen reiger.
De reiger en de Aalscholver zaten zo dicht bij elkaar, elk op een aparte tak, zo ongeveer een halve meter van elkaar verwijderd. Waren het ontheemden en nu vismaatjes die elkaar hielpen met hun visvangst? Of gewoon toevallige passanten die elkaar tolereerden? Of het fenomeen dat de Aalscholver de jonge reiger adopteerd?
In ieder geval leken ze erg op hun gemak, deze vreemde buren, en waren ze zo te zien niet van plan om elkaar weg te jagen om hun territorium te verdedigen.
Ik zal me eens verdiepen in dit soort fenomenen van adoptie bij dieren van verschillende soorten. Dat dit bij zoogdieren voorkomt met een geadopteerd kuiken of ander soort dat was wel bekend maar verschillende vogelsoorten onder elkaar?
In ieder geval zal ik dezer dagen het schelpenpaadje wat veelvuldiger belopen.
Eens zien of ik ze nog eens kan spotten en het verloop kan volgen.
Een hartelijk groet van Jorie,
en tot de volgende keer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten