Een ontmoeting op een prachtige zomerdag. Zo, maar een praatje met een ouder ogende man maar met nog jonge levenslustige ogen met pretlichtjes.
Hij stopte zijn brommer en begon spontaan de waterknop van de waterpijp in te drukken zodat ik mijn handen vrij had om de waterfles vast te houden.
Het water was gratis voor passanten maar ook voor honden want het bakje dat eronder stond was voor dit doel bedoeld!
We raakten zo aan de praat en hij vertelde over vogels waar hij blijkbaar veel verstand van had op een wat droge soms licht ironisch manier. Hij tufte vaak met zijn brommer de natuur door om flora en fauna te bestuderen maar ook kunst kon hem bekoren. Hij ging deze week naar Amsterdam voor een beeldententoonstelling in de buitenlucht. Hij was tekenaar en zo vertelde hij dat ik net in het goede licht stond met de heuvel achter mij om te kunnen tekenen. Ik leek het meisje van Yde wel.............en hij bestudeerde mij met een belangstellende kunstenaarsblik.
Later bleek hij de avond-minerva te hebben gedaan, zijn zelfvertrouwen nam toe maar ook zijn kritische oog op andermans kunst.
Natuurlijk prikkelde dit behoorlijk mijn belangstelling want we hadden raakvlakken waar we over konden praten.
We bleven praten of eigenlijk hij voornamelijk. Verder woonde hij ook in de stad. Het was wat te laat voor een verdere kennismaking met een kop koffie dus wisselden we elkaars telefoonnummers uit.
Zelf was ik in een avontuurlijke bui en dacht, wie weet wat dit allemaal voor positiefs kan brengen, why not?
Toch waren er wel wat momentjes die mij niet zo bekoorden en welke ik registreerde maar voorlopig opzij schoof.
Dat er zomaar voor de tweede keer een man op mij af stapte zonder dat ik hiervoor mijn best deed, was totaal nieuw voor mij en streelde behoorlijk mijn ego. Maar ik zag het ook als een positieve wending en weer openstaan voor het leven.
Maar misschien was ik vroeger ook te happig en had ik altijd mijn ogen op steeltjes als ik al een man voorbij zag lopen.
Ik was dus altijd standby en nooit relaxed, misschien inderdaad te "happig".(zo zei deze kunstenaar).
Nu ben ik meer relaxed en sta ik vooral niet echt meer te wachten op een man. Ik ben zo ook gelukkig.
Maar nu met deze houding lijkt het wel of de mannen opeens op mij afkomen en ik weet niet wat ik beleef! Het is een feestje voor mijn ego en ik voel me er zeer gevleid onder natuurlijk.
Inmiddels zijn we een paar ontmoetingen verder, toen ik het toch niet meer zo zag zitten "opeens".
De geregistreerde "momentjes" kwamen in alle hevigheid door en bliezen mijn ego omver.
Alleen mijn ego was geraakt door de charmes van deze man maar daarmee hield het op helaas.
Ik moest hem dit toch maar zeggen voor er een nieuwe ontmoeting plaatsvond.
Dat ik hier tegenop zag was wel duidelijk want ik ontweek de telefoon. En daarvoor schaamde ik me echt wel.
Tot ik hem spontaan tegenkwam, hij weer op de brommer en we op een bankje even konden praten.
Toen heb ik hem gezegd dat het voor mij toch minder klikte en ik dit met voorzichtige bewoordingen als een omtrekkende beweging dit onheil voor hem probeerde te verzachten.
Hij bleek het onheilsnieuws goed opgepikt te hebben, zo leek het althans. We keuvelden nog wat door. Tot hij mij vroeg wat ik van zijn lichaamsgewicht vond.
Ik keek naar hem en zag een grote man in een veel te wijde broek en overhemd. Het kwam nogal sjovelig over, ook z'n overhemd stond een beetje te ver open. Dat ik zijn gewicht gemiddeld vond beviel hem wel want hij was 30 kg aan gewicht afgevallen.
Wel vroeg ik hem waarom hij zulke wijde kleren droeg want hij zwom er zowat in.
Dat zijn de kleren van mijn dode beste vriend, was zijn antwoord.
Dit trieste verhaal, dat hem diep geraakt had vertelde hij mij tijdens een eerdere ontmoeting bij hem thuis. Zijn beste vriend waar hij al een tijd niks meer van gehoord of gezien had. Ook niet terwijl hij juist bezig had moeten zijn met klussen in zijn nieuwe woning. Hij werd ongerust en alarmeerde de moeder van de vriend en ook de politie. Samen met de politie hebben ze hem dood aangetroffen in bed. Getroffen door een acute hartstilstand, nog maar 56 jaar.
Ik kuste hem ter afscheid op beide wangen. Zijn charmes waren verdwenen tegelijkertijd met de levenslustige pretlichtjes in zijn ogen. Hij reed weg op zijn brommer en tufte even later terug om te zeggen dat hij mij best wel een beetje lief vond ondanks zijn afwerende houding van daarnet.
Dat ik de situatie en hem volkomen begreep waren mijn laatste woorden toen hij wegbrommerde in zijn oude wijde plunje, zo vrij als een vogel.
Een hartelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer.