woensdag 22 november 2017

Vrienden op afstand..............

Herken je dit dat een buurvrouw zich zo bemoeit met je leven dat het irritaties oproept?
Je moet namelijk weten dat ze hoofd van de huishoudelijke dienst in een gevangenis is geweest. Ze zwaaide daar waarschijnlijk met harde hand de scepter zoals ik me dat kan voorstellen. Want het lijkt alsof ze nog geen afscheid van haar werk heeft genomen. Ze doet alsof ik en haar medebewoners haar bajesklanten zijn. Ze schreeuwt altijd op barse toon tegen me alsof ik doof ben en iedereen kan dan ook heerlijk meegenieten. Dus zoek ik haar nou niet echt op, dat kan je begrijpen.
Laatst kwam ik toevallig met mijn hond haar ook net tegen en nodigde ze me met barse stem uit om even met haar mee te lopen. Dat ik mij hier niet erg op verheugde en mij afvroeg hoe ik dit in beleefde termen kon afweren, herhaalde ze haar vraag nog eens op barse toon.
Ik dacht toen, ach even met haar meelopen dat kan geen kwaad.
Maar ik had al spijt toen we nog maar een paar meter hadden gelopen.
Als een niet te stoppen vuurpeloton spuwde ze haar vragen op mij af.
Vragen die op zich niks voorstelde maar hoe zei ze stelde was genoeg om mijn haren rechtop te doen staan. Het was geen interesse maar haar mening doordrammen.
Ze hoorde nog geen eens wat ik zei, als een generaal liep ze snel voor mij uit met haar paraplu hoog in de lucht en keurde mij geen blik waardig.
Ze strooide haar orders over mij uit als een geslepen en gedrilde gezagvoerder alsof ze nog daadwerkelijk de scepter zwaaide in de gevangenis.
Ik verfoeide haar en mijzelf op dat moment om met haar mee te zijn gegaan.
Hoe kon ik nou denken dat ze ooit zou veranderen. Het was nooit gezellig met haar.

Het is dat wij elkaar nog wel eens op ochtenden op ons balkon elkaar zien met onze huishoudelijke bezigheden, dan groet ze mij eventjes met een kuch.
Maar toen ze vanochtend weer op barse toon vanuit haar balkon antwoord verwachte van mij op haar vraag of meer order "of het ook regende?" . Had ik even geen zin om hierop te reageren. Maar ze herhaalde stoïcijns ook hier weer haar "bevel" nu met haar stem een octaaf lager. Ik gebaarde door met mijn hand buiten het balkon te voelen of het nog regende en mijn schouders wat op te halen. En ging door met waar ik mee bezig was. Daarop liep ze wat verongelijkt weg. Waarschijnlijk omdat ik niet haar volle aandacht had.
Het moet toch niet gekker worden, ik kookte van woede.
Wie dacht ze wel niet dat ze was!!!
Ja, ze bleef de scepter ook hier zwaaien vanaf haar balkon, dat was wel duidelijk.................

Maar ik gaf niet op, ze moest maar eens weten wat ze deed met haar houding, hoe ze mensen afschrikte en wegjaagde.
Ik zal haar opbellen want dat mens moest niet zo drillen.

Ik belde haar op en vroeg haar netjes of ze open stond voor mijn advies.
Welk advies was haar antwoord. Juist daar wilde ik het nu over hebben, zei ik.  Nou vlug, dan want ik heb het druk. Dat was steevast haar stokpaardje.
Ik vroeg haar of ze wist dat ze zo delegeerderig overkwam. Ze antwoorde: "daar moest ik niks van aantrekken want zo was haar vader ook die vijftig man onder zich had. Ze was van aanpakken en niet zeuren".
Juist,  maar het schoot mij in het verkeerde keelgat, zei ik, en ik vertelde van onze laatste korte wandeling en wat ik allemaal niet van haar zou moeten doen.
Niks van aantrekken was weer haar antwoord en wij blijven gewoon vrienden. Dit was een order, punt.
Ik moest inwendig lachen want met haar kon je hier eigenlijk niet gewoon over praten en dat had ik ook kunnen weten.  Het was zo zot, dat de situatie iets komisch kreeg.
Ze was iemand van de ouderwetse stempel.
Zo zal ze altijd blijven. Het was haar mening en haar houding, punt.

Om de situatie niet verder te laten escaleren antwoordde ik: Ja we blijven gewoon vrienden hoor.
Ze wenste me nog een fijne dag toe en ik haar ook.

Zo dat was ook weer "opgelost".
Het heeft mij in ieder geval lucht gegeven en vrienden op afstand, dat lijkt mij het beste in dit geval!!


Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!









vrijdag 17 november 2017

Probeer ook eens een spannende bril

Tegenwoordig kan je veel lezen over de verschillen tussen introverten en extraverten. De amerikaanse juriste Susan Cain, zelf introvert, schreef een boek, "quiet, the power of introverts in a world that can't stop talking" (2012). Het werd een bestseller in Amerika en ook in Nederland.
Ze wilde hiermee afrekenen met de gestructureerde ondergewaarde introverte.
Het werd tijd dat er meer ruimte komt voor de bescheiden mens. Om de boel in balans te brengen, schreef ze. En om een lans te breken voor alle introverten, na uitgebreid onderzoek en uit eigen ervaringen. Ze rekent voorgoed af met het beeld van saaiheid, overgevoeligheid, zwakte of je schamen hierover.
De "Quiet Revolution" die uit het boek voortkwam telt een miljoen volgers.
Susan Cain vergelijkt dit met de vrouwenemancipatie. Omdat het ook heel lang duurde voordat vrouwen voor vol werden aangezien en hun talenten werden benut.
In Nederland schreef Liesbeth Smit, ook introvert, een humorvol boek over de "innie", "Ik moet nog even kijken of ik kan".

Omdat ik ook een "innie" ben , lees ik nu het boek van Liesbeth Smit.
Een erg open en verfrissend boek, vol humorvolle voorbeelden, ervaringen.
Zeker goed voor je zelfvertrouwen omdat het erg herkenbaar is.

Dat je als "innie", jezelf altijd moet bewijzen of zichtbaarder moet zijn om ook daadwerkelijk gehoord te worden dat is erg herkenbaar.
Maar het hoeft niet op een extraverte manier, gewoon op een manier die bij jou past, wordt er zoal geschreven.

Nu, is het zo dat ik na zeven jaar eindelijk eens een bril vond die mij stond.
De verkoper had het talent dat hij de brillen uitkoos die mij ook echt stonden.
Dan maar gelijk twee brillen voor de prijs van één, zo was de aanbieding.

Nu loop ik met een nieuwe look op mijn neus en heb echt het idee dat ik zichtbaarder ben geworden!
De bril heeft namelijk een extraverte uitstraling, ha, ha!

Als ik een praatje maak met een wegwerker of mensen die ik niet ken, groeten mij.......... Goh ik wordt gezien, is mijn eerste gedachte, zonder dat ik hiervoor iets extra's hoef te doen.
Zet dus gewoon een nieuwe bril op "innies", dat scheelt een stuk!

Ik voel me er gewoon een stuk beter door.

En het leuke is ook nog dat ik werd uitgenodigd door dezelfde verkoper van de brillenzaak dat er een fashionnight werd georganiseerd.
Mijn eerste reactie was leuk en of het vrijblijvend was? Dat was het, je kon je laten verwennen en er was een hapje en een drankje.

Later kwam mijn tweede "innie" reactie, zou je wel gaan naar die dure modeshow met ICI Paris en Strakowski sieraden, met je uitkering, ze moesten eens weten.
Je valt straks door de mand als je helemaal niks koopt en je alleen verwend wil worden......

Mijn laatste derde "innie"reactie was, gewoon doen, je bent genetwerkt en bent gezien. Dat is alleen al leuk. Daar doe ik het voor. En waarom zou ik mijzelf niet mogen verwennen? Er gebeurd tenminste weer eens iets. En trouwens ik maak ook nog eens reclame voor Spec....... ja, precies want deze was ook vertegenwoordigd. Dus ik ben ook indirect nodig en voor een "innie" een  belangrijke reden.
Dus het is JA, IK DOE HET!
En het leuke is: ik hoef niks extra's hiervoor te doen of te zeggen, mijn nieuwe bril/look zorgt voor mijn zichtbaarheid!
Dat is een verademing...............en ik kan me daardoor lekker ontspannen.
Eindelijk zeg ik eens ja, leuk, zonder voorwaarden en zeg ik dus:
JA, TEGEN HET LEVEN! Hiep Hiep Hoera!!

Ik ga er van genieten, dat ben ik van plan!

Een hartelijk groet van Jorie
en tot de volgende keer!


donderdag 2 november 2017

De prins op het witte paard

Zo maar op een ochtend in de stralende herfstzon 
kwam ik de prins op het witte paard tegen

o Ja? Bestaat die dan?

Ja, die bestaat in mijn dromen
Maar hij fietste op zijn metalen ros
met zijn trouwe viervoeter dravend naast hem
Toen zag hij mij met mijn trouwe viervoeter
stapte hij pardoes zo maar van zijn ros
en sprak hij mij aan!

o, ja? en jij dacht meteen dat is de prins op het witte paard?

Een sympathiek oprecht ogende man
met een leuke uitstraling
praatte over zijn hond 
en vroeg belangstellend naar mijn hond
We praatten over het stralende weer en
hij had het over de nieuwe fietssnelweg 
tussen Assen naar Groningen 
die hier op onze route zou komen
en dan dus nooit meer deze fijne route 
kunnen doen met de hond.
Hij had het over een alternatief wat waarschijnlijk
alleen maar geld koste en
hij had het over de stadswachten van Haren

Nee, ik dacht niet meteen over de prins op het witte paard

Toen wij elkaar een fijne dag toewensten en
hij verdween met zijn mooie witte herder 
liep ik zingend over de dijk 
een spontaan zelf ontsproten lied te zingen:

over de prins op zijn stalen ros
dat ik met hem mee wilde gaan
naar zijn kasteel
om met hem daar te wonen

een prins op zijn stalen ros
kwam ik zo maar tegen
wat bijzonder dat zoiets bestaat

mijn hart begon vanzelf te zingen
en ik verzon mijn liefdeslied spontaan
Zo maar een prins op zijn ros
kwam ik tegen
dat zoiets nog bestaat!

Ik ga met je mee
ik wil bij je wonen
samen een fundament maken
samen een mooie liefde delen

Dat zo iets nog bestaat!
Deze mooie ontmoeting
prins of geen prins
dat maakt mij niet uit

het was mijn hart die zich zo maar opende
dat vind ik een wonder
een mooi begin van zo maar een stralende 
herfstdag.................

Dank je Louise Hay 
je bent een schakeltje voor deze mooie dag
geweest!


een hartelijke groet van Jorie

en tot de volgende keer!