Met Amber naar een nieuw geopend tweede handskledingzaak gelopen in het centrum.
De winkel oogde gezellig bij binnenkomst en was netjes ingericht als een "echte" kledingzaak.
Ik liep naast de schappen met spijkerbroeken en zag verschillende kleine maatjes. De broeken zagen er netjes uit, natuurlijk niet meer in de mode, erg wijde pijpen, maar er mankeerde niks aan.
De prijs was onder de tien euro dus dat is te doen.
Dat wordt volgende keer zonder Amber toch maar eventjes passen.
De verkoopster liep langs mij en zag de hond, "wat een lieverdje" zei ze.
Dit gaf mij de aanleiding om een gesprekje aan te knopen en of de hond de winkel in mocht.
Ja, hoor, als ze haar behoeftes niet in de winkel doet mag ze er wel in.
"Nou dat zit wel goed want ze is een net opgevoed hondje", zei ik en bedankte haar dat de hond in de winkel mocht.
Ik vertelde haar, dat ik hier voor het eerst was en dat ik het zo'n gezellige winkel vond. Toen ze me vroeg hoe ik dit adres had weten te vinden, vertelde ik haar dat ik het in de krant gelezen had.
Of het aan de ambiance van de winkel lag, dat weet ik niet maar ik vatte moed en vroeg haar hoe het in zijn werk ging als ik hier wilde werken. De vraag overrompelde haar, merkte ik. Ze gaf me het advies om een sollicitatiebrief te schrijven en deze persoonlijk af te geven in de winkel. Een vaste baan hadden ze niet maar ik moest dan meer denken aan vrijwilligerswerk. Ze hadden op dit moment geen vraag naar.
Maar ze gaf mij het advies om mijn motivatie aan te geven in de brief. .
Opeens werd het mij te machtig. Ik stond blijkbaar weer open, voor het eerst na lange tijd, naar iets wat ik leuk vond en waar ik moed voor opvatte om mijzelf te presenteren.
En ik durfde mij ook weer kwetsbaar op te stellen toen ik haar vertelde dat mijn motivatie vooral was omdat ik het zo'n gezellige winkel vond en ik in een sabbaticaljaar zat en mijn zelfvertrouwen weer wat wilde opkrikken. Toen zei ze: "je bent op de goede weg", je doet het goed. Je kan altijd vragen. Nee, heb je ja, kun je krijgen en gaf me een klopje op mijn schouder.
De terugweg met Amber liep ik in een roze wolk. Deze actie gaf mij een enorme boost van zelfvertrouwen en een enorme oppepper. Want van mijn geslinkte ego was niet veel meer van over de laatste tijd.
In een parkje passeerde ik een meisje van niet ouder dan zo'n jaar of negen á tien vast niet veel ouder.
Ze liep met een zwarte grote labrador aan de lijn. Deze was erg enthousiast toen hij Amber zag lopen en het meisje kon de grote hond niet meer houden en liet de riem los.
Amber liet duidelijk weten echter nier gediend te zijn van haar hond en liep verder. Ik raapte de riem op en gaf het haar. Ze wilde Amber aaien maar ik zei haar dat ze dat beter maar niet kon doen en legde haar uit dat Amber niet zo hield van enthousiaste honden vooral niet als ze te dicht bij haar kwamen. Ja, dat is nou hondentaal, zei ik tegen haar. Ze liep met mij mee en vertelde dat haar hond een geleidehond geweest was en nu negen jaar en te oud. Ze hadden nu een nieuwe hond. Haar moeder was blind en ze vertelde dat haar moeder al als kind in de klas niet goed kon zien.
Ondanks haar kleine lengte kwam ze vroegwijs over en liet ze zich geheel niet uit het veld slagen dat ze de hond niet meer kon houden en had losgelaten..
Eigenlijk vroeg ik me af of het wel verstandig was dit frêle meisje met deze grote sterke labrador in haar eentje zo uit te laten.
Toen ik Amber wilde roepen, vroeg het meisje, hoe de hond heette. Ik zei dat ik haar Am noemde maar eigenlijk heet ze Amber.
Wat bleek ? "Ik heet ook Amber", zei het meisje.
"Nou dat is ook heel toevallig", zei ik, "dat is leuk". "Doe de groeten aan je moeder", zei ik, toen onze wegen zich scheiden.
Kijk, dat noem ik nou de franje of geluksmomentjes van het leven. Deze kleine toevalligheidjes, pareltjes, daar pep ik mentaal van op. Waarom?
Gewoon omdat ik dan even het idee hebt dat Gods hand/vinger of de oneindigheid, hoe je het ook wilt noemen, mij wilt laten weten dat er geen toeval bestaat en ik niet alleen ben.
Dat gevoel geeft het mij.
Het is het leven zelf, die zich openbaart in al haar eenvoud. Dat raakt mij, denk ik. En deze pareltjes die ik wel eens vaker tegenkom geven mij weer kracht. Geen psycholoog of coach met haar trukendoos die daar tegenop kan!
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
Korte verhalen, gedichten en leuke anekdotes over gewone alledaagse dingen uit het leven van een schrijfgrage vrouwelijke single.
woensdag 26 november 2014
dinsdag 18 november 2014
Prinses op de erwt
De nachten worden geleidelijk wat kouder maar de vrieskou wordt nog steeds uitgesteld. Ook al is het half november.
Maar ik vind het best.
De oktoberdagen waren erg zacht en nu is de maand november wel iets kouder maar nog geen winter in zicht.
Wel heb ik alvast voorbereidingen getroffen voor een warm bedje voor Amber.
Zij slaapt in een koude kamer op het noorden en er ligt zeil op de grond. Dus niet zo behaaglijk als de kou optrekt vanuit het beton.
Daar moest dus wat aangedaan worden en toen de buurvrouw een wollen deken met hoes aanbood van haar zus haar hondjes, toen ging ik dus hiermee aan de slag.
Het mooie is nu, dat Amber alsmaar hoger komt te liggen! Het is net de prinses op de erwt.
Ik had nazmelijk ook nog genoeg in mijn kast in de schuur liggen wat ik niet meer gebruikte; een oude dikke slaapzak en ook nog een wollenonderdeken.
Toen heb ik de slaapzak, dubbel gevouwen, bovenop buurvrouws wollen deken gelegd en daarop Ambers mand (een soort lage zak).
Toen lag ze al heerlijk zacht.
Maar toen ik dus de wollen onderdeken ook ontdekte was dit het hek van de dam. Niks kon goed genoeg meer zijn voor mijn hondje: ze zou geen kou meer hoeven te lijden! En dus deed ik de wollenonderdeken, ook dubbelgevouwen, bovenop de dubbelgevouwen slaapzak.
En je kan er nu natuurlijk wel iets bij voorstellen dat Amber er als een prinsesje op de erwt heerlijk warm ligt te slapen als een roosje!
Van mij mag de winter nu daarom wel komen.
Een hartelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer!
Maar ik vind het best.
De oktoberdagen waren erg zacht en nu is de maand november wel iets kouder maar nog geen winter in zicht.
Wel heb ik alvast voorbereidingen getroffen voor een warm bedje voor Amber.
Zij slaapt in een koude kamer op het noorden en er ligt zeil op de grond. Dus niet zo behaaglijk als de kou optrekt vanuit het beton.
Daar moest dus wat aangedaan worden en toen de buurvrouw een wollen deken met hoes aanbood van haar zus haar hondjes, toen ging ik dus hiermee aan de slag.
Het mooie is nu, dat Amber alsmaar hoger komt te liggen! Het is net de prinses op de erwt.
Ik had nazmelijk ook nog genoeg in mijn kast in de schuur liggen wat ik niet meer gebruikte; een oude dikke slaapzak en ook nog een wollenonderdeken.
Toen heb ik de slaapzak, dubbel gevouwen, bovenop buurvrouws wollen deken gelegd en daarop Ambers mand (een soort lage zak).
Toen lag ze al heerlijk zacht.
Maar toen ik dus de wollen onderdeken ook ontdekte was dit het hek van de dam. Niks kon goed genoeg meer zijn voor mijn hondje: ze zou geen kou meer hoeven te lijden! En dus deed ik de wollenonderdeken, ook dubbelgevouwen, bovenop de dubbelgevouwen slaapzak.
En je kan er nu natuurlijk wel iets bij voorstellen dat Amber er als een prinsesje op de erwt heerlijk warm ligt te slapen als een roosje!
Van mij mag de winter nu daarom wel komen.
Een hartelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer!
Ontspannen Amber op de bank
Daar ligt ze dan, Amber heerlijk ontspannen op de bank. Ik kijk naar haar en zie haar tot een mooie zwaan ontpoppen. Ze krijgt een vollere vacht, en een mooie volle staart, witte lange haren op haar buikje en krullerige lange oren en ook ontwaar ik een lichte tekening, als bij een kat, aan de zijkant van haar voorpoten; bruin en zwarte streepjes. Wat wordt ze toch mooi!
Wel gaan de pondjes er nog steeds moeizaam vanaf en dat is wel frustrerend maar ik houd vol!
Ze moet weer een slanke dame worden en omdat haar pootjes zo iel zijn, wil ik geen gewrichtsproblemen veroorzaken bij haar.
Gelukkig is het niet dramatisch maar een kleine welving van haar buikje (alleen bovenop te zien en als ze zit: ze draagt "het" namelijk hoog, is de graadmeter dat ze nog wat te dik is.
Ik vergeet nooit meer hoe er met humor op haar ietwat buikje werd gereageerd door de asielhoudster:
"Ja ze draagt "het" heel hoog", en grinnikend demonstreert ze dit met haar armen op haar eigen lijf, kan je hier even naar kijken, bedoelend op de dierenarts die daar was.
Ik weet nog dat Amber moeite had om lekker te ontspannen, ze was altijd gelijk wakker en volgde mij met haar ogen overal in huis.
Dus is ze weer een stukje vooruit gegaan op weg om een echte huishond te worden en dat is al heel wat voor een buitenhond die haar hele leven buiten in een asiel heeft geleefd misschien alleen onder een afdakje tussen vierhonderdvijftig andere honden in Turkije.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Wel gaan de pondjes er nog steeds moeizaam vanaf en dat is wel frustrerend maar ik houd vol!
Ze moet weer een slanke dame worden en omdat haar pootjes zo iel zijn, wil ik geen gewrichtsproblemen veroorzaken bij haar.
Gelukkig is het niet dramatisch maar een kleine welving van haar buikje (alleen bovenop te zien en als ze zit: ze draagt "het" namelijk hoog, is de graadmeter dat ze nog wat te dik is.
Ik vergeet nooit meer hoe er met humor op haar ietwat buikje werd gereageerd door de asielhoudster:
"Ja ze draagt "het" heel hoog", en grinnikend demonstreert ze dit met haar armen op haar eigen lijf, kan je hier even naar kijken, bedoelend op de dierenarts die daar was.
Ik weet nog dat Amber moeite had om lekker te ontspannen, ze was altijd gelijk wakker en volgde mij met haar ogen overal in huis.
Dus is ze weer een stukje vooruit gegaan op weg om een echte huishond te worden en dat is al heel wat voor een buitenhond die haar hele leven buiten in een asiel heeft geleefd misschien alleen onder een afdakje tussen vierhonderdvijftig andere honden in Turkije.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Abonneren op:
Posts (Atom)