Met Amber naar een nieuw geopend tweede handskledingzaak gelopen in het centrum.
De winkel oogde gezellig bij binnenkomst en was netjes ingericht als een "echte" kledingzaak.
Ik liep naast de schappen met spijkerbroeken en zag verschillende kleine maatjes. De broeken zagen er netjes uit, natuurlijk niet meer in de mode, erg wijde pijpen, maar er mankeerde niks aan.
De prijs was onder de tien euro dus dat is te doen.
Dat wordt volgende keer zonder Amber toch maar eventjes passen.
De verkoopster liep langs mij en zag de hond, "wat een lieverdje" zei ze.
Dit gaf mij de aanleiding om een gesprekje aan te knopen en of de hond de winkel in mocht.
Ja, hoor, als ze haar behoeftes niet in de winkel doet mag ze er wel in.
"Nou dat zit wel goed want ze is een net opgevoed hondje", zei ik en bedankte haar dat de hond in de winkel mocht.
Ik vertelde haar, dat ik hier voor het eerst was en dat ik het zo'n gezellige winkel vond. Toen ze me vroeg hoe ik dit adres had weten te vinden, vertelde ik haar dat ik het in de krant gelezen had.
Of het aan de ambiance van de winkel lag, dat weet ik niet maar ik vatte moed en vroeg haar hoe het in zijn werk ging als ik hier wilde werken. De vraag overrompelde haar, merkte ik. Ze gaf me het advies om een sollicitatiebrief te schrijven en deze persoonlijk af te geven in de winkel. Een vaste baan hadden ze niet maar ik moest dan meer denken aan vrijwilligerswerk. Ze hadden op dit moment geen vraag naar.
Maar ze gaf mij het advies om mijn motivatie aan te geven in de brief. .
Opeens werd het mij te machtig. Ik stond blijkbaar weer open, voor het eerst na lange tijd, naar iets wat ik leuk vond en waar ik moed voor opvatte om mijzelf te presenteren.
En ik durfde mij ook weer kwetsbaar op te stellen toen ik haar vertelde dat mijn motivatie vooral was omdat ik het zo'n gezellige winkel vond en ik in een sabbaticaljaar zat en mijn zelfvertrouwen weer wat wilde opkrikken. Toen zei ze: "je bent op de goede weg", je doet het goed. Je kan altijd vragen. Nee, heb je ja, kun je krijgen en gaf me een klopje op mijn schouder.
De terugweg met Amber liep ik in een roze wolk. Deze actie gaf mij een enorme boost van zelfvertrouwen en een enorme oppepper. Want van mijn geslinkte ego was niet veel meer van over de laatste tijd.
In een parkje passeerde ik een meisje van niet ouder dan zo'n jaar of negen á tien vast niet veel ouder.
Ze liep met een zwarte grote labrador aan de lijn. Deze was erg enthousiast toen hij Amber zag lopen en het meisje kon de grote hond niet meer houden en liet de riem los.
Amber liet duidelijk weten echter nier gediend te zijn van haar hond en liep verder. Ik raapte de riem op en gaf het haar. Ze wilde Amber aaien maar ik zei haar dat ze dat beter maar niet kon doen en legde haar uit dat Amber niet zo hield van enthousiaste honden vooral niet als ze te dicht bij haar kwamen. Ja, dat is nou hondentaal, zei ik tegen haar. Ze liep met mij mee en vertelde dat haar hond een geleidehond geweest was en nu negen jaar en te oud. Ze hadden nu een nieuwe hond. Haar moeder was blind en ze vertelde dat haar moeder al als kind in de klas niet goed kon zien.
Ondanks haar kleine lengte kwam ze vroegwijs over en liet ze zich geheel niet uit het veld slagen dat ze de hond niet meer kon houden en had losgelaten..
Eigenlijk vroeg ik me af of het wel verstandig was dit frêle meisje met deze grote sterke labrador in haar eentje zo uit te laten.
Toen ik Amber wilde roepen, vroeg het meisje, hoe de hond heette. Ik zei dat ik haar Am noemde maar eigenlijk heet ze Amber.
Wat bleek ? "Ik heet ook Amber", zei het meisje.
"Nou dat is ook heel toevallig", zei ik, "dat is leuk". "Doe de groeten aan je moeder", zei ik, toen onze wegen zich scheiden.
Kijk, dat noem ik nou de franje of geluksmomentjes van het leven. Deze kleine toevalligheidjes, pareltjes, daar pep ik mentaal van op. Waarom?
Gewoon omdat ik dan even het idee hebt dat Gods hand/vinger of de oneindigheid, hoe je het ook wilt noemen, mij wilt laten weten dat er geen toeval bestaat en ik niet alleen ben.
Dat gevoel geeft het mij.
Het is het leven zelf, die zich openbaart in al haar eenvoud. Dat raakt mij, denk ik. En deze pareltjes die ik wel eens vaker tegenkom geven mij weer kracht. Geen psycholoog of coach met haar trukendoos die daar tegenop kan!
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten