Dat er een overschot aan muizen en ratten zijn merk ik aan Ambers dolle pret die zij ondervindt door haar neus in alle muizeholletjes te steken. Niks geen meedelijden wat haar betreft; gewoon opeten!
En ik loop dan liever een stukje verder want ik wil niks van al dat geknaag horen, om de rillingen van te krijgen.
Ja, het jachtinstinct van Amber wordt met de dag groter en waar houdt het op, denk ik weleens.
Als ik Amber los laat, dan bemoei ik mij in principe niet met haar "muizenissen" want een hond moet toch haar instinct kunnen volgen dan blijft ze immers lekker in haar velletje zitten.
Ik heb dan geduld als ze weer als een dolle graaft en niet komt als ik haar roep; ze komt wel, maar pas als zij uitgespit is.
Nu heb ik dit creatief opgelost want ons wandelrondje werd zo wel heel lang. Ik maak nu een korter rondje.
Ja, een roedelleider moet ook creatief kunnen zijn!
Maar aan de lijn wil ik haar wat strenger aanpakken dan moet ze gewoon meelopen of ze wil of niet.
Een kort snuffeltje hier en daar is oké maar dan lok ik haar met een lekker stukje gedroogd kippenvlees weg.
Zo wil ik haar het verschil bijbrengen tussen loslopen en aan de riem.
Mijn Amber heeft haar vrijheid al aardig te pakken gekregen als ze losloopt.
Dat is een flink verschil met zo'n twee maand terug toen ze braaf voor of achter mij liep of parallel en ze mij dan triomfantelijk weer op het wandelpad op stond te wachten. Je ziet haar nu voorzichtig haar vrijheid pakken en haar grenzen! Zo stuift ze me ver vooruit met soms een korte blik achterom of ik er nog aan kom. Of ze holt stukjes weiland in ver beneden het pad in een klein dalletje en scharrelt ook daar heerlijk rond.
Maar als het weer wat minder is en ik langzaam doorloop als ze niet gelijk komt dan is het voor mij dus een goede training in "hoe blijf ik een rustige roedelleider".
Verder ben ik iets warmer gekleed dan een gemiddelde hondenuitlater omdat muizenissen nou eenmaal bij haar horen en ze daar veel tijd met haar neus in steekt.
Ik heb het graag voor haar over om haar zo gelukkig te zien.
Maar ook bij het roedelschap hoor je te waken over je eigen grenzen wanneer het mij iets te lang duurt voor ze komt na herhaaldelijk, met lange tussen pozen, haar te fluiten of soms met een enkel fluitje, speciaal roepje, haar bij mij te laten komen.
Dan lok ik mijn prinsesje met wat lekkers uit haar paradijs of moet ik haar letterlijk boven haar muizenhol vandaan trekken.
Ach ja, zelfs het hondenparadijs heeft zo haar grenzen..........................
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten