Op onze ochtendwandeling met Amber kwam ik een dame tegen met haar hond, een prachtige grote Zwitserse witte herder, zo bleek.
Amber zat als gewoonlijk met haar kop in een muizenhol en was zich van de hond niet bewust, zo gefocust was ze.
De witte herder kwam in eerste instantie snel op Amber af. Daarop vertelde ik de hondeneigenaresse dat Amber haar plek zeker zou verdedigen. Ondertussen verminderde haar hond zijn snelheid en liep wat langzamer en behoedzamer op Amber af.
Ze zei dat haar hond wel voorzichtig zou doen want hij heeft heel gauw door hoe hij moet reageren op andere honden.
De hondeneigenaresse vertelde dat ze eerst dacht dat haar hond een mietje was omdat hij agressieve of dominante honden uit de weg ging.
Maar een gespecialiseerde trainer vertelde haar eens dat haar hond geen mietje was, integendeel, een roedelleiderhond is namelijk nooit uit op een gevecht en wil altijd dit vermijden.
Maar een dominante hond valt vaak aan omdat deze onzeker, angstig e.d. zijn.
"Goh, dat heb ik nooit geweten. Nu begrijp ik het verschil. Mooi om te weten", zei ik, tegen haar.
Ik dacht aan mijn hondentrainingscursus wandelen met een roedel honden.
Toen wilde ik weten hoe je een dominante hond herkende.
Er werd daar verteld dat dominantie vaak te negatief word uitgelegd en eigenlijk niet het goede woord hiervoor is. Want de hond in kwestie is gewoon een stoere jongen die zich wil laten gelden, in mensentaal dan uitgedrukt.
Ik begreep het toen eigenlijk nog niet helemaal. Want dat betekende dat alle honden macho's zijn, als ze andere honden aanvallen.
Maar waar het eigenlijk hier omgaat is dat ze dit doen uit angst of onzekerheid. Dat werd er toen niet bijverteld maar misschien werd er aangenomen dat dit bekend was.
Aan een kant snap ik haar nu wel, ze wilde de negatieve lading weghalen want het is immers alleen maar stoer doen en meer is het ook niet. En juist dit agressieve gedrag, komt bij ons, in mensentaal vertaald negatief en bedreigend over want het lokt inderdaad een gevecht uit.
Zo leerde ik er weer wat bij in de hondentaal. Altijd interessant.
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
Korte verhalen, gedichten en leuke anekdotes over gewone alledaagse dingen uit het leven van een schrijfgrage vrouwelijke single.
zondag 21 december 2014
"Muizenissen"
Dat er een overschot aan muizen en ratten zijn merk ik aan Ambers dolle pret die zij ondervindt door haar neus in alle muizeholletjes te steken. Niks geen meedelijden wat haar betreft; gewoon opeten!
En ik loop dan liever een stukje verder want ik wil niks van al dat geknaag horen, om de rillingen van te krijgen.
Ja, het jachtinstinct van Amber wordt met de dag groter en waar houdt het op, denk ik weleens.
Als ik Amber los laat, dan bemoei ik mij in principe niet met haar "muizenissen" want een hond moet toch haar instinct kunnen volgen dan blijft ze immers lekker in haar velletje zitten.
Ik heb dan geduld als ze weer als een dolle graaft en niet komt als ik haar roep; ze komt wel, maar pas als zij uitgespit is.
Nu heb ik dit creatief opgelost want ons wandelrondje werd zo wel heel lang. Ik maak nu een korter rondje.
Ja, een roedelleider moet ook creatief kunnen zijn!
Maar aan de lijn wil ik haar wat strenger aanpakken dan moet ze gewoon meelopen of ze wil of niet.
Een kort snuffeltje hier en daar is oké maar dan lok ik haar met een lekker stukje gedroogd kippenvlees weg.
Zo wil ik haar het verschil bijbrengen tussen loslopen en aan de riem.
Mijn Amber heeft haar vrijheid al aardig te pakken gekregen als ze losloopt.
Dat is een flink verschil met zo'n twee maand terug toen ze braaf voor of achter mij liep of parallel en ze mij dan triomfantelijk weer op het wandelpad op stond te wachten. Je ziet haar nu voorzichtig haar vrijheid pakken en haar grenzen! Zo stuift ze me ver vooruit met soms een korte blik achterom of ik er nog aan kom. Of ze holt stukjes weiland in ver beneden het pad in een klein dalletje en scharrelt ook daar heerlijk rond.
Maar als het weer wat minder is en ik langzaam doorloop als ze niet gelijk komt dan is het voor mij dus een goede training in "hoe blijf ik een rustige roedelleider".
Verder ben ik iets warmer gekleed dan een gemiddelde hondenuitlater omdat muizenissen nou eenmaal bij haar horen en ze daar veel tijd met haar neus in steekt.
Ik heb het graag voor haar over om haar zo gelukkig te zien.
Maar ook bij het roedelschap hoor je te waken over je eigen grenzen wanneer het mij iets te lang duurt voor ze komt na herhaaldelijk, met lange tussen pozen, haar te fluiten of soms met een enkel fluitje, speciaal roepje, haar bij mij te laten komen.
Dan lok ik mijn prinsesje met wat lekkers uit haar paradijs of moet ik haar letterlijk boven haar muizenhol vandaan trekken.
Ach ja, zelfs het hondenparadijs heeft zo haar grenzen..........................
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
En ik loop dan liever een stukje verder want ik wil niks van al dat geknaag horen, om de rillingen van te krijgen.
Ja, het jachtinstinct van Amber wordt met de dag groter en waar houdt het op, denk ik weleens.
Als ik Amber los laat, dan bemoei ik mij in principe niet met haar "muizenissen" want een hond moet toch haar instinct kunnen volgen dan blijft ze immers lekker in haar velletje zitten.
Ik heb dan geduld als ze weer als een dolle graaft en niet komt als ik haar roep; ze komt wel, maar pas als zij uitgespit is.
Nu heb ik dit creatief opgelost want ons wandelrondje werd zo wel heel lang. Ik maak nu een korter rondje.
Ja, een roedelleider moet ook creatief kunnen zijn!
Maar aan de lijn wil ik haar wat strenger aanpakken dan moet ze gewoon meelopen of ze wil of niet.
Een kort snuffeltje hier en daar is oké maar dan lok ik haar met een lekker stukje gedroogd kippenvlees weg.
Zo wil ik haar het verschil bijbrengen tussen loslopen en aan de riem.
Mijn Amber heeft haar vrijheid al aardig te pakken gekregen als ze losloopt.
Dat is een flink verschil met zo'n twee maand terug toen ze braaf voor of achter mij liep of parallel en ze mij dan triomfantelijk weer op het wandelpad op stond te wachten. Je ziet haar nu voorzichtig haar vrijheid pakken en haar grenzen! Zo stuift ze me ver vooruit met soms een korte blik achterom of ik er nog aan kom. Of ze holt stukjes weiland in ver beneden het pad in een klein dalletje en scharrelt ook daar heerlijk rond.
Maar als het weer wat minder is en ik langzaam doorloop als ze niet gelijk komt dan is het voor mij dus een goede training in "hoe blijf ik een rustige roedelleider".
Verder ben ik iets warmer gekleed dan een gemiddelde hondenuitlater omdat muizenissen nou eenmaal bij haar horen en ze daar veel tijd met haar neus in steekt.
Ik heb het graag voor haar over om haar zo gelukkig te zien.
Maar ook bij het roedelschap hoor je te waken over je eigen grenzen wanneer het mij iets te lang duurt voor ze komt na herhaaldelijk, met lange tussen pozen, haar te fluiten of soms met een enkel fluitje, speciaal roepje, haar bij mij te laten komen.
Dan lok ik mijn prinsesje met wat lekkers uit haar paradijs of moet ik haar letterlijk boven haar muizenhol vandaan trekken.
Ach ja, zelfs het hondenparadijs heeft zo haar grenzen..........................
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
woensdag 26 november 2014
Toevallige ontmoeting met een kleine passante
Met Amber naar een nieuw geopend tweede handskledingzaak gelopen in het centrum.
De winkel oogde gezellig bij binnenkomst en was netjes ingericht als een "echte" kledingzaak.
Ik liep naast de schappen met spijkerbroeken en zag verschillende kleine maatjes. De broeken zagen er netjes uit, natuurlijk niet meer in de mode, erg wijde pijpen, maar er mankeerde niks aan.
De prijs was onder de tien euro dus dat is te doen.
Dat wordt volgende keer zonder Amber toch maar eventjes passen.
De verkoopster liep langs mij en zag de hond, "wat een lieverdje" zei ze.
Dit gaf mij de aanleiding om een gesprekje aan te knopen en of de hond de winkel in mocht.
Ja, hoor, als ze haar behoeftes niet in de winkel doet mag ze er wel in.
"Nou dat zit wel goed want ze is een net opgevoed hondje", zei ik en bedankte haar dat de hond in de winkel mocht.
Ik vertelde haar, dat ik hier voor het eerst was en dat ik het zo'n gezellige winkel vond. Toen ze me vroeg hoe ik dit adres had weten te vinden, vertelde ik haar dat ik het in de krant gelezen had.
Of het aan de ambiance van de winkel lag, dat weet ik niet maar ik vatte moed en vroeg haar hoe het in zijn werk ging als ik hier wilde werken. De vraag overrompelde haar, merkte ik. Ze gaf me het advies om een sollicitatiebrief te schrijven en deze persoonlijk af te geven in de winkel. Een vaste baan hadden ze niet maar ik moest dan meer denken aan vrijwilligerswerk. Ze hadden op dit moment geen vraag naar.
Maar ze gaf mij het advies om mijn motivatie aan te geven in de brief. .
Opeens werd het mij te machtig. Ik stond blijkbaar weer open, voor het eerst na lange tijd, naar iets wat ik leuk vond en waar ik moed voor opvatte om mijzelf te presenteren.
En ik durfde mij ook weer kwetsbaar op te stellen toen ik haar vertelde dat mijn motivatie vooral was omdat ik het zo'n gezellige winkel vond en ik in een sabbaticaljaar zat en mijn zelfvertrouwen weer wat wilde opkrikken. Toen zei ze: "je bent op de goede weg", je doet het goed. Je kan altijd vragen. Nee, heb je ja, kun je krijgen en gaf me een klopje op mijn schouder.
De terugweg met Amber liep ik in een roze wolk. Deze actie gaf mij een enorme boost van zelfvertrouwen en een enorme oppepper. Want van mijn geslinkte ego was niet veel meer van over de laatste tijd.
In een parkje passeerde ik een meisje van niet ouder dan zo'n jaar of negen á tien vast niet veel ouder.
Ze liep met een zwarte grote labrador aan de lijn. Deze was erg enthousiast toen hij Amber zag lopen en het meisje kon de grote hond niet meer houden en liet de riem los.
Amber liet duidelijk weten echter nier gediend te zijn van haar hond en liep verder. Ik raapte de riem op en gaf het haar. Ze wilde Amber aaien maar ik zei haar dat ze dat beter maar niet kon doen en legde haar uit dat Amber niet zo hield van enthousiaste honden vooral niet als ze te dicht bij haar kwamen. Ja, dat is nou hondentaal, zei ik tegen haar. Ze liep met mij mee en vertelde dat haar hond een geleidehond geweest was en nu negen jaar en te oud. Ze hadden nu een nieuwe hond. Haar moeder was blind en ze vertelde dat haar moeder al als kind in de klas niet goed kon zien.
Ondanks haar kleine lengte kwam ze vroegwijs over en liet ze zich geheel niet uit het veld slagen dat ze de hond niet meer kon houden en had losgelaten..
Eigenlijk vroeg ik me af of het wel verstandig was dit frêle meisje met deze grote sterke labrador in haar eentje zo uit te laten.
Toen ik Amber wilde roepen, vroeg het meisje, hoe de hond heette. Ik zei dat ik haar Am noemde maar eigenlijk heet ze Amber.
Wat bleek ? "Ik heet ook Amber", zei het meisje.
"Nou dat is ook heel toevallig", zei ik, "dat is leuk". "Doe de groeten aan je moeder", zei ik, toen onze wegen zich scheiden.
Kijk, dat noem ik nou de franje of geluksmomentjes van het leven. Deze kleine toevalligheidjes, pareltjes, daar pep ik mentaal van op. Waarom?
Gewoon omdat ik dan even het idee hebt dat Gods hand/vinger of de oneindigheid, hoe je het ook wilt noemen, mij wilt laten weten dat er geen toeval bestaat en ik niet alleen ben.
Dat gevoel geeft het mij.
Het is het leven zelf, die zich openbaart in al haar eenvoud. Dat raakt mij, denk ik. En deze pareltjes die ik wel eens vaker tegenkom geven mij weer kracht. Geen psycholoog of coach met haar trukendoos die daar tegenop kan!
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
De winkel oogde gezellig bij binnenkomst en was netjes ingericht als een "echte" kledingzaak.
Ik liep naast de schappen met spijkerbroeken en zag verschillende kleine maatjes. De broeken zagen er netjes uit, natuurlijk niet meer in de mode, erg wijde pijpen, maar er mankeerde niks aan.
De prijs was onder de tien euro dus dat is te doen.
Dat wordt volgende keer zonder Amber toch maar eventjes passen.
De verkoopster liep langs mij en zag de hond, "wat een lieverdje" zei ze.
Dit gaf mij de aanleiding om een gesprekje aan te knopen en of de hond de winkel in mocht.
Ja, hoor, als ze haar behoeftes niet in de winkel doet mag ze er wel in.
"Nou dat zit wel goed want ze is een net opgevoed hondje", zei ik en bedankte haar dat de hond in de winkel mocht.
Ik vertelde haar, dat ik hier voor het eerst was en dat ik het zo'n gezellige winkel vond. Toen ze me vroeg hoe ik dit adres had weten te vinden, vertelde ik haar dat ik het in de krant gelezen had.
Of het aan de ambiance van de winkel lag, dat weet ik niet maar ik vatte moed en vroeg haar hoe het in zijn werk ging als ik hier wilde werken. De vraag overrompelde haar, merkte ik. Ze gaf me het advies om een sollicitatiebrief te schrijven en deze persoonlijk af te geven in de winkel. Een vaste baan hadden ze niet maar ik moest dan meer denken aan vrijwilligerswerk. Ze hadden op dit moment geen vraag naar.
Maar ze gaf mij het advies om mijn motivatie aan te geven in de brief. .
Opeens werd het mij te machtig. Ik stond blijkbaar weer open, voor het eerst na lange tijd, naar iets wat ik leuk vond en waar ik moed voor opvatte om mijzelf te presenteren.
En ik durfde mij ook weer kwetsbaar op te stellen toen ik haar vertelde dat mijn motivatie vooral was omdat ik het zo'n gezellige winkel vond en ik in een sabbaticaljaar zat en mijn zelfvertrouwen weer wat wilde opkrikken. Toen zei ze: "je bent op de goede weg", je doet het goed. Je kan altijd vragen. Nee, heb je ja, kun je krijgen en gaf me een klopje op mijn schouder.
De terugweg met Amber liep ik in een roze wolk. Deze actie gaf mij een enorme boost van zelfvertrouwen en een enorme oppepper. Want van mijn geslinkte ego was niet veel meer van over de laatste tijd.
In een parkje passeerde ik een meisje van niet ouder dan zo'n jaar of negen á tien vast niet veel ouder.
Ze liep met een zwarte grote labrador aan de lijn. Deze was erg enthousiast toen hij Amber zag lopen en het meisje kon de grote hond niet meer houden en liet de riem los.
Amber liet duidelijk weten echter nier gediend te zijn van haar hond en liep verder. Ik raapte de riem op en gaf het haar. Ze wilde Amber aaien maar ik zei haar dat ze dat beter maar niet kon doen en legde haar uit dat Amber niet zo hield van enthousiaste honden vooral niet als ze te dicht bij haar kwamen. Ja, dat is nou hondentaal, zei ik tegen haar. Ze liep met mij mee en vertelde dat haar hond een geleidehond geweest was en nu negen jaar en te oud. Ze hadden nu een nieuwe hond. Haar moeder was blind en ze vertelde dat haar moeder al als kind in de klas niet goed kon zien.
Ondanks haar kleine lengte kwam ze vroegwijs over en liet ze zich geheel niet uit het veld slagen dat ze de hond niet meer kon houden en had losgelaten..
Eigenlijk vroeg ik me af of het wel verstandig was dit frêle meisje met deze grote sterke labrador in haar eentje zo uit te laten.
Toen ik Amber wilde roepen, vroeg het meisje, hoe de hond heette. Ik zei dat ik haar Am noemde maar eigenlijk heet ze Amber.
Wat bleek ? "Ik heet ook Amber", zei het meisje.
"Nou dat is ook heel toevallig", zei ik, "dat is leuk". "Doe de groeten aan je moeder", zei ik, toen onze wegen zich scheiden.
Kijk, dat noem ik nou de franje of geluksmomentjes van het leven. Deze kleine toevalligheidjes, pareltjes, daar pep ik mentaal van op. Waarom?
Gewoon omdat ik dan even het idee hebt dat Gods hand/vinger of de oneindigheid, hoe je het ook wilt noemen, mij wilt laten weten dat er geen toeval bestaat en ik niet alleen ben.
Dat gevoel geeft het mij.
Het is het leven zelf, die zich openbaart in al haar eenvoud. Dat raakt mij, denk ik. En deze pareltjes die ik wel eens vaker tegenkom geven mij weer kracht. Geen psycholoog of coach met haar trukendoos die daar tegenop kan!
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
dinsdag 18 november 2014
Prinses op de erwt
De nachten worden geleidelijk wat kouder maar de vrieskou wordt nog steeds uitgesteld. Ook al is het half november.
Maar ik vind het best.
De oktoberdagen waren erg zacht en nu is de maand november wel iets kouder maar nog geen winter in zicht.
Wel heb ik alvast voorbereidingen getroffen voor een warm bedje voor Amber.
Zij slaapt in een koude kamer op het noorden en er ligt zeil op de grond. Dus niet zo behaaglijk als de kou optrekt vanuit het beton.
Daar moest dus wat aangedaan worden en toen de buurvrouw een wollen deken met hoes aanbood van haar zus haar hondjes, toen ging ik dus hiermee aan de slag.
Het mooie is nu, dat Amber alsmaar hoger komt te liggen! Het is net de prinses op de erwt.
Ik had nazmelijk ook nog genoeg in mijn kast in de schuur liggen wat ik niet meer gebruikte; een oude dikke slaapzak en ook nog een wollenonderdeken.
Toen heb ik de slaapzak, dubbel gevouwen, bovenop buurvrouws wollen deken gelegd en daarop Ambers mand (een soort lage zak).
Toen lag ze al heerlijk zacht.
Maar toen ik dus de wollen onderdeken ook ontdekte was dit het hek van de dam. Niks kon goed genoeg meer zijn voor mijn hondje: ze zou geen kou meer hoeven te lijden! En dus deed ik de wollenonderdeken, ook dubbelgevouwen, bovenop de dubbelgevouwen slaapzak.
En je kan er nu natuurlijk wel iets bij voorstellen dat Amber er als een prinsesje op de erwt heerlijk warm ligt te slapen als een roosje!
Van mij mag de winter nu daarom wel komen.
Een hartelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer!
Maar ik vind het best.
De oktoberdagen waren erg zacht en nu is de maand november wel iets kouder maar nog geen winter in zicht.
Wel heb ik alvast voorbereidingen getroffen voor een warm bedje voor Amber.
Zij slaapt in een koude kamer op het noorden en er ligt zeil op de grond. Dus niet zo behaaglijk als de kou optrekt vanuit het beton.
Daar moest dus wat aangedaan worden en toen de buurvrouw een wollen deken met hoes aanbood van haar zus haar hondjes, toen ging ik dus hiermee aan de slag.
Het mooie is nu, dat Amber alsmaar hoger komt te liggen! Het is net de prinses op de erwt.
Ik had nazmelijk ook nog genoeg in mijn kast in de schuur liggen wat ik niet meer gebruikte; een oude dikke slaapzak en ook nog een wollenonderdeken.
Toen heb ik de slaapzak, dubbel gevouwen, bovenop buurvrouws wollen deken gelegd en daarop Ambers mand (een soort lage zak).
Toen lag ze al heerlijk zacht.
Maar toen ik dus de wollen onderdeken ook ontdekte was dit het hek van de dam. Niks kon goed genoeg meer zijn voor mijn hondje: ze zou geen kou meer hoeven te lijden! En dus deed ik de wollenonderdeken, ook dubbelgevouwen, bovenop de dubbelgevouwen slaapzak.
En je kan er nu natuurlijk wel iets bij voorstellen dat Amber er als een prinsesje op de erwt heerlijk warm ligt te slapen als een roosje!
Van mij mag de winter nu daarom wel komen.
Een hartelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer!
Ontspannen Amber op de bank
Daar ligt ze dan, Amber heerlijk ontspannen op de bank. Ik kijk naar haar en zie haar tot een mooie zwaan ontpoppen. Ze krijgt een vollere vacht, en een mooie volle staart, witte lange haren op haar buikje en krullerige lange oren en ook ontwaar ik een lichte tekening, als bij een kat, aan de zijkant van haar voorpoten; bruin en zwarte streepjes. Wat wordt ze toch mooi!
Wel gaan de pondjes er nog steeds moeizaam vanaf en dat is wel frustrerend maar ik houd vol!
Ze moet weer een slanke dame worden en omdat haar pootjes zo iel zijn, wil ik geen gewrichtsproblemen veroorzaken bij haar.
Gelukkig is het niet dramatisch maar een kleine welving van haar buikje (alleen bovenop te zien en als ze zit: ze draagt "het" namelijk hoog, is de graadmeter dat ze nog wat te dik is.
Ik vergeet nooit meer hoe er met humor op haar ietwat buikje werd gereageerd door de asielhoudster:
"Ja ze draagt "het" heel hoog", en grinnikend demonstreert ze dit met haar armen op haar eigen lijf, kan je hier even naar kijken, bedoelend op de dierenarts die daar was.
Ik weet nog dat Amber moeite had om lekker te ontspannen, ze was altijd gelijk wakker en volgde mij met haar ogen overal in huis.
Dus is ze weer een stukje vooruit gegaan op weg om een echte huishond te worden en dat is al heel wat voor een buitenhond die haar hele leven buiten in een asiel heeft geleefd misschien alleen onder een afdakje tussen vierhonderdvijftig andere honden in Turkije.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Wel gaan de pondjes er nog steeds moeizaam vanaf en dat is wel frustrerend maar ik houd vol!
Ze moet weer een slanke dame worden en omdat haar pootjes zo iel zijn, wil ik geen gewrichtsproblemen veroorzaken bij haar.
Gelukkig is het niet dramatisch maar een kleine welving van haar buikje (alleen bovenop te zien en als ze zit: ze draagt "het" namelijk hoog, is de graadmeter dat ze nog wat te dik is.
Ik vergeet nooit meer hoe er met humor op haar ietwat buikje werd gereageerd door de asielhoudster:
"Ja ze draagt "het" heel hoog", en grinnikend demonstreert ze dit met haar armen op haar eigen lijf, kan je hier even naar kijken, bedoelend op de dierenarts die daar was.
Ik weet nog dat Amber moeite had om lekker te ontspannen, ze was altijd gelijk wakker en volgde mij met haar ogen overal in huis.
Dus is ze weer een stukje vooruit gegaan op weg om een echte huishond te worden en dat is al heel wat voor een buitenhond die haar hele leven buiten in een asiel heeft geleefd misschien alleen onder een afdakje tussen vierhonderdvijftig andere honden in Turkije.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
woensdag 29 oktober 2014
De auto de deur uit
Ja hoor, de jaarlijkse APK beurt is weer in aantocht en ik was wederom opzoek naar een geschikte garage waar ik mijn auto in vertrouwde handen kon achterlaten.
Dit keer, zou de laatste keer zijn, dat ik een bezoek aan een garage bracht maar dat wist ik toen nog niet.
Er heerste in deze garage een vriendelijke open sfeer, wat een verademing na al mijn garage avonturen.
Het kon dus toch wel anders.
Een vriendelijke jongeman wees mij de weg waar ik kon wachten en koffie of thee kon drinken.
Maar helaas kon hij niet voorkomen dat de auto afgekeurd werd.
Hij legde geduldig uit wat er aan mankeerde, o.a. de remleiding moest vervangen worden, en veel roest aan de onderkant zorgde ervoor dat ze niet goed konden zien of er nog meer reparaties aan vastzaten, dan de koppelingsplaat die ooit een keer vervangen moest worden en als laatste twee nieuwe banden.
Het totale plaatje was meer dan de auto gekost had.
Ik zei dat ik erover moest nadenken: de auto verkopen of laten repareren.
Maar natuurlijk, zei hij, laat er een weekend overheen gaan dan hoor ik het wel wat u doet.
Maar ik hoefde er geen weekend over na te denken.
De auto stond vaker stil dan dat hij reed, vanwege de hoge benzinekosten. En het waren meer luxe ritjes die ik maakte. Ik zou keuzes moeten maken.
Ik had een dure elektrische fiets gekocht en stiekem deze al in mijn achterhoofd gehouden als vervanging voor de auto.
En de hond kon ik ook meenemen met de bus voor een lekkere boswandeling niet ver van mij vandaan.
Het geld wat ik nu bespaarde kon ik gebruiken voor het openbaar vervoer.
Nu was het dan zover.
Ik belde de garage terug en hij verwees mij naar wat andere adresjes omdat zij geen auto's inkochten of verkochten. En hij gaf mij wat advies over de prijs.
Ik belde de sloop en zij namen de auto nog dezelfde dag mee, gewoon handje contantje en klaar!
Ik was er totaal niet rauwig om. Zelfs opgelucht. De auto werd een te zware lastenpost.
En zo met de bezuinigingsplannen van het kabinet zou het alleen maar duurder rijden worden.
Dat loslaten (van zekerheden) zo makkelijk gaat is voor mij geheel nieuw en dit voelt goed!
Oké, ik heb er zo waar plezier in. Waar kan ik nog meer op bezuinigen?
.
Een hartelijke groet van Jorie
tot de volgende keer!
Dit keer, zou de laatste keer zijn, dat ik een bezoek aan een garage bracht maar dat wist ik toen nog niet.
Er heerste in deze garage een vriendelijke open sfeer, wat een verademing na al mijn garage avonturen.
Het kon dus toch wel anders.
Een vriendelijke jongeman wees mij de weg waar ik kon wachten en koffie of thee kon drinken.
Maar helaas kon hij niet voorkomen dat de auto afgekeurd werd.
Hij legde geduldig uit wat er aan mankeerde, o.a. de remleiding moest vervangen worden, en veel roest aan de onderkant zorgde ervoor dat ze niet goed konden zien of er nog meer reparaties aan vastzaten, dan de koppelingsplaat die ooit een keer vervangen moest worden en als laatste twee nieuwe banden.
Het totale plaatje was meer dan de auto gekost had.
Ik zei dat ik erover moest nadenken: de auto verkopen of laten repareren.
Maar natuurlijk, zei hij, laat er een weekend overheen gaan dan hoor ik het wel wat u doet.
Maar ik hoefde er geen weekend over na te denken.
De auto stond vaker stil dan dat hij reed, vanwege de hoge benzinekosten. En het waren meer luxe ritjes die ik maakte. Ik zou keuzes moeten maken.
Ik had een dure elektrische fiets gekocht en stiekem deze al in mijn achterhoofd gehouden als vervanging voor de auto.
En de hond kon ik ook meenemen met de bus voor een lekkere boswandeling niet ver van mij vandaan.
Het geld wat ik nu bespaarde kon ik gebruiken voor het openbaar vervoer.
Nu was het dan zover.
Ik belde de garage terug en hij verwees mij naar wat andere adresjes omdat zij geen auto's inkochten of verkochten. En hij gaf mij wat advies over de prijs.
Ik belde de sloop en zij namen de auto nog dezelfde dag mee, gewoon handje contantje en klaar!
Ik was er totaal niet rauwig om. Zelfs opgelucht. De auto werd een te zware lastenpost.
En zo met de bezuinigingsplannen van het kabinet zou het alleen maar duurder rijden worden.
Dat loslaten (van zekerheden) zo makkelijk gaat is voor mij geheel nieuw en dit voelt goed!
Oké, ik heb er zo waar plezier in. Waar kan ik nog meer op bezuinigen?
.
Een hartelijke groet van Jorie
tot de volgende keer!
donderdag 16 oktober 2014
Amber in de lappenmand en laat mij ook maar even in m'n mandje
Sinds dinsdagavond voelt Amber zich niet goed na een paar plakken leverworst gegeten te hebben.
De leverworst moest op en bij het ontbijt heb ik de leverworst op brood gedaan en Amber ook wat plakjes gegeven. Niet wetende dat leverworst niet zo goed is voor een hond.
Ga daarna even op boodschap om een autokaart te kopen voor mijn praktijkexamen taxichauffeur en thuisgekomen ligt er kots op het kleed. Gelukkig kan dit geen kwaad want het is een allweather inloopkleed en goed schoon te maken. Met water en azijn is de klus zo geklaard.
Maar Amber zat er echter sloom en duf bij.
Een kort ommetje gemaakt en weer huiswaarts gekeerd. Ambers toestand bleef hetzelfde.
'S-avonds rijst klaargemaakt maar ze wilde niks hebben.
Vroeg naar bed gegaan.
Woensdagochtend.
Vroeg op wegens mijn examen na een korte nachtrust. Mijn zenuwen begonnen om vier uur nachts al op te spelen en ik was klaarwakker. Toen gelijk nog maar wat dingetjes doorgekeken.
Eigenlijk vond ik mezelf nog lang niet klaar voor dit examen en zag de bui enorm hangen.
Wat extra lessen zou handig geweest zijn. Maar de planning was strak en dit ging niet meer lukken.
Amber bleek ietsje levendiger toen we morgenvroeg door het parkje liepen maar dat ze nou blaakte van gezondheid dat was ver te zoeken.
Na mijn examen wat negatief uitpakte door combinatie van te weinig ervaring met de tom tom en de zenuwen, trakteerde ik mezelf eerst maar eens op een ontbijtje bij V&D.
Mijn ontbijt was de ochtend er helemaal bij ingeschoten; ik had er geen trek in want ik was net als Amber misselijk maar dan van de zenuwen.
Daarna naar huis gefietst maar Ambers toestand bleek nog hetzelfde. Toch maar even de dierenarts gebeld. (als ik google zie ik dat een teveel aan leverworst een leverbeschadiging kan optreden)
Een dagje nog maar even afwachten zei hij.
Daarna een wandeling gemaakt met een slome Amber aan de lijn.
Een bakje rijst voor haar neus gezet met boontjes en wat norritpoeder eroverheen met water.
Ze had blijkbaar toch trek en at het meeste op. Gelukkig!
Voor het journaal nog een ommetje en ze bleek weer de fitte Amber te zijn en had ook weer oog voor het baasje.
Maar echter woensdagnacht om half twee werd ik gewekt door het getik aan mijn deur van Amber.
Ze had weer overgegeven! Toch eerst maar met Amber naar buiten en het overgeefsel maar even laten liggen.
Maar ze deed geen behoeftes en at alleen wat van wat gras en pogingen tot braken hielp niet.
Weer naar binnen en even later wilde ze weer naar buiten. Daar kokhalsde ze weer maar er kwam alleen wat slijm uit. Een tijdje buiten geweest en toen weer naar binnen.
Heb daarna nog even op de stretcher gelegen bij Amber maar ze was erg onrustig en sliep dan weer in de hal.
Een lekker dekentje over haar heen omdat ze zo rilde en ze koud aanvoelde en haar oortjes warm, kon ze niet echt waarderen.
Mijn eigen bed weer opgezocht en morgen maar weer verder zien.
Donderdagochtend.
De situatie nog steeds hetzelfde en dus smorgens om negen uur lopende met Amber naar de dierenarts
Ze had een halve graad verhoging en dat was niet verontrustend waarna ze een spuitje tegen de misselijkheid kreeg. Ze moest dan weer snel opknappen en na het weekend zeker weer de oude zijn.
Naar huislopend was ze nog steeds sloom. Ze had nog nergens zin in. Zelfs geen droge toast wat ze de avond daarvoor wel opat.
Mijn elektrische fiets opgehaald die nu eindelijk eens definitief gemaakt zou zijn na herhaalde keren een foutmelding gehad te hebben. En boodschappen gedaan.
Thuis komende lag Amber in haar mandje met een slome blik en geen reaktie naar mij toe.
Hmmmmmm ................ ze zou toch door de prik zich wat beter moeten voelen zei de dierenarts.
De schilder komt ook nog tussendoor en deze "bromde" vriendelijk dat ik de deur niet open had gelaten voor de omkanten te schilderen. Het verhaal vertellende, gingen ze weer hun gang.
Mijn balkon staat dus op z'n kop. Ben tussendoor ook het balkon wat opnieuw aan het inrichten met o.a. een groenblijvende winterharde Skimmia van de markt.
Ik vindt dit altijd een leuke klus. Door het schilderwerk moeten de schilders overal bij kunnen en nu wil ik het mijzelf wat makkelijker maken door niet alles meer te hoeven verschuiven en met zware dingen te sjouwen. En door winterharde groenblijvende struiken te kopen hoef ik ook niet elke zomer nieuwe planten te kopen. Volgend jaar een kleiner tuin of plantenbankje kopen op Marktplaats en een leuke grassoort in de hoek als balkonafscheiding en klaar.
Terwijl ik dit schrijf staat de keukendeur open en hoor ik de radiomuziek van de schilders, best gezellig!
Ik schenk mezelf nog maar een kop rooibos thee in en ga het kalm aan doen vandaag na twee korte onderbrekende nachten heb ik het wel gezien.
Amber in haar mandje en baasje gaat ook naar haar plekje op de bank, haar mandje.
Een hartelijk groet van Jorie,
en tot de volgende keer!
De leverworst moest op en bij het ontbijt heb ik de leverworst op brood gedaan en Amber ook wat plakjes gegeven. Niet wetende dat leverworst niet zo goed is voor een hond.
Ga daarna even op boodschap om een autokaart te kopen voor mijn praktijkexamen taxichauffeur en thuisgekomen ligt er kots op het kleed. Gelukkig kan dit geen kwaad want het is een allweather inloopkleed en goed schoon te maken. Met water en azijn is de klus zo geklaard.
Maar Amber zat er echter sloom en duf bij.
Een kort ommetje gemaakt en weer huiswaarts gekeerd. Ambers toestand bleef hetzelfde.
'S-avonds rijst klaargemaakt maar ze wilde niks hebben.
Vroeg naar bed gegaan.
Woensdagochtend.
Vroeg op wegens mijn examen na een korte nachtrust. Mijn zenuwen begonnen om vier uur nachts al op te spelen en ik was klaarwakker. Toen gelijk nog maar wat dingetjes doorgekeken.
Eigenlijk vond ik mezelf nog lang niet klaar voor dit examen en zag de bui enorm hangen.
Wat extra lessen zou handig geweest zijn. Maar de planning was strak en dit ging niet meer lukken.
Amber bleek ietsje levendiger toen we morgenvroeg door het parkje liepen maar dat ze nou blaakte van gezondheid dat was ver te zoeken.
Na mijn examen wat negatief uitpakte door combinatie van te weinig ervaring met de tom tom en de zenuwen, trakteerde ik mezelf eerst maar eens op een ontbijtje bij V&D.
Mijn ontbijt was de ochtend er helemaal bij ingeschoten; ik had er geen trek in want ik was net als Amber misselijk maar dan van de zenuwen.
Daarna naar huis gefietst maar Ambers toestand bleek nog hetzelfde. Toch maar even de dierenarts gebeld. (als ik google zie ik dat een teveel aan leverworst een leverbeschadiging kan optreden)
Een dagje nog maar even afwachten zei hij.
Daarna een wandeling gemaakt met een slome Amber aan de lijn.
Een bakje rijst voor haar neus gezet met boontjes en wat norritpoeder eroverheen met water.
Ze had blijkbaar toch trek en at het meeste op. Gelukkig!
Voor het journaal nog een ommetje en ze bleek weer de fitte Amber te zijn en had ook weer oog voor het baasje.
Maar echter woensdagnacht om half twee werd ik gewekt door het getik aan mijn deur van Amber.
Ze had weer overgegeven! Toch eerst maar met Amber naar buiten en het overgeefsel maar even laten liggen.
Maar ze deed geen behoeftes en at alleen wat van wat gras en pogingen tot braken hielp niet.
Weer naar binnen en even later wilde ze weer naar buiten. Daar kokhalsde ze weer maar er kwam alleen wat slijm uit. Een tijdje buiten geweest en toen weer naar binnen.
Heb daarna nog even op de stretcher gelegen bij Amber maar ze was erg onrustig en sliep dan weer in de hal.
Een lekker dekentje over haar heen omdat ze zo rilde en ze koud aanvoelde en haar oortjes warm, kon ze niet echt waarderen.
Mijn eigen bed weer opgezocht en morgen maar weer verder zien.
Donderdagochtend.
De situatie nog steeds hetzelfde en dus smorgens om negen uur lopende met Amber naar de dierenarts
Ze had een halve graad verhoging en dat was niet verontrustend waarna ze een spuitje tegen de misselijkheid kreeg. Ze moest dan weer snel opknappen en na het weekend zeker weer de oude zijn.
Naar huislopend was ze nog steeds sloom. Ze had nog nergens zin in. Zelfs geen droge toast wat ze de avond daarvoor wel opat.
Mijn elektrische fiets opgehaald die nu eindelijk eens definitief gemaakt zou zijn na herhaalde keren een foutmelding gehad te hebben. En boodschappen gedaan.
Thuis komende lag Amber in haar mandje met een slome blik en geen reaktie naar mij toe.
Hmmmmmm ................ ze zou toch door de prik zich wat beter moeten voelen zei de dierenarts.
De schilder komt ook nog tussendoor en deze "bromde" vriendelijk dat ik de deur niet open had gelaten voor de omkanten te schilderen. Het verhaal vertellende, gingen ze weer hun gang.
Mijn balkon staat dus op z'n kop. Ben tussendoor ook het balkon wat opnieuw aan het inrichten met o.a. een groenblijvende winterharde Skimmia van de markt.
Ik vindt dit altijd een leuke klus. Door het schilderwerk moeten de schilders overal bij kunnen en nu wil ik het mijzelf wat makkelijker maken door niet alles meer te hoeven verschuiven en met zware dingen te sjouwen. En door winterharde groenblijvende struiken te kopen hoef ik ook niet elke zomer nieuwe planten te kopen. Volgend jaar een kleiner tuin of plantenbankje kopen op Marktplaats en een leuke grassoort in de hoek als balkonafscheiding en klaar.
Terwijl ik dit schrijf staat de keukendeur open en hoor ik de radiomuziek van de schilders, best gezellig!
Ik schenk mezelf nog maar een kop rooibos thee in en ga het kalm aan doen vandaag na twee korte onderbrekende nachten heb ik het wel gezien.
Amber in haar mandje en baasje gaat ook naar haar plekje op de bank, haar mandje.
Een hartelijk groet van Jorie,
en tot de volgende keer!
woensdag 8 oktober 2014
Eye opener op dierendag
Op 4 oktober ben ik naar de dierenopvang Koningen in Balkbrug geweest samen met Amber, hoe kan het ook anders.
Om één uur vertrokken en we waren er al om ruim twee uur.
Aan de file auto's in de berm kon ik zien dat er veel hondenliefhebbers waren.
Het was er dan ook gezellig druk. Ontvangst met koffie of thee met gratis cake voor de liefhebber.
Verder standjes, een dierenarts en een dierengedragtherapeute.
Er werden twee wandelingen georganiseerd met hond dus had ik nog ruim de tijd om rond te kijken.
Aan de praat geraakt met een ouder stel. Zij vertelden dat de geschiedenis van hun hond ook niet bekend was en zij er zelf achter zijn gekomen via stichting Scooby dat hun hondje een straathondje bleek te zijn en in Spanje is opgevangen.
Ik werd door hun verwezen naar een moeder en een dochter die zich bekommerden over de Turkse honden.
Toen ik op hun afliep, herkenden ze Amber gelijk en riepen meteen: "Coco, wat zie je er goed uit!" Ze vertelden dat ze Coco zo'n speciaal hondje vonden.
Coco was van pub af aan in een Turks dierenasiel beland, en net als vele honden, om wat voor reden dan ook gedumpd. Een Turks dierenasiel is heel anders dan een Nederlandse natuurlijk, er lopen namelijk wel vierhondigvijftig honden op één groot terrein los, alleen beschut met een afdakje. De kleinere honden moeten het dan ook redden tussen de grotere en sterkere honden en als dat niet lukt delven ze gewoon het onderspit. Er gaan dan ook echt honden dood omdat ze het niet overleven.
Ik krijg een hele andere kant van Amber te zien:: een sterke meid die vijf jaren tussen al die honden wist te overleven en toch haar goede lieve karaktertje heeft behouden dat pleit alleen maar voor haar. Ik ben echt trots op haar nu ik dit weet.
Het asiel zat in de buurt van de bekende plaats Boderum en daar kon het behoorlijk koud zijn in de winter. Toch moesten de honden dit ook zien te overleven.
Verder vertelden ze dat het stugge haar dat Amber eerst had dat dit "kennelhaar" heet.
Over de bangigheid van Amber met stokken is te verklaren dat de mannen die het asiel moesten schoonmaken de honden met stokken opzij joegen.
Ook dat Amber niet speelt met andere honden is allemaal te verklaren dat ze dit gewoon niet kent.
Spelen tussen al die honderden asielhonden kwam waarschijnlijk al helemaal niet voor en het was ieder voor zich, tand om tand.
Gistermiddag was er een bijzonder moment tussen Amber en een reutje van hetzelfde formaat ongeveer.
Deze liep vrolijk op drie poten met een stokje in zijn bek. Het pootje bleek in het gips te zitten, het kussentje was losgerukt van haar pootje. Maar dat deerde het hondje in het geheel niet.
Amber ging er kwispelend op af en ze snuffelden wat. Toen ze op een gegeven moment beide het stokje elk aan hun kant vasthielden en ze beide heel voorzichtig er aan trokken.
Ik zag dat Amber het spelen nog niet begreep want ze was in het begin een beetje te fel en grommend maar het hondje deed heel voorzichtig, zo leuk. Het was net alsof het hondje haar wilde zeggen; het is maar spelen hoor, ik doe heel voorzichtig.
Erg vertederend om te zien. Het hondje won uiteindelijk zonder dat er veel strijd was gestreden.
Een leuk leermoment voor Amber: "hoe speel ik met andere honden".
Om nog terug te komen op de Turkse dames die Amber hebben gekend.
De moeder moest vanaf Schiphol Amber meenemen met vier andere honden. Amber regelde het wel even om als bijrijder op de passagiersstoel te gaan zitten. De andere honden maakten geen schijn van kans.
Ze vergeet nooit meer haar bijzondere bijrijder. Ook niet toen wanneer ze Amber aaide dan gebruikte Amber haar pootje, om vooral door te gaan met aaien!
Haar dochter begreep ik kende Coco vanuit Turkije.
Toch zag ik geen spoortje van herkenning bij Amber naar hun toe, en ook niet naar een andere hond toe die met haar meegereisd had in de auto vanaf Schiphol. Ze bleef rustig op haar kontje zitten of snuffelde hier en daar wat.
Het was een leuke dag en nu weet ik dat ik echt een kleine survival bij me heb en dat ze dus heel wat te verduren heeft gehad.
Dat ze dan zo sociaal naar mensen toe is blijft toch bijzonder.
Alhoewel het veel tijd nodig heeft denk ik da ze haar timide houding helemaal zal laten varen.
Want elke keer wanneer ik weer terugkom als ik een boodschap heb gedaan dan kwispelt alleen het puntje van haar staart, even heel snel, en zie ik weer dat onzekere timide hondje, en gaat ze met haar koppie laag liggen. Het ritueel houd ik dan maar kort en ga dan mijn eigen gang weer.
Toch komt ze er wel daar ben ik van overtuigd!
Een hartelijke groet van Jorie,
tot een volgende keer!
maandag 22 september 2014
Hersenwerk voor honden
Ik wilde Amber eens een impuls geven in de huiselijke sfeer. Ze geeft namelijk niks om spelen en kan wel erg sloom en verveeld soms overkomen binnenshuis. En zo oud is ze toch niet.
Niks mis mee zou je zeggen, een rustige hond, die veel slaapt en waar je geen last van hebt en ook geen omkijken naar hebt.
Toch krijg ik het gevoel dat ze wat uitdaging mist.
Op internet staan zelfs filmpjes op you tube met honden die aan hersenwerk doen.
Een erg leuk en goedkope manier is een krat vullen met proppen kranten met in enige proppen iets lekkers, of er gewoon wat brokjes tussendoor strooien.
Ook is het leuk om closetrollen te vullen met een krantenpropje en wederom een snoepje erin.
Ik zet de krat vol verwachting in de kamer.
En het is raak!
Ze snuffelt tussen de kranten en gaat met haar voorpoten in de krat staan.
Het is leuk om haar nu actief bezig te zien en het stimuleert haar blijkbaar dusdanig dat ze mij aankijkt en
ze gaat sjouwen met haar eigen botjes die ze dan neerploft op haar matje. Ze doet er verder niks mee maar het is leuk om te zien hoe ze nu toch bezig is.
Daarna gaat ze nog wat snuffelen in de woonkamer om te kijken of daar ook snoepjes te vinden zijn.
Dan pakt ze als laatste nog een botje waar ze nooit op kauwt en gaat er als een razende op kauwen tot het botje in z'n geheel is verdwenen!
Met een wel te vreden zucht ploft ze daarna op de bank en gaat dan wat krioelen om een lekker plekje te vinden.
Amber te vreden en baasje ook weer.
Ik heb er de dag daarna wat "zwerfafval" in het kratje gedaan, lijkt net echt, een lege stevige dropzak, een leeg kartonnen theedoosje met gezonde brokvoer erin. En haar botjes ook in de krat verstopt.
Ze liep vandaag met de lege dropzak in haar bek naar haar matje om deze te "plunderen", de closetrol moest er daarna ook aan geloven.
Een hartelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer!
Niks mis mee zou je zeggen, een rustige hond, die veel slaapt en waar je geen last van hebt en ook geen omkijken naar hebt.
Toch krijg ik het gevoel dat ze wat uitdaging mist.
Op internet staan zelfs filmpjes op you tube met honden die aan hersenwerk doen.
Een erg leuk en goedkope manier is een krat vullen met proppen kranten met in enige proppen iets lekkers, of er gewoon wat brokjes tussendoor strooien.
Ook is het leuk om closetrollen te vullen met een krantenpropje en wederom een snoepje erin.
Ik zet de krat vol verwachting in de kamer.
En het is raak!
Ze snuffelt tussen de kranten en gaat met haar voorpoten in de krat staan.
Het is leuk om haar nu actief bezig te zien en het stimuleert haar blijkbaar dusdanig dat ze mij aankijkt en
ze gaat sjouwen met haar eigen botjes die ze dan neerploft op haar matje. Ze doet er verder niks mee maar het is leuk om te zien hoe ze nu toch bezig is.
Daarna gaat ze nog wat snuffelen in de woonkamer om te kijken of daar ook snoepjes te vinden zijn.
Dan pakt ze als laatste nog een botje waar ze nooit op kauwt en gaat er als een razende op kauwen tot het botje in z'n geheel is verdwenen!
Met een wel te vreden zucht ploft ze daarna op de bank en gaat dan wat krioelen om een lekker plekje te vinden.
Amber te vreden en baasje ook weer.
Ik heb er de dag daarna wat "zwerfafval" in het kratje gedaan, lijkt net echt, een lege stevige dropzak, een leeg kartonnen theedoosje met gezonde brokvoer erin. En haar botjes ook in de krat verstopt.
Ze liep vandaag met de lege dropzak in haar bek naar haar matje om deze te "plunderen", de closetrol moest er daarna ook aan geloven.
Een hartelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer!
"Van Poepie tot speurdersgenen"
Leuke uitspraken en anekdotes tijdens de wandelingen met Amber.
"Heeft "Poepie" poepie gedaan, goed zo".
"Als ik met Amber rennend de berg op ga, zeg ik: "Amber, "dit is pas superkrachtsport" en ik daarna Amber hijgend beloon met een snoepje............(Ambers buikje wil ik op deze manier er af rennen)
Maar zo kom ik er achter dat Ambers conditie beter is dan de mijne".
"Tijdens een ochtendwandeling loopt een mevrouw met haar hondje langs en ziet Amber in haar "relaxedstand" op de grond liggen om eens alles heerlijk rondom haar te bekijken.
Ze zegt tegen mij: "Is het hondje wel goed, omdat ze ligt" , mijn hondje doet dat nooit.
Ik zeg tegen de dame: "Nou kijk, het is een Turks hondje en ze vindt dit heerlijk om lekker relaxed liggend of zittend alles te bekijken. Daar geniet ze van.
"Oh, dat wist ik niet" , zegt ze en ze lacht en loopt met haar hondje in haar kielzog weer verder.
Ik kijk vertederend naar Amber, die is zich van geen kwaad of bezorgde blik bewust. Ze kijkt alleen genietend voor zich uit. Ja, wij hebben geen haast!"
"Vaak loopt Amber op haar gemakkie door het loslooppark en zit er niet veel beweging in.
Ik krijg dan wel eens te horen dat ze vast ouder is dan dat ze in werkelijkheid is. En aan spelen met andere honden doet Amber al helemaal niet.
Maar soms zijn er van die dagen dat Amber veranderd in een snelle rat, rennend voor mij uit, haar neus boven de grond zwevend. Dan heeft ze het op haar heupen en kan ik haar amper bijbenen.
Dan trippelen die slanke pootjes razendsnel over de paadjes als een wervelwind voor mij uit.
Zo wisselt haar Turkse afkomst en haar speurdersgenen elkaar af en is het nooit saai om met haar te lopen".
Langs de slootkant wandelen met Amber is een vermaak voor beiden. De vele kikkertjes die het water doen bewegen of vanaf de kant van de sloot in het water springen vindt Amber reuze interessant. De hele sloot wekt haar belangstelling en je ziet Amber de hele wandeling met haar koppie gericht naar de sloot, vol spanning wat er allemaal te beleven is aan de waterkant en in de sloot. Ze is helemaal in haar element en het is zo prachtig om haar zo te zien genieten. Baasje geniet mee!
"We passeren een file auto's. Door het warme zomerweer hebben de meeste automobilisten het raam open.
Een passerende automobiliste zegt: "lief hondje".
"Meestal vindt Amber het losloopgebiedje en tevens het parkje vlak bij huis maar saai. Ze geeft dat in het begin van de wandeling al aan en loopt met vaste tred dan richting uitgang park naar haar lievelings losloopgebied bij het meer of langs het dijkje met het kikkerslootje.
Toch is daar een verandering in gekomen. Waarschijnlijk omdat ik haar toch minder corrigeer en ze meer vrijheid heeft dan het meergebied waar veel lekkere hapjes op de loer liggen en het drukke verkeer soms langs het dijkje.
In het parkje daar mag ze scharrelen dat het een lieve lust is sinds de komst van de schapen. Het is nu een mooi schoon parkje geworden waar het heerlijk toeven is voor de baas en Amber. Zo kan ze een uur rondscharrelen in het park en verder nog de berg op met haar vele zijpaadjes en dan naar de weilanden toe.
Ik geef haar lekker de tijd om rond te snuffelen en het mooie is dat ze soms een paadje op gaat die ik niet op ga. En dan treffen we elkaar weer verderop. Dan staat ze heel parmantig op mij te wachten alsof ze denkt waar bleef baasje nou?
Ze vindt het heerlijk mij te volgen in de bosjes en dan even verderop er als een haas voor mij uit te schieten.
Ik zie haar koppie dan glunderen. Heerlijk is dat om mijn hondje gelukkig te zien!"
Een hartelijke groet van Jori,
tot de volgende keer!
"Heeft "Poepie" poepie gedaan, goed zo".
"Als ik met Amber rennend de berg op ga, zeg ik: "Amber, "dit is pas superkrachtsport" en ik daarna Amber hijgend beloon met een snoepje............(Ambers buikje wil ik op deze manier er af rennen)
Maar zo kom ik er achter dat Ambers conditie beter is dan de mijne".
"Tijdens een ochtendwandeling loopt een mevrouw met haar hondje langs en ziet Amber in haar "relaxedstand" op de grond liggen om eens alles heerlijk rondom haar te bekijken.
Ze zegt tegen mij: "Is het hondje wel goed, omdat ze ligt" , mijn hondje doet dat nooit.
Ik zeg tegen de dame: "Nou kijk, het is een Turks hondje en ze vindt dit heerlijk om lekker relaxed liggend of zittend alles te bekijken. Daar geniet ze van.
"Oh, dat wist ik niet" , zegt ze en ze lacht en loopt met haar hondje in haar kielzog weer verder.
Ik kijk vertederend naar Amber, die is zich van geen kwaad of bezorgde blik bewust. Ze kijkt alleen genietend voor zich uit. Ja, wij hebben geen haast!"
"Vaak loopt Amber op haar gemakkie door het loslooppark en zit er niet veel beweging in.
Ik krijg dan wel eens te horen dat ze vast ouder is dan dat ze in werkelijkheid is. En aan spelen met andere honden doet Amber al helemaal niet.
Maar soms zijn er van die dagen dat Amber veranderd in een snelle rat, rennend voor mij uit, haar neus boven de grond zwevend. Dan heeft ze het op haar heupen en kan ik haar amper bijbenen.
Dan trippelen die slanke pootjes razendsnel over de paadjes als een wervelwind voor mij uit.
Zo wisselt haar Turkse afkomst en haar speurdersgenen elkaar af en is het nooit saai om met haar te lopen".
Langs de slootkant wandelen met Amber is een vermaak voor beiden. De vele kikkertjes die het water doen bewegen of vanaf de kant van de sloot in het water springen vindt Amber reuze interessant. De hele sloot wekt haar belangstelling en je ziet Amber de hele wandeling met haar koppie gericht naar de sloot, vol spanning wat er allemaal te beleven is aan de waterkant en in de sloot. Ze is helemaal in haar element en het is zo prachtig om haar zo te zien genieten. Baasje geniet mee!
"We passeren een file auto's. Door het warme zomerweer hebben de meeste automobilisten het raam open.
Een passerende automobiliste zegt: "lief hondje".
"Meestal vindt Amber het losloopgebiedje en tevens het parkje vlak bij huis maar saai. Ze geeft dat in het begin van de wandeling al aan en loopt met vaste tred dan richting uitgang park naar haar lievelings losloopgebied bij het meer of langs het dijkje met het kikkerslootje.
Toch is daar een verandering in gekomen. Waarschijnlijk omdat ik haar toch minder corrigeer en ze meer vrijheid heeft dan het meergebied waar veel lekkere hapjes op de loer liggen en het drukke verkeer soms langs het dijkje.
In het parkje daar mag ze scharrelen dat het een lieve lust is sinds de komst van de schapen. Het is nu een mooi schoon parkje geworden waar het heerlijk toeven is voor de baas en Amber. Zo kan ze een uur rondscharrelen in het park en verder nog de berg op met haar vele zijpaadjes en dan naar de weilanden toe.
Ik geef haar lekker de tijd om rond te snuffelen en het mooie is dat ze soms een paadje op gaat die ik niet op ga. En dan treffen we elkaar weer verderop. Dan staat ze heel parmantig op mij te wachten alsof ze denkt waar bleef baasje nou?
Ze vindt het heerlijk mij te volgen in de bosjes en dan even verderop er als een haas voor mij uit te schieten.
Ik zie haar koppie dan glunderen. Heerlijk is dat om mijn hondje gelukkig te zien!"
Een hartelijke groet van Jori,
tot de volgende keer!
zaterdag 9 augustus 2014
Straatleven
Als ik wandel met Amber en we passeren wat mensen op een bankje dan kan Amber het soms niet laten om op haar kont voor ze te gaan zitten en haar lieve zachte snuitje naar ze op te heffen.
Ze voelt haarfijn aan dat ze dan een aai (of een lekker hapje) over haar bol krijgt want de mensen bezwijken allemaal voor die lieve toet. Als ik dan aan de praat met ze kom dan is het vaak een hondenliefhebster met hond of zonder hond.
Dat ze dit graag mag doen is soms ook een beetje gênant want het lijkt alsof ze aandacht te kort komt
Toch denk ik natuurlijk hierover na en fantaseer dan wat voor leven Amber hiervoor gehad zou kunnen hebben dat dit gedrag haar zo makkelijk af gaat bij vreemden en het blijkbaar zeer lonend voor haar vroeger was geweest.
Misschien was het wel een hondje dat haar kostje bij elkaar scharrelde door de Turkse terrasjes af te struinen. Door op haar kont te gaan zitten en haar lieve snuitje omhoog te houden en menig toerist hierdoor te laten bezwijken.
Amber kwam dan waarschijnlijk niet al te vroeg uit de veren (ze blijft smorgens liever in haar mandje) en scharrelde dan op haar gemak in de ochtend langs de argeloze koffie drinkende toeristen. Om daarna als de zon hoog stond op een schaduwrijk plekje, een afdakje of boom, siësta te houden. Of ze bleef gewoon in de buurt van het restaurant liggen, waar maar wat te halen viel. Om vervolgens laat op de middag en avond weer haar kostje bijeen te scharrelen, langs de vele terrassen.
Dat ze dan ook wel eens met een stok weggejaagd kon worden door een boze restaurant eigenaar zou best mogelijk zijn geweest, vooral als ze de keuken probeerde af te struinen. (dit trok erg haar aandacht toen de deur open stond van de keuken in café Schipborg). Maar het zou ook mogelijk geweest zijn dat er iemand zo goed is geweest om het hondje een beter leven te geven door haar naar een plaatselijke hondenopvang te brengen.
Mocht ze dan een thuis hebben gehad dan is ze vast niet erg goed behandeld en zo misschien op straat terecht gekomen.
Dat Amber zo van gezelligheid en vertier houdt; ze wil graag op haar kont zitten en naar het Nederlandse straatleven kijken, is vast het Turkse straatleven wat ze gewend was. En natuurlijk is het dan erg wennen voor haar dat ze nu een zo rustig leven bij mij heeft, vergeleken bij haar "wilde straatleven".
Soms als ze een moeder met kind in de wandelwagen ziet lopen, gaat ze er spontaan gezellig achteraan lopen of een gezinnetje vindt ze ook reuze gezellig om naar toe te lopen. Die gezelligheid van mensen daar wil ze graag op af lopen en natuurlijk hoopt ze dan stiekum op een lekker hapje, waar het haar om te doen is.
Laatst was ik met Amber in de bossen en zaten we even te pauzeren. Even verder weg, zo'n twintig meter, zat een groot gezin aan een picknicktafel.
Amber liep, zonder dat ik er op verdacht was, naar het vertier toe. Dat ik riep mocht niet baten.
Ik liep er zelf maar heen en zag dat Amber weer op haar kont zat en een klein meisje aaide haar over haar zachte bolletje. Toen hum hond er aankwam werd ik voorzichtig want Amber kennende zou ze haar "territorium" bewaken, dus bond ik haar vast en zei dat we weer verder gingen, het vertier weer achterlatend.
Dit kan veel verklaren dat ze op vreemde mensen afloopt, dit heeft ze vast vele malen in Turkije zo gedaan en daar werd ze duidelijk voor beloond omdat ze dit gedrag nog steeds toont.
Mijn straameissie weet het voor elkaar te krijgen met haar lieve snoetje!
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
Ze voelt haarfijn aan dat ze dan een aai (of een lekker hapje) over haar bol krijgt want de mensen bezwijken allemaal voor die lieve toet. Als ik dan aan de praat met ze kom dan is het vaak een hondenliefhebster met hond of zonder hond.
Dat ze dit graag mag doen is soms ook een beetje gênant want het lijkt alsof ze aandacht te kort komt
Toch denk ik natuurlijk hierover na en fantaseer dan wat voor leven Amber hiervoor gehad zou kunnen hebben dat dit gedrag haar zo makkelijk af gaat bij vreemden en het blijkbaar zeer lonend voor haar vroeger was geweest.
Misschien was het wel een hondje dat haar kostje bij elkaar scharrelde door de Turkse terrasjes af te struinen. Door op haar kont te gaan zitten en haar lieve snuitje omhoog te houden en menig toerist hierdoor te laten bezwijken.
Amber kwam dan waarschijnlijk niet al te vroeg uit de veren (ze blijft smorgens liever in haar mandje) en scharrelde dan op haar gemak in de ochtend langs de argeloze koffie drinkende toeristen. Om daarna als de zon hoog stond op een schaduwrijk plekje, een afdakje of boom, siësta te houden. Of ze bleef gewoon in de buurt van het restaurant liggen, waar maar wat te halen viel. Om vervolgens laat op de middag en avond weer haar kostje bijeen te scharrelen, langs de vele terrassen.
Dat ze dan ook wel eens met een stok weggejaagd kon worden door een boze restaurant eigenaar zou best mogelijk zijn geweest, vooral als ze de keuken probeerde af te struinen. (dit trok erg haar aandacht toen de deur open stond van de keuken in café Schipborg). Maar het zou ook mogelijk geweest zijn dat er iemand zo goed is geweest om het hondje een beter leven te geven door haar naar een plaatselijke hondenopvang te brengen.
Mocht ze dan een thuis hebben gehad dan is ze vast niet erg goed behandeld en zo misschien op straat terecht gekomen.
Dat Amber zo van gezelligheid en vertier houdt; ze wil graag op haar kont zitten en naar het Nederlandse straatleven kijken, is vast het Turkse straatleven wat ze gewend was. En natuurlijk is het dan erg wennen voor haar dat ze nu een zo rustig leven bij mij heeft, vergeleken bij haar "wilde straatleven".
Soms als ze een moeder met kind in de wandelwagen ziet lopen, gaat ze er spontaan gezellig achteraan lopen of een gezinnetje vindt ze ook reuze gezellig om naar toe te lopen. Die gezelligheid van mensen daar wil ze graag op af lopen en natuurlijk hoopt ze dan stiekum op een lekker hapje, waar het haar om te doen is.
Laatst was ik met Amber in de bossen en zaten we even te pauzeren. Even verder weg, zo'n twintig meter, zat een groot gezin aan een picknicktafel.
Amber liep, zonder dat ik er op verdacht was, naar het vertier toe. Dat ik riep mocht niet baten.
Ik liep er zelf maar heen en zag dat Amber weer op haar kont zat en een klein meisje aaide haar over haar zachte bolletje. Toen hum hond er aankwam werd ik voorzichtig want Amber kennende zou ze haar "territorium" bewaken, dus bond ik haar vast en zei dat we weer verder gingen, het vertier weer achterlatend.
Dit kan veel verklaren dat ze op vreemde mensen afloopt, dit heeft ze vast vele malen in Turkije zo gedaan en daar werd ze duidelijk voor beloond omdat ze dit gedrag nog steeds toont.
Mijn straameissie weet het voor elkaar te krijgen met haar lieve snoetje!
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
Mijn stoere meid zit weer op het balkon
Ik dronk koffie op het balkon en zag Amber het balkon opgaan. Ze snuffelde op zoek naar hapjes en ze ging daarna heel relaxed wat verder weg op het balkon zitten. Het leek alsof ze wilde zeggen, zo van hieruit kan ik alles goed zien. Daarna kwam ze nog even bij mij zitten en toen ging ze weer naar binnen!
Wat een kanjer is mijn meissie toch dat ze na de paniekaanval het balkon weer opgaat. Honden leven in het hier en nu en daar is dit zeker het bewijs van!
Hoe zou dit werken bij honden; "in het hier en nu leven?"
Misschien delete Amber gewoon het stuk wat "fout"ging in haar geheugen en heeft ze er geen last meer van. Maar, toch, ook honden hebben slechte ervaringen waar ze wel degelijk nog last van kunnen hebben. Neem Amber als voorbeeld: toen ik een stok wilde pakken in het park, was ze bang dat ik haar ermee wilde slaan! Dit was trouwens toen ze nog maar net bij mij was. Maar toch moet het vertrouwen weer opgebouwd worden en de positieve ervaringen de overhand krijgen. Dat heeft wel tijd nodig. Dus een "black memory" kent ook een hond. Alleen zijn honden het sneller vergeten en kunnen mensen er tijden meezitten.
Makkelijk toch zo'n geheugen.
Hadden wij mensen ook maar zo'n geheugen, daar zou het leven af en toe een stuk makkelijker van worden. Wij mensen torsen kilo's black memory mee. Als we onszelf nou eens konden resetten en alleen de leuke momenten bewaren in ons geheugen en de rest verwijderen in de prullenbak. Wat zouden we dan een licht leven hebben. Of zou dit niet werken?
Misschien worden wij dan oppervlakkige wezens zonder diepgang en emotie. Geen leven doorvoeld.
Een mens heeft zijn geheugen nodig om te bestaan, het is zijn/haar "menszijn".
Een hond daar en tegen moest als vanouds overleven en heeft zijn instinct hierbij nodig en daar heeft ze al haar gereedschap, haar zintuigen voor nodig om haarscherp te reageren. Een "black memory" leidt alleen maar af en vertroebeld de zintuigen om scherp te reageren om te overleven in de wilderness. Dat is volgens mij het wezen van het "hondzijn". Een uniek wezen in staat tot een leven in de wilderness.
Wij mensen zouden niet lang kunnen overleven in de wilderness. De mens is een slim schepsel en kan op allerlei manieren overleven door het leven te veraangenamen, te moderniseren en ziektes te bestrijden.
Maar 1 ding is zeker, ik weet dat ik de natuur weer nodig heb om mij te ontspannen.
Zo is de cirkel weer rond! Ons DNA is ook een kunstig stukje natuur. Hoe luxueus ons leven ook is geworden.
De natuur heeft altijd haar laatste woord................
Wat een kanjer is mijn meissie toch dat ze na de paniekaanval het balkon weer opgaat. Honden leven in het hier en nu en daar is dit zeker het bewijs van!
Hoe zou dit werken bij honden; "in het hier en nu leven?"
Misschien delete Amber gewoon het stuk wat "fout"ging in haar geheugen en heeft ze er geen last meer van. Maar, toch, ook honden hebben slechte ervaringen waar ze wel degelijk nog last van kunnen hebben. Neem Amber als voorbeeld: toen ik een stok wilde pakken in het park, was ze bang dat ik haar ermee wilde slaan! Dit was trouwens toen ze nog maar net bij mij was. Maar toch moet het vertrouwen weer opgebouwd worden en de positieve ervaringen de overhand krijgen. Dat heeft wel tijd nodig. Dus een "black memory" kent ook een hond. Alleen zijn honden het sneller vergeten en kunnen mensen er tijden meezitten.
Makkelijk toch zo'n geheugen.
Hadden wij mensen ook maar zo'n geheugen, daar zou het leven af en toe een stuk makkelijker van worden. Wij mensen torsen kilo's black memory mee. Als we onszelf nou eens konden resetten en alleen de leuke momenten bewaren in ons geheugen en de rest verwijderen in de prullenbak. Wat zouden we dan een licht leven hebben. Of zou dit niet werken?
Misschien worden wij dan oppervlakkige wezens zonder diepgang en emotie. Geen leven doorvoeld.
Een mens heeft zijn geheugen nodig om te bestaan, het is zijn/haar "menszijn".
Een hond daar en tegen moest als vanouds overleven en heeft zijn instinct hierbij nodig en daar heeft ze al haar gereedschap, haar zintuigen voor nodig om haarscherp te reageren. Een "black memory" leidt alleen maar af en vertroebeld de zintuigen om scherp te reageren om te overleven in de wilderness. Dat is volgens mij het wezen van het "hondzijn". Een uniek wezen in staat tot een leven in de wilderness.
Wij mensen zouden niet lang kunnen overleven in de wilderness. De mens is een slim schepsel en kan op allerlei manieren overleven door het leven te veraangenamen, te moderniseren en ziektes te bestrijden.
Maar 1 ding is zeker, ik weet dat ik de natuur weer nodig heb om mij te ontspannen.
Zo is de cirkel weer rond! Ons DNA is ook een kunstig stukje natuur. Hoe luxueus ons leven ook is geworden.
De natuur heeft altijd haar laatste woord................
zaterdag 2 augustus 2014
Complimentje van een toekomstige hondenliefhebster
Gisteren weer gewandeld bij de Drentse Aa in Schipborg met Amber.
We gingen laat van huis, halverwege de middag, het warme juli weer nodigde uit om ook eens een lange middag en avond te vertoeven in Schipborg.
Ik ga zoveel mogelijk met Amber naar buiten, het is die band die ik kan smeden met haar. Ze geniet zo buiten en dat kan ik nu nog voor haar doen. Vanaf half september zit ik weer vast aan een werkbaar leven, tenminste de weg er naar toe dan.
Zo genieten wij samen van de natuur en zijn wij op ons best!
Amber heeft genoeg energie, ze trippelt voor mij uit op de bospaadjes alsof ze nooit wat anders heeft gedaan. Ik neem de tijd en klap mijn stoeltje uit als Amber wat wil afkoelen samen met mij.
We lopen ook een nieuw stuk, het wemelt er van leuke bospaadjes. Amber kan er geen genoeg van krijgen!
Opeens zie ik voor me een hert in een weiland. Ze spurt een stukje verder en eindigt daar waar het bos begint. Wij zijn haar namelijk vooruit en lopen via het bospaadje verder het bos in.
Amber heeft niks door, ze heeft de snuit op de grond en snuffelt rustig door.
We komen bij een volgend weiland aan, het hek staat uitnodigend open. Amber holt fier het weiland in, zoekend naar sporen en avontuur. Mooi gezicht!
Wederom klap ik mijn stoeltje uit en we genieten samen in een koel briesje onder wat bomen.
We hebben onder vele eikenboompjes gezeten maar ik heb nog geen spoor van de gevaarlijke processierups gezien.
Dan weer terug en passeren ons stamcafé. Eigenlijk wil ik doorlopen naar de bus maar Amber trippelt alsof het de gewoonste zaak van de wereld is naar het terras. En ik bezwijk want wat houdt me eigenlijk tegen?
De heerlijke pannenkoek smaakt ook nu weer zalig en Amber krijgt af en toe een kale tosti/cracker.
Ze vindt deze heerlijk en houdt de cracker als een prooi vast tussen haar pootjes. De plastic bak vul ik met wat water.
Voor mij zit een stel van mijn leeftijd, de dame in kwestie geeft Amber een complimentje dat ze zo rustig is. Ook vindt ze haar zo'n schatje en het liefst wil ze eigenlijk ook wel een hond. Dan kijkt ze haar man met een knipoog aan en zegt maar ja, mijn man wil er nog niet aan. Ik zeg: "als je nou elke keer zo'n leuke rustige hond tegen komt, misschien veranderd hij dan nog wel van mening". Ze zegt: "ik doe mijn best" en lacht.
We praten nog wat en ik vertel ook nog over waar ze vandaan komt en dat ik haar nog maar kort heb.
Ze is één en al verbazing. Ze dacht echt dat ik Amber al jaren had, zo vertrouwd komen wij over met z'n tweeën, Amber en ik. Ze zegt dat ze zo leuk vindt dat Amber zo op mij gericht is, ook toen ik weg liep om mijn waterflesje te vullen, bleef ze heel rustig zitten kijken waar ik naar toe ging. En toen ik op het terras kwam, keek Amber mij aan van: waar gaan we zitten? Wat doet vrouwtje?
Wat ben ik trots dat Amber het zo goed doet en wij tweeën een goed team vormen. Zo voelt het ook als we buiten zijn. Het werd nu alleen bevestigd door deze aardige dame. Toen ik wegging, zei ik: succes met misschien ooit een hondje in de toekomst! Bij haar man kon er nog een glimlachje af, dus helemaal hopeloos was het misschien nog niet. Ze wenste me nog veel plezier met de hond.
Binnenshuis is Amber nog wel wat onrustig: ze slaakt soms diepe zuchten: zo van wat verveel ik me te pletter hier; er is niks te doen...........daarbij kan ze me ook nog eens zo zielig of ongelukkig aan zitten kijken.
Ze slaapt nu gelukkig vaker en dieper, zelfs als de tv aanstaat naast mij op de bank.
Ook knijp ik wel eens een oog dicht als madam na het eten de bank in bezit neemt, maar keurig op een kleedje, dat ook weer. Zo lang ze geen natte, vieze hond is vindt ik het wel goed.
Zo vinden we ook onze draai wel binnenshuis en word ze misschien ooit wel een gezellige brave huishond.
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
We gingen laat van huis, halverwege de middag, het warme juli weer nodigde uit om ook eens een lange middag en avond te vertoeven in Schipborg.
Ik ga zoveel mogelijk met Amber naar buiten, het is die band die ik kan smeden met haar. Ze geniet zo buiten en dat kan ik nu nog voor haar doen. Vanaf half september zit ik weer vast aan een werkbaar leven, tenminste de weg er naar toe dan.
Zo genieten wij samen van de natuur en zijn wij op ons best!
Amber heeft genoeg energie, ze trippelt voor mij uit op de bospaadjes alsof ze nooit wat anders heeft gedaan. Ik neem de tijd en klap mijn stoeltje uit als Amber wat wil afkoelen samen met mij.
We lopen ook een nieuw stuk, het wemelt er van leuke bospaadjes. Amber kan er geen genoeg van krijgen!
Opeens zie ik voor me een hert in een weiland. Ze spurt een stukje verder en eindigt daar waar het bos begint. Wij zijn haar namelijk vooruit en lopen via het bospaadje verder het bos in.
Amber heeft niks door, ze heeft de snuit op de grond en snuffelt rustig door.
We komen bij een volgend weiland aan, het hek staat uitnodigend open. Amber holt fier het weiland in, zoekend naar sporen en avontuur. Mooi gezicht!
Wederom klap ik mijn stoeltje uit en we genieten samen in een koel briesje onder wat bomen.
We hebben onder vele eikenboompjes gezeten maar ik heb nog geen spoor van de gevaarlijke processierups gezien.
Dan weer terug en passeren ons stamcafé. Eigenlijk wil ik doorlopen naar de bus maar Amber trippelt alsof het de gewoonste zaak van de wereld is naar het terras. En ik bezwijk want wat houdt me eigenlijk tegen?
De heerlijke pannenkoek smaakt ook nu weer zalig en Amber krijgt af en toe een kale tosti/cracker.
Ze vindt deze heerlijk en houdt de cracker als een prooi vast tussen haar pootjes. De plastic bak vul ik met wat water.
Voor mij zit een stel van mijn leeftijd, de dame in kwestie geeft Amber een complimentje dat ze zo rustig is. Ook vindt ze haar zo'n schatje en het liefst wil ze eigenlijk ook wel een hond. Dan kijkt ze haar man met een knipoog aan en zegt maar ja, mijn man wil er nog niet aan. Ik zeg: "als je nou elke keer zo'n leuke rustige hond tegen komt, misschien veranderd hij dan nog wel van mening". Ze zegt: "ik doe mijn best" en lacht.
We praten nog wat en ik vertel ook nog over waar ze vandaan komt en dat ik haar nog maar kort heb.
Ze is één en al verbazing. Ze dacht echt dat ik Amber al jaren had, zo vertrouwd komen wij over met z'n tweeën, Amber en ik. Ze zegt dat ze zo leuk vindt dat Amber zo op mij gericht is, ook toen ik weg liep om mijn waterflesje te vullen, bleef ze heel rustig zitten kijken waar ik naar toe ging. En toen ik op het terras kwam, keek Amber mij aan van: waar gaan we zitten? Wat doet vrouwtje?
Wat ben ik trots dat Amber het zo goed doet en wij tweeën een goed team vormen. Zo voelt het ook als we buiten zijn. Het werd nu alleen bevestigd door deze aardige dame. Toen ik wegging, zei ik: succes met misschien ooit een hondje in de toekomst! Bij haar man kon er nog een glimlachje af, dus helemaal hopeloos was het misschien nog niet. Ze wenste me nog veel plezier met de hond.
Binnenshuis is Amber nog wel wat onrustig: ze slaakt soms diepe zuchten: zo van wat verveel ik me te pletter hier; er is niks te doen...........daarbij kan ze me ook nog eens zo zielig of ongelukkig aan zitten kijken.
Ze slaapt nu gelukkig vaker en dieper, zelfs als de tv aanstaat naast mij op de bank.
Ook knijp ik wel eens een oog dicht als madam na het eten de bank in bezit neemt, maar keurig op een kleedje, dat ook weer. Zo lang ze geen natte, vieze hond is vindt ik het wel goed.
Zo vinden we ook onze draai wel binnenshuis en word ze misschien ooit wel een gezellige brave huishond.
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
zondag 27 juli 2014
Siësta samen met Amber
Bij de kampeerhal de Vrijbuiter geweest, voor een inklapbaar stoeltje. Ik was eigenlijk op zoek naar een driepoot, een zgn. vissersstoeltje maar deze bleek niet lekker te zitten en veel te zwaar en onhandig formaat.
Nu heb ik een klein rechthoekig licht opvouwbaar stoeltje die gekruisd opgevouwd kan worden tot een heel klein en handig formaatje om mee te nemen. De stoel past in mijn kleinste rugtas.
Vandaag probeer ik de stoel uit. Amber loopt voor mij uit en ze zoekt weer een lekker koel plekje uit waar ze gaat liggen. Ik pak mijn stoeltje erbij en vouw het in een mum van tijd uit en ga er op zitten.
Zo zitten wij samen Siësta te houden mijn Turkse dame en ik.
Onderweg naar het losloopgebied maak ik er nog twee keer gebruik van.
Amber heerlijk relaxed naast mij, zo genieten we samen van onze Siësta's.
Een hartelijke groet van Jorie
tot de volgende keer!
Nu heb ik een klein rechthoekig licht opvouwbaar stoeltje die gekruisd opgevouwd kan worden tot een heel klein en handig formaatje om mee te nemen. De stoel past in mijn kleinste rugtas.
Vandaag probeer ik de stoel uit. Amber loopt voor mij uit en ze zoekt weer een lekker koel plekje uit waar ze gaat liggen. Ik pak mijn stoeltje erbij en vouw het in een mum van tijd uit en ga er op zitten.
Zo zitten wij samen Siësta te houden mijn Turkse dame en ik.
Onderweg naar het losloopgebied maak ik er nog twee keer gebruik van.
Amber heerlijk relaxed naast mij, zo genieten we samen van onze Siësta's.
Een hartelijke groet van Jorie
tot de volgende keer!
Een terugval dag
Dat Amber ineens een paniekaanvalletje kan krijgen was mij eerder opgevallen.
Enge dingen voor haar zijn: "de lift" of gladde vloeren bij mij thuis of tegels in de hal van de flat en mijn balkon.
Deze heeft ze "keurig" overwonnen inmiddels. Maar dan toch opeens staat ze met een angstige blik in haar ogen stokstijf stil in het halletje van de flat naar de lift en wil ze terug.
Ja, en door extra geduld en haar weer vertrouwen te geven, door contact met haar te maken en aanmoedigende woordjes met een klopje op mijn been, komt ze weer schoorvoetend bij me.
Dit gebeurd gelukkig niet zo vaak, twee keer heel eventjes tot nu toe.
Maar opeens had ze gisteren een angstig balkon moment. Wat uitmondde in een echte paniekaanval.
Ze bleef in haar "angstbubbel" zitten en kwam er dit keer dus niet uit. De angst droop van haar af.
Zo zielig gezicht.
Ik roep haar weleens wanneer ik wat lekkers voor haar verstop op het balkon en dan zeg ik:" zoek".
Ze gaat dan het hele balkon af om te zoeken. Dit deed ik om haar van haar balkonvrees af te helpen en het werkte!
Nu gaat ze ook uit haar zelf op het balkon wat snuffelen of er wat lekkers ligt. En soms komt ze gewoon even om de hoek kijken als ik op het balkon ben en kom ze als ze zin heeft. Maar al met al zit ze nooit lang op het balkon.
Dus net als anders zeg ik tegen haar "zoek" maar opeens halverwege het zoeken blijft ze stokstijf staan en verschijnt die ongelofelijke zielige angstige blik weer in haar ogen en begint ze ditmaal te shaken en houterig te bewegen; ze heeft geen controle meer over haar lichaam! Ook haar koppie beweegt schokkerig en ze loopt houterig naar binnen toe. Ik roep eerst nog zoek, toe maar ga maar zoeken, en wil haar een brokje geven. Wat vond ik dit een akelig moment, ik voel me machteloos. Dit had ik niet verwacht na haar juist overwonnen balkonvrees.
Amber gat op haar matje liggen en als ik haar een stukje ham geef reageert ze nog steeds ongecontroleerd. Ze zit nog steeds in haar "angstbubbel".
Ja, wat te doen nu? Eerst maar boodschappen doen en haar met rust laten. Daarna maar kijken, hoe verder.
Boodschappen gedaan, maar ze reageert niet op mijn binnenkomst: Ze ligt rechtuit naar voren te kijken als versteend............in de verte kijkend.
Misschien helpt het met haar te wandelen. Door iets te doen wat ze leuk vindt komt ze hopelijk uit haar angstmodus .Vaak helpt het als een hond beweegt, dan schieten (haar hersens) uit de angstmodus volgens Cecar Milan.
Ik lok haar met de gekochte boterhamworst naar de lift. In het park loopt ze passief haar favoriete kuil voorbij en zelfs de bramenstruiken laat ze links liggen! Wat zielig vind ik dit. Maar ja, aan zielig vinden heeft Amber niks dus moest ik creatief wat anders verzinnen.......................
Dus na mijn yoghurt met muesli en thee, loop ik met Amber richting haar favoriete losloopgebied. En ja, hoor zodra we die kant op gaan aan het eind van het park, gaat de staart weer ietsomhoog en veranderde haar uitstraling van een angstig meissie in een vrolijke dame die er weer zin in heeft.
Wat ben ik blij om deze metamorfose. We passeren ook haar plekken waar ze altijd heerlijk door het gras gaat rollebollen. En ja hoor, ze heeft hier ook weer zin in en rollebold als vanouds. Mijn meissie is helemaal uit haar angstige bubbel en doet weer vrolijk mee in het hier en nu.
Ach ja, dat ik hier van schrok mag duidelijk zijn.
Ze had vanaf dag één zo'n goede start bij mij gemaakt en het ging allemaal eigenlijk super, dan mag ze best eens terugvallen, dat hoort er ook bij.
Ze gaat begin augustus haar 4e maand bij mij in en dat is ook best nog wel een korte tijd om aan alles wat nieuw is te wennen. Ik geef haar alle tijd, want mijn meissie is mijn alles.
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
Enge dingen voor haar zijn: "de lift" of gladde vloeren bij mij thuis of tegels in de hal van de flat en mijn balkon.
Deze heeft ze "keurig" overwonnen inmiddels. Maar dan toch opeens staat ze met een angstige blik in haar ogen stokstijf stil in het halletje van de flat naar de lift en wil ze terug.
Ja, en door extra geduld en haar weer vertrouwen te geven, door contact met haar te maken en aanmoedigende woordjes met een klopje op mijn been, komt ze weer schoorvoetend bij me.
Dit gebeurd gelukkig niet zo vaak, twee keer heel eventjes tot nu toe.
Maar opeens had ze gisteren een angstig balkon moment. Wat uitmondde in een echte paniekaanval.
Ze bleef in haar "angstbubbel" zitten en kwam er dit keer dus niet uit. De angst droop van haar af.
Zo zielig gezicht.
Ik roep haar weleens wanneer ik wat lekkers voor haar verstop op het balkon en dan zeg ik:" zoek".
Ze gaat dan het hele balkon af om te zoeken. Dit deed ik om haar van haar balkonvrees af te helpen en het werkte!
Nu gaat ze ook uit haar zelf op het balkon wat snuffelen of er wat lekkers ligt. En soms komt ze gewoon even om de hoek kijken als ik op het balkon ben en kom ze als ze zin heeft. Maar al met al zit ze nooit lang op het balkon.
Dus net als anders zeg ik tegen haar "zoek" maar opeens halverwege het zoeken blijft ze stokstijf staan en verschijnt die ongelofelijke zielige angstige blik weer in haar ogen en begint ze ditmaal te shaken en houterig te bewegen; ze heeft geen controle meer over haar lichaam! Ook haar koppie beweegt schokkerig en ze loopt houterig naar binnen toe. Ik roep eerst nog zoek, toe maar ga maar zoeken, en wil haar een brokje geven. Wat vond ik dit een akelig moment, ik voel me machteloos. Dit had ik niet verwacht na haar juist overwonnen balkonvrees.
Amber gat op haar matje liggen en als ik haar een stukje ham geef reageert ze nog steeds ongecontroleerd. Ze zit nog steeds in haar "angstbubbel".
Ja, wat te doen nu? Eerst maar boodschappen doen en haar met rust laten. Daarna maar kijken, hoe verder.
Boodschappen gedaan, maar ze reageert niet op mijn binnenkomst: Ze ligt rechtuit naar voren te kijken als versteend............in de verte kijkend.
Misschien helpt het met haar te wandelen. Door iets te doen wat ze leuk vindt komt ze hopelijk uit haar angstmodus .Vaak helpt het als een hond beweegt, dan schieten (haar hersens) uit de angstmodus volgens Cecar Milan.
Ik lok haar met de gekochte boterhamworst naar de lift. In het park loopt ze passief haar favoriete kuil voorbij en zelfs de bramenstruiken laat ze links liggen! Wat zielig vind ik dit. Maar ja, aan zielig vinden heeft Amber niks dus moest ik creatief wat anders verzinnen.......................
Dus na mijn yoghurt met muesli en thee, loop ik met Amber richting haar favoriete losloopgebied. En ja, hoor zodra we die kant op gaan aan het eind van het park, gaat de staart weer ietsomhoog en veranderde haar uitstraling van een angstig meissie in een vrolijke dame die er weer zin in heeft.
Wat ben ik blij om deze metamorfose. We passeren ook haar plekken waar ze altijd heerlijk door het gras gaat rollebollen. En ja hoor, ze heeft hier ook weer zin in en rollebold als vanouds. Mijn meissie is helemaal uit haar angstige bubbel en doet weer vrolijk mee in het hier en nu.
Ach ja, dat ik hier van schrok mag duidelijk zijn.
Ze had vanaf dag één zo'n goede start bij mij gemaakt en het ging allemaal eigenlijk super, dan mag ze best eens terugvallen, dat hoort er ook bij.
Ze gaat begin augustus haar 4e maand bij mij in en dat is ook best nog wel een korte tijd om aan alles wat nieuw is te wennen. Ik geef haar alle tijd, want mijn meissie is mijn alles.
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
woensdag 23 juli 2014
Een stoere tuig voor Amber "de hulphond"
Vanochtend een tuig bij de dierenwinkel gekocht.
Amber heeft naar verhouding tot haar lichaam een smal nekje en van de hondentrainster kreeg ik het advies om een tuigje te nemen, ook omdat ze nogal eens last had van omgekeerd niezen. Zo,gezegd zo gedaan.
Een felle rode tuig stond haar niet, te overheersend maar het zat wel goed. Dus koos ik voor een onopvallende kleur, bruin. Past bij haar naam en vacht. Terwijl ik uitleg kreeg over de tuigjes, liep Amber op haar gemakje de dierenwinkel rond. Ik vond haar natuurlijk in haar favoriete zithouding, weer heel aandoenlijk bij twee schattige oude mensen. Ze dachten dat Amber een hulphond was met het tuigje!
Nu heb ik als eens hierover nagedacht en vond eigenlijk dat Amber best een heel aaibare en vooral rustige hond was voor een hulphond.
Maar om haar gelijk nu al aan te melden vond ik nog wat te vroeg voor haar.
Ze moest eerst maar eens een half jaar lekker gewend bij mij zijn zodat ze nog wat meer kan ontspannen in alles. Haar vachtje gaat ook steeds meer glimmen dus we zitten op de goede weg.
In ieder geval zou het een mooie manier zijn om samen met Amber een stukje vrijwilligerswerk te doen voor oudere mensen die graag hun liefde aan een hondje kwijt willen. En graag elke week een aaihond willen knuffelen, al is het maar voor een half uur tot maximaal een uurtje. Dan maken we er een gezellig uurtje van.
Van straathondje tot hulphond. .......... wat kan de toekomst toch zonnig zijn voor een buitenlands hondje als ze eenmaal in Nederland zijn.
Een hartelijke groet van Jorie
Tot de volgende keer.
Amber heeft naar verhouding tot haar lichaam een smal nekje en van de hondentrainster kreeg ik het advies om een tuigje te nemen, ook omdat ze nogal eens last had van omgekeerd niezen. Zo,gezegd zo gedaan.
Een felle rode tuig stond haar niet, te overheersend maar het zat wel goed. Dus koos ik voor een onopvallende kleur, bruin. Past bij haar naam en vacht. Terwijl ik uitleg kreeg over de tuigjes, liep Amber op haar gemakje de dierenwinkel rond. Ik vond haar natuurlijk in haar favoriete zithouding, weer heel aandoenlijk bij twee schattige oude mensen. Ze dachten dat Amber een hulphond was met het tuigje!
Nu heb ik als eens hierover nagedacht en vond eigenlijk dat Amber best een heel aaibare en vooral rustige hond was voor een hulphond.
Maar om haar gelijk nu al aan te melden vond ik nog wat te vroeg voor haar.
Ze moest eerst maar eens een half jaar lekker gewend bij mij zijn zodat ze nog wat meer kan ontspannen in alles. Haar vachtje gaat ook steeds meer glimmen dus we zitten op de goede weg.
In ieder geval zou het een mooie manier zijn om samen met Amber een stukje vrijwilligerswerk te doen voor oudere mensen die graag hun liefde aan een hondje kwijt willen. En graag elke week een aaihond willen knuffelen, al is het maar voor een half uur tot maximaal een uurtje. Dan maken we er een gezellig uurtje van.
Van straathondje tot hulphond. .......... wat kan de toekomst toch zonnig zijn voor een buitenlands hondje als ze eenmaal in Nederland zijn.
Een hartelijke groet van Jorie
Tot de volgende keer.
dinsdag 22 juli 2014
Met Amber door het mooie Schipborg
Het wordt weer een warme dag.
Amber en het vrouwtje doen niet veel omdat we het beiden eigenlijk te warm vinden. Maar ik besluit toch de bus te pakken naar Westlaren. De mooie wandeling in de schaduw naar het Drentse café blijft onze topper.
Met de bus zijn we er zo koel en comfortabel, anders dan mijn snikhete auto zonder airco.
We lopen op smalle bospaadjes, rond idyllisch gelegen vennetjes, lekker in de schaduw, Amber voorop.
Haar houding fier, rent ze voor mij uit. Soms volg ik haar en dan volgt ze mij als ik toch een ander paadje besluit te nemen. Ze knabbelt wat aan eikeltjes en zo scharrelen en struinen we samen door het koele bos.
Amber voelt zich in haar element. Wie weet voelt ze diep in haar genen haar Drentse roots want ook lijkt mijn meissie op een Drentse Patrijs.
Na een lange pauze stop bij het café, in een lekker briesje a/d drentse Aa, en een pannekoek genuttigd te hebben hervatten we weer de terugweg.
Maar nog maar net op weg gaat Amber er weer eens bij liggen. Dat kan van alles betekenen: ze heeft het te warm (uitgesloten want er is voldoende schaduw), ze wil een andere richting op (zou kunnen) of ze heeft geen zin om de terugweg in te zetten en wil lekker blijven (mmm.........).
Waarom steeds op tijd naar huis eigenlijk als het niet perse hoeft eigenlijk? Ik hoef geen avondeten meer de pannekoek is voldoende met dit warme weer.
Het liefst wil ik Amber op tijd haar eten geven. Regelmaat werkt goed bij honden. Maar eigenlijk wil ik stiekem ook nog niet naar huis. Ach wat dan nog, Amber gaat niet dood aan het wat later eten krijgen en in de natuur lukt het ook een wolf of hond niet altijd hun kostje precies op tijd toch te eten?
Zit ik thuis op m'n flatje en daar kan ik ook geen kant op. Want het balkon is veel te warm en dan wordt het weer de hele dag binnen zitten met korte wandelingetjes door het park met Amber.
Dus als ik van richting verander, dribbelt Amber wel, ja, weer fier mee! Mijn meissie heeft af en toe zeer goede ideeën, alleen het vrouwtje weet dat nog niet. Maar Amber moet haar er alleen nog van overtuigen.
Wat is ze toch een schat.
We scharrelen dit keer op onbekende bospaden en ik volg mijn "meissie". Ik grinnik als ik zie hoe ze loopt en geniet. Ze loop als een snelle haas over de paadjes, geen spoor van twijfel. Ze trekt gewoon haar eigen spoor en ik erachteraan. Ik geniet ook. We eindigen bij een leuke woonwijk met schitterend uitzicht op de Drentse heide.
Wat een luxe als je hier mag wonen! Er staat ook nog een schattig huis te koop, te duur, maar ik droom lekker verder. Wat zal Amber het hier prachtig vinden, een tuin, met een immens groot losloopgebied voor de deur. Zo anders dan in mijn stad waar de losloopgebieden erg beperkt zijn en door veel honden worden gebruikt, wat weer te zien is door de vele kuilen in het gebied. Het lijkt soms wel een mijnenveld. Amber heeft haar pootje al twee keer hierdoor verstuikt. Het zijn verraderlijke kuilen.
Wat voel ik mij hier vrij in dit gebied met Amber naast mij.
Als ik 2 uur later dan het oorspronkelijke plan weer thuis kom en ik Funda opzoek om het huis te bekijken,
dan spat mijn droom aan diggelen.
Ach ja, deze zat er aan te komen maar soms is wegdromen heerlijk en vlucht je even weg van de realiteit.
Mijn flatje daar ben ik best wijs mee hoor maar met die warme dagen vlucht ik graag naar buiten waar het op het Drentse land heerlijk vertoeven is op de smalle zachte koele bospaden.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Amber en het vrouwtje doen niet veel omdat we het beiden eigenlijk te warm vinden. Maar ik besluit toch de bus te pakken naar Westlaren. De mooie wandeling in de schaduw naar het Drentse café blijft onze topper.
Met de bus zijn we er zo koel en comfortabel, anders dan mijn snikhete auto zonder airco.
We lopen op smalle bospaadjes, rond idyllisch gelegen vennetjes, lekker in de schaduw, Amber voorop.
Haar houding fier, rent ze voor mij uit. Soms volg ik haar en dan volgt ze mij als ik toch een ander paadje besluit te nemen. Ze knabbelt wat aan eikeltjes en zo scharrelen en struinen we samen door het koele bos.
Amber voelt zich in haar element. Wie weet voelt ze diep in haar genen haar Drentse roots want ook lijkt mijn meissie op een Drentse Patrijs.
Na een lange pauze stop bij het café, in een lekker briesje a/d drentse Aa, en een pannekoek genuttigd te hebben hervatten we weer de terugweg.
Maar nog maar net op weg gaat Amber er weer eens bij liggen. Dat kan van alles betekenen: ze heeft het te warm (uitgesloten want er is voldoende schaduw), ze wil een andere richting op (zou kunnen) of ze heeft geen zin om de terugweg in te zetten en wil lekker blijven (mmm.........).
Waarom steeds op tijd naar huis eigenlijk als het niet perse hoeft eigenlijk? Ik hoef geen avondeten meer de pannekoek is voldoende met dit warme weer.
Het liefst wil ik Amber op tijd haar eten geven. Regelmaat werkt goed bij honden. Maar eigenlijk wil ik stiekem ook nog niet naar huis. Ach wat dan nog, Amber gaat niet dood aan het wat later eten krijgen en in de natuur lukt het ook een wolf of hond niet altijd hun kostje precies op tijd toch te eten?
Zit ik thuis op m'n flatje en daar kan ik ook geen kant op. Want het balkon is veel te warm en dan wordt het weer de hele dag binnen zitten met korte wandelingetjes door het park met Amber.
Dus als ik van richting verander, dribbelt Amber wel, ja, weer fier mee! Mijn meissie heeft af en toe zeer goede ideeën, alleen het vrouwtje weet dat nog niet. Maar Amber moet haar er alleen nog van overtuigen.
Wat is ze toch een schat.
We scharrelen dit keer op onbekende bospaden en ik volg mijn "meissie". Ik grinnik als ik zie hoe ze loopt en geniet. Ze loop als een snelle haas over de paadjes, geen spoor van twijfel. Ze trekt gewoon haar eigen spoor en ik erachteraan. Ik geniet ook. We eindigen bij een leuke woonwijk met schitterend uitzicht op de Drentse heide.
Wat een luxe als je hier mag wonen! Er staat ook nog een schattig huis te koop, te duur, maar ik droom lekker verder. Wat zal Amber het hier prachtig vinden, een tuin, met een immens groot losloopgebied voor de deur. Zo anders dan in mijn stad waar de losloopgebieden erg beperkt zijn en door veel honden worden gebruikt, wat weer te zien is door de vele kuilen in het gebied. Het lijkt soms wel een mijnenveld. Amber heeft haar pootje al twee keer hierdoor verstuikt. Het zijn verraderlijke kuilen.
Wat voel ik mij hier vrij in dit gebied met Amber naast mij.
Als ik 2 uur later dan het oorspronkelijke plan weer thuis kom en ik Funda opzoek om het huis te bekijken,
dan spat mijn droom aan diggelen.
Ach ja, deze zat er aan te komen maar soms is wegdromen heerlijk en vlucht je even weg van de realiteit.
Mijn flatje daar ben ik best wijs mee hoor maar met die warme dagen vlucht ik graag naar buiten waar het op het Drentse land heerlijk vertoeven is op de smalle zachte koele bospaden.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
zaterdag 19 juli 2014
In "Coachingland"
Dertig jaar (inmiddels bijna vijf en dertig) werkte ik op kantoor met veel ups en downs.
Uiteindelijk na een burnout heb ik
zelf gekozen voor een traject naar de “vrijheid”, zoals ik dat toen zag.
“Zag”, omdat het gras groener leek
aan de overkant en ik de vrijheid rook om de kettingen af te gooien waarin ik
vond dat ik gevangen zat.
Het moment kwam toen een nieuwe manager “als een hyena“zijn gelegenheid afwacht om door
middel van heers en verdeel politiek en de werkdruk op te voeren, een afgevallen
onderdaan, een handje “mee te helpen” om
een andere baan te zoeken.
De negatieve sfeer deed de rest om
voor mij die keuze van “vrijheid” te maken.
Maar wie A zegt moet ook B zeggen
nietwaar? En mijn lot is nu van het ene coachingsbureau te rennen naar het andere
om een geschikte coach te vinden in het coachenland van outplacement. En dat
zijn er toch een bos!
Het zou wel aan mij liggen maar
keus zat en toch niet die ene speld in de hooiberg. Het zal wel mijn patroon
wezen……………….perfectie!! En hoe kies je de juiste?
Kom ik aangeland, na vele bezoekjes van alternatieve
bureaus, bij een zeer welgesteld bureau op aanraden van mijn werkgever die zulke alternatieve
bureaus waarschijnlijk niet zo zagen zitten. Dit bureau heeft 100% baangarantie, dus
wat wil je nog meer en ook nog een terugkeergarantie! Het kan niet op.
Ik toog met mijn zwarte rugtas en vooral geen damesrok en hakjesprofiel naar deze cultuur van stropdassen maar wie niet waagt die niet wint.
Groot oud imponerend gebouw, zit ik
uit een chique kopje thee te drinken met de directeur van het bureau, een lange
slanke heer.
Hij probeert mij op mijn gemak te stellen
en zegt: “ ik ben Klaas”, en hij
herhaalt nog eens zijn naam met de nadruk op Klaas, daarna zeg ik: “ik heet
gewoon Marjorie”.
Hij praat en praat als een succesvolle
verkoper die zijn trucjes te voorschijn haalt, nadat ik piepte, dat het nou
niet echt mijn hobby is om mijn verhaal te vertellen, ik ben namelijk geen rappe prater,
meer een rappe schrijfster. En dat was gelijk mijn 1e fout, want ja toen
stak Klaas van wal en praatte als brugman.
Opeens zie ik dat hij het al benauwder krijgt tijdens zijn verhaal. Hij zegt even later dan ook dat de verwarming wat te hoog staat en dat hij zijn stropdas even wat losser moet doen. Maar het zou geen striptease worden hoor, zegt hij. Hij krijgt het echter nog warmer en staat op (zou het door het praten komen? Ik heb namelijk nergens last van). Op een gegeven moment loopt hij achter mij om de verwarmingsknop lager te draaien.
Ik zeg voor de grap, dat ik het
eigenlijk benauwd moet hebben en niet hij en ik lach er een beetje schaapachtig
bij. De grap komt niet aan bij Klaas en hij gaat weer zitten. De “klik” wil
maar niet komen tussen ons.
“De stropdas” noem ik hem maar in vervolg, dat vindt ik meer bij hem passen eigenlijk.
“De stropdas” dus heeft het op een gegeven moment over wat ik voor zijn bureau kan betekenen! Pardon, denk ik, is het niet zo wat de stropdas voor mij kan betekenen? Of ben ik nou zo onnozel?
Maar, enfin, misschien een
verkoperstruc of een smartplan om mijn
zelfvertrouwen op te vijzelen? Ik heb
geen idee.
“De stropdas” praat verder: ze
hebben heel veel netwerken en zonder die netwerken zou het mij niet lukken dan
zou ik verdwijnen in de massa. En de stropdas tekent en krabbelt wat op een
papier. Het papier wordt al onduidelijker maar hij gelooft zijn eigen krabbels
blijkbaar wel. Ik niet.
Ook heeft zijn bureau al veel betekent voor vijftigers waarvan 90% zijn
clientèle zijn.
Enfin, ik voelde me hoe langer hoe minder op mijn gemak met dat chique kopje in mijn hand. De “stropdas”was best aardig hoor, daar ging het niet om. Maar dat taalgebruik van hem: alles was aan cijfers verbonden: hoeveel kandidaten ze hadden geholpen per jaar aan een baan. Hoeveel % aan een duurzame baan en hoeveel % binnen zoveel en zoveel tijd e.d. En ik bleef maar glimlachen en knikken.
Mijn enigste houvast was mijn eigen
glimlach die als een stralende prodent glimlach breed uit stond en daar de hele
tijd bleef hangen. Een soort van gefixeerde glimlach. Gefixeerd haar had ik al
dus dit kon er nog wel bij.
Ja, wat zal ik nog meer zeggen van “het gesprek”, ik was nog steeds niet genoeg overtuigd geraakt door meneer stropdas wat hij ook probeerde. Ja, wat wil je; mannen komen van Mars en vrouwen van Venus, dat is nu wel duidelijk. En ook omdat ik de taal niet versta van de meeste managers. Het doet me namelijk niks als ik cijfers hoor. Maar het doet me wel iets als ik hoor of die mensen ook gelukkig geworden zijn in hun baan. Die vraag had ik moeten stellen maar ik zei daarvoor in de plaats: “krijgen de mensen dan ook de baan die ze willen?” De “stropdas” was heel tactisch, hij zei: nou ja de markt veranderd natuurlijk ook en je kon nooit daarvan helemaal op aan.
Meneer stropdas begon al weer over een ander verhaal dat hij samen met zijn vrouw naar de musical Tarzan was geweest. Blij dat ik érgens over kon meepraten, wat meer mijn niveau was, riep ik er spontaan tussendoor, oh, daar ben ik ook geweest! Zou het gesprek dan eindelijk toch nog plezierig worden en de klik er nog komen? Maar wat ben ik toch een sukkel om dat te bedenken. Ik zit hier niet voor een breikransje.
Het ging meneer stropdas erom, dat
hij het aantal mensen in de zaal vergeleek met het aantal mensen die hij
geholpen had. Zo’n zaal daar konden wel 500
mensen in en dat was best wel veel, zei hij. En zo veel mensen hielp hij dus
per jaar. Ik maar weer braaf knikken.
Ook zei hij dat ik eerst in een
warm badje terecht kwam om mijn zelfvertrouwen weer wat op te schroeven en
daarna werd er geleidelijk koud water bijgedaan.
Nou lekker vooruitzicht dan, dacht
ik.
Ik dacht ondertussen steeds: Nee, hellup,
ik wil niet gepept, gemeten, ge-updated worden en gefolterd.
Ik ben straks jullie minkukel waar
jullie niet mee kunnen scoren.
Mijn minderwaardigheidscomplexje
begon de kop op te steken. Ik voelde me niet thuis bij meneer stropdas en dan
kreeg ik last van dat soort dingen.
Die welgestelde bureaus zijn niet
voor niks zo welgesteld en zijn gewoon een soort APK meetstations om je weer
helemaal te her-updaten en tegen een niet geheel zacht prijsje.
Ja, doe maar lekker zwartgallig maar
daar kan ik ook niks aan doen. Dat zal er straks ook wel uitkomen, dat ik een faalangstje
heb en dat ik meer zelfvertrouwen mag hebben.
Waarom moet er altijd aan gemorreld
worden alsof je een auto bent die door de APK moet.
Maar ja daar verdienen die bureaus
aan natuurlijk. Want niemand is immers perfect.
Aan iedereen valt wel wat te morrelen, niet waar.
Als ik praat met deze welbespraakte directeur/manager dan wordt ik vanzelf wel op mezelf teruggeworpen en haal ik het niveau
niet van deze meneer stropdas.
Ik ben een warmbloedig mens zonder
verkooptrucjes met het hart op de juiste plaats maar wel met een hart die
schreeuwt naar echt contact van mens tot mens. En niet van mens tot
manager/verkoper van trucjes.
Waarom moet men toch zo nodig aan managersmaatstaven voldoen tegenwoordig? Alsof alles maar gerepareerd moet worden. Mag ik alsjeblieft. Ik vindt het prima zo, zoals ik ben. Zo, dat is een punt voor mij, die zit, goal!
Waarom moet men toch zo nodig aan managersmaatstaven voldoen tegenwoordig? Alsof alles maar gerepareerd moet worden. Mag ik alsjeblieft. Ik vindt het prima zo, zoals ik ben. Zo, dat is een punt voor mij, die zit, goal!
Ik hoef geen meneer
stropdas te worden, die is niet “echt”.
God heeft ons niet perfect
gemaakt, verre van dat. Maar dat is het
leven volgens mij.
Het is toch geen wonder dat je vanzelf een faalangstje dan ontwikkeld? De wereld is niet perfect en de mensen ook niet en al helemaal niet maakbaar. Niet alles is maakbaar, dat is zo’n moderne kreet. Ik kan daar niks mee. God of de natuur heeft ons gemaakt wie we zijn en ik ben best te vreden met mezelf. Maar met de opkomst van de managers, ben ik daarover gaan twijfelen.
Het is toch geen wonder dat je vanzelf een faalangstje dan ontwikkeld? De wereld is niet perfect en de mensen ook niet en al helemaal niet maakbaar. Niet alles is maakbaar, dat is zo’n moderne kreet. Ik kan daar niks mee. God of de natuur heeft ons gemaakt wie we zijn en ik ben best te vreden met mezelf. Maar met de opkomst van de managers, ben ik daarover gaan twijfelen.
"Het is niet meer genoeg. We moeten
meer en veel meer opeens kunnen. En waarom? Tijd kost geld.
Wij zijn producten geworden, gekneed en op maat gemaakt, ontveld van het "mens zijn", om handig te worden "bespeeld" als instrumenten door managers en in handige statistische grafieken gepropt.
Ik wil geen product zijn, alleen maar een mens! Waarom kom ik toch zo in opstand tegen het woord product? Waarschijnlijk omdat ik me dan geen mens meer voel.
Wij zijn producten geworden, gekneed en op maat gemaakt, ontveld van het "mens zijn", om handig te worden "bespeeld" als instrumenten door managers en in handige statistische grafieken gepropt.
Ik wil geen product zijn, alleen maar een mens! Waarom kom ik toch zo in opstand tegen het woord product? Waarschijnlijk omdat ik me dan geen mens meer voel.
Nu kon meneer stropdas dus mij niet
echt overhalen om met hun in zee te gaan. Omdat ik zijn “taal” niet spreek. Maar ik kon wel vrijblijvend een
kennismakingsgesprek aangaan met een dame die goed bij mij zou passen en een
enorme rust uitstraalde en mij dit waarschijnlijk wel aansprak. Nou ja, die “stropdas”
was dus zo gek nog niet, hij was slim. En ik zei dan ook: “ baat het niet dan
schaad het ook niet”.
Toen ik weer de deur uit was, dacht
ik: meid je zit nergens aan vast nog, geen zorgen, het is vrijblijvend.
Inmiddels heb ik een gesprek gehad met die rustige dame. Viel mee met die rust trouwens. Mevrouw was eerder zeer welbespraakt net als
Klaas. Maar ze had humor. Kijk en dat
vindt ik belangrijk. HUMOR.
Dat is de band die je kan smeden met je klant. Dat werkt. Daar heeft zij
vast een cursus voor gedaan.
Gelijk tijdens het
gesprek dacht ik: hupsakee, vooruit met die geit. Ik ga er voor. Dus dat zei ik tegen
haar, nou ja, niet van die geit natuurlijk.
Ze zei: “wil je er nog niet even
over nadenken?” Ik zeg heel stoer. “ Nee hoor! Wel nee. Het moet toch, dus dan
maar gelijk”.
Dus ze gaf mij gelijk een dikke
ordner met vragen mee, dan kon ik meteen beginnen.
Nu moet ik mijn levensverhaal opschrijven . Welke herinneringen boven komen.
Nu moet ik mijn levensverhaal opschrijven . Welke herinneringen boven komen.
En dan steeds in een periode van 7
jaar. Nou is ordenen of archiveren niks voor mij want dat talent hiervoor heb
ik niet. Ik ben meer een mens van gevoel en kleine dingen. Daar bestaat mijn leven
meer uit. Het is de kunst om hiermee gelukkig
te zijn en dat beviel me altijd tot nu toe goed. Verhalen schrijven over kleine dingen, die juist het leven aangenaam maken. Ja, en dan heb ik een probleem als ik dit soort
opdrachten moet uitvoeren van zulke
bureaus.
Dus ik heb al heel wat velletjes
vol geklad. En dat ga ik daarna allemaal ordenen. Ik wordt er gek van!
De hele ratteplan, het bureau wil
alles van je weten, gezondheid, sociale contacten,
gezinssituatie, je plaats in de klas. Hoe je was als kind. Kom je uit een warm
nest en noem maar op.
Ik was altijd een braaf kind maar
ik vul niet alles braaf in dan ben ik over 100 jaar nog niet klaar.
En daar heeft het bureau geen tijd voor, laat staan ikzelf als ik de 100 haal.
Maar het zegt wel wat over mij.
En daar heeft het bureau geen tijd voor, laat staan ikzelf als ik de 100 haal.
Maar het zegt wel wat over mij.
Dus ik ga er een zondag voor
zitten met mijn levensverhaal.
Ik ben nog steeds bezig met mijn
levensverhaal. Ik ben ze weer aan het
herordenen en doorlezen en inkorten en weer doorlezen en weer herordenen.
Wat wil ik ze laten lezen? Zal ik dit
er wel in doen of toch maar niet. Heb het
verhaal laten lezen door een vriendin en zij had er weer een hele andere kijk
op.
Dus nu ga ik er nog weer even voor zitten met een andere bril.
Dus nu ga ik er nog weer even voor zitten met een andere bril.
Mijn levensverhaal is nu eindelijk
klaar. Ondanks dat ik wel kan blijven ordenen, komt er een moment dat genoeg is
genoeg. Het hoeft niet perfect te zijn. Ben ik ook nog mijn eigen therapeut, en een stuk goedkoper.
Ik moest mijn verhaal zelf
voorlezen aan de coachingsdame. Ik deed het een beetje luchtig, verhalend
en inlevend en soms zakelijk, als ik vond wanneer dat op dat moment moest. Want
een verhaal opdreunen als een stel feiten dat is niks voor mij. Ik wilde mijn
verhaal met passie voorlezen, althans dat probeerde ik.
Er werd niks gezegd over mijn
verhaal. We gingen gewoon door met de volgende opdracht, alsof er niks had
plaatsgevonden.
De volgende opdracht mocht door
een vriendin worden ingevuld.
“Oh gezellig met een glas wijn
erbij”, zeg ik.
Maar inwendig zit ik te mokken als
een klein kind omdat ik totaal geen zin heb om die opdracht te doen. Ik zie er
als een berg tegenop. Het is allemaal zo theoretisch en ik kan me er dus totaal
geen voorstelling van maken. Ik weet dat ik een praktijk mens ben en alleen in
de praktijk mij dingen kan eigen maken.
Ik voel me zo onder een loep
bekeken door het testbureau en dat is natuurlijk ook zo.
Want ze gaan je grote teen niet bekijken
daar is niks aan te zien.
Maar ik schiet hierdoor in de
stress en dan ga ik mezelf ook onder een vergrootglas bekijken. Alsof ik in een
andere stand schiet, en dan zie ik alles ook heel duidelijk en vergroot.
En haaaaaaaaaaaarscherp en opzich
is dat wel heel verhelderend daar kan ik nog wel mee dealen. Maar als mevrouw
de coach me uit de tent wil lokken door ook nog eens haar trukendoos te openen.
Kijk, dan ben ik weg. Dan wordt het me te veel allemaal. Dan ga ik bagger
schijten. Dan ben ik net een nijlpaard en ga ik met mijn kleine staartje in het
rond poeren met stront.
Want dan wordt het voor mij ook een
spel en kan ik niet “echt” (naturel) meer reageren. Ik speel het spel wat ik denk dat de ander
verwacht van mij of ik ga net het tegenovergestelde doen van wat ik eigenlijk zou doen. of in het ergste geval: ik bevries; reakties opgewekt door een trukendoos die geopend is en open blijft staan of weer dicht gaat en weer open, naar believe, het spel bespelend. Dit voelt als een constante druk om en op mijn qua vive zijn.
Met als gevolg dat ik alsmaar
zenuwachtiger wordt want de trukendoos van mevrouw de coach is nog lang niet
leeg. We beginnen nog maar net. Waarom laten ze die trukendoos niet achterwege? In de bladen die ik lees gaat het beslist anders.
De lol en de humor van mevrouw coach
is er samen met mijn moed en vertrouwen er vandoor gegaan, dat dit ooit nog goed
gaat komen, denk ik.
Ja, kijk en toen ben ik weggegaan bij
het grote bureau met zijn chique kopjes.
En nou moet ik het nog steeds doen
met een oersaai baantje bij het archief waar ik het talent niet voor heb. Juist,
ja, ik moet weer ordenen!
Ja, Trien, dan had je ook maar niet
weg moeten gaan bij dat dure bureau omdat je te schijterig was en de kopjes te chique
waren.
Opmerking
Inmiddels denk ik gelukkig iets positiever
over mijn toen ”suffe” baan. Eindelijk een turningpoint in die inmense verdrietige tijd die ik heb
doorgebracht.
Maar de turningpoint is inmiddels
weer teruggeslagen naar de andere kant van de weegschaal toen bleek dat ook op
deze afdeling veel reorganisaties volgden en ik zelf inmiddels voorgoed
afscheid heb genomen.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer.
dinsdag 15 juli 2014
Mijn Turkse dame gedijt goed
Toen ik voor het eerst Amber hoorde
blaffen, kwam er een vrij hoog blafje
uit haar damesbekkie, een zeg maar echt juffersblafje……..
Naar haar postuur gemeten verbaasde
dit me nogal. Want Amber was toch geen schoothondjesformaat, nee, meer een
bordercollie formaat met ragfijne pootjes met een fijn koppie erop en een slank
lijfje.
Maar Inmiddels heeft ze een dik
buikje bij mij gekregen omdat ik haar een beetje te veel heb vetgemest ben ik
bang. Haar ribben zijn namelijk niet meer te voelen dus heb ik haar op de helft
van het voer eventjes gezet. Ze zat zo strak in haar velletje en ze liep als
een wachelende eend op die ragfijne pootjes van haar met haar dunne nekkie en
koppie erop. Geen gezicht dus, een beetje buiten proporties.
Ze woog maar 10 kg toen ik haar meenam
vanuit het asiel waar ze dus rechtstreeks vanuit Turkije terecht kwam. Er was
geen grammetje vet te veel. Er mocht
dus best wat kilootjes bij.
Dat die kilo’s er zo snel aan zouden
komen, bijna een kilo per week ongeveer, dat ging mij wat te snel! Want bij
toeval werd Amber gewogen bij de dierenarts en de weegschaal woog 14 kg aan. Ik
schrok ervan. Wel zag ik Ambers buikje uitdijen maar dat dit zo snel kon gaan.
Ik kon het alleen zien als ze liep,
door haar wachelende manier van lopen maar van de zijkant oogde ze nog erg
gestroomlijnd maar als je tegen haar ruggetje aan keek als ze zat dan was ze
aardig compact van structuur en niet zo gestroomlijnd meer.
Ze is al twee keer in mijn badkuip beland en dan zie je echt wel een buikje, het is niet te ontkennen.
Amber houdt van rollebollen en natuurlijk rolt ze ook wel eens door een dode
mol met maden of duikt ze tot haar middel in een modderpoel met kikkers.
Dan ben ik maar wat blij met mijn
badkuip, waar ik eerst een handdoek inleg tegen het uitglijden maar Amber kan
het niet bekoren. Ze kijkt zielig en begint van ellende te trillen.
Ik kan dan alleen maar tegen mijn
Turkse dame zeggen dat het allemaal wel goed komt en dat het zo voorbij is. Dan
probeer ik me tenminste niet schuldig te voelen door dit hele badritueel waar
ze de pest aan heeft en hoop ik dat Amber er niet meer trauma’s op haar
gevoelige hondenzieltje aan over houdt. Omdat ze juist zo gevoelig en timide is
moet ik me echt herpakken en nuchter en zakelijk hiermee om gaan, zonder
schuldgevoel. Het niet spannender maken voor haar zegt mijn trainster.
Met een hoeslaken droog ik haar af en daarna krijgt ze dan een lekker bot van pens.
De trainster van de hondenschool vond 12 kg lichaamsgewicht wel bij haar passen, dit hou ik nu aan.
Dus deze week heb ik haar op rantsoen gezet. Smorgens krijgt ze alleen wat brokken waar ze niet zoveel zin in heeft. Madam eet liever vers vlees maar s’-avonds geef ik haar dan vers vlees met de brokken erdoor en dan eet ze alles wel op.
Het gaat goed met mijn Turkse dame
want haar vachtje begint eindelijk weer te glimmen. Ze had zo’n doffe droge vacht dat
mijn handen er zelfs kapot van gingen door het aaien.
Mijn eigen droge huid smeerde ik
wel eens in met kokosolie en bedacht toen dat dit ook voor Ambers huid en
vachtje wel goed kon zijn. In het begin smeerde ik haar dan lekker in met de olie en glansde haar
vachtje prachtig en liep ik als een trotse pauw naast haar.
Maar het smeren was maar van korte duur. Ik bleef smeren en het werd alleen maar erg
vet wat niet zo mooi was. Net alsof ze in een bak met frituur gezeten had. Dus
ben ik daar maar mee opgehouden.
Maar ze luste de kokosolie wel en
toen ben ik haar dit gaan geven bij elke borstelbeurt een heel klein likje.
Wie weet glimt ze alsnog hiervan!
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
dinsdag 24 juni 2014
Hondenmassage
Amber houdt ervan om gemasseerd te worden, het liefst de hele dag.
Dat dit ons vaste ritueel is geworden, na elke wandeling is spontaan ontstaan.
Spontaan omdat na elke regenachtige wandeling ik Ambers poten wilde drogen maar dat liet ze niet graag toe. Ook aan haar staart mocht ik niet komen. haar poten en haar staart waren heilig.
Alleen haar schattige koppie mocht ik zoveel mogelijk aaien wat haar betreft.
Dus om haar te laten wennen dat er toch ooit een kam of borstelbeurt moest komen of dus met niet te modderige poten de woonkamer in moest ik wat verzinnen.
Mijn hobbykamer was een zeer geschikte hondenkamer daarvoor. Mijn toiletmat verhuisde naar de hobbykamer als viezepotenmatje voor Amber en voor allerlei doeleinden bleek later.
Dus zogezegd zo gedaan, na elke wandeling zei ik tegen Amber voordat ze de woonkamer intippelde:
"eerst pootjes"!! Dan gebruikte ik een zacht borsteltje om eventjes over haar pootjes te aaien en om haar hier aan te laten wennen. Later gebruikte ik een doek. Ze liet dan erg mistroostig met een groot vraagteken dit gebeuren toe.
Ze vindt het nog steeds niet leuk maar ze laat het tenminste nu toe.
Natuurlijk beloonde ik haar met veel enthousiasme en een koekje maar later meer met een knuffel of een dikke aai, na de borstelbeurt.
Om het nog wat leuker voor haar te maken beloonde ik haar op een gegeven moment met een uitgebreidere knuffelbeurt wat uitmondde in een spontane massage. De grepen die ik tijdens mijn opleiding geleerd had voor massage gebruikte ik gewoon voor de hond en dan met meer variatie: gewoon op gevoel.
En Amber ......... vond het prima! Ik zag haar oogjes lodderig worden en haar koppie naar beneden gaan hangen van ontspanning!
Op een gegeven moment liep ze zelf al naar haar "hondenkamer" en ging op het bewuste matje zitten.
Dan kwispelde ze al en dus was ik "gedoemd" tot vandaag deze massages te geven.
Het is elke keer mooi om te zien dat Amber er zich aan over geeft en er dan zelfs gewoon bij gaat liggen om zich er heerlijk aan over te geven! Terwijl ze eerst alles zitend onderging.
Vandaag ging ze voor het eerst op haar "viezepotenmatje" voor de massage aan er al klaar voor liggen, van zo de massage kan beginnen, schitterend toch!
Toch krijg ik wel eens de indruk dat ze zich verveeld in huis, ze heeft haar botjes om op te kauwen, maar ze hecht niet aan spelen of dat ik iets verstop of iets dergelijks of aan een ander vermaak.
Net als nu loopt ze wat heen en weer en kijkt ze een beetje triestig, ze is onrustig. Wat zou dat betekenen?
Ik had wel eens gelezen dat ook honden zich kunnen vervelen en dan worden ze baldadig of onrustig.
Het kan ook zijn dat een hond meer fysieke uitdaging nodig heeft of meer mentale uitdaging. dan is ze binnen rustiger. Maar ja ik loop al totaal minstens 3 uur per dag met haar buiten dus dat zal het wel niet wezen. En mentale uitdaging; dan moet ze van spelletjes houden en dat doet ze nu juist niet.
Toen ik zag hoe lief en voorzichtig ze met dat kleine puppy in het park speelde, smolt mijn hart.
Dat zou net wat voor Amber zijn, was mijn gedachte, misschien ooit in de toekomst.
Dan kan ze haar moederliefde kwijt en heeft ze een speelkameraadje...........
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
.
Dat dit ons vaste ritueel is geworden, na elke wandeling is spontaan ontstaan.
Spontaan omdat na elke regenachtige wandeling ik Ambers poten wilde drogen maar dat liet ze niet graag toe. Ook aan haar staart mocht ik niet komen. haar poten en haar staart waren heilig.
Alleen haar schattige koppie mocht ik zoveel mogelijk aaien wat haar betreft.
Dus om haar te laten wennen dat er toch ooit een kam of borstelbeurt moest komen of dus met niet te modderige poten de woonkamer in moest ik wat verzinnen.
Mijn hobbykamer was een zeer geschikte hondenkamer daarvoor. Mijn toiletmat verhuisde naar de hobbykamer als viezepotenmatje voor Amber en voor allerlei doeleinden bleek later.
Dus zogezegd zo gedaan, na elke wandeling zei ik tegen Amber voordat ze de woonkamer intippelde:
"eerst pootjes"!! Dan gebruikte ik een zacht borsteltje om eventjes over haar pootjes te aaien en om haar hier aan te laten wennen. Later gebruikte ik een doek. Ze liet dan erg mistroostig met een groot vraagteken dit gebeuren toe.
Ze vindt het nog steeds niet leuk maar ze laat het tenminste nu toe.
Natuurlijk beloonde ik haar met veel enthousiasme en een koekje maar later meer met een knuffel of een dikke aai, na de borstelbeurt.
Om het nog wat leuker voor haar te maken beloonde ik haar op een gegeven moment met een uitgebreidere knuffelbeurt wat uitmondde in een spontane massage. De grepen die ik tijdens mijn opleiding geleerd had voor massage gebruikte ik gewoon voor de hond en dan met meer variatie: gewoon op gevoel.
En Amber ......... vond het prima! Ik zag haar oogjes lodderig worden en haar koppie naar beneden gaan hangen van ontspanning!
Op een gegeven moment liep ze zelf al naar haar "hondenkamer" en ging op het bewuste matje zitten.
Dan kwispelde ze al en dus was ik "gedoemd" tot vandaag deze massages te geven.
Het is elke keer mooi om te zien dat Amber er zich aan over geeft en er dan zelfs gewoon bij gaat liggen om zich er heerlijk aan over te geven! Terwijl ze eerst alles zitend onderging.
Vandaag ging ze voor het eerst op haar "viezepotenmatje" voor de massage aan er al klaar voor liggen, van zo de massage kan beginnen, schitterend toch!
Toch krijg ik wel eens de indruk dat ze zich verveeld in huis, ze heeft haar botjes om op te kauwen, maar ze hecht niet aan spelen of dat ik iets verstop of iets dergelijks of aan een ander vermaak.
Net als nu loopt ze wat heen en weer en kijkt ze een beetje triestig, ze is onrustig. Wat zou dat betekenen?
Ik had wel eens gelezen dat ook honden zich kunnen vervelen en dan worden ze baldadig of onrustig.
Het kan ook zijn dat een hond meer fysieke uitdaging nodig heeft of meer mentale uitdaging. dan is ze binnen rustiger. Maar ja ik loop al totaal minstens 3 uur per dag met haar buiten dus dat zal het wel niet wezen. En mentale uitdaging; dan moet ze van spelletjes houden en dat doet ze nu juist niet.
Toen ik zag hoe lief en voorzichtig ze met dat kleine puppy in het park speelde, smolt mijn hart.
Dat zou net wat voor Amber zijn, was mijn gedachte, misschien ooit in de toekomst.
Dan kan ze haar moederliefde kwijt en heeft ze een speelkameraadje...........
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
.
"Mijn tijd"
Ik heb me nog nooit zo heerlijk gevoeld nu ik mijzelf 2 maand extra de tijd heb gegeven om gewoon "niks te hoeven".
"Vroeger" in mijn werkbare tijd ging ik gewoon door want er moest immers brood op de plank komen en "nait soezen" en "doorgaan", "nooit opgeven", dat waren typische uit de klei gewortelde uitspraken waar ik mee opgevoed was. Ik gaf ook nooit op. Ik ging door tot ik er letterlijk bijna onderdoor ging.
Nu krijg ik echt de tijd en ruimte die ik nodig heb bij dit integratiebureau. Wel was het even stil aan de andere kant van de lijn toen ik vertelde dat ik later met de opleiding wilde beginnen.
Maar ze gaf aan dat ik hier alleen voor kon zorgen, om aan te geven wat ik nodig had!
Dat voor mij dit heel onwennig is, dat wat ik nodig heb, ook "zo maar" kan krijgen bij dit bureau, als ik dit maar aangeef, is nieuw voor mij. In een zakelijke wereld kost tijd immers geld en is dit eigenlijk een groot cadeau.
Ik wilde namelijk meer tijd besteden aan mijn hondje Amber voordat ik weer in de tredmolen zou stappen om met alles weer te beginnen wat met werk te maken heeft.
Ze begint nu eindelijk aan mij te hechten en ik zie haar meer ontspannen. Gisteren lag ze voor het eerst er heel ontspannen bij op haar matje. Zo kan ik samen met haar ook ontspannen want een roedelleider worden dat gaat zo maar niet hoor! Dat kost een boel energie en ik ben er een hele dag zoet mee en tevreden , dat wel! Want daar gaat het natuurlijk om.
Ik kan dus nu merken dat ze zich meer op mij richt dan in het begin. Tijdens het wandelen kijkt ze voortdurend naar mij daar waar ze anders meer op andere honden gericht was. Dit heeft een reden.
Doordat ze vorige week maandag haar pootje verstuikt had moesten we noodgedwongen onze wandelingen aanpassen. Eerst kon ik amper 20 meter met haar lopen en daarna werd het alleen het parkje rond.
Op drie poten hinkte ze dan verder. Echt een straf voor mijn lieve Amber en ook voor het baasje!
Want we hadden al aardig ons ritme te pakken en behoorlijk de kuierlatten er onder de laatste tijd.
Amber verstapte zich waarschijnlijk in een klein losloopveldje wat ik niet gezien heb maar ze kwam naar me toe hinkend op drie poten. Ik kon echter niks aan het pootje zien.
Zo zielig ............als Amber uit stond te hijgen van het hinken dan tilde ik haar op en sjouwde haar zo'n twintig meter verder en daarna liep Amber zelf weer. Zo hebben we de terugtocht naar huis afgewisseld samen.
Toen het na drie uur nog niet beter was ben ik met haar naar de dierenarts geweest.
Hun website leek zo aardig maar de dierenarts zelf deed geen enkele poging om contact met Amber te maken. En ze was zo angstig! Ze moest in een kleine ruimte en daar is ze panisch voor, om wat voor reden dan ook. Toen heeft de dierenartsassistente haar opgetild. Daarna pakte ze Amber stevig bij de kop terwijl de dierenarts haar pootje bevoelde. Geen enkel troostend woord of contact werd er gemaakt met Amber.
Ik zag alleen maar haar angstige ogen heel groot worden. Enige interesse werd er niet getoond . En haar Turkse komaf kwam niet ter sprake. Zelfs haar algehele conditie kwam niet aan de orde.
Terwijl Amber daar toch voor de eerste keer kwam. Ze was gewoon een nummer. De eerste kennismaking had wat belangstellender kunnen verlopen, vond ik.
Maar ach, dat terzijde.
Nu ze behept was met maar drie poten had ze meer moeite met het gladde pakket bij mij thuis.
Als ze nu maar wat kalmer liep dan zou er niks aan de hand zijn geweest maar ze was opeens panisch en stond stokstijf midden in de kamer stil. En moest ik haar aan de riem nemen en heel voorzichtig meenemen.
Ook als we naar de lift liepen was ze opeens bevangen van angst en vond ze de tegels in de hal maar eng en ook de lift. Ze was een beetje in een dipje beland. Ik moest haar stapje voor stapje al aanmoedigend meenemen naar de lift. Dit was een nieuwe stap voor Amber want ze moest nu op mij vertrouwen.
Angstig bleef ze telkens staan en keek ze met die angstige ogen naar mij. Ik moedigde haar dan aan om weer een stap naar de lift te zetten en zo gingen we stapje voor stapje verder.
Zo heeft Amber geleerd om zich meer op mij te richten en dat zie ik nu terug tijdens het wandelen. En dat is zo mooi.
En andersom heb ik ook nog best wat te leren, door ook Amber te vertrouwen in haar hondentaal.
Als ze speelt met een erg kleine pup, dan denk ik als de pup maar niet onder de voet wordt gelopen door Amber. Maar Amber deed altijd al heel voorzichtig met haar toen zij elkaar voor het eerst hadden ontmoet.
Maar nu was het dus meer spelen en Amber stak haar lange slanke voorpootjes naar de pup uit om te spelen! Ik riep zachtjes Ambers naam en wat doet ze? Ze staakt het spelen en komt met een heel lief koppie voor mij op haar kont zitten.
Zo aandoenlijk, dat ik al weer spijt heb dat ik haar geroepen heb. Ik had haar gewoon haar gang moeten laten gaan. Ik kon haar toen alleen nog maar prijzen en knuffelen want ze was zo lief.
Ja, het baasje doet het dus ook wel eens fout maar het mooie is dat ik en Amber elke dag weer opnieuw kunnen beginnen! Honden leven in het hier en nu en ik kan altijd mijzelf weer verbeteren zonder dat de hond het mij kwalijk neemt. Zo, leer ik elke dag bij.
Ook als Amber eens uitvalt en gromt en ik daarvan schrik dan is het Amber haar bedoeling om duidelijk te maken dat de ander niet te dicht bij moet komen en dat doet ze erg duidelijk en ferm. De andere hond luistert dan wel! Maar ik het baasje schrik daar nog wel eens van dat deze lieve Amber in een "felle weerwolf" kan veranderen. Aan mij te leren om rustig te blijven en vertrouwen in Amber te houden, dat dit geen agressie is maar gewoon grenzen aangeven is in hondentaal.
Toch om mij zelf wat meer zelfvertrouwen hierin te geven en hoe te handelen of juist het laten gebeuren, komt mijn trainster van de roedelgroep honden bij mij langs in het park om mij meer inzicht in Ambers gedrag te geven.
Ze is een erg relaxed type en vertaald op een leuke manier hondentaal naar mensentaal.
Nu ik voor mezelf deze extra 2 maanden heb ingepland, weet ik zeker dat ik er alles aan gedaan heb om Amber een veilig thuis te bieden en om samen een sterk team te vormen die een stootje kan verdragen.
Want als de opleiding eenmaal weer begint dan volgen er meer afwezige uren voor Amber en wil ik zeker weten dat er een stevige basis is en ik vol vertrouwen Amber achter kan laten om weer aan een nieuw hoofdstuk in mijn leven te beginnen.
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
woensdag 11 juni 2014
Steeds meer Zen en nog meer Zen
Vanavond nog even aan de wandel geweest met Amber natuurlijk! Om half negen weggegaan en om ongeveer tien uur weer terug.
Dus even aan de wandel is een ruim begrip geworden tegenwoordig. Want met Amber weet je het nooit en dat is nou juist zo leuk vindt ik.
Ik ben niet meer gekluisterd aan de TV maar gekluisterd aan Amber met als gevolg dat ik steeds meer ontstress en meer Zen wordt.
Naar het meer gewandeld en onderweg gaat ze weer zoals gebruikelijk rollebollen in het gras. Maakt niet uit waar als het maar een lekker stukje gras is dan is Amber te vreden.
Elke dag is dit een vrolijk ritueel waar ik graag naar kijk. Het is dan ook op elke wandeling dat Amber dit vrolijke ritueel herhaalt, het zegt: ik ben te vreden, in hondentaal.
Ik zei eens tegen een vriendin dat ik elke dag weer een glimlach op mijn gezicht heb.
En dit breid zich al verder uit naar meer. Ik hoef nu niet bang meer te worden dat ik een "zuur pruim" wordt!
Toen we bij het meer aangekomen waren, ging Amber weer op haar kont naar het water kijken.
Het was een prachtig gezicht, de maan, doorzichtig en rond in de blauwe lucht waarin vele wolkenstrepen door vliegtuigen waren achter gelaten.
Een roedel witte ganzen, zwemmend in het water onder de maan en de stilte dalend op ons neer. Een heerlijk moment. Ik aanschouwde het zittend naast Amber en krioelde haar in haar vacht.
Ze keek mij aandachtig aan. Wat zal er in haar koppie rondspoken?
Toch was het al laat en ik wilde terug naar huis lopen maar Amber had er duidelijk geen zin in.
Ze keek vragend naar mij alsof ze alle tijd had van de wereld en ze niet te verplaatsen was.
Toen dacht ik: wie heeft er nou haast? Ik heb toch alle tijd van de wereld waarom sta ik nou op tijd? Wat is dat toch steeds met tijd en geen tijd hebben in deze stresswereld.
Neem het voorbeeld van Amber aan. Ik keek naar haar en ze rollebolde nog maar eens lekker door het gras!
Ik bleef bij haar en genoot voor een tweede keer van de maan en het hele schouwspel, met een glimlach op mijn gezicht. Zo ontspannend.
Toen werd het helaas toch echt eens tijd om naar huis te gaan.
Er kwam een vrouw inmiddels aanlopen met haar twee kleine hondjes (mini maltezers) en we maakten een praatje. Het ene hondje was negen jaar en bijna blind al van jongs af aan. En het andere hondje was nog maar anderhalf. Het vorige hondje was overleden aan kanker en een echt maatje geweest voor het blinde hondje. Ze vormden een hecht team. Het blinde hondje was een half jaar in rouw geweest en haar vacht veranderde toen helemaal van kleur.
Nu heeft ze een ander maatje maar deze is zich niet zo bewust dat het andere hondje blind is.
Ook het baasje moest opnieuw van dit nieuwe hondje gaan leren houden. Vooral omdat ze al anderhalf was toen ze haar kreeg.
Nou ik ben al van Amber gaan houden omdat ze mij steeds weer een mooie dag geeft.
Als je het maar kunt zien!
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
Dus even aan de wandel is een ruim begrip geworden tegenwoordig. Want met Amber weet je het nooit en dat is nou juist zo leuk vindt ik.
Ik ben niet meer gekluisterd aan de TV maar gekluisterd aan Amber met als gevolg dat ik steeds meer ontstress en meer Zen wordt.
Naar het meer gewandeld en onderweg gaat ze weer zoals gebruikelijk rollebollen in het gras. Maakt niet uit waar als het maar een lekker stukje gras is dan is Amber te vreden.
Elke dag is dit een vrolijk ritueel waar ik graag naar kijk. Het is dan ook op elke wandeling dat Amber dit vrolijke ritueel herhaalt, het zegt: ik ben te vreden, in hondentaal.
Ik zei eens tegen een vriendin dat ik elke dag weer een glimlach op mijn gezicht heb.
En dit breid zich al verder uit naar meer. Ik hoef nu niet bang meer te worden dat ik een "zuur pruim" wordt!
Toen we bij het meer aangekomen waren, ging Amber weer op haar kont naar het water kijken.
Het was een prachtig gezicht, de maan, doorzichtig en rond in de blauwe lucht waarin vele wolkenstrepen door vliegtuigen waren achter gelaten.
Een roedel witte ganzen, zwemmend in het water onder de maan en de stilte dalend op ons neer. Een heerlijk moment. Ik aanschouwde het zittend naast Amber en krioelde haar in haar vacht.
Ze keek mij aandachtig aan. Wat zal er in haar koppie rondspoken?
Toch was het al laat en ik wilde terug naar huis lopen maar Amber had er duidelijk geen zin in.
Ze keek vragend naar mij alsof ze alle tijd had van de wereld en ze niet te verplaatsen was.
Toen dacht ik: wie heeft er nou haast? Ik heb toch alle tijd van de wereld waarom sta ik nou op tijd? Wat is dat toch steeds met tijd en geen tijd hebben in deze stresswereld.
Neem het voorbeeld van Amber aan. Ik keek naar haar en ze rollebolde nog maar eens lekker door het gras!
Ik bleef bij haar en genoot voor een tweede keer van de maan en het hele schouwspel, met een glimlach op mijn gezicht. Zo ontspannend.
Toen werd het helaas toch echt eens tijd om naar huis te gaan.
Er kwam een vrouw inmiddels aanlopen met haar twee kleine hondjes (mini maltezers) en we maakten een praatje. Het ene hondje was negen jaar en bijna blind al van jongs af aan. En het andere hondje was nog maar anderhalf. Het vorige hondje was overleden aan kanker en een echt maatje geweest voor het blinde hondje. Ze vormden een hecht team. Het blinde hondje was een half jaar in rouw geweest en haar vacht veranderde toen helemaal van kleur.
Nu heeft ze een ander maatje maar deze is zich niet zo bewust dat het andere hondje blind is.
Ook het baasje moest opnieuw van dit nieuwe hondje gaan leren houden. Vooral omdat ze al anderhalf was toen ze haar kreeg.
Nou ik ben al van Amber gaan houden omdat ze mij steeds weer een mooie dag geeft.
Als je het maar kunt zien!
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
Maatjes
Het gedichtje dat ik schreef over "mijn blije beste vriend" slaat ook enigszins op Amber.
Hoe had ik toen kunnen weten dat ik ooit ook eens een hondenmaatje zou krijgen voor het leven?
Ze heeft een heel eigen karaktertje dat ik nu begin te ontdekken.
En dat is gewoon heel leuk.
Kuilen zijn haar passie als er verder geen vliegend voorwerp als een eend of een duif de revue passeert. De kuil in het park is haar favoriete kuil. Het is zo langzamerhand haar hol geworden want ze verdwijnt er nu helemaal in en dan moet ik door de knieën om haar te vreden hijgende bekkie te zien, diep in de grond.
Het heeft wel wat, zo'n schuilplaats, lekker koel met dit weer bovendien en de koele aarde dicht tegen je aan.
Ik weet precies wanneer Amber wel of geen zin in een wandeling heeft.
Geen zin, is op haar kont zitten en diep treurig kijken van moeten we weer? Of ze wil liever de andere kant op naar het meer daar is namelijk meer te beleven en een veel groter losloopgebied.
Dan is het treuzelen en snuffelen bij elk grassprietje om "hondsdol" van te worden maar dan bedenk ik me dat dit een ontstressmoment is en zeer leerzaam is voor mij. Dus dank je Amber, wel een beetje laat bedankje maar het staat op schrift.
En er zin in hebben, dan kwispelt haar staart heen en weer en gaat ze koppie fier met mij mee en loopt ze wat in bosjes en snuffelt ze wat hier en daar en volgt mij braaf of loopt voorop.
Het park is dan weer haar beste vriend.
Toen ik gisteren in het grote losloopgebied bij het meer wandelde moest ze een stukje aan de riem na het loslopen. Normaal is dit geen probleem als ik roep dan komt ze wel. Maar gisteren ging ze er eens voor liggen en weigerde ze te komen. Nu wilde ik niet steeds blijven roepen dus ging ik er ook eens "voor zitten". Amber bleek geïnteresseerd te zijn in een andere hond of honden, die op zo'n 50 meter van haar verwijderd waren. Ze bleef het schouwspel op een afstand bekijken. Alles vindt ze eigenlijk wel interessant onderweg als ik met haar wandel en als iets haar extra aandacht vraagt, gaat ze zitten (of liggen) en bekijkt ze al zittend het onderwerp wat haar interesseert.
Een reiger of een héél lekker geurtje die ze van ver opsnuift en waar ze niet bij kan komen. Dan gaat ze met de neus in de lucht ruiken en kijkt ze aandachtig waar het vandaan zou kunnen komen en gaat ze op haar kont zitten, zo van komt die geur nou nog dichterbij of niet dan........ ik heb de tijd wel....
Of "Ik zie, ik zie wat jij iet ziet en het is..........." juist ja, ik zie het niet maar Amber wel en ze gaat er eens lekker voor zitten en haar koppie en oortjes fier omhoog.
Maar een plastic zak daar loopt ze liever met een boogje omheen. Ook een afgewaaid boomblad is reuze interessant en bekijkt ze voorzichtig.
En in juni paddestoelen, dat is toch wel bijzonder maar ik en Amber hebben ze gezien. Ze moet er niks van hebben. Ook slakken laat ze ongemoeid.
Amber is een meisje die het meest tot haar recht komt als je haar een beetje vrijheid geeft.
Dan zie je haar opbloeien en wat is mooier dan dat!
Ik heb te leren dat ik haar de tijd geef om haar alles te laten ontdekken.
Dat vergeet ik wel eens omdat ze zich zo goed aanpast! Maar ze is in een heel ander land terecht gekomen en veel is natuurlijk nieuw voor haar. Daar waar ik weleens te snel wil doorlopen daar wil Amber er eens voor lekker zitten of liggen! En zo leer ik om het wat kalmer aan te doen.
Zelfs de berm met lange golvende grassprieten vindt ze heerlijk om door te struinen. Ze duikt met haar kop en snuit in de berm en ruikt intens de geuren op. Zo duikt ze een tijdje onder in de berm en komt even later weer boven water. Als je haar dit laat doen dan zie je een meisje dat geniet!
Ze vindt mij oké als roedelleider omdat ze me likjes geeft om "mijn bekkie", wat wil je nog meer!
Dus als ik haar de tijd geeft dan komt het wel goed met dit meisje en mijn maatje.
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
Hoe had ik toen kunnen weten dat ik ooit ook eens een hondenmaatje zou krijgen voor het leven?
Ze heeft een heel eigen karaktertje dat ik nu begin te ontdekken.
En dat is gewoon heel leuk.
Kuilen zijn haar passie als er verder geen vliegend voorwerp als een eend of een duif de revue passeert. De kuil in het park is haar favoriete kuil. Het is zo langzamerhand haar hol geworden want ze verdwijnt er nu helemaal in en dan moet ik door de knieën om haar te vreden hijgende bekkie te zien, diep in de grond.
Het heeft wel wat, zo'n schuilplaats, lekker koel met dit weer bovendien en de koele aarde dicht tegen je aan.
Ik weet precies wanneer Amber wel of geen zin in een wandeling heeft.
Geen zin, is op haar kont zitten en diep treurig kijken van moeten we weer? Of ze wil liever de andere kant op naar het meer daar is namelijk meer te beleven en een veel groter losloopgebied.
Dan is het treuzelen en snuffelen bij elk grassprietje om "hondsdol" van te worden maar dan bedenk ik me dat dit een ontstressmoment is en zeer leerzaam is voor mij. Dus dank je Amber, wel een beetje laat bedankje maar het staat op schrift.
En er zin in hebben, dan kwispelt haar staart heen en weer en gaat ze koppie fier met mij mee en loopt ze wat in bosjes en snuffelt ze wat hier en daar en volgt mij braaf of loopt voorop.
Het park is dan weer haar beste vriend.
Toen ik gisteren in het grote losloopgebied bij het meer wandelde moest ze een stukje aan de riem na het loslopen. Normaal is dit geen probleem als ik roep dan komt ze wel. Maar gisteren ging ze er eens voor liggen en weigerde ze te komen. Nu wilde ik niet steeds blijven roepen dus ging ik er ook eens "voor zitten". Amber bleek geïnteresseerd te zijn in een andere hond of honden, die op zo'n 50 meter van haar verwijderd waren. Ze bleef het schouwspel op een afstand bekijken. Alles vindt ze eigenlijk wel interessant onderweg als ik met haar wandel en als iets haar extra aandacht vraagt, gaat ze zitten (of liggen) en bekijkt ze al zittend het onderwerp wat haar interesseert.
Een reiger of een héél lekker geurtje die ze van ver opsnuift en waar ze niet bij kan komen. Dan gaat ze met de neus in de lucht ruiken en kijkt ze aandachtig waar het vandaan zou kunnen komen en gaat ze op haar kont zitten, zo van komt die geur nou nog dichterbij of niet dan........ ik heb de tijd wel....
Of "Ik zie, ik zie wat jij iet ziet en het is..........." juist ja, ik zie het niet maar Amber wel en ze gaat er eens lekker voor zitten en haar koppie en oortjes fier omhoog.
Maar een plastic zak daar loopt ze liever met een boogje omheen. Ook een afgewaaid boomblad is reuze interessant en bekijkt ze voorzichtig.
En in juni paddestoelen, dat is toch wel bijzonder maar ik en Amber hebben ze gezien. Ze moet er niks van hebben. Ook slakken laat ze ongemoeid.
Amber is een meisje die het meest tot haar recht komt als je haar een beetje vrijheid geeft.
Dan zie je haar opbloeien en wat is mooier dan dat!
Ik heb te leren dat ik haar de tijd geef om haar alles te laten ontdekken.
Dat vergeet ik wel eens omdat ze zich zo goed aanpast! Maar ze is in een heel ander land terecht gekomen en veel is natuurlijk nieuw voor haar. Daar waar ik weleens te snel wil doorlopen daar wil Amber er eens voor lekker zitten of liggen! En zo leer ik om het wat kalmer aan te doen.
Zelfs de berm met lange golvende grassprieten vindt ze heerlijk om door te struinen. Ze duikt met haar kop en snuit in de berm en ruikt intens de geuren op. Zo duikt ze een tijdje onder in de berm en komt even later weer boven water. Als je haar dit laat doen dan zie je een meisje dat geniet!
Ze vindt mij oké als roedelleider omdat ze me likjes geeft om "mijn bekkie", wat wil je nog meer!
Dus als ik haar de tijd geeft dan komt het wel goed met dit meisje en mijn maatje.
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
Partnerkeuze
Ja, het is leuk om te weten op welke type honden Amber valt.
Als haar een hond bevalt dan neemt ze haar favoriete houding weer eens aan.
Zo, ook een hond die doodgemoedereerd wat rondkuierde zonder baasje in de buurt van het Hamshire hotel. Hij snuffelde wat aan Amber die zijn pad kruiste op een hele rustige manier van: even snuffelen wat voor geurtje jij hebt, nu je hier toch staat. Daarna liep ie doodgemoedereerd weg en volgde weer zijn eigen weg, kuierend.
Ik wilde toen alweer doorlopen maar Amber ging er toen toch maar eens bij liggen om het onderwerp van haar keuze eens nader te bezien. Je ziet haar koppie kijken en haar oortjes wat rechtop gaan staan: "Mmm ....... wel interessant.................Mmm ..........!!!
Ambers "partnerkeuze" is mij nu bij deze dus bekend.
Ze moeten voldoen aan het volgende profiel:
"Een stoere straatboy, of cowboy die lekker kuierend en onverstoorbaar z'n wereld verkend", ik Amber, een slanke brunette wil graag met je mee, gaan we samen lekker kuieren!
Kijk en laat ik nou ook op zulke types vallen, ha ha!
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
Als haar een hond bevalt dan neemt ze haar favoriete houding weer eens aan.
Zo, ook een hond die doodgemoedereerd wat rondkuierde zonder baasje in de buurt van het Hamshire hotel. Hij snuffelde wat aan Amber die zijn pad kruiste op een hele rustige manier van: even snuffelen wat voor geurtje jij hebt, nu je hier toch staat. Daarna liep ie doodgemoedereerd weg en volgde weer zijn eigen weg, kuierend.
Ik wilde toen alweer doorlopen maar Amber ging er toen toch maar eens bij liggen om het onderwerp van haar keuze eens nader te bezien. Je ziet haar koppie kijken en haar oortjes wat rechtop gaan staan: "Mmm ....... wel interessant.................Mmm ..........!!!
Ambers "partnerkeuze" is mij nu bij deze dus bekend.
Ze moeten voldoen aan het volgende profiel:
"Een stoere straatboy, of cowboy die lekker kuierend en onverstoorbaar z'n wereld verkend", ik Amber, een slanke brunette wil graag met je mee, gaan we samen lekker kuieren!
Kijk en laat ik nou ook op zulke types vallen, ha ha!
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
Abonneren op:
Posts (Atom)