woensdag 11 juni 2014

Maatjes

Het gedichtje dat ik schreef over "mijn blije beste vriend" slaat ook enigszins op Amber.
Hoe had ik toen kunnen weten dat ik ooit ook eens een hondenmaatje zou krijgen voor het leven?
Ze heeft een heel eigen karaktertje dat ik nu begin te ontdekken. 
En dat is gewoon heel leuk.

Kuilen zijn haar passie als er verder geen vliegend voorwerp als een eend of een duif de revue passeert. De kuil in het park is haar favoriete kuil. Het is zo langzamerhand haar hol geworden want ze verdwijnt er nu helemaal in en dan moet ik door de knieën om haar te vreden hijgende bekkie te zien, diep in de grond.

Het heeft wel wat, zo'n schuilplaats, lekker koel met dit weer bovendien en de koele aarde dicht tegen je aan.

Ik weet precies wanneer Amber wel of geen zin in een wandeling heeft. 

Geen zin, is op haar kont zitten en diep treurig kijken van moeten we weer? Of ze wil liever de andere kant op naar het meer daar is namelijk meer te beleven en een veel groter losloopgebied. 
Dan is het treuzelen en snuffelen bij elk grassprietje om "hondsdol" van te worden maar dan bedenk ik me dat dit een ontstressmoment is en zeer leerzaam is voor mij. Dus dank je Amber, wel een beetje laat bedankje maar het staat op schrift.

En er zin in hebben, dan kwispelt haar staart heen en weer en gaat ze koppie fier met mij mee en loopt ze wat in bosjes en snuffelt ze wat hier en daar en volgt mij braaf of loopt voorop. 

Het park is dan weer haar beste vriend. 

Toen ik gisteren in het grote losloopgebied bij het meer wandelde moest ze een stukje aan de riem na het loslopen. Normaal is dit geen probleem als ik roep dan komt ze wel. Maar gisteren ging ze er eens voor liggen en weigerde ze te komen. Nu wilde ik niet steeds blijven roepen dus ging ik er ook eens "voor zitten". Amber bleek geïnteresseerd te zijn in een andere hond of honden, die op zo'n 50 meter van haar verwijderd waren. Ze bleef het schouwspel op een afstand bekijken. Alles vindt ze eigenlijk wel interessant onderweg als ik met haar wandel en als iets haar extra aandacht vraagt, gaat ze zitten (of liggen) en bekijkt ze al zittend het onderwerp wat haar interesseert. 

Een reiger of een héél lekker geurtje die ze van ver opsnuift en waar ze niet bij kan komen. Dan gaat ze met de neus in de lucht ruiken en kijkt ze aandachtig waar het vandaan zou kunnen komen en gaat ze op haar kont zitten, zo van komt die geur nou nog dichterbij of niet dan........ ik heb de tijd wel.... 
Of "Ik zie, ik zie wat jij iet ziet en het is..........."  juist ja, ik zie het niet maar Amber wel en ze gaat er eens lekker voor zitten en haar koppie en oortjes fier omhoog.
Maar een plastic zak daar loopt ze liever met een boogje omheen. Ook een afgewaaid boomblad is reuze interessant en bekijkt ze voorzichtig.
En in juni paddestoelen, dat is toch wel bijzonder maar ik en Amber hebben ze gezien. Ze moet er niks van hebben. Ook slakken laat ze ongemoeid.

Amber is een meisje die het meest tot haar recht komt als je haar een beetje vrijheid geeft.

Dan zie je haar opbloeien en wat is mooier dan dat! 
Ik heb te leren dat ik haar de tijd geef om haar alles te laten ontdekken.
Dat vergeet ik wel eens omdat ze zich zo goed aanpast! Maar ze is in een heel ander land terecht gekomen en veel is natuurlijk nieuw voor haar. Daar waar ik weleens te snel wil doorlopen daar wil Amber er eens voor lekker zitten of liggen! En zo leer ik om het wat kalmer aan te doen. 
Zelfs de berm met lange golvende grassprieten vindt ze heerlijk om door te struinen. Ze duikt met haar kop en snuit in de berm en ruikt intens de geuren op. Zo duikt ze een tijdje onder in de berm en komt even later weer boven water. Als je haar dit laat doen dan zie je een meisje dat geniet!

Ze vindt mij oké als roedelleider omdat ze me likjes geeft om "mijn bekkie", wat wil je nog meer!


Dus als ik haar de tijd geeft dan komt het wel goed met dit meisje en mijn maatje.

Een hartelijke groet van Jorie,

tot de volgende keer!


Geen opmerkingen:

Een reactie posten