woensdag 4 juni 2014

Aan mijn hond mankeert niks!

Ambers eerste kennismaking met mijn buurvrouws herdershond was nou niet bepaald een goede en het had een leuke aanleiding kunnen zijn om "de koude oorlog" te doorbreken.
De herdershond van de buurvrouw, kwam waarschijnlijk wat te snel en te dicht bij Amber en dat vond ze niet zo leuk en toen gaf Amber haar een dikke grom met blote tanden.  Amber is een zachtaardig meisje die duidelijk haar grenzen aangeeft, niks mis mee! Het is vaak maar een waarschuwingssignaal wat honden afgeven, dat is hondentaal. Het lijkt vaak erger dan het is.
Ja, en vanaf die tijd is het een beetje hommeles, elke keer dat Amber de deur hoort open gaan en de buurvrouw de hond uitlaat of weer binnenkomt dan blaft ze en moet ik haar tot stilte manen.

Dit is in schril contrast als ik met Amber in de buurt wandel. Want waar Amber komt zijn de reacties van de hondenbaasjes vaak: "wat een leuk hondje".  De honden besnuffelen elkaar en soms komt er een praatje en soms alleen een groet. Maar Ambers zachtaardige karakter komt het meest naar voren als ze gewoon op haar kont voor iemand gaat zitten en ze heel lief omhoog kijkt. Dat vraagt om een aai! Het is altijd een koddig gezicht! Ondanks dat ze een allemansvriendje is, loopt ze gelukkig gewoon weer met mij mee. Want daar was ik in het begin een beetje bang om. Zo wilde ze eens bij een mevrouw in de auto stappen, ze had haar pootje al in de aanslag, zo vertelde de dame in kwestie tegen mij, toen Amber het park wilde verkennen.  Toen, vond ik dat niet zo leuk eigenlijk want dat betekende dat ze nog niet echt gehecht was aan mij. Maar het is een paar weken verder en daar ben ik nu  niet bang meer voor. Amber blijft bij mij in de buurt of komt met een omweg weer kwispelend terug bij mij als ik haar los laat.

Dat Amber zichzelf al wel heeft bewezen, is dat ze prima alleen kan zijn, ook een paar uur is geen probleem. Ze ligt keurig in de hal op mij te wachten en je hoort haar niet en daar ben ik wel blij om. Behalve dan dat ik haar moet corrigeren als ze de buurvrouw hoort maar dat gaat steeds beter, een waaksgrommetje is okee.

Toen ik vanmiddag Amber uit wilde laten was toevallig de hond van de buurvrouw ook in het halletje en Amber blafte weer, ik maande haar tot stilte maar het blaffen ging wel door. The dog whisper zei eens dat als een situatie negatief eindigt dat men zo'n situatie altijd positief weer moest eindigen. Dit zei ik ook tegen mijn buurvrouw waarop ze zich verdedigde met "mijn hond mankeert niks!"  En toen Amber van haar geen snoepje aannam,  ze houdt namelijk niet van snoepjes, was haar reactie:  "Wel een bang hondje", succes er mee en de deur werd weer dichtgedaan. Ach ja, laat maar waaien denk ik dan maar inwendig dacht ik was hier nu the dog whisper er maar die wist vast wel hoe van een negatieve situatie een positieve gemaakt kan worden maar dan moet de buurvrouw eerst wel mee willen werken omdat ze het nut er niet van inzag omdat haar hond niks mankeert!  Wat een poeha kunnen mensen soms hebben. Dan moet ze ook niet zeuren dat mijn hond blaft. 

Dat onze vriendschap erg bekoeld is, de buurvrouw en ik, schetst precies de situatie met mijn hondje Amber. En dat is, dan wel weer frappant.
Misschien dat Amber dit onbewust heeft opgevangen, dan vindt ik Amber wel een erg bijzondere hond!
Maar laten we het houden op toeval!

Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!










Geen opmerkingen:

Een reactie posten