woensdag 11 juni 2014

Steeds meer Zen en nog meer Zen

Vanavond nog even aan de wandel geweest met Amber natuurlijk! Om half negen weggegaan en om ongeveer tien uur weer terug.
Dus even aan de wandel is een ruim begrip geworden tegenwoordig. Want met Amber weet je het nooit en dat is nou juist zo leuk vindt ik.
Ik ben niet meer gekluisterd aan de TV maar gekluisterd aan Amber met als gevolg dat ik steeds meer ontstress en meer Zen wordt. 
Naar het meer gewandeld  en onderweg gaat ze weer zoals gebruikelijk rollebollen in het gras. Maakt niet uit waar als het maar een lekker stukje gras is dan is Amber te vreden.
Elke dag is dit een vrolijk ritueel waar ik graag naar kijk. Het is dan ook op elke wandeling dat Amber dit vrolijke ritueel herhaalt, het zegt: ik ben te vreden, in hondentaal.
Ik zei eens tegen een vriendin dat ik elke dag weer een glimlach op mijn gezicht heb.
En dit breid zich al verder uit naar meer. Ik hoef nu niet bang meer te worden dat ik een "zuur pruim" wordt!
Toen we bij het meer aangekomen waren, ging Amber weer op haar kont naar het water kijken.
Het was een prachtig gezicht, de maan, doorzichtig en rond in de blauwe lucht waarin vele wolkenstrepen door vliegtuigen waren achter gelaten.
Een roedel witte ganzen, zwemmend in het water onder de maan en de stilte dalend op ons neer. Een heerlijk moment. Ik aanschouwde het zittend naast Amber en krioelde haar in haar vacht.
Ze keek mij aandachtig aan. Wat zal er in haar koppie rondspoken?

Toch was het al laat en ik wilde terug naar huis lopen maar Amber had er duidelijk geen zin in.
Ze keek vragend naar mij alsof ze alle tijd had van de wereld en ze niet te verplaatsen was.
Toen dacht ik: wie heeft er nou haast? Ik heb toch alle tijd van de wereld waarom sta ik nou op tijd? Wat is dat toch steeds met tijd en geen tijd hebben in deze stresswereld. 
Neem het voorbeeld van Amber aan. Ik keek naar haar en ze rollebolde nog maar eens lekker door het gras!
Ik bleef bij haar en genoot voor een tweede keer van de maan en het hele schouwspel, met een glimlach op mijn gezicht. Zo ontspannend.
Toen werd het helaas toch echt eens tijd om naar huis te gaan.
Er kwam een vrouw inmiddels aanlopen met haar twee kleine hondjes (mini maltezers) en we maakten een praatje. Het ene hondje was negen jaar en bijna blind al van jongs af aan. En het andere hondje was nog maar anderhalf. Het vorige hondje was overleden aan kanker en een echt maatje geweest voor het blinde hondje. Ze vormden een hecht team. Het blinde hondje was een half jaar in rouw geweest en haar vacht veranderde toen helemaal van kleur.
Nu heeft ze een ander maatje maar deze is zich niet zo bewust dat het andere hondje blind is.
Ook het baasje moest opnieuw van dit nieuwe hondje gaan leren houden. Vooral omdat ze al anderhalf was toen ze haar kreeg. 
Nou ik ben al van Amber gaan houden omdat ze mij steeds weer een mooie dag geeft.
Als je het maar kunt zien!

Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!






Geen opmerkingen:

Een reactie posten