donderdag 5 juni 2014

Harmonie

Ik houd van harmonie en ben van nature altijd op zoek hier na. Op dit moment lees ik het boek "mijn thuis" van de bekende Amerikaanse fotomodel Waris Dirie.
Zij is een echt natuurmens en de planeet aarde gaat haar aan het hart, met name het Afrikaanse continent  en haar eigen Somalië, waar zei is geboren en later gevlucht.
"Ze strijd tegen de vrouwenbesnijdenis en verminking die hieruit ontstaat. Deze besnijdenis gaat tot op de dag van vandaag gewoon door. Waris Diries persoonlijke geloof,  is het geloof in harmonie en evenwicht. Ook in de natuur heerst er een vorm van harmonie en evenwicht waarvan zij zich altijd bewust van is geweest. Zij vindt dat die gerespecteerd zou moeten worden. Overvloed en honger bestaan naast elkaar op onze planeet, waar winst bijna altijd belangrijker is dan Moeder Natuur. Maar dit systeem zal niet lang meer functioneren, en nu al zie je overal scheuren ontstaan. Door de constante vluchtelingenstroom naar Europa, vele overstromingen en natuurrampen en in elkaar stortende economieën. Moeder Aarde streeft naar evenwicht! Onze wereld is uit evenwicht geraakt en het is een kwestie van tijd tot het systeem in elkaar zakt en in een mondiale ramp uitmondt. Liefde en respect zijn de enige fundamenten waarop veranderingen mogelijk zijn."

Heeft Wubbo Ockels niet hetzelfde gezegd dat we goed voor Moeder Aarde moeten zorgen?
" Laten we 'het menselijke tijdperk' begroeten. Laten we stoppen met de vernietiging van de aarde, van de mensheid; van ons."
"Laat het voor iedereen duidelijk zijn: we moeten een nieuwe houding vinden, een nieuwe cultuur, een nieuwe instelling, een nieuwe eenheid van de mensheid, voor ons voortbestaan''.

Over religie zegt Waris Dirie: "Ze hoeft niet te weten wie ze is, wie ze was of wie haar heeft geschapen en waarom. Ze gaat er vanuit dat ze bestaat en dat ze daar dankbaar voor is (wie haar dan ook heeft geschapen) en ze houdt van wie ze is en waar ze is.

Religies bestaan om goed te doen dat is het doel. Maar vaak wordt religies gebruikt en ingezet om zichzelf te verrijken of om andere mensen te benadelen of om onder de duim te houden.
Elke daad die een mens pleegt moet er één zijn vanuit respect en liefde, dat is haar levensmotto."

Ik heb een derde van haar boek nu gelezen waarin o.a. haar eerste boek wordt verfilmd en op wat voor weerstand dit stuit vanwege de vrouwenbesnijdenis, een zeer gevoelig onderwerp.
Maar zij staat er vierkant achter een bewonderenswaardige krachtige vrouw.

Dat ik mijn harmonie en evenwicht in kleine kring zoek en in mijzelf dat geeft mij ook rust. Ik houdt van rust.
Ik zoek het ook in de natuur en nu vooral samen met Amber.
Welke relatie, vriendschap of ontmoeting ik ook aanga, ik ben altijd op zoek naar de harmonie en wat ons bindt.
Dat ik een zesde zintuig hiervoor heb ontwikkeld kwam altijd goed van pas. Zo kon ik altijd een harmonische relatie opbouwen en er mijn stukje evenwicht inbrengen en vinden. Dat dit mijn tweede natuur is geworden, staat zo dicht bij mij, dat ik niet zonder kon en kan. Ik cijferde mezelf wel eens weg maar voor een hoger doel  "het binden van mensen". En ik genoot er altijd intens van.

Mijn tweede natuur heb ik lang aan de kant gezet omdat "zaken nou eenmaal voor gaan" of "arbeiten".
In een vaak zakelijke omgeving of concurrerende waar geestelijke spelletjes niet geschuwd worden, delf ik gauw het onderspit. Want ik begrijp deze totale onzin en zin hiervan niet. Ik trap op de rem en doe dan niet meer mee. Een dwarsligger ben ik niet van nature maar als mij de zin ervan compleet ontgaat dan ben ik een "dikke kei" die niet te verplaatsen is. Maar helaas, ik wordt zelf ook "de kei" en verhard mijzelf.

Dat ik nu beetje bij beetje weer mijn gevoel terugkrijg en mijn zin in het leven, dat komt door mijn hondje Amber, waar ik nu tijdens mijn sabbatical tijd voor heb om mij aan haar helemaal te wijden, te zorgen!

De kleine ontmoetingen tussen andere hondenuitlaters doen mij goed en geven mij weer zelfvertrouwen.
Het onderwerp is gemakkelijk en altijd prachtig, het verveeld nooit, onze honden!

Dat ik de harmonie weer vind, en mijzelf weer neutraal kan opstellen in deze ontmoetingen, zonder uit mijn evenwicht te vallen, doet mij goed.
Het volgende voorbeeld geeft een goed beeld:
"Amber had ik los en ze liep vrij rond op de heuvel toen er een grote Duitse herdershond aankwam. Deze rende pardoes met grommende tanden op Amber toe en Amber werd in de bosjes geduwd waarop de herdershond haar grommend bleef aankijken. En Amber? Amber deed niks, ze ging op haar kont zitten! In hondentaal betekent dit, laten we niet vechten, we zijn elkaars gelijke.
Het was echter voor mij als beginner, die de hondentaal nog moest leren, een dreigend gezicht. Het baasje van de herdershond kwam dichterbij maar deed nog niks. Ik zei haar: "Misschien is het goed als je je hond even roept!" Ze zei: "mijn excuses hoor, ik was er niet op verdacht dat hier andere honden zouden lopen".
We raakten aan de praat. Op een gegeven moment vroeg ik haar waarom haar hond zo uitviel, wat daar de reden van was. Nou vertelde ze, ze voelt zich de laagste van de rangorde in een roedel omdat ze een paar tenen mist en ze dus niet goed kan lopen of rennen. Daarom valt ze uit naar andere honden uit angst maar ze bijt niet. Kijk, dat vindt ik nou leerzaam, deze achtergrond informatie. We praatten nog wat en volgden daarna ons pad weer".
Zo kan je dus ook als hondenbaasjes met elkaar omgaan. Ik verwijt haar of haar hond niets, dat is hondentaal, en geen mensentaal. Hondeneigenaars houd je hiervan gescheiden. Dat is mijn stukje harmonie  in een kleine ontmoeting. En wij stonden allebei open voor een praatje.
Daar geniet ik achteraf erg van.

Deze nieuwe ontmoetingen zie ik als een nieuwe jas, waaraan ik brei, aan nieuw zelfvertrouwen.

Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!



Geen opmerkingen:

Een reactie posten