dinsdag 31 december 2024

A nice cup of tea

In de laatste week voor het nieuwe jaar na kerst nog even de sales koopjes bij langsgegaan en mijn slag geslagen. Een leuk grijs warm sportief wollig jackje voor binnenshuis gekocht, naast mijn sweaters voor al mijn winter spijkerbroeken, een welkome afwisseling. En wat flanellen warme winterpyjama's.
Daarna gezellig een cappuccino drinken in de stad. Mijn hang naar gezellig koffie drinken heeft een achterliggende reden. 
Toen mijn moeder nog leefde, dronk ik vaak smorgens even een kop koffie bij haar.
"voor de gezelligheid"dus.  Want haar pad koffie smaakte lang niet altijd even jofel. Mijn moeder zei dan altijd dat dat lag aan de pads. De ene keer was de pak coffeepads ok om te drinken maar dan was de kwaliteit van de volgende pak koffie weer eens niet te drinken. Nu ik zelf ook padkoffie heb, kan ik daarover meepraten.
Maar het ging dus om de gezelligheid, en als de koffie dan wel smaakte dan was dat mooi meegenomen.
Mijn moeder zei weleens dat dat haar genietmomentje van de dag was het eerste kopje koffie, zo samen met pa. 
Nu mijn moeder niet meer leeft, mis ik dit, het eventjes aanwippen, het koffieritueel waar de gezelligheid zich vanzelf omheen flijt. 
Dan creëer ik dit door ergens koffie te drinken in de stad, altijd reuring, geroezemoes en gezelligheid om mij heen. En de adresjes voor lekkere koffie weet ik nu te vinden, dat is mooi meegenomen. Dan denk ik weer aan mijn moeder en is de cirkel weer rond. Ja, ik mis mijn moeder en haar gezelligheid, want dat kon ze als de beste.

Maar die ene keer zat ik niet zo lekker in mijn vel maar besloot dus toch maar een bakje troost te drinken na het winkelen.
Tegenwoordig kan je bestellen via je smartphone maar ik heb er geen en dus sta ik wat onzeker te wachten bij de barista man die druk in de weer is. Hij sprak alleen engels en dus vroeg ik of I can order.  Maar hij verstond niet wat ik zei en ik herhaalde het dus nog eens. You can order with you smartphone. Toen ik zei dat ik geen smartphone had, zei hij, You can sit, i come to you.  En verbeelde ik het mij maar leek hij ook wat onzeker? Misschien was hij net nieuw hier. Maar hij keek mij wel oprecht lachend aan. 
Na het gestuntel en het missen van een smartphone zocht ik ietswat onzeker een plekje. Toen ik wat "genesteld" was op mijn plek en een kussen achter mijn rug had gepropt, keek ik wat rond. Er zat een jong verliefd stel naast mij in hun prille dagen, en een oude dame met misschien haar zoon, verder nog een stelletje. Op de muur kleine schilderijtjes, stilistisch. En ik had zicht op de barista man. 
Mijn onzekere bui kon ik niet meer verdrijven, ze hing boven mij en had me in haar greep. Ik wist niet welke kant ik nog op moest kijken. Had ik nou maar een smartphone. Een boek meenemen was handiger geweest nu. Maar ja, daar zat ik dan. Het was een tijd geleden dat ik zo onzeker was geweest maar blijkbaar kon die onzekerheid toch weer opeens weer als een duveltje uit een doosje komen. Net als je haar niet kon gebruiken. Maar de signalen waren er al wel geweest. Ik zat niet zo lekker in mijn vel dus. Kan gebeuren. En dat bakje troost was toch achteraf niet zo'n goed idee geweest. En die barista man ook niet. Ik leek wel een onzekere bakvis.
Ik wist niet hoe snel ik de capucino op moest drinken. En wilde mijn jas aan doen en tegelijk viel er, door een onhandige aktie van mij, een schilderijtje naar beneden, die ik haastig weer op het haakje deed, na wat gedoe. De barista man hief zijn duim op als teken, is alles ok? Ja hoor alles ok. Ook dat nog. 
Bij het afrekenen, vroeg hij of het gesmaakt had en dat ik any time welkom was.
Ik verpeste alles door te zeggen: dat het a nice cup of tea was............!!!!!! (Waar haal ik het vandaan, ja  Engeland, mijn 2e homeland, dat zal het zijn, met hun cup a tea)
Bééééééééh, ik wist niet hoe snel ik weg kon komen! Als hij maar niet zo aardig was geweest dan was het wat minder erg geweest. 

Ja, er zijn soms van die momenten, dat ik wel door de grond kan zakken en dat was wat ik wilde toen.

Ach ja, ik ben ook maar een mens met mijn onzekerheden, en kan er later weer om lachen want dan zie ik het allemaal terug als in een film en herrijs ik als de vrouwelijk versie van mister Been!!


Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer 



vrijdag 14 juni 2024

Net een "Smeagol (of Gollum) als in lord of the ring"

Ze acteert bijna net als een personage van lord of the ring, een smeagol. Ik kan er van alles bij fantaseren hoe ze daarop lijkt. Omdat ze roddelt achter je rug en vaak op een slissende roddelende toon praat. Geen positief mens dus, net als de andere buurvrouw, ze lijken wel wat op elkaar. 

De Smeagol,  waar ik het over heb,  had weer eens haar tv hard aan staan met de balkondeur open. Van lezen kon voor mij geen sprake meer zijn. De vogels kon je ook niet meer horen. Dit was niet de eerste keer en heb haar weleens gezegd dat het geluid ver reikt als ze de balkondeur open heeft met de tv aan en of ze het geluid zachter kon zetten. Dat gebeurde. Toch gebeurde het elke keer weer  omdat ze ook wat dovig is. 

Ik had dus zin in een boek te lezen en zo vaak zat ik nou ook weer niet op mijn balkon te genieten want het weer moest er ook naar zijn. Dus vooruit, ik mijn hoofd om het scherm heen om te vragen of het geluid zachter kon, geen gehoor van haar kant. Dus dan maar de stoute schoenen aangedaan en aangebeld. "Buf" kan je het geluid wat zachter zetten, die harde mannenstemmen zijn nu wel erg hard te horen en ik kan geen boek meer lezen zo.  O, kom binnen zei ze. Nou op die spontane reactie had ik nou niet op zitten te wachten maar vooruit, het is een vriendelijke gebaar. Ik gaf haar een tweede kans, mischien dat een mens veranderd niet waar? 
 "Koffie"? , vroeg de buurvrouw. Even later: "een koptelefoon is dat niet wat", zei ik, die heb ik zelf ook de hele avond voor mijn tv op. En het bevalt prima. Dan hoor ik het doffe geluid wat helderder omdat het een oude tv is met weinig watt aan geluid maar ik had hem uiteindelijk aangeschaft voor Amber, die niet tegen het geluid van de tv kon.  "Ja, ja. zei de buurvrouw, maar dat is toch niet dat je aan een draad vast zit toch?" Nee gewoon op afstand. Bij de Media markt gekocht, niet duur hoor. Daarna over het koolmezennestje op mijn balkon gepraat, dat ze nu zaten te broeden. 
En opeens begint ze te zeuren over het geld dat ik kon krijgen van een bedrijf als je scheuren in de muren hebt. Terwijl ze al wist dat dat voor mij niet hoefde.  Dan regelen ze "alles" en krijg je zo en zo een bedrag.
(Ze kijken ook niet dat is niet nodig, en ook niet of je scheuren hebt, hoorde ik van de andere buurvrouw) Ik dacht wat is dat dan voor een bedrijf, want ze verdienen natuurlijk wel hieraan en dat gaat wel heel makkelijk dan. Mij te makkelijk dus, waar ik niet al mijn prive gegevens aan wil geven). 
En ik redt mij best zo, qua financiën gelukkig, maar dat hoefde zei niet te weten. En die grote scheur in mijn toilet dat was al jaren zo, die kon geen kwaad volgens de technische dienst want het was geen draagmuur. Dus ik heb een leuke doek er overheen gespalkt en mijn toilet opgepimpt niks meer van te zien en zo houden dacht ik zo. Leuke toilet eraan overgehouden!

Toen ik kort zei daar hebben we het geloof ik al eens over gehad en dat hoeft niet zo voor mij. Ik was er nu eigenlijk zat van dat gezeur ging ik over op een ander onderwerp: "hoe was je vakantie eigenlijk op Kreta met je dochter?
(Daar was ze net van terug), negeerde ze mijn vraag en begon ze er weer over te zeuren: "ik vind toch niet dat je goed voor jezelf  zorgt hoor", en volgend jaar willen ze het bedrag ook nog verdubbelen, nou dan weet ik het wel hoor.
Vandaar de naam Smeagol, het is dat stiekeme, bemoeiachtige drammerige gedrag. Het is zo'n mens die altijd haar neus in ander mans zaken duwt, waar ze niks mee te maken heeft............ geen gezellig positief mens om mee om te gaan en ze kijkt me ook heel raar aan, als ze je aankijkt en dat is niet vaak, net een "smeagolblik" dus. En de koffie was de laatste koffie die ik bij haar heb gedronken. We hebben het nog wat over haar porseleinen geërfde kopjes gehad en daar heb ik het bijgelaten.
"Dag Buf, en kiek maar wat je doet!!"  Of heeft ze last van het lege nestsyndroom?
Ja, ja, ik weet het, de pleaser in mij is weer aan het orakelen. Maar nee schat, deze keer ben ik streng. Ze bekijkt het maar met haar lege nestsyndroom!! Niet mijn pakkie aan meer!!!

Toch is het (nog) aardig rustig als haar deur open staat toen ik op mijn balkon  vanmorgen  zat om afscheid te nemen van het dode koolmeesje .......... 



een hartelijke groet van Jorie                  
en tot de volgende keer!!!







Koolmeesnest juni 2024

Rond  20 mei zag ik activiteiten rondom het nestkastje op het balkon. En ja hoor ik kon het hele proces zien van het mannetje die het vrouwtje koolmees van voedsel voorzag. En later beide ouders druk aanvliegen van rupsjes voor hun kroost. Zo mooi...........  Ik hield het scherp in de gaten of de beide ouders nog steeds af en aan vlogen. Soms zag ik dagen niet moederkoolmees en was alleen vader in de weer. Of andersom. Wat had ik een bewondering voor beide koolmeesouders voor deze zware klus

Tot gisteravond zag ik het moederkoolmees niet meer savonds op het nest verschijnen. De koolmeesjes hebben wel gepiept. Ik schat dat er maar 2 koolmeesjes te horen waren. De één altijd een fel getjilp en de ander een wat zwakker gepiep er achteraan. Smorgens was alles doodstil. Toch zag ik nog wel een flits van een koolmeesje op de reling van het balkon. Maar ik kon niet zien of het moederkoolmees was. Ze vloog na een tijdje weg. Het leek een vrij klein koolmeesje maar moederkoolmeesje was ook niet zo groot. Waarschijnlijk haar eerste nestje. 

Maar nu was de laatste activiteit gisteravond dus. 

Ik opende met trillende handen het nestkastje vanmorgen en was er op voorbereid twee kleine koolmeesjes te zien verkleumd door de kou en zonder eten. Of dood in hun nestje. Ik keek en zag een gevederd klein koolmeesje liggen met de oogjes dicht en snaveltje toe. De tranen sprongen me in de ogen. Deze had het niet gered. Het andere koolmeesje bleek het jong te zijn die ik waarschijnlijk op de reling zag vanochtend.

Och wat deed mij dit verdriet. Ik schrijf dit met tranen in mijn ogen. Ach er gaat van alles door mij heen. Dit vogeltje heeft ook gevochten maar ondanks dat het helaas niet gered. De felle was sterker en kreeg het meeste voer. 

Ik denk opeens aan mijn overleden zusje, zij was 14 dagen oud toen zij als couveuse babytje het niet overleefde. Gevochten en het toch niet gered. Daar zat vast de diepe pijn die ik voelde ook mee te maken hebben............  onbewust blijf ik dit met mij meedragen en komt het nu dus eventjes fel naar boven.

Ik heb het nestje eruit gehaald en afscheid van het dappere beestje genomen. Ze is weer in de natuur opgenomen met nestje en al in de tuin onder mijn balkon. 

Slaap zacht mijn lieverd.


een hartelijke groet van Jorie                                                                                                    en tot de volgende keer