Daarna gezellig een cappuccino drinken in de stad. Mijn hang naar gezellig koffie drinken heeft een achterliggende reden.
Toen mijn moeder nog leefde, dronk ik vaak smorgens even een kop koffie bij haar.
"voor de gezelligheid"dus. Want haar pad koffie smaakte lang niet altijd even jofel. Mijn moeder zei dan altijd dat dat lag aan de pads. De ene keer was de pak coffeepads ok om te drinken maar dan was de kwaliteit van de volgende pak koffie weer eens niet te drinken. Nu ik zelf ook padkoffie heb, kan ik daarover meepraten.
Maar het ging dus om de gezelligheid, en als de koffie dan wel smaakte dan was dat mooi meegenomen.
Mijn moeder zei weleens dat dat haar genietmomentje van de dag was het eerste kopje koffie, zo samen met pa.
Nu mijn moeder niet meer leeft, mis ik dit, het eventjes aanwippen, het koffieritueel waar de gezelligheid zich vanzelf omheen flijt.
Dan creëer ik dit door ergens koffie te drinken in de stad, altijd reuring, geroezemoes en gezelligheid om mij heen. En de adresjes voor lekkere koffie weet ik nu te vinden, dat is mooi meegenomen. Dan denk ik weer aan mijn moeder en is de cirkel weer rond. Ja, ik mis mijn moeder en haar gezelligheid, want dat kon ze als de beste.
Maar die ene keer zat ik niet zo lekker in mijn vel maar besloot dus toch maar een bakje troost te drinken na het winkelen.
Tegenwoordig kan je bestellen via je smartphone maar ik heb er geen en dus sta ik wat onzeker te wachten bij de barista man die druk in de weer is. Hij sprak alleen engels en dus vroeg ik of I can order. Maar hij verstond niet wat ik zei en ik herhaalde het dus nog eens. You can order with you smartphone. Toen ik zei dat ik geen smartphone had, zei hij, You can sit, i come to you. En verbeelde ik het mij maar leek hij ook wat onzeker? Misschien was hij net nieuw hier. Maar hij keek mij wel oprecht lachend aan.
Na het gestuntel en het missen van een smartphone zocht ik ietswat onzeker een plekje. Toen ik wat "genesteld" was op mijn plek en een kussen achter mijn rug had gepropt, keek ik wat rond. Er zat een jong verliefd stel naast mij in hun prille dagen, en een oude dame met misschien haar zoon, verder nog een stelletje. Op de muur kleine schilderijtjes, stilistisch. En ik had zicht op de barista man.
Mijn onzekere bui kon ik niet meer verdrijven, ze hing boven mij en had me in haar greep. Ik wist niet welke kant ik nog op moest kijken. Had ik nou maar een smartphone. Een boek meenemen was handiger geweest nu. Maar ja, daar zat ik dan. Het was een tijd geleden dat ik zo onzeker was geweest maar blijkbaar kon die onzekerheid toch weer opeens weer als een duveltje uit een doosje komen. Net als je haar niet kon gebruiken. Maar de signalen waren er al wel geweest. Ik zat niet zo lekker in mijn vel dus. Kan gebeuren. En dat bakje troost was toch achteraf niet zo'n goed idee geweest. En die barista man ook niet. Ik leek wel een onzekere bakvis.
Ik wist niet hoe snel ik de capucino op moest drinken. En wilde mijn jas aan doen en tegelijk viel er, door een onhandige aktie van mij, een schilderijtje naar beneden, die ik haastig weer op het haakje deed, na wat gedoe. De barista man hief zijn duim op als teken, is alles ok? Ja hoor alles ok. Ook dat nog.
Bij het afrekenen, vroeg hij of het gesmaakt had en dat ik any time welkom was.
Ik verpeste alles door te zeggen: dat het a nice cup of tea was............!!!!!! (Waar haal ik het vandaan, ja Engeland, mijn 2e homeland, dat zal het zijn, met hun cup a tea)
Bééééééééh, ik wist niet hoe snel ik weg kon komen! Als hij maar niet zo aardig was geweest dan was het wat minder erg geweest.
Ja, er zijn soms van die momenten, dat ik wel door de grond kan zakken en dat was wat ik wilde toen.
Ach ja, ik ben ook maar een mens met mijn onzekerheden, en kan er later weer om lachen want dan zie ik het allemaal terug als in een film en herrijs ik als de vrouwelijk versie van mister Been!!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten