Ik had altijd zo'n romantisch idee van vrijwilligerswerk.
Non-commerciële stichtingen waar een open minded, enthousiaste, relaxed sfeer hangt, een hippie sfeer, jaren zeventig, van "PEACE MAN" en doe relaxed!!
Samen de schouders eronder zetten in een gemoedelijke sfeer. Samen staan we sterk voor het goede doel, zoiets, had ik in mijn hoofd. En vooral ook het gezellig hebben onder elkaar.
Maar het tegendeel is waar en de illusie verbroken.
Er hangt een erg schoolse, strenge (belerende) bedrijfsmatige sfeer met strakke regels. Met name hoe er met deze regels wordt omgegaan is erg streng en strak en het gemoedelijke is ver te zoeken.
Zoals later bleek door het volgende. Toen er een klant nodig naar het toilet moest, en hier naar vroeg, kon dit niet. Want er is geen klantentoilet en alleen in noodgevallen voor kinderen, zou van de regel afgeweken kunnen worden. (Maar in mijn ogen was dit ook een noodgeval; een dame van middelbare leeftijd die nodig moest). Ik wilde nog aanbieden dat ik met haar mee zou gaan, maar nee, niks ervan. Helaas regels zijn regels! Nou ja, toch!!
De twee kennismakingsgesprekken die ik eerder had waren kort en kwamen enigszins plichtmatig en schools over. In pauzes kwam ik af en toe de teamleidster en haar assistente tegen. die geen woord spraken en met stuurse blikken rondliepen. En als ze al spraken was dit erg belerend. Nou ja, toch, zo wil niemand toch hier nog vrijwilligerswerk doen, niet erg uitnodigend.
Ik kreeg steeds meer, beetje bij beetje, het gevoel dat ik geen vrijwilligerswerk deed maar gewoon in een werkbedrijf terecht was gekomen.
Mijn enige doel was van het vrijwilligerswerk: op een plezierige manier nuttig bezig zijn voor een goed doel met een team leuke mensen.
Maar de enige enthousiasteling bleek ik zelf te zijn en in deze bubbel bleef ik wat hangen maar dat doofde langzaamaan dus steeds meer.
De gedistilleerde "film" of indruk die uiteindelijk bij mij achter bleef van het bedrijf was dus verre van romantisch.
Ondanks deze teleurstelling probeer ik toch mijn doel in het vizier te houden:
Kan ik iets van mijzelf hier laten zien?
Uiteindelijk wil ik mijn zelfvertrouwen een boost geven en hoop ik ook een plezierige tijd te hebben.
Daarom laat ik me niet te veel van de wijs brengen en probeer ik er toch er nog wat van te maken.
Mijn directe aanspreekpunt (en directe collega ('s) zijn best aardig.
Maar de naaste afdeling die nauw samenwerkt met de onze, is minder gemoedelijk en die sfeer hang er dus ook. Maar mijn eigen teamleidster, zit tussen twee vuren in. Voor haar is het ook lastig om het gemoedelijke, dat meer bij haar past, en het strakke, strenge van hogerhant, daar tussendoor te laveren.
Mocht het dan toch tegenvallen dan heb ik het tenminste geprobeerd en ben ik een ervaring rijker!
Waarom houdt ik niet van grenzen aangeven of dingen onderzoeken waarbij mijn beeld of illussie aan dichelen is gevallen?
Het is ontstaan denk ik uit lijfbehoud om mijn energie te besparen. Waarom energie in iets steken als het niet goed voelt? Waarom een bedrijfscultuur aanspreken die je toch niet kan veranderen?
Misschien ook door negatieve ervaringen, steek ik niet gauw meer positieve energie ergens in als het van te voren al niet "loont", dan is het vechten tegen de bierkaai.
Of is het een oud patroon en vindt ik het moeilijk om dan mezelf te zijn in een niet gelijk passend plaatje en het moed vraagt om dan toch mezelf te blijven en juist grenzen aan te geven?
Alhoewel dat mij vroeger niet deerde en had ik energie en positiviteit voor tien. Ik zag de lichtpuntjes in alles en iedereen en kon erg creatief met dingen omgaan. Ik vond het juist een uitdaging om van een negatieve situatie een positieve situatie te maken.
Toen had ik misschien nog niet genoeg door dat sommige dingen niet te veranderen zijn en ging ik vooral door met "positief zijn". Dit was lang, te lang mijn stokpaardje of lijfspreuk geweest. En misschien is dit tegen me gaan werken en zal ik het nu over een andere boeg moeten gooien. Echt mijzelf laten zien!!
Ik merk alleen dat de rek er gauw uit nu is, een staartje van een stevige overspannenheid.
Dat ik zelfs nu nog hartkloppingen krijg is een teken dat ik voorzichtig aan moet doen en mijn grens van rekbaarheid bereikt is. Daar schrok ik wel van dat mij dit nog gebeurt ook al ben ik een jaar verder.
Ik ben nu 4 weken verder in deze "vrijwilligersbaan" en ben nog bezig om mijn rekbaarheid af te tasten.
Dat is voor mij de eerste prioriteit waar mijn grens ligt. Maar veel hoef ik daar niet voor te doen want mijn lijf geeft het dan al aan en dat is wennen. Mijn opgejaagde gevoel is een eerste teken en als ik daar niet op reageer dan volgen de hartkloppingen en deze kan ik niet negeren. Want dit is een erg akelig gevoel.
Dus grenzen aangeven is wat me te doen staat!
Wat wil ik bereiken met vrijwilligerswerk? En wat heb ik nodig om mij lekker te voelen ?
Opkomen voor mezelf om het vooral leuk te hebben.
Hm ............. toch best een hele uitdaging! (ja, meid, goed zo, positieve taal!!)
Maar ben ik zo stoer en ga ik die uitdaging ook werkelijk aan, ook als het vuur te heet aan mijn schenen wordt gelegd? Ga ik opnieuw deze uitdaging aan? Of zeg ik, ja, dááááááág mijn lijf zegt stop en ik heb me daarbij neer te leggen. Punt. Het moet leuk en gezond blijven zonder stress.
Dan kan ik beter iets rustigers vinden wat meer bij mij past uiteindelijk.
Ik zie wel waar deze ontdekkingstocht eindigt.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Korte verhalen, gedichten en leuke anekdotes over gewone alledaagse dingen uit het leven van een schrijfgrage vrouwelijke single.
woensdag 25 februari 2015
Neptunus heeft woord gehouden
Mijn blog even nagespeurd wanneer ik mijn dwaze liefdeslied heb gezongen, gericht aan Neptunus, aan het strand van Texel. Dit was in het najaar van 2012 alweer, wat vliegt de tijd!
Mijn buurvrouw van 90 jaar zei tijdens mijn bezoekje dat je soms via je hond nog wel eens iemand kan ontmoeten............... Ik zeg prompt tegen haar: "nou ik heb nog nooit iemand ontmoet helaas"!
Maar toch totaal onverwachts heeft iemand, een hondenuitlater, mij uitgenodigd om eens een kop koffie te drinken!
Ach, we hebben een paar keer met elkaar en vooral met de honden gewandeld.
Zijn hondjes scharrelden wat en mijn Amber vond het maar wat mooi dat we daar uitgebreid de tijd voor namen.
We keuvelden wat, niks bijzonders eigenlijk. Ik ging er trouwens vanuit dat hij getrouwd was omdat hij af en toe "we" zei.
Het bleek later dat de hondjes van zijn ex waren en dat deze ze dan uitlaat als hij werkt.
Tijdens de 2e ontmoeting op 2e kerstdag wisselden we wat algemene beleefdheden uit; dat het zo van die dagen waren voor familie.
Bij de volgende ontmoeting vroeg hij meer iets persoonlijks en toen bedacht ik me, is dit meer dan gewone belangstelling? Want ik zag zelf niet iets "meer".
Maar toen we vandaag weer elkaar op hetzelfde paadje ontmoeten, hij van tegengestelde richting, vroeg hij welke kant ik opging en dat hij dan met mij mee wilde lopen.
Toen drong het nog steeds niet goed tot mij door (eigenlijk wilde ik het niet weten, want deze man had ik nou niet echt als mijn Neptunesliefde in gedachten) dat hij belangstelling had naar mijn persoon.
Toen hij op het einde van de wandeling mij opeens uitnodigde een keer een kop koffie te drinken, ja toen, kon ik het natuurlijk niet meer ontkennen. Dit was een date! Hellup!
Een rustige, vriendelijke man zo kan ik hem het beste omschrijven. Maar qua uiterlijk vond ik hem in eerste instantie best ouwelijk overkomen. Maar hoe kom ik over, bedacht ik mij, qua leeftijd ga ik ook naar 60 jaar lentes jong. Ook al voel ik me nog zeer jeugdig en doe ik misschien alsof ik nog "jong" ben.
Hij zou in ieder geval zeker geschikt zijn om de kerstman te spelen. Een zachtaardig type, ook voor kinderen. Ha, ha, ho ho. Ja, zo kan ie wel weer, dat doe ik nou altijd als ik zenuwachtig wordt ga ik flauwe grapjes maken, dat past toch eigenlijk niet meer bij mijn leeftijd, zeg ik bestraffend tegen mijzelf.
Toch stoor ik me aan zijn kinderlijke afscheidsgroet naar mij toe: Hij zwaait naar me alsof ik een klein meisje ben en zegt dat ook op een wat kinderlijke manier, met een wat hoog stemmetje. Dus toch de kerstman, wie weet de echte! Jaaahaaa, ik zei toch, dat grapjes niet grappig meer zijn op jou leeftijd!
Wel val ik op rustige mannen dat wel. Maar het rustige bij hem, wekt bij mij geen rustig, vertrouwend gevoel op, geen ridder op het paard gevoel of iets dergelijks, dat ik me veilig voel bij hem.
Maar moet dat dan? Is dat nou niet het hele probleem van de prins op het witte paard?
Die bestaat immers niet. Het probleem is dat je een beeld van de prins op het witte paard creëert, hoe je wilt dat deze eruit ziet. Maar dat is juist een illusie, jammer genoeg. Dan kan je zoeken tot je een ons weegt, bedenk ik me en glippen alle kansen door je vingers misschien. Dus moet ik me dan maar openstellen voor hem?
Dat hij niet "mijn prins op het witte paard" is, dat is wel jammer.
Maar zoveel kansen krijg ik niet en waarom een gegeven paard in de bek kijken? Ik kan het toch proberen.
Hij steekt zijn nek in ieder geval wel uit om me uit te nodigen, dus zo verlegen is hij ook weer niet.
Dat hij niet gelijk de witte prins op het paard is maakte het voor mij iets moeilijker om enthousiast te reageren op zijn uitnodiging. Daarom zei ik zo nonchalant mogelijk dat ik dat altijd een keer kon doen voor de gezelligheid en niet voor een relatie.
Zo dat is tenminste duidelijk naar hem toe en ook naar mezelf om geen prinsen te kweken die er niet zijn.
In ieder geval bedankte ik hem voor de gezellige wandeling, en ik stapte met Amber kwiek door. Niet terugkijkend naar hem om een klein meisjesachtige begroeting te vermijden.
Maar nu moet ik toch even relativeren op papier, dat helpt mij vaak het beste.
Dat de koffie uitnodiging mij enorm overviel was zeker.
Wat ben ik toch een muts!
Nu krijg ik een cadeautje op mijn weg uitgereikt (ooit aan Neptunus gevraagd op, Texel) en nu wil ik het cadeautje niet! Nooit een gegeven paard in de bek kijken, is mij geleerd.
Ja, dan had je maar een ander lied moeten zingen, muts!
Maar een kop koffie kan geen kwaad toch?
Bah, waarom vindt ik het niet gewoon leuk? Dan is dat tenminste duidelijk............
Maar ik vindt het niet leuk, dat is ook duidelijk.
Of vertel ik mijzelf nu een leugen omdat ik bedenk dat ik een gegeven paard niet in de bek mag kijken want zo voelt het............
Of omdat ik er ook niet jonger op wordt en dit misschien mijn laatste kans is?
He, bah wat zielig allemaal, dit is niet de juiste reden om eens gezellig een kop koffie te drinken.
Maar wat niet is kan misschien komen?
Ja, meid praat je zelf maar de moed in maar ik weet niet of dat een goede start is om iets moois te beginnen, zegt mijn angst temmetje of logicastemmetje?
Maar er is ook een optimistisch stemmetje die zegt: het is allemaal angst, ook al zie je hem nu nog niet zitten, probeer het gewoon, wat maakt het uit dan kom je er vanzelf achter!
Dan is er weer het angststemmetje die zeg: ja, maar ik wil gelijk duidelijkheid, als er geen gevoel van mijn kant bij is, dan kan het toch nooit wat worden? Al is het maar een ietsiepietsie..............
Ik graaf wat dieper in mijzelf of er ook iets van een ietsiepietsie gevoel bij zit wat ik leuk aan hem vindt................ik kan het niet ontdekken helaas. Ja een rustige man, dat wel.
Ik moet er maar eens een nachtje over slapen en Neptunus eens aan zijn grijze baard trekken waarom hij nou juist deze man op mijn pad stuurt......................
Inmiddels zijn er meer dan een paar nachten voorbijgegaan en ik zie het nog steeds niet van de zonnige kant. Dat zegt toch wel wat, bedenk ik me. Het is mijn negatieve berenkant die het wint ..............of is het gewoon overduidelijk en is "het gevoel" er van mijn kant gewoon niet?
Het lichtpuntje van de hele situatie is dat ik het wel dapper vindt van de man om weer iemand uit te nodigen na zijn scheiding. En van mijn kant bekeken kan ik misschien zeggen dat ik het leven weer eens wat meer positiever moet omarmen. Gewoon doen en ja zeggen tegen de dingen die op je pad komen.
Het is immers maar een kop koffie en geen relatie meteen. Gewoon een menscontact meer niet.
Het is een omarming van het leven , die was ik echt kwijt.
Vrienden en familie waren niet de warme steun en toeverlaat die ik zocht, terwijl ik dikwijls andersom er wel door dik en dun voor hun was. Dat verdriet heeft mij erg afgesloten.
Eigenlijk moet ik die warme armen zelf zien te vinden. In deze man?
Ik twijfel te zeer maar wat schuilt er achter een gewoon menscontact en een kop koffie?
Niks toch, daar wil ik zelfs niks achter zoeken want daar heb ik helemaal geen zin in. Eerst wil ik het gewoon gezellig hebben en dan zie ik wel weer.
Ik ontwijk de route waarop ik hem tegen zou kunnen komen en ben me daar erg bewust van.
Het is een oud patroon. Moeilijkheden en pijnlijke situaties ontwijken.
Maar ik heb mijn antwoord al wel klaar voor het geval dat: Dat ik het dapper vindt van hem om weer iemand uit te nodigen na zijn scheiding en dat zijn uitnodiging mij erg overrompelde.
Wat ik vervolgens daarna tegen hem zou kunnen: in het nieuwe jaar kom ik wel even langs om een kop koffie te drinken. Dan wel geen nieuwjaarsborrel maar een kop koffie kan net zo goed.
Inmiddels ben ik hem per ongeluk tegengekomen en liep hij mijn kant op.
Ik kon geen kant dus meer op en zag dit als een teken om eerlijk tegen hem te zijn, dat is wat ik gedaan heb.
Een kop thee en een lange middagwandeling in de bossen ben ik nu verder. Hij is duidelijk verliefd en dat is te zien.
Maar ik? Nee, dat niet en dat weet hij ook. Van mijn kant is er geen meer gevoel voor hem bijgekomen. Dus dat is nu wel duidelijk en dat heb ik hem ook eerlijk verteld.
Ik kan niet in de toekomst kijken en wil dat ook niet.
De prins op het witte paard bestaat niet. Ik heb er te lang op gewacht en weet dat hij niet bestaat.
Ja, in sprookjes................ maar daar ben ik te oud voor.
Deze droom is echt en ik heb met het echte leven te dealen.
Eerlijkheid duurt het langst................. en de prins laat ik achter in mijn verre dromen.
Een hartelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer!
Mijn buurvrouw van 90 jaar zei tijdens mijn bezoekje dat je soms via je hond nog wel eens iemand kan ontmoeten............... Ik zeg prompt tegen haar: "nou ik heb nog nooit iemand ontmoet helaas"!
Maar toch totaal onverwachts heeft iemand, een hondenuitlater, mij uitgenodigd om eens een kop koffie te drinken!
Ach, we hebben een paar keer met elkaar en vooral met de honden gewandeld.
Zijn hondjes scharrelden wat en mijn Amber vond het maar wat mooi dat we daar uitgebreid de tijd voor namen.
We keuvelden wat, niks bijzonders eigenlijk. Ik ging er trouwens vanuit dat hij getrouwd was omdat hij af en toe "we" zei.
Het bleek later dat de hondjes van zijn ex waren en dat deze ze dan uitlaat als hij werkt.
Tijdens de 2e ontmoeting op 2e kerstdag wisselden we wat algemene beleefdheden uit; dat het zo van die dagen waren voor familie.
Bij de volgende ontmoeting vroeg hij meer iets persoonlijks en toen bedacht ik me, is dit meer dan gewone belangstelling? Want ik zag zelf niet iets "meer".
Maar toen we vandaag weer elkaar op hetzelfde paadje ontmoeten, hij van tegengestelde richting, vroeg hij welke kant ik opging en dat hij dan met mij mee wilde lopen.
Toen drong het nog steeds niet goed tot mij door (eigenlijk wilde ik het niet weten, want deze man had ik nou niet echt als mijn Neptunesliefde in gedachten) dat hij belangstelling had naar mijn persoon.
Toen hij op het einde van de wandeling mij opeens uitnodigde een keer een kop koffie te drinken, ja toen, kon ik het natuurlijk niet meer ontkennen. Dit was een date! Hellup!
Een rustige, vriendelijke man zo kan ik hem het beste omschrijven. Maar qua uiterlijk vond ik hem in eerste instantie best ouwelijk overkomen. Maar hoe kom ik over, bedacht ik mij, qua leeftijd ga ik ook naar 60 jaar lentes jong. Ook al voel ik me nog zeer jeugdig en doe ik misschien alsof ik nog "jong" ben.
Hij zou in ieder geval zeker geschikt zijn om de kerstman te spelen. Een zachtaardig type, ook voor kinderen. Ha, ha, ho ho. Ja, zo kan ie wel weer, dat doe ik nou altijd als ik zenuwachtig wordt ga ik flauwe grapjes maken, dat past toch eigenlijk niet meer bij mijn leeftijd, zeg ik bestraffend tegen mijzelf.
Toch stoor ik me aan zijn kinderlijke afscheidsgroet naar mij toe: Hij zwaait naar me alsof ik een klein meisje ben en zegt dat ook op een wat kinderlijke manier, met een wat hoog stemmetje. Dus toch de kerstman, wie weet de echte! Jaaahaaa, ik zei toch, dat grapjes niet grappig meer zijn op jou leeftijd!
Wel val ik op rustige mannen dat wel. Maar het rustige bij hem, wekt bij mij geen rustig, vertrouwend gevoel op, geen ridder op het paard gevoel of iets dergelijks, dat ik me veilig voel bij hem.
Maar moet dat dan? Is dat nou niet het hele probleem van de prins op het witte paard?
Die bestaat immers niet. Het probleem is dat je een beeld van de prins op het witte paard creëert, hoe je wilt dat deze eruit ziet. Maar dat is juist een illusie, jammer genoeg. Dan kan je zoeken tot je een ons weegt, bedenk ik me en glippen alle kansen door je vingers misschien. Dus moet ik me dan maar openstellen voor hem?
Dat hij niet "mijn prins op het witte paard" is, dat is wel jammer.
Maar zoveel kansen krijg ik niet en waarom een gegeven paard in de bek kijken? Ik kan het toch proberen.
Hij steekt zijn nek in ieder geval wel uit om me uit te nodigen, dus zo verlegen is hij ook weer niet.
Dat hij niet gelijk de witte prins op het paard is maakte het voor mij iets moeilijker om enthousiast te reageren op zijn uitnodiging. Daarom zei ik zo nonchalant mogelijk dat ik dat altijd een keer kon doen voor de gezelligheid en niet voor een relatie.
Zo dat is tenminste duidelijk naar hem toe en ook naar mezelf om geen prinsen te kweken die er niet zijn.
In ieder geval bedankte ik hem voor de gezellige wandeling, en ik stapte met Amber kwiek door. Niet terugkijkend naar hem om een klein meisjesachtige begroeting te vermijden.
Maar nu moet ik toch even relativeren op papier, dat helpt mij vaak het beste.
Dat de koffie uitnodiging mij enorm overviel was zeker.
Wat ben ik toch een muts!
Nu krijg ik een cadeautje op mijn weg uitgereikt (ooit aan Neptunus gevraagd op, Texel) en nu wil ik het cadeautje niet! Nooit een gegeven paard in de bek kijken, is mij geleerd.
Ja, dan had je maar een ander lied moeten zingen, muts!
Maar een kop koffie kan geen kwaad toch?
Bah, waarom vindt ik het niet gewoon leuk? Dan is dat tenminste duidelijk............
Maar ik vindt het niet leuk, dat is ook duidelijk.
Of vertel ik mijzelf nu een leugen omdat ik bedenk dat ik een gegeven paard niet in de bek mag kijken want zo voelt het............
Of omdat ik er ook niet jonger op wordt en dit misschien mijn laatste kans is?
He, bah wat zielig allemaal, dit is niet de juiste reden om eens gezellig een kop koffie te drinken.
Maar wat niet is kan misschien komen?
Ja, meid praat je zelf maar de moed in maar ik weet niet of dat een goede start is om iets moois te beginnen, zegt mijn angst temmetje of logicastemmetje?
Maar er is ook een optimistisch stemmetje die zegt: het is allemaal angst, ook al zie je hem nu nog niet zitten, probeer het gewoon, wat maakt het uit dan kom je er vanzelf achter!
Dan is er weer het angststemmetje die zeg: ja, maar ik wil gelijk duidelijkheid, als er geen gevoel van mijn kant bij is, dan kan het toch nooit wat worden? Al is het maar een ietsiepietsie..............
Ik graaf wat dieper in mijzelf of er ook iets van een ietsiepietsie gevoel bij zit wat ik leuk aan hem vindt................ik kan het niet ontdekken helaas. Ja een rustige man, dat wel.
Ik moet er maar eens een nachtje over slapen en Neptunus eens aan zijn grijze baard trekken waarom hij nou juist deze man op mijn pad stuurt......................
Inmiddels zijn er meer dan een paar nachten voorbijgegaan en ik zie het nog steeds niet van de zonnige kant. Dat zegt toch wel wat, bedenk ik me. Het is mijn negatieve berenkant die het wint ..............of is het gewoon overduidelijk en is "het gevoel" er van mijn kant gewoon niet?
Het lichtpuntje van de hele situatie is dat ik het wel dapper vindt van de man om weer iemand uit te nodigen na zijn scheiding. En van mijn kant bekeken kan ik misschien zeggen dat ik het leven weer eens wat meer positiever moet omarmen. Gewoon doen en ja zeggen tegen de dingen die op je pad komen.
Het is immers maar een kop koffie en geen relatie meteen. Gewoon een menscontact meer niet.
Het is een omarming van het leven , die was ik echt kwijt.
Vrienden en familie waren niet de warme steun en toeverlaat die ik zocht, terwijl ik dikwijls andersom er wel door dik en dun voor hun was. Dat verdriet heeft mij erg afgesloten.
Eigenlijk moet ik die warme armen zelf zien te vinden. In deze man?
Ik twijfel te zeer maar wat schuilt er achter een gewoon menscontact en een kop koffie?
Niks toch, daar wil ik zelfs niks achter zoeken want daar heb ik helemaal geen zin in. Eerst wil ik het gewoon gezellig hebben en dan zie ik wel weer.
Ik ontwijk de route waarop ik hem tegen zou kunnen komen en ben me daar erg bewust van.
Het is een oud patroon. Moeilijkheden en pijnlijke situaties ontwijken.
Maar ik heb mijn antwoord al wel klaar voor het geval dat: Dat ik het dapper vindt van hem om weer iemand uit te nodigen na zijn scheiding en dat zijn uitnodiging mij erg overrompelde.
Wat ik vervolgens daarna tegen hem zou kunnen: in het nieuwe jaar kom ik wel even langs om een kop koffie te drinken. Dan wel geen nieuwjaarsborrel maar een kop koffie kan net zo goed.
Inmiddels ben ik hem per ongeluk tegengekomen en liep hij mijn kant op.
Ik kon geen kant dus meer op en zag dit als een teken om eerlijk tegen hem te zijn, dat is wat ik gedaan heb.
Een kop thee en een lange middagwandeling in de bossen ben ik nu verder. Hij is duidelijk verliefd en dat is te zien.
Maar ik? Nee, dat niet en dat weet hij ook. Van mijn kant is er geen meer gevoel voor hem bijgekomen. Dus dat is nu wel duidelijk en dat heb ik hem ook eerlijk verteld.
Ik kan niet in de toekomst kijken en wil dat ook niet.
De prins op het witte paard bestaat niet. Ik heb er te lang op gewacht en weet dat hij niet bestaat.
Ja, in sprookjes................ maar daar ben ik te oud voor.
Deze droom is echt en ik heb met het echte leven te dealen.
Eerlijkheid duurt het langst................. en de prins laat ik achter in mijn verre dromen.
Een hartelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer!
Abonneren op:
Posts (Atom)