zaterdag 5 maart 2016

"Gewoon" dag voor dag

Hoe ga je door met leven na zoveel hartverscheurend verdriet van "verloren" familie en vrienden?

Ik vond het zo vanzelfsprekend; de hechte band met mijn familie en vrienden.
Deze hechte band hoorde bij mijn leven en het paste als een hand in een warme handschoen of hoe ik het ook probeer te omschrijven. Je kent elk gebaartje van een dierbare; de mimiek of een woord, twinkeling in de ogen, gekke uitspraken of grap en grol, maar ook het niet gezegde, de warme stilte die zo behaaglijk voelde. Het zijn juist die kleine dingen in een gebaar vol warmte of woord, houding en gedrag. Dat maakt volgens mij iemand uniek en onvervangbaar.

Mijn familie was mijn alles. Het was mijn tweede leven, naast mijn werkbare leven.
Een achterklep, een veilige achterklep ................ een plek, haven waar ik mij altijd heb kunnen ontspannen.
De liefdevolle vertrouwensband die er altijd was.
Ik was er voor hun en zij voor mij.

Deze sterke band die, ik dacht, altijd zou blijven, een heel leven lang. Zo vertrouwd en zo gewoon.
Maar nu weet ik dat het niet zo maar gewoon was.
Of eigenlijk "wist" ik het wel maar ik kon me er gewoon geen voorstelling van maken als die band er niet meer zou zijn.

Nu weet ik wat het betekent als die band er niet meer is.
Het voelt alsof je alleen staat en niks meer hetzelfde is. Een gat, een leegte.
Een gat ................welke haast niet op te vullen lijkt. Want niks voelt meer als voorheen.
Het haalt er niet meer bij.


Ik aai mijn hondje en het antwoord komt als van zelf ................gewoon dag voor dag.

Dat zal ik doen,  dag voor dag.

De zon schijn al weer wat langer, de dagen worden weer wat lichter.

Ik ga stapje voor stapje verder......... geen hoop, geen verwachtingen meer.
Alles heb ik achtergelaten.


Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!