dinsdag 25 december 2012

Een kerstsprookje voor kinderen

De kleine Dribbel was een zwervershond in de straten van Parijs.
Zoals zoveel zwervershonden moest Dribbel voor zijn eigen kostje zorgen en dus leerde hij al snel om zijn neus te volgen om de lekkerste kostjes te vinden.
Uren zwerfde hij door de straten, door regen, wind en zelfs natte sneeuw, het kon Dribbel niet deren. Op een gegeven moment was hij weer aan het snuffelen en zo vond hij een container met etensresten afkomstig uit een restaurant. Het restaurant was niet zo maar een restaurant maar één met vier sterren. Dus er ging heel wat dure heerlijke hapjes in de container die buiten stond. Hij had een handig trucje verzonnen om met zijn snuit tegen de deksel te drukken, die elke keer op een minuscuul kiertje stond om vervolgens met zijn poten de deksel verder weg te duwen. En hoe kwam hij daar met z’n korte pootjes dan bij? Nou heel gewoon, hij was een springer als de beste en als hij éénmaal iets rook dan sprong hij zo hoog als hij kon en belande op zijn korte pootjes bovenop de container. Daar in die container lagen de zakken met heerlijkste restjes. Natuurlijk was zijn actie niet onopgemerkt gebleven. Een kwade kok had hem gezien en zwaaide met een pollepel naar hem alsof hij Dribbel persoonlijk in één van zijn recepten wilde verwerken. Maar Dribbel was voor de duvel niet bang en kwam steeds weer terug. Maar ook hadden andere honden deze aktie opgemerkt. En algauw waren er allerlei honden in alle soorten en maten te vinden rondom de container met eten te vinden met Dribbel bovenop de container!  Het was eigenlijk een wat mooi gezicht. De natte sneeuw was overgegaan in stevige vlokken die nu op de container en de straten bleven liggen. Sommige honden waren speels aan het happen in de vlokken en gleden uit op hun poten in de sneeuw. Andere honden lagen gewoon in de sneeuw en deden geen moeite om die gekke capriolen uit te halen. Zoals gewoonlijk kwam de kok er weer aan en werd hij erg kwaad bij de aanblik van zoveel honden. Zoveel had hij er nog nooit gezien, hij tierde en zwaaide weer met zijn pollepel in de lucht. Eigenlijk was hij als de dood voor honden. En verder dan het zwaaien van zijn pollepel kwam hij dan ook niet.
Toch liet hij elke keer weer een klein stukje open van de container anders kreeg hij de deksel niet meer open want dan vroor de deksel vast.
Nu was hij druk aan het zwaaien tot hij opeens zijn gezwaai staakte want hij gleed plotseling uit en met een smak kwam hij in de natte koude sneeuw terecht. Hij zag allemaal sterretjes en het duurde eventjes tot hij weer bijkwam.
In die tussentijd waren de honden om hem heen komen te staan en begonnen nieuwsgierig aan hem te snuffelen want ja, een kok met al die heerlijke geuren om zich heen van al het lekkers dat hij bereidde, dat kon geen hond weerstaan. Dus eerst begon één hond de kok een likje te geven en algauw volgde nog een hond, nog één, nog één, nog één, nog één, nog één en nog één.
Een kok met likkende en snuffelende honden om hem heen, daar had de kok nou niet echt op gewacht toen hij zijn ogen open deed.
Ehhhhhhhhhh……..waaaaaaaaaaaaaat!!!! zei de kok en keek in het rond. Al die snuffelende snuiten en bruine ogen die hem aanstaarden. Hij stond met zijn mond vol tanden. Hij wist niet wat hij nu moest doen. Zijn pollepel had hij niet meer in de hand en kon hij dus niet meer gebruiken om te zwaaien. Hij was ongewapend nu en hij besefte dat hij helemaal niks meer kon doen. Hij was overgeleverd aan die bende honden. Hij begon te bibberen alleen al bij die gedachte eraan maar toen hij nog eens goed keek was er opeens iets in hem dat hem aan vroeger deed denken.
Toen hij nog een kleine jongen was en hij zich vaak alleen voelde. Hij werd vroeger door zijn klasgenootjes altijd uitgescholden omdat hij het dikste jongetje was uit de klas. Wat voelde hij zich verdrietig en alleen toen.
Nu kwam het zelfde gevoel weer naar boven. Hij voelde zich weer alleen maar er was wel wat veranderd, de honden deden hem geen kwaad besefte hij. Ze waren eerder nieuwsgierig naar hem en ze keken hem alleen maar aan en wachten. Waarop wachten die honden nou, dacht hij. Waarop? Zo, zat hij daar een tijdje en keek een beetje in het rond naar de honden en de honden keken weer naar hem. Opeens was Dribbel daar en wat dacht je wat hij toen opeens deed? Hij sprong pardoes op schoot bij de kok!!  De kok wist niet hoe hij het had, zo schrok hij zich een hoedje! Hij wist nog steeds niet wat hij moest doen. Hij zat daar maar en keek naar Dribbel toen hij opeens het warme hondenlijfje tegen zich aan voelde. De warmte verraste de kok en hij voelde zich opeens een beetje beter. Want het begon tot hem door te dringen dat hij zich niet meer alleen voelde op dat moment. Door Dribbel begon zijn koude eenzame hart te ontdooien. Zijn hart dat eenzaam en knorrig was geworden. Hij keek in Dribbels warme lieve smekende ogen en keek naar zijn warme kleine lijfje. Dribbel had net als hij ook behoefte aan warmte en gezelschap. Dribbel voelde aan dat de kok niets kwaad in de zin had en door Dribbels onverschrokkenheid hadden ze elkaars gezelschap gevonden.
De kok moest opeens verschrikkelijk lachen, hij schaterde het uit, met een bulderende kracht kwam het uit zijn eerst zo gesloten kwade hart maar nu  opende zijn hart bij elke bulderlach zich een beetje en tinkelde er een helder warm riedeltje tussendoor. Zijn hart begon te ontdooien, tranen liepen over zijn dikke kokswangen en de kok was zo opgelucht en gelukkig dat hij tot zijn eigen verrassing Dribbel een dikke knuffel gaf. Hij sloot hem in zijn dikke armen en ze leefden nog lang en gelukkig!

Fijne kerst en een gelukkig Nieuwjaar.

Tot de volgende keer,
een hartelijke groet van Jorie

maandag 24 december 2012

Dromen zijn bedrog?


Ik heb mijn schrift erbij gepakt van het schrijfcafé waar ik eens in de maand naar toe ga. Ik heb even de behoefte om een opdracht te doen van het Schrijfcafé om mezelf in deze donkere dagen wat te verlichten. Ik heb tot nu toe mijn verhalen voor het blog vooral uit mijn archief geplukt.
Het volgende verhaal ontstaat, door een gekozen woord uit een willekeurige pagina uit een leesboek te nemen en een paar woorden hiermee te associëren en te gebruiken voor het ontstaan van het verhaal. Dit verhaal is hieruit ontstaan en voor mij een onverwachts cadeau van innerlijke waarde gebleken.

“Een boze droom is niks anders dan het verwerken van de dagelijkse beslommeringen, verpakt in een “jasje”  Het “jasje” heeft een symbolische betekenis die alleen gegeven kan worden door de dromer zelf. Dit leerde ik toen ik een dromencursus ben gaan volgen. Deze symboliek wilde ik graag begrijpen. 
Ik droomde veel en vond het ontzettend interessant wat het wel allemaal kon betekenen. Ik schreef zelfs dromen op in een schrift. Soms wist ik de betekenis wel maar er zijn ook dromen waarbij je denkt, hoe kom ik er bij en wat zou dit nou kunnen betekenen.
In de cursus werd verteld dat alle deeltjes van de dromen betrekking hebben op jezelf. Zo moest ik eens een tijger nadoen omdat er een tijger in mijn droom voorkwam. Een prachtige tijger met blauwe ogen waar ik absoluut niet bang voor was en die ik met mijn hand kon aanraken. Die tijger was ik, en toen wist ik gelijk dat ik meer mijn mond open moest doen, meer moest brullen en mezelf moest laten gelden want zo voelde dat toen.
Ook kan het wel eens voorkomen dat het voorspellende dromen zijn maar dit zijn eerder uitzonderingen. In mijn situatie heb ik wel eens voorspellende dromen gehad. Niet dat ik dat meteen dan wist maar wel dat ik wist dat het een bijzondere droom was omdat het voor mij toen zo aanvoelde en deze dromen blijven me tot op de dag van vandaag nog bij. Het intense gaat er wel vanaf maar ik vergeet ze nooit meer. Pas veel later kon ik de betekenis “echt” vaststellen en begrijpen want de dromen waren uitgekomen. Deze dromen gingen trouwens nooit overmezelf maar altijd over personen die dichtbij mijn gevoelsleven betrokken waren. De dromen waren gelukkig nooit eng.
Uiteindelijk gaat het er om dat je nooit uit een boekje de betekenis van je droom kan halen of dat er een pasklaar antwoord hierop te vinden is. Het ligt in jezelf wat voor betekenis de droom voor jou heeft. En dat is de sleutel en tegelijk de “clou”. 
Ook eerlijkheid naar jezelf toe en een bepaalde objectiviteit is dan wel handig en cruciaal.  
Bij mij was en is dat het item nog steeds. Terwijl ik dit schrijf is dit een ware eyeopener, besef ik mij opeens. Want ik wil graag iets mooiers zien dan het is. Ik heb bijvoorbeeld een te groot vertrouwen in het idee dat het later wel beter wordt of ik vertrouw te veel  op een ander en wacht dan af  in plaats van te handelen. Ik kan erg lang wachten om tot aktie over te gaan.  Maar dat is vaak wel de blokkade die ik zelf opwerp om in aktie te komen.
Na de droomcursus heb ik begrepen dat het nog een heel karwei is om de betekenis van mijn eigen dromen van “haar jasje” te ontdoen. Vaak zijn dromen dus helemaal geen bedrog maar juist erg leerzaam en heeft ieder droom een eigen waarheid en voor iedereen weer anders.
Door in iedergeval mijn schrijven serieus te nemen en op te pakken (tot aktie te komen) kan ik weer dichter bij mezelf komen en het proces van mijn eigen ontwikkeling zien op papier in plaats van in het verborgene. En dat is mijn grootste schat die ik altijd weer vind tijdens het schrijven.

Nu droom ik maar heel zelden de laatste tijd. Ik denk dat mijn dromen wachten op mij om tot aktie over te gaan. En ze hebben gelijk. Ik heb nog een paar uienschillen te gaan. “

Tot de volgende keer,
Een hartelijke groet van Jorie

vrijdag 21 december 2012

Anekdote “Dames onder ons” (zomer 2012)

De zon schijnt, het is warm en uitermate geschikt voor terrasweer, geuren van koffie en verse muntthee bereiken mij en ik zit tussen ontspannen keuvelende mensen.
Ik observeer wat, en dan zie ik een dame van mijn leeftijd onder een parasol. Ze valt helemaal niet op in de mensenmassa, het gekeuvel “pruttelt”vrolijk verder rondom haar. En als ik haar zo zie, lijkt het zo gewoon, “wat” ze doet. Wat ze ook “doet”, ze straalt het uit alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Ze schaamt zich blijkbaar niet.
Maar ik herken ’t zo, “wat”  ze doet. Maar ik “doe”  het thuis.
In de zon zie je “het” beter daarom kan “het” een buitenaktiviteit zijn. Wel heb je er twee kleine hulpmiddelen voor nodig: een spiegeltje en een ……….. ja, juist "dames onderons" gezegd, weten precies wat ik bedoel. Een haartje hier en een haartje daar, juist waar je ze niet wilt hebben.
Dus is een pincet wel zo handig om deze ongewenste “sporen” radicaal met wortel en al uit te roeien!

Tot de volgende keer,
een hartelijke groet van Jorie

Anekdote: “Babies komen uit een watermeloen” (zomer 2012)

De laatste boodschappen heb ik in mijn mandje gedaan en ik sta geduldig in de rij te wachten. Ik kijk naar de producten die voor mij op de band schuiven, boter, brood, de gewone dagelijkse behoeften. Maar dan valt mijn oog op een grote groene watermeloen, best wel een opvallend groot formaat. De kassa juffrouw slaat aan.
De jongedame naast mij betaald en dan valt mij de gelijkenis op van haar silhouet, haar buik èn de watermeloen. Het is zo’n grappig gezicht, haar buik heeft precies hetzelfde formaat als de watermeloen.  Alleen van haar zal nog wat langer moeten “rijpen voor het geoogst kan worden……………"

Tot de volgende keer,
een hartelijke groet van Jorie

a la Lourdes!


Een mooie nazomerdag in september.
Schiermonnikoog lonkt en ik heb behoefte om mijn hoofd leeg te maken. Er zitten te veel wolken in.
Het beloofd 26 graden en zonnig te worden. Dus het is makkelijk om de knoop door te hakken. Lang leve  “weer-online”.
Ik pak ‘s avonds alvast mijn rugzak in en standaard gaat altijd mee: kleppet, zonnebril, zonnebrandcrème, desinfecterendehandgel, plastic slippers, batikheupdoek, boek, water en windjack voor op de boot en o, ja en het allerbelangrijkste mijn schrijfblok.
Ik rij naar Lauwersoog en daar aangekomen kom ik in de file terecht. Veel mensen met hetzelfde idee en nu moet elke auto door een slagboom en dat schiet niet op.
Of ik de boot haal is maar de vraag nu. Ik denk de file te slim af te zijn  en draai mijn auto achter de andere auto’s aan naar een parkeerplaats veel verderop maar helaas de boot vertrekt al en laat haar sirene horen, als ik in versnelde looppas probeer de boot te halen. Wat sneu nou!!
Er zijn zoveel mensen dat het een chaos is bij de loketten. Enfin, ik heb mijn ticket en een tweede boot vertrekt gelukkig om tien uur al.
Op het dek met m’n windjack aan is het heerlijk. De schreeuwende zeemeeuwen zijn voor mij al het begin van de vakantie eilandgevoel.
De lucht is helder blauw, geen wolkje te bekennen.
Mijn hoofd is helaas nog niet zo helder maar hopelijk drijven die wolkjes ook over in de loop van de dag.
Vaak doet een eiland bij mij “wonderen”. Lourdes is er niks bij.  Alles vind ik prettig op dit eiland. De kneuterigheid van het dorp, alles binnen handbereik en de kronkelige schelpenpaadjes door bos en duin. De witte schuimkoppen op het water die alsmaar kleiner worden tot ze in kleine zacht deinende golfjes op het strand aankomen. Schelpen of andere vreemde objecten zoeken op het strand en het zware voetenwerk door het zand. De meeuwen die schreeuwen in de wind.  Het toppunt van genieten is een zalig plekje midden in de ongerepte natuur zoeken om wat te lezen of een hazedutje te doen.
Op het eiland aangekomen, loop ik naar het dorp en vermijd ik de bussen. Mijn plan is om naar mijn stamkroeg aan zee te lopen.
Maar  dat moet ik  nog even voor me uitschuiven want voor een sanitaire stop ga ik een ander restaurant binnen. Ik zie heerlijke pitriet fauteuils met gezellig ogende openhaardblokjes midden op de tafels. Ik twijfel even of ik in mijn eentje deze 4 persoons zithoek kan inpikken. Maar, ik bedenk, waarom ook niet, ik ben toch op vakantie? Dus, ik plof neer en beland in een wel heel diepliggende fauteuil. Mijn hoofd steekt nog net boven de rand van de tafel uit. Ik schiet acuut hievan in de lach. Wat ik voor ogen had, zit dus voor geen meter.  Als de ober me nu maar ziet, denk ik. Niet dus. Hij is druk in de weer en haalt en brengt steeds maar één kopje koffie. Dat schiet niet op. En hij kijkt niet op of om.
Oké, denk ik, hindert helemaal niet hoor, fijn zo, daar maak ik gewoon gebruik van. Ik sta gelijk op, voordat de ober me wel mocht zien en loop dan naar mijn eigen stamkroeg.
Nu zit ik dus weer in een andere hangstoel, een betere,  en met koffie en appeltaart!  Wat is het leven toch simpel en heerlijk nu! Mijn zorgen glijden van me af. Ik heb alles onder controle. Wie doet me nog wat.
De bewolking die boven het eiland hing maakt plaats voor een blauwe lucht. Mijn hoofd gaat mee in dezelfde tred.
Ik schrijf mijn verhaal in de blue sky met een tweede kop koffie verkeerd.
Ik maak een plannetje voor de dag. Maar het is inmiddels al Eén uur. Ik besluit langs het strand te lopen en daarna een plekje in de duinen te zoeken om lekker te lezen of een dutje te doen.
Nu lukt het lezen me niet, te veel geluiden van groepen mensen rond mij. Ik ben nog te druk in mijn hoofd maar de wolkjes worden al ijler.
Schrijven doe ik trouwens wel op elk moment. Maakt niet uit op welke plek. Mijn pen krabbelt er lustig en vrij op los. Heerlijk.
Tijdens het schrijven klaart mijn hoofd al meer op. Ik voel me eventjes vrij en los van alles.
Als ik naar het strand loop en mijn zintuigen alles om me heen opzuigen, dan weet ik dat het magische van een eiland mij weer goed doet, a la Lourdes!

Tot de volgende keer,
een hartelijke groet van Jorie


Mijn stad


Ik ben zoals  je misschien al hebt gelezen “single”en als het mij wat te “singelig” wordt en ik behoefte heb aan wat vertier om me heen, een compleet gezinsleven is nou eenmaal niet voorhanden, dan ga ik de stad in. Vooral zomers is het er heerlijk vertoeven met haar gezellige terrassen. Dan beweeg ik mij onzichtbaar tussen de mensenmassa als een soort van toerist. Met als doel lekker kuieren en struinen door de stad en dan juist niet met” koopdrift” de stad in gaan maar vooral een dag hebben dat ik geniet van de stad zelf en de mensen. 
Ik weet niet of je dat herkent. Maar vooral een studentenstad heeft iets energieks, iets bruisends en belovends, vele jonge mensen staan aan het begin van hun toekomst, ieder met eigen verwachtingen, alles is nog nieuw en spannend. Alles begint in de stad.
Ik wentel me dan heerlijk in dit “beloofde land” en geniet van die sfeer en van de stad. Toch ben ik me er ook van bewust dat ik dit genieten niet altijd heb gekund. 
Er was een tijd dat het mij benauwde deze ”eeuwige jonge” stad. En dan met name wat ik in deze stad nog deed want ik was allang geen student meer, ook nooit geweest trouwens, ja wel een blauwe maandag maar dat is te verwaarlozen. Ik ging al vroeg op mijn 19e jaar werken.
Nu is de stad niet meer confronterend en kan ik weer van de stad genieten.
De stad geeft mij nu weer energie, vrolijkheid en acceptatie dat ik weer mijn plek heb gevonden in “mijn eigen stad” en daar kan ik weer van genieten.
Voorheen had ik altijd iets van een snel en jachtig consumeren en ook met een soort onbewuste vanzelfsprekendheid. Nu geniet ik bewust van mijn eigen stad. Ik kan haar meer op waarde schatten, zoiets. Trots dat ik hier woon in deze mooie stad. Misschien schat ik mezelf wel meer waarde toe!

Tot de volgende keer,
een hartelijke groet van Jorie

zaterdag 15 december 2012

Een gewone zaterdagavond

De TV gaat bij mij lekker uit op zaterdagavond, er is niks bijzonders op.
De radio staat aan en ik hoor nu gezellige kerstliedjes. Ach eigenlijk ben ik niet zo van de kerst maar ik hou dan wel weer van die zwijmelkerstliedjes. Ik heb jaren een kerstboom gehad, een echte, en opeens was ik er in één keer zat van. Nu prijkt er alleen een kerststalletje met een lichtje erin op mijn TV en er naast twee waxinelichtjes in de vorm van goudensterren gegoten. (het is leuk en goedkoop kerstshoppen bij de Wibra!, geen dure Tuinland of V&D in deze crisis)
En het avondeten was lekke snel klaar, een prak macaroni met roerbakgroenten van de vorige dag. In het weekend maak ik het mij zelf vooral makkelijk met eten. Vaak wordt het een pan soep met een broodje erbij uit de oven. Dan besprenkel ik bijvoorbeeld een broodje met olijfolie en knoflook, peper en basilicum en daarop plakken kaas, mmmmmh heerlijk! Ik vindt eten koken altijd een ontspannende bezigheid en het water loopt bij mij al in mijn mond bij de aanblik van een foto van een recept en ik kan dan haast niet wachten om het recept te maken. De lekkerste recepten heb ik heel netjes verdeeld in drie ordnermappen en staan voor het pakken boven op de koelkast.
De laatste tijd vindt ik het leuk om van restjes nog wat bijzonders te maken. Vorig weekend had ik nog wat gekookte aardappelen over en ik had nog wat tomaten. Toen heb ik er een aardappelschotel van gemaakt.
De ovenschaal ingevet met olijfolie , plakjes aardappel om en om met plakjes tomaat en besprenkeld met wat olijfolie, rozemarijn en daarop mini-mozarella. Morgen doe ik deze schotel weer en dan met ui erbij.

Eind van de middag las ik het boek uit van de schrijfster Anne Tyler "het huis met de klokken", een heerlijk boek over een chaotische familie en een meisje, de "klusjesman", die deze familie onverwachts en onbedoeld bijelkaar, houdt. Zij krijgt bij toeval deze baan krijgt aangeboden door de exentrieke weduwe die in het grote deftige huis achter is gebleven.
Straks ga ik weer verder lezen, met mijn nieuwe stapel leesboeken,. Ik zorg er altijd voor dat ik een paar leesboeken in huis heb, als het dan tegenvalt dan heb ik er nog een paar in voorraad. Ik kan niet zonder leesboek, ben een leesfanaat tot op het bot.
Het zijn voor mij weer nieuwe schrijvers, dus ik ben benieuwd.
De kerstliedjes gaan door op de radio en zo wordt mijn zaterdagavond ingevuld!

Tot de volgende keer,
een hartelijke groet van Jorie

dinsdag 11 december 2012

Het Schrijfcafé


Toen ik dit jaar mijn plannen om te schrijven eindelijk ten uitvoer bracht, kwam het Schrijfcafé  op mijn pad. Ik had nog nooit gehoord van het fenomeen Schrijfcafé maar was aangenaam verrast. Ik vond het een zeer creatief idee en ik werd daardoor gelijk enthousiast.
De locatie kende ik en was voor mij erg laagdrempelig, een gezellig café voor een kopje koffie te drinken en al helemaal om er te schrijven met mede “verhalenschrijvers”.
Het artikel stond in de krant en het gaat er vooral om dat de deelnemers met plezier samen aan het schrijven zijn. Na twee uur schrijven gaat iedereen met pagina’s vol inspiratie naar huis. Er wordt gewerkt met korte opdrachten, het gaat er niet om hoe je het opschrijft en je tekst wordt ook niet geanalyseerd of beoordeeld. Zelfs geen huiswerk!
Nou, na dit gelezen te hebben, was het voor mij duidelijk dat ik hierheen moest gaan. Want het was de motor die ik nodig had en bovendien was het erg laagdrempelig in alle opzichten.
Dus ik kon gewoon er “zijn” en me ontspannen en de inspiratie over me laten komen.

Inmiddels ben ik er een paar keer geweest en ik kijk er telkens weer naar uit.
Het is mijn moment om "mijn schrijverij" om te zetten in nog meer inspiratie en door dit metelkaar te delen komen er ook kleine wondertjes tot stand. Want mijn 1e blog heb ik nu inmiddels! Deze is één van die wondertjes en ik ben mijn medeschrijfster nog steeds dankbaar voor haar aangeboden spontane hulp in deze. 
Het is elke keer voor mij weer een leerzame ochtend want er komen gedachten en gevoelens op papier die ik niet voor mogelijk had gehouden, zeer inspirerend.
En ik weet inmiddels dat ik gewoon door te “zijn”  mijn pennenkrabbels het beste kan laten stromen. Zonder verwachtingen of mijn best te doen maar gewoon door te “zijn” en  mijn  “gezelligheidsbubbel” haar werk te laten doen. 

Tot de volgende keer,
een hartelijke groet van Jorie

“gezelligheidsbubbel”:
Ik kwam op Texel erachter dat dit voor mij het beste werkte om me te ontspannen:
om een gevoel van “bij mij thuis op de bank gevoel”om mij heen te  creëren:
 door te doen alsof ik op mijn eigen bank zit; lekker ontspannen en “te zijn”, kopje thee of boek erbij, in dit geval mijn schrijfblok. Een soort van “gezelligheidsbubbel” om me heen te creëren elk moment waar ik ben en als ik dan ga schrijven, komt de inspiratie ook vanzelf, omdat ik dan lekker ontspannen ben.

Het sneeuwt!

Ik ga achter mijn labtob zitten en laat me weer inspireren.
Buiten sneeuwt het behoorlijk  en het is nog maar 11 december. De winters lijken al vroeger te beginnen.
Toch vindt ik het gezellig, laat het maar lekker sneeuwen. Ik zit hier heerlijk warm met een kopje thee binnen handbereik. Knus toch!
Ik heb de boodschappen gisteren al gehaald dus ik hoef er lekker niet meer uit!
Vanochtend was ik met de fiets naar mijn werk en was er nog niks aan de hand, een vlokje hier en daar. Maar dit is het echte werk.
De vogelvoederbak heb ik aangevuld voor de koolmeesjes, volgende keer moet ik eventjes goed kijken of het ook een pimpelmees kan zijn. Ik heb ontdekt dat ze alleen het kleine zaad eruit halen en dat ze de smalle lange zaadjes laten liggen, volgende keer koop ik voer alleen voor de mezen. Ik heb ook weer een vetbol opgehangen maar  er hangt geen mees aan.  Zou het aan de vetbollen liggen? Eerst had ik een emmer vol gehaald bij de Praxis, was in de aanbieding, met hetzelfde resultaat. Nu heb ik de bollen bij de Action gekocht maar helaas hier hangt dus ook geen één vogel aan. Waar zou dit nou aan kunnen liggen, denk ik dan. Wel jammer, maar ja, het houdt toch een keer op met kopen als er blijkbaar om wat voor reden geen “match”is.
Als ik uit het raam kijk sneeuwt het nog steeds, het is overgegaan in een dichte mist van fijne vlokken. En een koolmeesje zat in het voederbakje. Ik geniet weer eventjes van deze winterse aanblik en van "Mijn Schrijverij"!
Mijn thee is op en mijn verhaal ook. Pak straks nog een kop thee en wie weet misschien nog  een verhaal.

Tot de volgende keer,
een hartelijke groet van Jorie




woensdag 5 december 2012

Mijn favorieten


Voor mijn flatwoning heb ik uitzicht op een mooi onderhouden park. Het park is gesplitst in twee grasveldjes waar dwars doorheen een smal geasfalteerd voetpad loopt, deze gaat helemaal om het park heen. De opvallendste bomen zijn de drie mooie mystieke Japanse naaldbomen die het uitzicht op het  achterste veldje helemaal doet laten verdwijnen. Verder is het een zeer groen park met allemaal bossages aan de randen en nog enkele grote bomen. Dus een ideale plek om de hond uit te laten en dat gebeurd dan ook natuurlijk.
En je begrijpt al dat dit vermakelijke plaatjes opleverd.
Natuurlijk heb ik enige favorieten.
Er zijn twee beageltjes , met de staarten strak opgeheven in de lucht, lopen ze parmantig in hun tuigje. De één rent gelijk het veld op, de ander loopt netjes achter moeders of vaders aan. Ik vindt het altijd een koddig gezicht die twee, net een tweeling.
Dan heb je een stoere Jack Russel, een ruwharige, bruinwit. Als puppy liep ie al in het park en was voor de duvel niet bang. Altijd heel nieuwsgierig en dan liep ie koddig door het gras. Nu is ie een stoere vent of meid met een eigenwijze kop erop. Het hondje straalt een eigengereidheid uit, wat ik juist zo leuk vind.
Dan zijn er nog een paar speelse honden. Als ze elkaar treffen is het altijd spelen metelkaar en dat is een heerlijk gezicht. De dikke jonge Berner Sernen hond zit altijd bovenop de andere hond, een border collie,  die dan op zijn rug ligt met alle poten in de lucht en maar kwispelen met die staarten. Als je denkt nou duurt het wel heel lang, dan houdt de Berner Sennen hond plots op met spelen alsof hij zich opeens van bewust is oh, mijn baasje is er ook nog en dan speurt hij in het rond waar het baasje is gebleven en gaat netjes met het baasje weer mee.
Mijn vriendin haar honden komen ook zo nu en dan in het park en rennen altijd achter de bal aan, “de dikke & de dunne” noem ik ze. Is niet oneerbiedig bedoeld hoor.  ”De dikke” wint nooit en is liever lui dan moe. Hij gaat pas lopen als “de dunne” de bal bijna heeft, dus is ie altijd te laat. Maar het is goed voor zijn lijn want hij moet afvallen. En zo sprint ie toch een balletje mee.
En dan zie ik een nieuw hondje die ik nog niet eerder heb gezien. Zo’n leuk mopsje, een licht bruine kleur, om op te vreten.
Ja, het is één en al leven in mijn  park,  een levend schilderij, wat nooit gaat vervelen!


Tot de volgende keer,
hartelijke groet Jorie

Mijn balkon


Mijn balkon is mijn plekje om heerlijk te ontspannen en te “zijn”, midden tussen mijn planten, en  s’avonds met enkele sfeer lichtjes aan.
Op een houten krukje eventjes genieten van een bakkie koffie verkeerd of op warme dagen onder de parasol wat lezen en schrijven.
De grote bossen felblauwe lobelia’s, die de hele zomer uitbundig blijven bloeien en die bijen en hommels aantrekken.
De vroegbloeiende paarse Salvia die op kattestaarten lijken, de heerlijk ruikende lavendel, ze staan in een groepje bijelkaar.
Dan helemaal achteraan op een plantentafel, IJzerhard, de naam zegt het al, de geweldige lange sterke stengels met spitze bladeren en helemaal bovenaan de stengels de kleine fel paarse uitbundige bloeiende knopjes. Ze groeien helemaal tegen het plafond van mijn bovenburen aan. Ze zijn nog langer als vorige jaren.
Dan staat er nog een kruidengroepje bijelkaar, achter de balkondeur, bonenkruid wat al in mei bloeit en heerlijk geurt vooral als ik mijn hand er door haal, een verdwaalde hosta die zomaar door het bonenkruid heen piept en de winter blijkbaar heeft overleeft en nog een kruid wat naar citroen ruikt maar het is geen  citroenplant of melisse en is ook geen munt, het heeft hele kleine groene en gelige blaadjes.
Hier zit ik het liefst mijn verhalen te schrijven en dan voel ik me geweldig vrij!

Tot de volgende keer
Een hartelijke groet van Jorie


Mijn "blije beste vriend"


Tijdens mijn job als postbode maakte ik kennis met enige honden in mijn buurtje.
Telkens als ik er niet op bedacht was terwijl ik mijn post stond uit te pakken, stond hij daar verdekt achter mij, een grote zwarte labrador, een reu.
Nou ben ik niet bang uitgevallen voor honden maar toch schrok ik er telkens van juist omdat ik druk bezig was met mijn post.

Ik had hem algauw tot “mijn beste vriend” gerekend, want zo’n grote lobbes met razend zwiepende staart, daar smelt ik van.
Vooral zijn overenthousiasme werkte bij mij zeer aanstekelijk.

Natuurlijk ontkwam “mijn beste vriend” er niet aan dat hij dan lekker door mij geknuffeld en geprezen werd. Mijn hart jubelende gretig mee met zijn stemming.
En de eigenaresse stond er dan machteloos bij want wat doe je tegen zo’n kolossale hond die niet te houden was? Ze zag algauw dat ik geen hondenhater was. Dus zag ze alles glimlachend aan.
Dus werd onze enthousiaste begroeting algauw een vast ritueel.  Zo, ook die ene keer.
Weer stond “mijn beste vriend” verdekt opgesteld achter mij met een nog bredere smile als anders. Want wat bleek? In z’n brede bek stak een haast onzichtbaar stokje, een formaat satéprikker maar dan iets dikker.
Nou kun je je dat voorstellen? Het was zo’n koddig vertederend gezicht, die kolossale hond met een satéprikker in zijn bek.
Natuurlijk wilde mijn vriend mij uitnodigen met z’n spel. En ik plukte het dunne takje uit z’n bek. Maar ach,  het takje brak en er bleef niet veel van over.
Ik knuffelde z’n dikke kop toen maar tussen mijn handen en liet hem mijn enthousiasme delen.
Na dit ritueel ging mijn dolgemaakte makker zeer enthousiast mee met zijn baasje die dan weer moeite had om hem te dimmen.
Ach, wat een schat toch, dacht ik en blij fietste ik weg.
Had “mijn beste vriend” geweten dat mijn verdrietige hart dit zo nodig had?

Tot de volgende keer,
een hartelijke groet van Jorie

dinsdag 4 december 2012

Zekerheid versus avontuur

Zekerheid versus avontuur was altijd mijn rode draad door het leven.
Deze twee irritante tegenstrijdigheden waren nooit in balans.
Dan koos ik weer voor zekerheid en knaagde het avontuur weer aan mijn poten.
Dan koos ik weer voor avontuur en knaagde de zekerheid weer aan mij.
Deze altijd maar vicieuze cirkel is er nog altijd maar is nu meer in balans.
Het is als ying en yang twee uitersten en ze horen bij mijn leven.

Nu weet ik dat de kleine dingen er toe doen in mijn leven
en dat ik daar gelukkig van wordt.
Het is best moeilijk om dit toe te geven aan mezelf maar ook aan anderen.
Want het is een wereld waarin het grote, het meer van alles, het meer kunnen,
het meer doen of denk groter overheerst.

Maar niemand zegt je of je er gelukkiger van wordt en of deze slogans daadwerkelijk bij je passen.
Zeggen dat je van het kleine houdt daar is ook  moed voor nodig.
Om te zeggen dat je minder wilt en niet zoveel of niet zo groot en je vooral houdt van kleine dromen.

Mijn balans/kompas was aardig zoek door het zoeken naar het grote, te grote dromen.
Op den duur blijft er niks meer “over”, je bent “naakt”, zo voelt het.
Tot je gewoon roeit met de riemen die je nog hebt.

Elk mens heeft zijn eigen bron en dat is pas de ware aard van je eigen schepping.
Als je je eigen natuur of schepping volgt en accepteert dan pas kom je in het reine met je zelf.

Vanaf mijn puberteit schreef ik al gedichtjes, verhalen en deed ik aan schilderen maar door mijn focus gericht op het grote, kon ik dit niet op waarde schatten.
  
Nu eindelijk “grijp ik dankbaar deze riemen” met beide handen aan.
Eindelijk geniet ik, intens van het schrijven. Het geeft mij vrijheid in mijn hoofd door het uiten van gedachten. Het inspireert mij en creëert weer nieuwe paden, de cirkel is nu bijna heel, want uienschillen zijn er zolang je leeft en dat is goed.

Tot de volgende keer,
hartelijke groet Jorie

Eindelijk gesetteld

Wat zijn er met mijn grote dromen gebeurd? En dan vooral met de nadruk op GROOT.

Ik was altijd aan het zoeken naar het grote, vooral ver weg, het liefst in het buitenland. Een leuk cottage huisje in Engeland waar ik bijvoorbeeld dan zou kunnen schrijven en tegelijk een schaapskudde kon beginnen ofzo. Of misschien naar het warme zuiden mijn eigen potten bakken en een winkeltje beginnen.
Ik zag het altijd maar in het grote, grote dromen, geen kleine dromen dus.
Neeeee, “ het roer moest dan gelijk  helemaal om”,  tegelijk met een ander (werkbaar) leven, dacht ik toen.
Ik zag het vaak al helemaal voor me, het voltooide plaatje. Maar hoe ik daar dan moest komen?
Maar ja, het voltooide plaatje is leuk maar een plaatje blijft altijd een plaatje als je er niks mee doet. En dat was waar het wringde! Het bleven dus bij dromen.
Om de stappen te nemen die daarvoor noodzakelijk waren, dat ging dan altijd gepaard met een enorme tegenstijdigheid in mij, genaamd angst of hang naar zekerheid, you name it.
Ja, en dat rijmt natuurlijk niet bij een “grote avontuur” of “ het roer om”.
Wat hoorde ik vaak de kreet, gewoon DOEN!  
Heel cliché maar waar.  En hoe geloofwaardig blijf je als het nooit doet?
Door al deze tegenstrijdigheden, knaagde het in mij, net een oorlog. Ze botsten soms behoorlijk met elkaar.
Ik zal het proberen uit te leggen: als het leven juist een tė grote sprong maakt dan heb ik het niet meer. Dan wordt ik een bangerig exemplaar, een ingedoken mus, in plaats van die stoere vrije single van een zelfstandige vrouw en dan schrik ik bij wijze van spreke bij elke scheet die er op mijn pad langskomt.
Mijn stoere immage is niet zo stoer eigenlijk en het musje die daaronder zit verlangt eigenlijk gewoon naar een gesapig leven van regelmaat. (gewoon een burgerlijk leven dus)
Dit heb ik inmiddels door harde lessen begrepen; hoe luchtig ik het allemaal wel wilde zien en hoe luchtig ik ook deed (ik houdt van humor; ik kan er vooral de grote dingen des levens in kwijt) maar het werkte helaas niet, de stoere singel was uitgeteld, gevloerd, uitgeschakeld en op haar bek gegaan. Een luchtbel.
De harde waarheid was dat ik een mus was verkleed in een stoere “cowboygirl” uiterlijk. En die girl is inmiddels ook al lang geen girl meer ……… tijd voor de waarheid dus.
Ach en het gros van de  mensheid kiest uiteindelijk ook voor deze meest makkelijke oplossing, een gewoon burgerlijk bestaan. Zeg maar gewoon, dat ik eindelijk gesetteld ben.
Want eindelijk heb ik geleerd dat het mooie kunnen zien in alledaagse dingen mij gelukkig kunnen maken.  Het schrijven van verhalen, gedichtjes (of schilderen) is nu mijn grote avontuur geworden!
Door het schrijven kan ik heerlijk relativeren en mijn humor kan ik er in kwijt, gelukkig heb  ik die nog niet verloren!
Wat ben je toch een schattige stoere mus!

Tot de volgende keer
Een hartelijke groet van Jorie



zondag 2 december 2012

Wandelen


Zomer 2012
Ik ben gek op wandelen, het helpt mij enorm om te aarden en in het “hier en nu” te zijn.
Deze wandeling voert mij langs een sloot en ik verbaas me over de verscheidenheid van bermbloemen en haar kleuren. Schitterend, ik geniet!
In slowmotion wil ik dit alles met mijn zintuigen opnemen en vooral met aandacht, anders wordt het iets van consumeren zonder te proeven, ik zie de koningblauwe korenbloemen, gele kaasjeskruid, witte peen maar dit weet ik niet helemaal zeker, de gele ganzenbloem lijkt op kamille maar dan helemaal geel, gele kleine bloemetjes in trosjes, het lijkt op Barberakruid of raapzaad, kleine schattige donkerroze bloemetjes, Silene, deze had ik ook op mijn balkon staan maar dan wit, klavers, boterbloemen, en er zijn nog wat bloemen waarvan ik de naam niet weet. Via google kom ik er later ook niet achter.
Mijn hand raakt een blaadje of een bloem aan en ik kijk naar meer details als vorm, lengte, kleur van een blad,  bloem of stengel.
Heerlijk vindt ik dit , zo genieten van de natuur. Ik wandel verder.
Ik kom twee fietsende dames tegen. Later staan ze even stil en we maken een praatje over het warme weer.
Als ik verder loop zie ik bij een boerderijtje een “oud” vrouwtje op klompen met haar rug naar mij toe staan, zo te zien leest ze de krant die ze net heeft opgehaald uit de brievenbus. Ze heeft grijs lang haar en draagt een oude oma jurk met ondefinieerbare grijze en paarse motieven. Ook zie ik dat ze dikke kousen aan heeft.
Ik passeer haar en opeens veranderd ze in een jonger iemand en stralend zegt ze: “wat is het mooi weer he, wat is het mooi! “
Deze opgewekte jeugdige metamorfose had ik niet verwacht en ik glimlach breed naar haar en spreid mijn armen zijwaarts als om aan te geven dat ik het met haar eens ben en ook ik geniet en zeg haar dan ook: “ ja wat is het toch heerlijk weer !”
Wat doet het weer mensen toch goed, denk ik.

Heel cliché natuurlijk maar het zijn nou net deze kleine dingen waar ik zo van houdt. Als je het  maar kan zien en het niet over het hoofd ziet, wat makkelijk kan gebeuren. Mij ook, maar nu gelukkig niet!

Tot de volgende keer,
een hartelijke groet van Jorie

Ziekenhuisbezoek 16 mei 2011


Mijn tante en enigste tante ligt in het ziekenhuis met een vervelende polsbreuk door een val.  Al jaren gaat zij bridgen en net deze ene keer ligt ze onderuit door een losliggende stoeptegel. 
Ze is 84 jaar en gelukkig heeft ze niet meer gebroken.
Dus ik heb twee bezoekjes gebracht aan het ziekenhuis. Het is een nieuw ziekenhuis in mijn buurt , een architectonisch verantwoord ontworpen ziekenhuis met een binnen/buiten tuin en de kamers zelf zijn ook met verantwoorde kleuren ingericht waar mijn ogen na een tijdje nog niet aangewend zijn. 
Wat je al niet kan beleven in en om het ziekenhuis!
1e bezoekje:
Waar laat ik mijn fiets toch?
Ik zie nergens een fietsenrek. Dus ik speur in het rond op zoek naar een rek. Geen, dus. Wel allemaal fietsen in een opgeleukt parkje met betonnen bankjes waar niemand op gaat zitten want dan krijg je toch een koud zitvlees! De bezoekers weten wel raad met deze bankjes,  ze  hebben nu een multifunctionele aard gekregen en her en der staan de fietsen er tegenaan. Dus goed voorbeeld doet volgen en ik zet mijn fiets er ook tegenaan.
Dan nu naar de receptie . 
Ik vraag waar ik moet zijn want ik ben er voor het eerst en alle kamer en verdiepingsnummers hebben nu subnmmers.     
Ik kijk wat moeilijk blijkbaar, want een waterval van cijfers zijn nu eenmaal niet mijn sterkste kant. Maar de meneer van de receptie schrijft het even voor mij op en hij haalt een speciaal ontworpen kaartje voor dit soort situaties te voorschijn en voor leken als ik.
Ik bedank hem vriendelijk en loop volgens het nummer van de looproute naar de lift.
Het is een komen en gaan van mensen en er zijn grappige autootjes  die lijken op een golfauto die de looproutes volgen om slecht “ter beenden” mee te nemen.
Ik druk op de knop van de lift.
De deuren zwaaien open ……….. ; deze onthullen een vriendelijk bosje mensen. Ik stap in het vriendelijke groetende bosje. Nou daar wordt je zo waar vrolijk van. Ik groet vriendelijk weer terug als ik uitstap en ga monter op weg naar het volgende parcours.
Het is een 6-8 persoonskamer waar mijn tante zich zou moeten bevinden. Mijn tante blijkt te slapen maar ik schrik even want haar hoofd is behoorlijk bont en blauw.
Het wordt een kort bezoekje. Ik laat haar slapen en zet een schattig klein vrolijk geschilderd bloempotje met mini bloemetje op haar nachtkastje.
2e bezoekje:
Ik weet inmiddels, ben nu geen leek meer,  dat mijn fiets aan de overkant van een drukke weg  geparkeerd hoort te worden, in de hiervoor bestemde fietsenrekken alvorens het ziekenhuis in te gaan.
 Ik loop via het bekende parcours naar mijn tantes kamer maar ik zie mijn tante niet liggen.
Ik ga vragen bij een kleine bezoekersbalie. Ja, ze zou verhuisd zijn naar een andere kamer.
Maar dat zou toch pas de volgende dag gebeuren, zeg ik.
Enfin, ik ga kijken en steek mijn hoofd om de deur.
Ah, een bekend hoofd, van mijn tante, welliswaar nog bond en blauw, maar overduidelijk mijn tante.
Mijn tante zegt dat ze verhuisd is naar een kleinere kamer en ik zeg dat dit wel zo gezellig is, meer privacy en zo.
We babbelen wat en ze gaat gelukkig in het weekend na de operatie weer naar huis.
Daarna ga ik met de lift weer terug.
De deuren gaan open. Ik wil naar binnen maar de deuren zijn bezig zich weer te sluiten. Ik druk op de liftknop en ze gaan weer open.
Ik wil weer naar binnen maar ze gaan weer dicht, althans dat willen ze. Dan drukt er iemand vanuit de lift op een knop en de deuren zoeven weer open. Ik stap vervolgens vlug naar binnen en er wordt gelachen van: nou de lift wil je niet binnen hebben zeker!
De stemming is weer monter, ondanks dat we in een ziekenhuis zijn.
De humor gaat gewoon door………….. en zo maakt iedereen er het beste van.
Een jongensachtige man tuurt zonder op te kijken aandachtig op zijn internetmobiel met oortjes. De liftdeuren willen nu weer niet dicht.
Men lacht en de man met de oortjes krijgt nu de mening van “liftpubliek”over zich heen, ja hoor, dat komt door al die electronica van tegenwoordig dat ontregeld de boel maar. Ik lach mee………
Buiten eenmaal weer op de fiets, zie ik de man met de oortjes lopen.
We kijken elkaar een paar seconden aan. Hij lacht jongensachtig en ik lach terug.

Tot de volgende keer,
een hartelijke groet van Jorie

Dichtbij huis is ver genoeg

 Het prozablad waar ik mijn verhaal voor had geschreven en die mij een bemoedigend woord had geschreven,  organiseerde een avond voor haar lezers en schrijvers.
Ik was natuurlijk best wel  aangemoedigd door hun antwoord en schraapte  mijn moed bijeen om een avond door te brengen tussen het “schrijversvolk”. Helemaal alleen durfde ik niet en schakelde mijn zus in. Zij is een beetje mijn alterego met meer lef.

Wij rijden naar een gehuchtje en aan een plein met een kerk was dan de happening.
Oei, wat vond ik dit spannend. Ik was niet helemaal mijzelf geloof ik want ik liep wat houterig door de menigte om een plekje te veroveren met een drankje erbij.

Ik luisterde naar de schrijvers die hun verhalen voorlazen. En wat denk je? Ik vond er niks aan! Ik werd er  niet door geïnspireerd.  En ik kon me niet verplaatsen, hoe ik ook mijn best deed om de verhalen in me op te nemen. Ik voelde me er niet "thuis". Met alle respect voor het prozaledenblad natuurlijk.
Maar blijkbaar werkte het voor mij niet op deze manier.

Waar het mij meer om ging  was de vrijheid die ik ervaar om in je eigen woorden een verhaal vorm te geven en geboren te laten worden en hier plezier aan beleven. 
Dat ik een compliment kreeg was de aanmoediging die ik nodig had en het streelde mijn ego. Maar het was een onderdeel van het begin om te komen tot deze blog. 

Pas veel later begreep ik, dat ik het schrijven over "het mooie zien" in alledaagse dingen, dat mij dat gelukkig maakt. En als ik hierover kan blijven schrijven en kan glimlachen, is mijn dag goed. 
Dat is wat ik zoek.
Ik hoef het niet ver te halen, niet in een kerkje aan een plein. Geen publiek hoef ik te zien. Ik ben mijn eigen publiek. 
Ik zal dan ook op mijn bescheiden wijze mijn verhalen blijven schrijven en genieten van het schrijven zelf. Gewoon doorgaan met schrijven  en de magie voor zich laten werken.

Tot de volgende keer,
een hartelijke groet van Jorie

Oudejaarsavond 2011 met Mylou Frencken

"Nou moet je weten, ik ben al mijn hele leven single. Ik weet haast niet beter. Toch had ik vroeger het idee dat de prins op het witte paard elk moment wanneer je het niet verwachte kon langskomen, want dat was wat ik altijd hoorde en vooral las. Nou ik niet hoor. Bij vele onmogelijke pechsituaties dacht ik altijd stiekem, misschien komt mijn prins nu, want dat zag je ook altijd in die fijne romantische films, maar niks van alles bij mij. 
Ook heb ik mijn ogen niet op steeltjes zitten en als ik iets wilde dan ging ik er zelf wel achteraan.  
Maar het resulteerde nooit op een "happily ever after" . En veel later was ik het gewend en beviel het me wel eigenlijk. Gewoon een single leven, mijn eigen baas. 
Het mooie is dat ik mezelf niks kan verwijten want ik heb geen kansen laten liggen dus het knaagt gelukkig nooit aan mij en ik vindt mezelf ook niet zielig.
Dus ik zit gewoon op oudejaarsavond alleen thuis, niet altijd zo geweest maar de omstandigheden zijn er niet altijd naar. En ik had zin om alleen thuis te zijn, punt!"

Ik lees voor het eerst een boek van de Nederlandse schrijfster Mylou Frencken en cabaretière. Ze zou vast beledigd zijn als ze wist dat ik haar niet kende want zoals ze zelf schrijft wil ze best wel beroemd zijn minstens het nivo van cabaretière Brigitte Kaandorp.  Maar Brigitte Kaandorp schrijft geen boek en Mylou Frencken gelukkig wel!  Ik heb gelezen met gekrulde mondhoeken met af en toe een ontsnapt gegrinnik, heerlijk!
Mylou F. schrijft over haar leven zonder Bert, haar man (een bekende in het theaterwereld) . Ze is namelijk weduwe geworden en heeft een dochter uit hun huwelijk.
Als je het woord weduwe noemt bekend ze vindt ze dat afschuwelijk, want ze is nog druk bezig haar nieuwe situatie te verwerken en alles wat daarbij hoort, incl. woorden als weduwe.
Maar  naarmate ik verder lees in haar boek,  moet ik om haar humor lachen en ik zit zowaar op oudejaarsavond in mijn eentje op de bank te lachen, niet een keer maar verschillende keren. En daar glimlach ik weer om. Om mezelf dat ik lol kan hebben in mijn eentje op de bank op oudejaarsavond.
Ik heb het boek uitgelezen die avond en ging met een glimlach naar  bed.
Ze had mij geïnspireerd.
Ik hield van haar schrijfstijl en humor; een lichte droge zelfspot waarmee zij haar leven beschreef.  Ik voelde diep van binnen bij mij een klein feestje van herkenning.  Want Mylou F. schreef over haar kwetsbare kant in een schrijfstijl wat me erg aansprak. En haar liedjes schreef zij ook nog zelf, al weer met die nodige zelfspot.  Op You Tube heb ik haar gespot toen zij zichzelf begeleide met piano. Wat een supertalent!  Zij zingt met volle overgave, een kwetsbaar lied over haar dochter en haarzelf zonder Bert.
En een lekker venijnig met lef gezongen lied over de ouderraad.  Allemaal op een hele naturelle manier en erg inspirerend.
Ik heb wat met het woord inspiratie. Als ik namelijk geïnspireerd raak dan borrelen er allemaal artistieke ambities bij mij op. Zoals dit verhaal schrijven of waarom niet, ook een lied misschien?
Wat mij dus aanspreekt is haar schrijfstijl en humor maar vooral het lef van Mylou F.  Zij treedt in het licht met al haar talenten en onzekerheden terwijl ik stiekem een liedje of een kort verhaal schrijf, gedichtjes en deze aan niemand laat lezen. Ik zit te freubelen achter mijn computer en de teksten staan in een bestandje te verschimmelen. (Maar nu gelukkig niet meer want iedereen mag het zien op mijn blog!)
Ik heb een keer een kerstverhaal geschreven voor een personeelsblad en ik hooguit 1 leuke reactie op kreeg. Of ik doe aan een verhalenwedstrijd mee omdat een prozablad zoveel jaar bestond. (vond ik trouwens doodeng omdat dit mijn 1e keer was om mij zo “naakt” op papier voor anderen te tonen). Ik kreeg uiteindelijk wel een antwoord terug van het blad: ga vooral zo door!
Maar ja bij mij zijn het korte erupties zoals bij een ongevaarlijke vulkaan die haar hele leven pruttelt en niet echt tot uitbarsting komt.  

Daarom bedank ik Mylou F. in stilte  en ben blij met de inspiratie die ik weer even voel. En is dit het verhaal wat uit de vulkaan geborreld is.  

tot de volgende keer,
hartelijke groet Jorie                            


“Zilveren medaille”


In 2008 heb ik meegedaan aan een verhalenwedstrijd voor een prozablad die 25 jaar bestond en het woord zilver moest in het verhaal terugkomen. Dit was voor mij een leuke aanleiding om “het”eens te proberen. En om mijn schrijven nu eens eindelijk op te pakken want ik stelde het maar uit.  Iedereen kon hier aan meedoen want het berichtje stond met kerst in de Groninger Gezinsbode toen. Ik kreeg  een aanmoediging  per mail terug om vooral door te gaan. En dat doe ik nu dus via mijn blog. 

“Zilveren medaille”

Kleine meisjes worden groot; van pubers naar jonge dames, en later dames van middelbare leeftijd.
Een dame van middelbare leeftijd zeg je? Oh help dat ben ik!! 

De tijd gaat veel te snel. Ik kan haar niet meer bijbenen...........
Ik begin nu pas het leven en mezelf een beetje te begrijpen en voor je het weet ben je al weer 50! 

Ik voel me zoals ik me voel en dat is niet aan een getal of woord gebonden in iedergeval.

Maar hoe voelt het nou een "dame van middelbare" leeftijd te zijn? Het gevoel is natuurlijk veel belangrijker dan een woord. 
Ik voel me soms net zo kwetsbaar weer als dat verlegen meisje van vroeger maar dan ben ik mij er veel bewuster van. Een bekend gevoel, van: oh, ja, dàg kwetsbaar gevoel, ben jij er ook weer. Het is als een goede vriendin van vroeger die je weer komt opzoeken en dat voelt vertrouwd maar ook weer anders als je begrijpt wat ik bedoel: gerijpt dus. En daar moet je dus klaarblijkelijk de middelbare leeftijd voor bereiken om al die herleefde gevoelens te laten rijpen zeg maar. Om ze daarna uiteindelijk, eindelijk, eeeeeindeluuuuuuk los te laten........., hè, hè, dat lucht op!
Wij behoren eigenlijk tot de rijpe dure wijnen waarvan, na een langdurig kostbaar proces, gelijk ons innerlijk, de kurk smachtend eraf plopt.
Wij zijn gelijk een volle ronde karakteristieke wijn. Voor sommige onder ons de nadruk op vol en rond natuurlijk.
Ook al zien wij er dan niet altijd even flateus meer uit, dat moet je dan maar op de koop toe nemen. Het gaat immers om het innerlijk die ook wel eens iets anders wil: heerlijk rustig rijpen en gisten enzo. 

Heerlijk rustig rijpen is trouwens niks voor ons vrouwelijk popidool Madonna. Zij laat zien dat een vrouw van 50 op toneel ook nog een staaltje van womanpower kan laten zien.
Er zijn weinig sterke vrouwelijke voorbeelden die zich zo in weinig kleren laten zien met 50 jaar. Ja, ze ziet er dan ook nog uit als een plaatje en ze zal hier ook veel aan doen natuurlijk. Dààààààgen aan het trainen voor die mooie look. Ze loopt sexy op hoge hakken in haar shows rond. Ze is een pitbull onder de dames van middelbare leeftijd zullen we maar zeggen.  Ze heeft vast een hekel aan het woord middelbaar en ze durven haar vast geen Sara te geven, nee, geen sprake van; deze dame krijgt vast en zeker een pittbull!  

Maar onder de niet pitbulls onder ons, zoals ik, is het in het dagelijkse leven, in werk of in combinatie met gezin,  al een hele kunst  een derde van deze womanpower te evenaren. Ieder doet het op haar eigen manier.
Ja, na 30 jaar werken ben ik er helemaal aan toe om me over te geven aan mijn eigen natuurlijke ritme, en rijpingsproces, dat verdien ik en dat doe ik.
Mijn eigen ritme daar ga ik voor!  Krijg ik opeens toch ook nog pitbull neigingetjes? Grrrrrrrrrrr!!!!

"Het jonge kazentijdperk" is voorbij. Jammer? Ach aan alles komt een eind en alles went als je maar tegen je zelf kan zeggen: je hebt die zilveren haren verdiend meid!!! En ik ben nog steeds van binnen die meid van toen alleen anders, rijper. Soms een pittig geitenkaasje maar ik wil ook wel eens lekker de oude kaas uithangen op de bank, met een glas wijn, proost!

Ik zit achter mijn labtop en de regen hoor ik heerlijk tegen de ruiten tikken. Ik geniet van het typen van deze woorden en ze te lezen op mijn scherm.
Ze knallen op het scherm vliegensvlug!!! Ik vliegensvlug................??!!
Ik heb namelijk een burnout gehad en ik was toen verre van vlug. Ik kon niet meer tegen de druk op het werk van presteren en vlug zijn en maar doorgaan.  Een half uurtje pauze en maar weer doorgaan, vliegensvlug. Je moet mee met de stroom of je wilt of niet. De wereld draait rap door en je moet mee of je wilt of niet en we kunnen niet meer terug?! Presteren, vlug en het liefst zo efficiënt mogelijk want het leven is zo duur geworden. Ja onze wereld, mijn wereld draait door, wij draaien door! 

Ik heb liever een kit kat, have a brake................en zie liever mijn eigen woorden op het scherm vliegensvlug! Ik ben mijn eigen baas en last but not least ik doe het op mijn manier, in mijn eigen tijd waarover ik zelf beschik! De wereld draait maar zonder mij door!
Zo dat is eruit en dat lucht op! he, he. Goed zo meid, oh pardon dame!!

De wereld draait door. Maar het glinstert zilver als beloning in de verre horizon die ik zie. Niemand geeft mij een zilveren medaille. Je krijgt van nature wat je toekomt en ik ben van plan om deze met gratie te gaan dragen. Van kijk mij nou. Deze dame draagt een zilveren krans op haar hoofd en ik hoor het applaus van de toeschouwers al, het zilver straalt naar alle kanten en geeft een lichtzee boven de hoofden en gloriet in de verte. Een engel is verschenen en iedereen buigt.....................  
Ze lacht en gaat vertrouwend de toekomst tegemoet!

Tot de volgende keer,
een hartelijke groet van Jorie

zaterdag 1 december 2012

Mijn eerste BLOG!

Het is bijna zover, a.s. zaterdag helpt Ingrid, een medeschrijfster van de schrijfworkshop, mij met mijn 1e Blog. Zij weet het nog niet maar zij is een belangrijke schakel in mijn ontwikkelproces van mijn schrijven veilig verborgen in mijn documenten in de computer naar de openbaarheid. Ik ben haar dan ook heel dankbaar voor haar spontane aangeboden hulp.
Dan kan ik eindelijk mijn schrijverij delen met anderen.
Je ziet mij op onregelmatige tijden, dan blijft het voor mij lekker relaxed.
Het schrijven zelf, het kreatieve proces, daar geniet ik het meeste van. Als ik in mijn eentje op pad ga dan neem ik tegenwoordig steevast mijn schrijfblok mee, mijn welkome “partner”, in blijde en minder blijde momenten.
Het geeft mij rust en ik kan  gewoon “zijn”.
Schrijven over het alledaagse en ze als pareltjes te laten schitteren daar krijg ik een glimlach van op mijn gezicht en dat maakt mijn dag weer helemaal goed.
En wie weet kan ik anderen ook een glimlach bezorgen!

tot de volgende keer
een hartelijke groet van Jorie

Ingrid, bedankt voor je spontane aangeboden hulp van mijn "bloggeboorte"

Auto afgekeurd na veertien jaar

Het zat er aan te komen. Mijn auto reed al niet meer zo lekker de laatste jaren. 
En elke keer als de auto voor een APK moest dan dacht ik wat voor onkosten zullen er nu weer zijn. 
Alhoewel het aan de buitenkant niet zo opviel, nog een jonge dame om te zien,  was de”binnenkant” oud en versleten.

De garage waar ik was overrompelde me toch nog  met de melding dat mijn auto afgekeurd was. De reparatiekosten bleken hoger dan de marktwaarde van de auto zelf dus, ja. dan is er niet veel meer aan te doen.
Het was net na mijn vakantie van Texel afgelopen najaar.
Misschien had ik wel een voorgevoel, ik stelde de APK keuring steeds uit.
Maar ik heb ook gewoon een hekel aan garages. Als de auto al met zijn voorband in de garage staat kost dat al geld. Dan betaal ik weer braaf het  hoge bedrag voor een reparatie zus of zo. Ik heb nou eenmaal geen verstand van reparaties en auto’s. Dus slikken en dokken dan maar.
Maar het is toch een afscheid van veertien jaar. Ik heb de auto met zuslief toen nog gekocht. We hadden er allebei plezier in toen we op autojacht gingen. Dames op autojacht in een mannenwereld. Wij proefritjes maken en al gauw was ik verkocht voor mijn gele Daewoo Matiz, een snoepje om te zien en alles
erop en er aan, deze kleine goudgele koreaanse.
Nu ben ik blij dat ik deze blauwe Fiat heb gekocht.. Ik stond wel even voor het blok. Maar de beslissing was gauw gemaakt. Een andere auto moest er wel komen want ik was nog niet toe aan het helemaal afschaffen ervan.
Ik had drie weken de tijd om te beslissen wat ik zou doen. Er stonden enkele tweede handse in de showroom, te duur. Maar ook wat auto’s buiten. Hij wees me hierop. Prijzen werden genoemd en ik keek eigenlijk alleen maar naar het praktische, de prijs, en of het een goede auto was zonder onkostenplaatje dit keer. Dat ik niet van de regen in de drup zou komen.
Hoe de auto er uitzag, was eigenlijk voor mij niet meer aan de orde. Hij verzekerde me dat dit een goede auto was die ze als tweede auto erbij hadden gehad met nog niet zoveel km gereden.  Nou al was het  een verkooppraatje daar trek ik me niet zoveel van aan. Maar als hij zegt, dat deze auto goed is en er nog wel 5 jaar meegereden kan worden voor dit prijsje toen ging ik voor de bijl, na een proefrit gereden te hebben. De Fiat reed lekker, lekkerder dan mijn eigen auto en ik had goed zicht op de weg, ook belangrijk want ik ben maar klein. En in de belasting was het ook wat goedkoper, iets minder gewicht.
Als ik de auto nu veel gebruikte dan zou mijn keuze niet op deze auto zijn gevallen maar ik gebruik de auto voornamelijk in noodgevallen en af en toe naar mijn werk.
En wie weet,  misschien dat ik na 5 jaar wel geen auto meer wil. Want het blijft allemaal best prijzig. Een auto inleveren kan een aardig onkostenplaatje minder met zich meebrengen, vooral die jaarlijks terugkerende beurten tikken aardig aan. Dus dan is het openbaar vervoer ook een mogelijkheid. Maar daar ben ik nu dus nog niet aan toe!
Toch heb ik er nog wel een rusteloos nachtje van gehad want ach ik en vertrouwen op een garage dat is lastig als je er zelf geen sjoege van hebt. Maar ik heb in iedergeval de garantie van  le chef de garage mochten er toch eventueel problemen mee zijn. De tijd zal het leren.
Ach en ik” blijf een vrouw”, als het slechte nieuws van de afkeuring door le chef de garage verteld wordt met een verontschuldigde trieste glimlacht erbij en le chef de garage mij daarna alles piekfijn uitlegd tijdens een proefrit. En le chef de garage ook nog eens tijd stak in nog een ritje toen ik de auto kocht, om nog eens alles na te gaan, ja kijk, dat vindt ik best prettig dan. Ik kocht nog geen eens een dure Mercedes en dat vindt ik nou een fijne houding. Dus als klant legden ze me aardig in de watten op een prettige manier en daar houdt ik van, een beetje ouderwets ben ik hierin misschien maar ik houdt wel van deze gentlemen manieren. Ook al weet ik best wel dat het allemaal bij de verkoperij hoort.
Nu hoop ik inderdaad dat de Fiat mij de komende jaren zonder veel onkosten er doorheenbrengt en dan zie ik dan wel weer verder.
Nou eindelijk was het dan zover. Ik kon mijn auto ophalen. Ik ben nog nooit zo blij geweest. Het voelde als een nieuwe periode in mijn leven: dat ik voor praktisch heb gekozen in plaats voor het uiterlijk en bovendien heb ik toch mooi zelf deze aankoop gedaan, zonder zusterlief. Ja, en dat voelt goed!
Ik stap in mijn Fiat en hij rijdt heerlijk, een genot. Het is een pittig ding en sjezen kan ie als de beste en zingend zit ik achter het stuur. Deze auto past bij mij!

Tot de volgende keer,
een hartelijke groet van Jorie