Ik was natuurlijk best wel aangemoedigd door hun antwoord en
schraapte mijn moed bijeen om een avond
door te brengen tussen het “schrijversvolk”. Helemaal alleen durfde ik niet en
schakelde mijn zus in. Zij is een beetje mijn alterego met meer lef.
Wij rijden naar een gehuchtje en
aan een plein met een kerk was dan de happening.
Oei, wat vond ik dit spannend. Ik
was niet helemaal mijzelf geloof ik want ik liep wat houterig door de menigte
om een plekje te veroveren met een drankje erbij.
Ik luisterde naar de schrijvers die
hun verhalen voorlazen. En wat denk je? Ik vond er niks aan! Ik werd er niet
door geïnspireerd. En ik kon me niet verplaatsen, hoe ik
ook mijn best deed om de verhalen in me op te nemen. Ik voelde me er niet "thuis". Met alle respect voor het prozaledenblad natuurlijk.
Maar blijkbaar werkte het voor mij niet op deze manier.
Waar het mij meer om ging was de vrijheid die ik ervaar om in je eigen woorden een verhaal vorm te geven en geboren te laten worden en hier plezier aan beleven.
Dat ik een compliment kreeg was de aanmoediging die ik nodig had en het streelde mijn ego. Maar het was een onderdeel van het begin om te komen tot deze blog.
Pas veel later begreep ik, dat ik het schrijven over "het mooie zien" in alledaagse dingen, dat mij dat gelukkig maakt. En als ik hierover kan blijven schrijven en kan glimlachen, is mijn dag goed.
Dat is wat ik zoek.
Ik hoef het niet ver te halen, niet
in een kerkje aan een plein. Geen publiek hoef ik te zien. Ik ben mijn eigen publiek.
Ik zal dan ook op mijn bescheiden wijze mijn verhalen blijven schrijven en genieten van het schrijven zelf. Gewoon doorgaan met schrijven en de magie voor zich laten werken.
Tot de volgende keer,
een hartelijke groet van Jorie
Geen opmerkingen:
Een reactie posten