Een
mooie nazomerdag in september.
Schiermonnikoog lonkt en ik heb
behoefte om mijn hoofd leeg te maken. Er zitten te veel wolken in.
Het beloofd 26 graden en zonnig te
worden. Dus het is makkelijk om de knoop door te hakken. Lang leve “weer-online”.
Ik pak ‘s avonds alvast mijn rugzak in en standaard
gaat altijd mee: kleppet, zonnebril, zonnebrandcrème, desinfecterendehandgel,
plastic slippers, batikheupdoek, boek, water en windjack voor op de boot en o,
ja en het allerbelangrijkste mijn schrijfblok.
Ik rij naar Lauwersoog en daar
aangekomen kom ik in de file terecht. Veel mensen met hetzelfde idee en nu moet
elke auto door een slagboom en dat schiet niet op.
Of ik de boot haal is maar de vraag
nu. Ik denk de file te slim af te zijn en draai mijn auto achter de andere auto’s aan
naar een parkeerplaats veel verderop maar helaas de boot vertrekt al en laat haar
sirene horen, als ik in versnelde looppas probeer de boot te halen. Wat sneu
nou!!
Er zijn zoveel mensen dat het een
chaos is bij de loketten. Enfin, ik heb mijn ticket en een tweede boot vertrekt
gelukkig om tien uur al.
Op het dek met m’n windjack aan is
het heerlijk. De schreeuwende zeemeeuwen zijn voor mij al het begin van de
vakantie eilandgevoel.
De lucht is helder blauw, geen
wolkje te bekennen.
Mijn hoofd is helaas nog niet zo
helder maar hopelijk drijven die wolkjes ook over in de loop van de dag.
Vaak doet een eiland bij mij “wonderen”.
Lourdes is er niks bij. Alles vind ik
prettig op dit eiland. De kneuterigheid van het dorp, alles binnen handbereik
en de kronkelige schelpenpaadjes door bos en duin. De witte schuimkoppen op
het water die alsmaar kleiner worden tot ze in kleine zacht deinende golfjes op
het strand aankomen. Schelpen of andere vreemde objecten zoeken op het strand en het zware voetenwerk
door het zand. De meeuwen die schreeuwen in de wind. Het toppunt van genieten is een zalig plekje
midden in de ongerepte natuur zoeken om wat te lezen of een hazedutje te doen.
Op het eiland aangekomen, loop ik
naar het dorp en vermijd ik de bussen. Mijn plan is om naar mijn stamkroeg aan
zee te lopen.
Maar dat moet ik
nog even voor me uitschuiven want voor een sanitaire stop ga ik een
ander restaurant binnen. Ik zie heerlijke pitriet fauteuils met gezellig ogende
openhaardblokjes midden op de tafels. Ik twijfel even of ik in mijn eentje deze
4 persoons zithoek kan inpikken. Maar, ik bedenk, waarom ook niet, ik ben toch op
vakantie? Dus, ik plof neer en beland in een wel heel diepliggende fauteuil.
Mijn hoofd steekt nog net boven de rand van de tafel uit. Ik schiet acuut
hievan in de lach. Wat ik voor ogen had, zit dus voor geen meter. Als de ober me nu maar ziet, denk ik. Niet
dus. Hij is druk in de weer en haalt en brengt steeds maar één kopje koffie.
Dat schiet niet op. En hij kijkt niet op of om.
Oké, denk ik, hindert helemaal niet
hoor, fijn zo, daar maak ik gewoon gebruik van. Ik sta gelijk op, voordat de
ober me wel mocht zien en loop dan naar mijn eigen stamkroeg.
Nu zit ik dus weer in een andere
hangstoel, een betere, en met koffie en
appeltaart! Wat is het leven toch simpel
en heerlijk nu! Mijn zorgen glijden van me af. Ik heb alles onder controle. Wie
doet me nog wat.
De bewolking die boven het eiland
hing maakt plaats voor een blauwe lucht. Mijn hoofd gaat mee in dezelfde tred.
Ik schrijf mijn verhaal in de blue
sky met een tweede kop koffie verkeerd.
Ik maak een plannetje voor de dag.
Maar het is inmiddels al Eén uur. Ik besluit langs het strand te lopen en
daarna een plekje in de duinen te zoeken om lekker te lezen of een dutje te
doen.
Nu lukt het lezen me niet, te veel
geluiden van groepen mensen rond mij. Ik ben nog te druk in mijn hoofd maar de
wolkjes worden al ijler.
Schrijven doe ik trouwens wel op
elk moment. Maakt niet uit op welke plek. Mijn pen krabbelt er lustig en vrij
op los. Heerlijk.
Tijdens het schrijven klaart mijn
hoofd al meer op. Ik voel me eventjes vrij en los van alles.
Als ik naar het strand loop en mijn
zintuigen alles om me heen opzuigen, dan weet ik dat het magische van een
eiland mij weer goed doet, a la Lourdes!
Tot de volgende keer,
een hartelijke groet van Jorie
Geen opmerkingen:
Een reactie posten