Ook heb ik mijn ogen niet op steeltjes zitten en als ik iets wilde dan ging ik er zelf wel achteraan.
Maar het resulteerde nooit op een "happily ever after" . En veel later was ik het gewend en beviel het me wel eigenlijk. Gewoon een single leven, mijn eigen baas.
Maar het resulteerde nooit op een "happily ever after" . En veel later was ik het gewend en beviel het me wel eigenlijk. Gewoon een single leven, mijn eigen baas.
Het mooie is dat ik mezelf niks kan verwijten want ik heb geen kansen laten liggen dus het knaagt gelukkig nooit aan mij en ik vindt mezelf ook niet zielig.
Dus ik zit gewoon op oudejaarsavond alleen thuis, niet altijd zo geweest maar de omstandigheden zijn er niet altijd naar. En ik had zin om alleen thuis te zijn, punt!"
Ik lees voor het eerst een boek van de Nederlandse schrijfster Mylou Frencken en cabaretière. Ze zou vast beledigd zijn als ze wist dat ik haar niet kende want zoals ze zelf schrijft wil ze best wel beroemd zijn minstens het nivo van cabaretière Brigitte Kaandorp. Maar Brigitte Kaandorp schrijft geen boek en Mylou Frencken gelukkig wel! Ik heb gelezen met gekrulde mondhoeken met af en toe een ontsnapt gegrinnik, heerlijk!
Mylou F. schrijft over haar leven zonder
Bert, haar man (een bekende in het theaterwereld) . Ze is namelijk weduwe geworden
en heeft een dochter uit hun huwelijk.
Als je het woord weduwe noemt bekend
ze vindt ze dat afschuwelijk, want ze is nog druk bezig haar nieuwe situatie te
verwerken en alles wat daarbij hoort, incl. woorden als weduwe.
Maar naarmate ik verder lees in haar boek, moet ik om haar humor lachen en ik zit zowaar
op oudejaarsavond in mijn eentje op de bank te lachen, niet een keer maar
verschillende keren. En daar glimlach ik weer om. Om mezelf dat ik lol kan
hebben in mijn eentje op de bank op oudejaarsavond.
Ik heb het boek uitgelezen die
avond en ging met een glimlach naar bed.
Ze had mij geïnspireerd.
Ik hield van haar schrijfstijl en humor; een lichte droge zelfspot waarmee zij
haar leven beschreef. Ik voelde diep van
binnen bij mij een klein feestje van herkenning. Want Mylou F. schreef over haar kwetsbare kant
in een schrijfstijl wat me erg aansprak. En haar liedjes schreef zij ook nog
zelf, al weer met die nodige zelfspot.
Op You Tube heb ik haar gespot toen zij zichzelf begeleide met piano.
Wat een supertalent! Zij zingt met volle
overgave, een kwetsbaar lied over haar dochter en haarzelf zonder Bert.
En een lekker venijnig met lef
gezongen lied over de ouderraad.
Allemaal op een hele naturelle manier en erg inspirerend.
Ik heb wat met het woord inspiratie. Als ik namelijk geïnspireerd raak dan borrelen er allemaal
artistieke ambities bij mij op. Zoals dit verhaal schrijven of waarom niet, ook
een lied misschien?
Wat mij dus aanspreekt is haar
schrijfstijl en humor maar vooral het lef van Mylou F. Zij treedt in het licht met al haar talenten
en onzekerheden terwijl ik stiekem een liedje of een kort verhaal schrijf,
gedichtjes en deze aan niemand laat lezen. Ik zit te freubelen achter mijn
computer en de teksten staan in een bestandje te verschimmelen. (Maar nu gelukkig niet meer want iedereen mag het zien op mijn blog!)
Ik heb een keer een kerstverhaal
geschreven voor een personeelsblad en ik hooguit 1 leuke reactie op kreeg. Of ik
doe aan een verhalenwedstrijd mee omdat een prozablad zoveel jaar bestond.
(vond ik trouwens doodeng omdat dit mijn 1e keer was om mij zo
“naakt” op papier voor anderen te tonen). Ik kreeg uiteindelijk wel een
antwoord terug van het blad: ga vooral zo door!
Maar ja bij mij zijn het korte erupties
zoals bij een ongevaarlijke vulkaan die haar hele leven pruttelt en niet echt
tot uitbarsting komt.
Daarom bedank ik Mylou F. in
stilte en ben blij met de inspiratie die
ik weer even voel. En is dit het verhaal wat uit de vulkaan geborreld is.
tot de volgende keer,
hartelijke groet Jorie
Geen opmerkingen:
Een reactie posten