dinsdag 4 december 2012

Eindelijk gesetteld

Wat zijn er met mijn grote dromen gebeurd? En dan vooral met de nadruk op GROOT.

Ik was altijd aan het zoeken naar het grote, vooral ver weg, het liefst in het buitenland. Een leuk cottage huisje in Engeland waar ik bijvoorbeeld dan zou kunnen schrijven en tegelijk een schaapskudde kon beginnen ofzo. Of misschien naar het warme zuiden mijn eigen potten bakken en een winkeltje beginnen.
Ik zag het altijd maar in het grote, grote dromen, geen kleine dromen dus.
Neeeee, “ het roer moest dan gelijk  helemaal om”,  tegelijk met een ander (werkbaar) leven, dacht ik toen.
Ik zag het vaak al helemaal voor me, het voltooide plaatje. Maar hoe ik daar dan moest komen?
Maar ja, het voltooide plaatje is leuk maar een plaatje blijft altijd een plaatje als je er niks mee doet. En dat was waar het wringde! Het bleven dus bij dromen.
Om de stappen te nemen die daarvoor noodzakelijk waren, dat ging dan altijd gepaard met een enorme tegenstijdigheid in mij, genaamd angst of hang naar zekerheid, you name it.
Ja, en dat rijmt natuurlijk niet bij een “grote avontuur” of “ het roer om”.
Wat hoorde ik vaak de kreet, gewoon DOEN!  
Heel cliché maar waar.  En hoe geloofwaardig blijf je als het nooit doet?
Door al deze tegenstrijdigheden, knaagde het in mij, net een oorlog. Ze botsten soms behoorlijk met elkaar.
Ik zal het proberen uit te leggen: als het leven juist een tė grote sprong maakt dan heb ik het niet meer. Dan wordt ik een bangerig exemplaar, een ingedoken mus, in plaats van die stoere vrije single van een zelfstandige vrouw en dan schrik ik bij wijze van spreke bij elke scheet die er op mijn pad langskomt.
Mijn stoere immage is niet zo stoer eigenlijk en het musje die daaronder zit verlangt eigenlijk gewoon naar een gesapig leven van regelmaat. (gewoon een burgerlijk leven dus)
Dit heb ik inmiddels door harde lessen begrepen; hoe luchtig ik het allemaal wel wilde zien en hoe luchtig ik ook deed (ik houdt van humor; ik kan er vooral de grote dingen des levens in kwijt) maar het werkte helaas niet, de stoere singel was uitgeteld, gevloerd, uitgeschakeld en op haar bek gegaan. Een luchtbel.
De harde waarheid was dat ik een mus was verkleed in een stoere “cowboygirl” uiterlijk. En die girl is inmiddels ook al lang geen girl meer ……… tijd voor de waarheid dus.
Ach en het gros van de  mensheid kiest uiteindelijk ook voor deze meest makkelijke oplossing, een gewoon burgerlijk bestaan. Zeg maar gewoon, dat ik eindelijk gesetteld ben.
Want eindelijk heb ik geleerd dat het mooie kunnen zien in alledaagse dingen mij gelukkig kunnen maken.  Het schrijven van verhalen, gedichtjes (of schilderen) is nu mijn grote avontuur geworden!
Door het schrijven kan ik heerlijk relativeren en mijn humor kan ik er in kwijt, gelukkig heb  ik die nog niet verloren!
Wat ben je toch een schattige stoere mus!

Tot de volgende keer
Een hartelijke groet van Jorie



Geen opmerkingen:

Een reactie posten