Ik was altijd aan het zoeken naar
het grote, vooral ver weg, het liefst in het buitenland. Een leuk cottage
huisje in Engeland waar ik bijvoorbeeld dan zou kunnen schrijven en tegelijk
een schaapskudde kon beginnen ofzo. Of misschien naar het warme zuiden mijn
eigen potten bakken en een winkeltje beginnen.
Ik zag het
altijd maar in het grote, grote dromen, geen kleine dromen dus.
Neeeee, “ het roer moest dan gelijk
helemaal om”, tegelijk met een ander (werkbaar) leven, dacht
ik toen.
Ik zag het vaak al helemaal voor
me, het voltooide plaatje. Maar hoe ik daar dan moest komen?
Maar ja, het voltooide plaatje is
leuk maar een plaatje blijft altijd een plaatje als je er niks mee doet. En dat
was waar het wringde! Het bleven dus bij dromen.
Om de stappen te
nemen die daarvoor noodzakelijk waren, dat ging dan altijd gepaard met een enorme tegenstijdigheid in
mij, genaamd angst of hang naar zekerheid, you name it.
Ja, en dat rijmt natuurlijk niet bij
een “grote avontuur” of “ het roer om”.
Wat hoorde ik vaak de kreet, gewoon
DOEN!
Heel cliché maar waar. En hoe geloofwaardig blijf je als het nooit
doet?
Door al deze
tegenstrijdigheden, knaagde het in mij, net een oorlog. Ze botsten
soms behoorlijk met elkaar.
Ik zal het
proberen uit te leggen: als het leven juist een tė grote sprong maakt dan heb
ik het niet meer. Dan wordt ik een bangerig
exemplaar, een ingedoken mus, in plaats van die stoere vrije single van een
zelfstandige vrouw en dan schrik ik bij wijze van spreke bij elke scheet die er
op mijn pad langskomt.
Mijn stoere
immage is niet zo stoer eigenlijk en het musje die daaronder zit verlangt eigenlijk
gewoon naar een gesapig leven van regelmaat. (gewoon een burgerlijk leven dus)
Dit heb ik inmiddels door harde
lessen begrepen; hoe luchtig ik het allemaal wel wilde zien en hoe luchtig ik
ook deed (ik houdt van humor; ik kan er vooral de grote dingen des levens in
kwijt) maar het werkte helaas niet, de stoere singel was uitgeteld, gevloerd,
uitgeschakeld en op haar bek gegaan. Een luchtbel.
De harde waarheid was dat ik een
mus was verkleed in een stoere “cowboygirl” uiterlijk. En die girl is inmiddels
ook al lang geen girl meer ……… tijd voor de waarheid dus.
Ach en het gros van de mensheid kiest uiteindelijk ook voor deze meest
makkelijke oplossing, een gewoon burgerlijk bestaan. Zeg maar gewoon, dat ik
eindelijk gesetteld ben.
Want eindelijk
heb ik geleerd dat het mooie kunnen zien in alledaagse dingen mij
gelukkig kunnen maken. Het schrijven van
verhalen, gedichtjes (of schilderen) is nu mijn grote avontuur geworden!
Door het schrijven kan ik heerlijk
relativeren en mijn humor kan ik er in kwijt, gelukkig heb ik die nog niet verloren!
Wat ben je toch een schattige stoere
mus!
Tot de volgende keer
Een hartelijke groet van Jorie
Geen opmerkingen:
Een reactie posten