Amber houdt ervan om gemasseerd te worden, het liefst de hele dag.
Dat dit ons vaste ritueel is geworden, na elke wandeling is spontaan ontstaan.
Spontaan omdat na elke regenachtige wandeling ik Ambers poten wilde drogen maar dat liet ze niet graag toe. Ook aan haar staart mocht ik niet komen. haar poten en haar staart waren heilig.
Alleen haar schattige koppie mocht ik zoveel mogelijk aaien wat haar betreft.
Dus om haar te laten wennen dat er toch ooit een kam of borstelbeurt moest komen of dus met niet te modderige poten de woonkamer in moest ik wat verzinnen.
Mijn hobbykamer was een zeer geschikte hondenkamer daarvoor. Mijn toiletmat verhuisde naar de hobbykamer als viezepotenmatje voor Amber en voor allerlei doeleinden bleek later.
Dus zogezegd zo gedaan, na elke wandeling zei ik tegen Amber voordat ze de woonkamer intippelde:
"eerst pootjes"!! Dan gebruikte ik een zacht borsteltje om eventjes over haar pootjes te aaien en om haar hier aan te laten wennen. Later gebruikte ik een doek. Ze liet dan erg mistroostig met een groot vraagteken dit gebeuren toe.
Ze vindt het nog steeds niet leuk maar ze laat het tenminste nu toe.
Natuurlijk beloonde ik haar met veel enthousiasme en een koekje maar later meer met een knuffel of een dikke aai, na de borstelbeurt.
Om het nog wat leuker voor haar te maken beloonde ik haar op een gegeven moment met een uitgebreidere knuffelbeurt wat uitmondde in een spontane massage. De grepen die ik tijdens mijn opleiding geleerd had voor massage gebruikte ik gewoon voor de hond en dan met meer variatie: gewoon op gevoel.
En Amber ......... vond het prima! Ik zag haar oogjes lodderig worden en haar koppie naar beneden gaan hangen van ontspanning!
Op een gegeven moment liep ze zelf al naar haar "hondenkamer" en ging op het bewuste matje zitten.
Dan kwispelde ze al en dus was ik "gedoemd" tot vandaag deze massages te geven.
Het is elke keer mooi om te zien dat Amber er zich aan over geeft en er dan zelfs gewoon bij gaat liggen om zich er heerlijk aan over te geven! Terwijl ze eerst alles zitend onderging.
Vandaag ging ze voor het eerst op haar "viezepotenmatje" voor de massage aan er al klaar voor liggen, van zo de massage kan beginnen, schitterend toch!
Toch krijg ik wel eens de indruk dat ze zich verveeld in huis, ze heeft haar botjes om op te kauwen, maar ze hecht niet aan spelen of dat ik iets verstop of iets dergelijks of aan een ander vermaak.
Net als nu loopt ze wat heen en weer en kijkt ze een beetje triestig, ze is onrustig. Wat zou dat betekenen?
Ik had wel eens gelezen dat ook honden zich kunnen vervelen en dan worden ze baldadig of onrustig.
Het kan ook zijn dat een hond meer fysieke uitdaging nodig heeft of meer mentale uitdaging. dan is ze binnen rustiger. Maar ja ik loop al totaal minstens 3 uur per dag met haar buiten dus dat zal het wel niet wezen. En mentale uitdaging; dan moet ze van spelletjes houden en dat doet ze nu juist niet.
Toen ik zag hoe lief en voorzichtig ze met dat kleine puppy in het park speelde, smolt mijn hart.
Dat zou net wat voor Amber zijn, was mijn gedachte, misschien ooit in de toekomst.
Dan kan ze haar moederliefde kwijt en heeft ze een speelkameraadje...........
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
.
Korte verhalen, gedichten en leuke anekdotes over gewone alledaagse dingen uit het leven van een schrijfgrage vrouwelijke single.
dinsdag 24 juni 2014
"Mijn tijd"
Ik heb me nog nooit zo heerlijk gevoeld nu ik mijzelf 2 maand extra de tijd heb gegeven om gewoon "niks te hoeven".
"Vroeger" in mijn werkbare tijd ging ik gewoon door want er moest immers brood op de plank komen en "nait soezen" en "doorgaan", "nooit opgeven", dat waren typische uit de klei gewortelde uitspraken waar ik mee opgevoed was. Ik gaf ook nooit op. Ik ging door tot ik er letterlijk bijna onderdoor ging.
Nu krijg ik echt de tijd en ruimte die ik nodig heb bij dit integratiebureau. Wel was het even stil aan de andere kant van de lijn toen ik vertelde dat ik later met de opleiding wilde beginnen.
Maar ze gaf aan dat ik hier alleen voor kon zorgen, om aan te geven wat ik nodig had!
Dat voor mij dit heel onwennig is, dat wat ik nodig heb, ook "zo maar" kan krijgen bij dit bureau, als ik dit maar aangeef, is nieuw voor mij. In een zakelijke wereld kost tijd immers geld en is dit eigenlijk een groot cadeau.
Ik wilde namelijk meer tijd besteden aan mijn hondje Amber voordat ik weer in de tredmolen zou stappen om met alles weer te beginnen wat met werk te maken heeft.
Ze begint nu eindelijk aan mij te hechten en ik zie haar meer ontspannen. Gisteren lag ze voor het eerst er heel ontspannen bij op haar matje. Zo kan ik samen met haar ook ontspannen want een roedelleider worden dat gaat zo maar niet hoor! Dat kost een boel energie en ik ben er een hele dag zoet mee en tevreden , dat wel! Want daar gaat het natuurlijk om.
Ik kan dus nu merken dat ze zich meer op mij richt dan in het begin. Tijdens het wandelen kijkt ze voortdurend naar mij daar waar ze anders meer op andere honden gericht was. Dit heeft een reden.
Doordat ze vorige week maandag haar pootje verstuikt had moesten we noodgedwongen onze wandelingen aanpassen. Eerst kon ik amper 20 meter met haar lopen en daarna werd het alleen het parkje rond.
Op drie poten hinkte ze dan verder. Echt een straf voor mijn lieve Amber en ook voor het baasje!
Want we hadden al aardig ons ritme te pakken en behoorlijk de kuierlatten er onder de laatste tijd.
Amber verstapte zich waarschijnlijk in een klein losloopveldje wat ik niet gezien heb maar ze kwam naar me toe hinkend op drie poten. Ik kon echter niks aan het pootje zien.
Zo zielig ............als Amber uit stond te hijgen van het hinken dan tilde ik haar op en sjouwde haar zo'n twintig meter verder en daarna liep Amber zelf weer. Zo hebben we de terugtocht naar huis afgewisseld samen.
Toen het na drie uur nog niet beter was ben ik met haar naar de dierenarts geweest.
Hun website leek zo aardig maar de dierenarts zelf deed geen enkele poging om contact met Amber te maken. En ze was zo angstig! Ze moest in een kleine ruimte en daar is ze panisch voor, om wat voor reden dan ook. Toen heeft de dierenartsassistente haar opgetild. Daarna pakte ze Amber stevig bij de kop terwijl de dierenarts haar pootje bevoelde. Geen enkel troostend woord of contact werd er gemaakt met Amber.
Ik zag alleen maar haar angstige ogen heel groot worden. Enige interesse werd er niet getoond . En haar Turkse komaf kwam niet ter sprake. Zelfs haar algehele conditie kwam niet aan de orde.
Terwijl Amber daar toch voor de eerste keer kwam. Ze was gewoon een nummer. De eerste kennismaking had wat belangstellender kunnen verlopen, vond ik.
Maar ach, dat terzijde.
Nu ze behept was met maar drie poten had ze meer moeite met het gladde pakket bij mij thuis.
Als ze nu maar wat kalmer liep dan zou er niks aan de hand zijn geweest maar ze was opeens panisch en stond stokstijf midden in de kamer stil. En moest ik haar aan de riem nemen en heel voorzichtig meenemen.
Ook als we naar de lift liepen was ze opeens bevangen van angst en vond ze de tegels in de hal maar eng en ook de lift. Ze was een beetje in een dipje beland. Ik moest haar stapje voor stapje al aanmoedigend meenemen naar de lift. Dit was een nieuwe stap voor Amber want ze moest nu op mij vertrouwen.
Angstig bleef ze telkens staan en keek ze met die angstige ogen naar mij. Ik moedigde haar dan aan om weer een stap naar de lift te zetten en zo gingen we stapje voor stapje verder.
Zo heeft Amber geleerd om zich meer op mij te richten en dat zie ik nu terug tijdens het wandelen. En dat is zo mooi.
En andersom heb ik ook nog best wat te leren, door ook Amber te vertrouwen in haar hondentaal.
Als ze speelt met een erg kleine pup, dan denk ik als de pup maar niet onder de voet wordt gelopen door Amber. Maar Amber deed altijd al heel voorzichtig met haar toen zij elkaar voor het eerst hadden ontmoet.
Maar nu was het dus meer spelen en Amber stak haar lange slanke voorpootjes naar de pup uit om te spelen! Ik riep zachtjes Ambers naam en wat doet ze? Ze staakt het spelen en komt met een heel lief koppie voor mij op haar kont zitten.
Zo aandoenlijk, dat ik al weer spijt heb dat ik haar geroepen heb. Ik had haar gewoon haar gang moeten laten gaan. Ik kon haar toen alleen nog maar prijzen en knuffelen want ze was zo lief.
Ja, het baasje doet het dus ook wel eens fout maar het mooie is dat ik en Amber elke dag weer opnieuw kunnen beginnen! Honden leven in het hier en nu en ik kan altijd mijzelf weer verbeteren zonder dat de hond het mij kwalijk neemt. Zo, leer ik elke dag bij.
Ook als Amber eens uitvalt en gromt en ik daarvan schrik dan is het Amber haar bedoeling om duidelijk te maken dat de ander niet te dicht bij moet komen en dat doet ze erg duidelijk en ferm. De andere hond luistert dan wel! Maar ik het baasje schrik daar nog wel eens van dat deze lieve Amber in een "felle weerwolf" kan veranderen. Aan mij te leren om rustig te blijven en vertrouwen in Amber te houden, dat dit geen agressie is maar gewoon grenzen aangeven is in hondentaal.
Toch om mij zelf wat meer zelfvertrouwen hierin te geven en hoe te handelen of juist het laten gebeuren, komt mijn trainster van de roedelgroep honden bij mij langs in het park om mij meer inzicht in Ambers gedrag te geven.
Ze is een erg relaxed type en vertaald op een leuke manier hondentaal naar mensentaal.
Nu ik voor mezelf deze extra 2 maanden heb ingepland, weet ik zeker dat ik er alles aan gedaan heb om Amber een veilig thuis te bieden en om samen een sterk team te vormen die een stootje kan verdragen.
Want als de opleiding eenmaal weer begint dan volgen er meer afwezige uren voor Amber en wil ik zeker weten dat er een stevige basis is en ik vol vertrouwen Amber achter kan laten om weer aan een nieuw hoofdstuk in mijn leven te beginnen.
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
woensdag 11 juni 2014
Steeds meer Zen en nog meer Zen
Vanavond nog even aan de wandel geweest met Amber natuurlijk! Om half negen weggegaan en om ongeveer tien uur weer terug.
Dus even aan de wandel is een ruim begrip geworden tegenwoordig. Want met Amber weet je het nooit en dat is nou juist zo leuk vindt ik.
Ik ben niet meer gekluisterd aan de TV maar gekluisterd aan Amber met als gevolg dat ik steeds meer ontstress en meer Zen wordt.
Naar het meer gewandeld en onderweg gaat ze weer zoals gebruikelijk rollebollen in het gras. Maakt niet uit waar als het maar een lekker stukje gras is dan is Amber te vreden.
Elke dag is dit een vrolijk ritueel waar ik graag naar kijk. Het is dan ook op elke wandeling dat Amber dit vrolijke ritueel herhaalt, het zegt: ik ben te vreden, in hondentaal.
Ik zei eens tegen een vriendin dat ik elke dag weer een glimlach op mijn gezicht heb.
En dit breid zich al verder uit naar meer. Ik hoef nu niet bang meer te worden dat ik een "zuur pruim" wordt!
Toen we bij het meer aangekomen waren, ging Amber weer op haar kont naar het water kijken.
Het was een prachtig gezicht, de maan, doorzichtig en rond in de blauwe lucht waarin vele wolkenstrepen door vliegtuigen waren achter gelaten.
Een roedel witte ganzen, zwemmend in het water onder de maan en de stilte dalend op ons neer. Een heerlijk moment. Ik aanschouwde het zittend naast Amber en krioelde haar in haar vacht.
Ze keek mij aandachtig aan. Wat zal er in haar koppie rondspoken?
Toch was het al laat en ik wilde terug naar huis lopen maar Amber had er duidelijk geen zin in.
Ze keek vragend naar mij alsof ze alle tijd had van de wereld en ze niet te verplaatsen was.
Toen dacht ik: wie heeft er nou haast? Ik heb toch alle tijd van de wereld waarom sta ik nou op tijd? Wat is dat toch steeds met tijd en geen tijd hebben in deze stresswereld.
Neem het voorbeeld van Amber aan. Ik keek naar haar en ze rollebolde nog maar eens lekker door het gras!
Ik bleef bij haar en genoot voor een tweede keer van de maan en het hele schouwspel, met een glimlach op mijn gezicht. Zo ontspannend.
Toen werd het helaas toch echt eens tijd om naar huis te gaan.
Er kwam een vrouw inmiddels aanlopen met haar twee kleine hondjes (mini maltezers) en we maakten een praatje. Het ene hondje was negen jaar en bijna blind al van jongs af aan. En het andere hondje was nog maar anderhalf. Het vorige hondje was overleden aan kanker en een echt maatje geweest voor het blinde hondje. Ze vormden een hecht team. Het blinde hondje was een half jaar in rouw geweest en haar vacht veranderde toen helemaal van kleur.
Nu heeft ze een ander maatje maar deze is zich niet zo bewust dat het andere hondje blind is.
Ook het baasje moest opnieuw van dit nieuwe hondje gaan leren houden. Vooral omdat ze al anderhalf was toen ze haar kreeg.
Nou ik ben al van Amber gaan houden omdat ze mij steeds weer een mooie dag geeft.
Als je het maar kunt zien!
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
Dus even aan de wandel is een ruim begrip geworden tegenwoordig. Want met Amber weet je het nooit en dat is nou juist zo leuk vindt ik.
Ik ben niet meer gekluisterd aan de TV maar gekluisterd aan Amber met als gevolg dat ik steeds meer ontstress en meer Zen wordt.
Naar het meer gewandeld en onderweg gaat ze weer zoals gebruikelijk rollebollen in het gras. Maakt niet uit waar als het maar een lekker stukje gras is dan is Amber te vreden.
Elke dag is dit een vrolijk ritueel waar ik graag naar kijk. Het is dan ook op elke wandeling dat Amber dit vrolijke ritueel herhaalt, het zegt: ik ben te vreden, in hondentaal.
Ik zei eens tegen een vriendin dat ik elke dag weer een glimlach op mijn gezicht heb.
En dit breid zich al verder uit naar meer. Ik hoef nu niet bang meer te worden dat ik een "zuur pruim" wordt!
Toen we bij het meer aangekomen waren, ging Amber weer op haar kont naar het water kijken.
Het was een prachtig gezicht, de maan, doorzichtig en rond in de blauwe lucht waarin vele wolkenstrepen door vliegtuigen waren achter gelaten.
Een roedel witte ganzen, zwemmend in het water onder de maan en de stilte dalend op ons neer. Een heerlijk moment. Ik aanschouwde het zittend naast Amber en krioelde haar in haar vacht.
Ze keek mij aandachtig aan. Wat zal er in haar koppie rondspoken?
Toch was het al laat en ik wilde terug naar huis lopen maar Amber had er duidelijk geen zin in.
Ze keek vragend naar mij alsof ze alle tijd had van de wereld en ze niet te verplaatsen was.
Toen dacht ik: wie heeft er nou haast? Ik heb toch alle tijd van de wereld waarom sta ik nou op tijd? Wat is dat toch steeds met tijd en geen tijd hebben in deze stresswereld.
Neem het voorbeeld van Amber aan. Ik keek naar haar en ze rollebolde nog maar eens lekker door het gras!
Ik bleef bij haar en genoot voor een tweede keer van de maan en het hele schouwspel, met een glimlach op mijn gezicht. Zo ontspannend.
Toen werd het helaas toch echt eens tijd om naar huis te gaan.
Er kwam een vrouw inmiddels aanlopen met haar twee kleine hondjes (mini maltezers) en we maakten een praatje. Het ene hondje was negen jaar en bijna blind al van jongs af aan. En het andere hondje was nog maar anderhalf. Het vorige hondje was overleden aan kanker en een echt maatje geweest voor het blinde hondje. Ze vormden een hecht team. Het blinde hondje was een half jaar in rouw geweest en haar vacht veranderde toen helemaal van kleur.
Nu heeft ze een ander maatje maar deze is zich niet zo bewust dat het andere hondje blind is.
Ook het baasje moest opnieuw van dit nieuwe hondje gaan leren houden. Vooral omdat ze al anderhalf was toen ze haar kreeg.
Nou ik ben al van Amber gaan houden omdat ze mij steeds weer een mooie dag geeft.
Als je het maar kunt zien!
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
Maatjes
Het gedichtje dat ik schreef over "mijn blije beste vriend" slaat ook enigszins op Amber.
Hoe had ik toen kunnen weten dat ik ooit ook eens een hondenmaatje zou krijgen voor het leven?
Ze heeft een heel eigen karaktertje dat ik nu begin te ontdekken.
En dat is gewoon heel leuk.
Kuilen zijn haar passie als er verder geen vliegend voorwerp als een eend of een duif de revue passeert. De kuil in het park is haar favoriete kuil. Het is zo langzamerhand haar hol geworden want ze verdwijnt er nu helemaal in en dan moet ik door de knieën om haar te vreden hijgende bekkie te zien, diep in de grond.
Het heeft wel wat, zo'n schuilplaats, lekker koel met dit weer bovendien en de koele aarde dicht tegen je aan.
Ik weet precies wanneer Amber wel of geen zin in een wandeling heeft.
Geen zin, is op haar kont zitten en diep treurig kijken van moeten we weer? Of ze wil liever de andere kant op naar het meer daar is namelijk meer te beleven en een veel groter losloopgebied.
Dan is het treuzelen en snuffelen bij elk grassprietje om "hondsdol" van te worden maar dan bedenk ik me dat dit een ontstressmoment is en zeer leerzaam is voor mij. Dus dank je Amber, wel een beetje laat bedankje maar het staat op schrift.
En er zin in hebben, dan kwispelt haar staart heen en weer en gaat ze koppie fier met mij mee en loopt ze wat in bosjes en snuffelt ze wat hier en daar en volgt mij braaf of loopt voorop.
Het park is dan weer haar beste vriend.
Toen ik gisteren in het grote losloopgebied bij het meer wandelde moest ze een stukje aan de riem na het loslopen. Normaal is dit geen probleem als ik roep dan komt ze wel. Maar gisteren ging ze er eens voor liggen en weigerde ze te komen. Nu wilde ik niet steeds blijven roepen dus ging ik er ook eens "voor zitten". Amber bleek geïnteresseerd te zijn in een andere hond of honden, die op zo'n 50 meter van haar verwijderd waren. Ze bleef het schouwspel op een afstand bekijken. Alles vindt ze eigenlijk wel interessant onderweg als ik met haar wandel en als iets haar extra aandacht vraagt, gaat ze zitten (of liggen) en bekijkt ze al zittend het onderwerp wat haar interesseert.
Een reiger of een héél lekker geurtje die ze van ver opsnuift en waar ze niet bij kan komen. Dan gaat ze met de neus in de lucht ruiken en kijkt ze aandachtig waar het vandaan zou kunnen komen en gaat ze op haar kont zitten, zo van komt die geur nou nog dichterbij of niet dan........ ik heb de tijd wel....
Of "Ik zie, ik zie wat jij iet ziet en het is..........." juist ja, ik zie het niet maar Amber wel en ze gaat er eens lekker voor zitten en haar koppie en oortjes fier omhoog.
Maar een plastic zak daar loopt ze liever met een boogje omheen. Ook een afgewaaid boomblad is reuze interessant en bekijkt ze voorzichtig.
En in juni paddestoelen, dat is toch wel bijzonder maar ik en Amber hebben ze gezien. Ze moet er niks van hebben. Ook slakken laat ze ongemoeid.
Amber is een meisje die het meest tot haar recht komt als je haar een beetje vrijheid geeft.
Dan zie je haar opbloeien en wat is mooier dan dat!
Ik heb te leren dat ik haar de tijd geef om haar alles te laten ontdekken.
Dat vergeet ik wel eens omdat ze zich zo goed aanpast! Maar ze is in een heel ander land terecht gekomen en veel is natuurlijk nieuw voor haar. Daar waar ik weleens te snel wil doorlopen daar wil Amber er eens voor lekker zitten of liggen! En zo leer ik om het wat kalmer aan te doen.
Zelfs de berm met lange golvende grassprieten vindt ze heerlijk om door te struinen. Ze duikt met haar kop en snuit in de berm en ruikt intens de geuren op. Zo duikt ze een tijdje onder in de berm en komt even later weer boven water. Als je haar dit laat doen dan zie je een meisje dat geniet!
Ze vindt mij oké als roedelleider omdat ze me likjes geeft om "mijn bekkie", wat wil je nog meer!
Dus als ik haar de tijd geeft dan komt het wel goed met dit meisje en mijn maatje.
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
Hoe had ik toen kunnen weten dat ik ooit ook eens een hondenmaatje zou krijgen voor het leven?
Ze heeft een heel eigen karaktertje dat ik nu begin te ontdekken.
En dat is gewoon heel leuk.
Kuilen zijn haar passie als er verder geen vliegend voorwerp als een eend of een duif de revue passeert. De kuil in het park is haar favoriete kuil. Het is zo langzamerhand haar hol geworden want ze verdwijnt er nu helemaal in en dan moet ik door de knieën om haar te vreden hijgende bekkie te zien, diep in de grond.
Het heeft wel wat, zo'n schuilplaats, lekker koel met dit weer bovendien en de koele aarde dicht tegen je aan.
Ik weet precies wanneer Amber wel of geen zin in een wandeling heeft.
Geen zin, is op haar kont zitten en diep treurig kijken van moeten we weer? Of ze wil liever de andere kant op naar het meer daar is namelijk meer te beleven en een veel groter losloopgebied.
Dan is het treuzelen en snuffelen bij elk grassprietje om "hondsdol" van te worden maar dan bedenk ik me dat dit een ontstressmoment is en zeer leerzaam is voor mij. Dus dank je Amber, wel een beetje laat bedankje maar het staat op schrift.
En er zin in hebben, dan kwispelt haar staart heen en weer en gaat ze koppie fier met mij mee en loopt ze wat in bosjes en snuffelt ze wat hier en daar en volgt mij braaf of loopt voorop.
Het park is dan weer haar beste vriend.
Toen ik gisteren in het grote losloopgebied bij het meer wandelde moest ze een stukje aan de riem na het loslopen. Normaal is dit geen probleem als ik roep dan komt ze wel. Maar gisteren ging ze er eens voor liggen en weigerde ze te komen. Nu wilde ik niet steeds blijven roepen dus ging ik er ook eens "voor zitten". Amber bleek geïnteresseerd te zijn in een andere hond of honden, die op zo'n 50 meter van haar verwijderd waren. Ze bleef het schouwspel op een afstand bekijken. Alles vindt ze eigenlijk wel interessant onderweg als ik met haar wandel en als iets haar extra aandacht vraagt, gaat ze zitten (of liggen) en bekijkt ze al zittend het onderwerp wat haar interesseert.
Een reiger of een héél lekker geurtje die ze van ver opsnuift en waar ze niet bij kan komen. Dan gaat ze met de neus in de lucht ruiken en kijkt ze aandachtig waar het vandaan zou kunnen komen en gaat ze op haar kont zitten, zo van komt die geur nou nog dichterbij of niet dan........ ik heb de tijd wel....
Of "Ik zie, ik zie wat jij iet ziet en het is..........." juist ja, ik zie het niet maar Amber wel en ze gaat er eens lekker voor zitten en haar koppie en oortjes fier omhoog.
Maar een plastic zak daar loopt ze liever met een boogje omheen. Ook een afgewaaid boomblad is reuze interessant en bekijkt ze voorzichtig.
En in juni paddestoelen, dat is toch wel bijzonder maar ik en Amber hebben ze gezien. Ze moet er niks van hebben. Ook slakken laat ze ongemoeid.
Amber is een meisje die het meest tot haar recht komt als je haar een beetje vrijheid geeft.
Dan zie je haar opbloeien en wat is mooier dan dat!
Ik heb te leren dat ik haar de tijd geef om haar alles te laten ontdekken.
Dat vergeet ik wel eens omdat ze zich zo goed aanpast! Maar ze is in een heel ander land terecht gekomen en veel is natuurlijk nieuw voor haar. Daar waar ik weleens te snel wil doorlopen daar wil Amber er eens voor lekker zitten of liggen! En zo leer ik om het wat kalmer aan te doen.
Zelfs de berm met lange golvende grassprieten vindt ze heerlijk om door te struinen. Ze duikt met haar kop en snuit in de berm en ruikt intens de geuren op. Zo duikt ze een tijdje onder in de berm en komt even later weer boven water. Als je haar dit laat doen dan zie je een meisje dat geniet!
Ze vindt mij oké als roedelleider omdat ze me likjes geeft om "mijn bekkie", wat wil je nog meer!
Dus als ik haar de tijd geeft dan komt het wel goed met dit meisje en mijn maatje.
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
Partnerkeuze
Ja, het is leuk om te weten op welke type honden Amber valt.
Als haar een hond bevalt dan neemt ze haar favoriete houding weer eens aan.
Zo, ook een hond die doodgemoedereerd wat rondkuierde zonder baasje in de buurt van het Hamshire hotel. Hij snuffelde wat aan Amber die zijn pad kruiste op een hele rustige manier van: even snuffelen wat voor geurtje jij hebt, nu je hier toch staat. Daarna liep ie doodgemoedereerd weg en volgde weer zijn eigen weg, kuierend.
Ik wilde toen alweer doorlopen maar Amber ging er toen toch maar eens bij liggen om het onderwerp van haar keuze eens nader te bezien. Je ziet haar koppie kijken en haar oortjes wat rechtop gaan staan: "Mmm ....... wel interessant.................Mmm ..........!!!
Ambers "partnerkeuze" is mij nu bij deze dus bekend.
Ze moeten voldoen aan het volgende profiel:
"Een stoere straatboy, of cowboy die lekker kuierend en onverstoorbaar z'n wereld verkend", ik Amber, een slanke brunette wil graag met je mee, gaan we samen lekker kuieren!
Kijk en laat ik nou ook op zulke types vallen, ha ha!
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
Als haar een hond bevalt dan neemt ze haar favoriete houding weer eens aan.
Zo, ook een hond die doodgemoedereerd wat rondkuierde zonder baasje in de buurt van het Hamshire hotel. Hij snuffelde wat aan Amber die zijn pad kruiste op een hele rustige manier van: even snuffelen wat voor geurtje jij hebt, nu je hier toch staat. Daarna liep ie doodgemoedereerd weg en volgde weer zijn eigen weg, kuierend.
Ik wilde toen alweer doorlopen maar Amber ging er toen toch maar eens bij liggen om het onderwerp van haar keuze eens nader te bezien. Je ziet haar koppie kijken en haar oortjes wat rechtop gaan staan: "Mmm ....... wel interessant.................Mmm ..........!!!
Ambers "partnerkeuze" is mij nu bij deze dus bekend.
Ze moeten voldoen aan het volgende profiel:
"Een stoere straatboy, of cowboy die lekker kuierend en onverstoorbaar z'n wereld verkend", ik Amber, een slanke brunette wil graag met je mee, gaan we samen lekker kuieren!
Kijk en laat ik nou ook op zulke types vallen, ha ha!
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
donderdag 5 juni 2014
Harmonie
Ik houd van harmonie en ben van nature altijd op zoek hier na. Op dit moment lees ik het boek "mijn thuis" van de bekende Amerikaanse fotomodel Waris Dirie.
Zij is een echt natuurmens en de planeet aarde gaat haar aan het hart, met name het Afrikaanse continent en haar eigen Somalië, waar zei is geboren en later gevlucht.
"Ze strijd tegen de vrouwenbesnijdenis en verminking die hieruit ontstaat. Deze besnijdenis gaat tot op de dag van vandaag gewoon door. Waris Diries persoonlijke geloof, is het geloof in harmonie en evenwicht. Ook in de natuur heerst er een vorm van harmonie en evenwicht waarvan zij zich altijd bewust van is geweest. Zij vindt dat die gerespecteerd zou moeten worden. Overvloed en honger bestaan naast elkaar op onze planeet, waar winst bijna altijd belangrijker is dan Moeder Natuur. Maar dit systeem zal niet lang meer functioneren, en nu al zie je overal scheuren ontstaan. Door de constante vluchtelingenstroom naar Europa, vele overstromingen en natuurrampen en in elkaar stortende economieën. Moeder Aarde streeft naar evenwicht! Onze wereld is uit evenwicht geraakt en het is een kwestie van tijd tot het systeem in elkaar zakt en in een mondiale ramp uitmondt. Liefde en respect zijn de enige fundamenten waarop veranderingen mogelijk zijn."
Heeft Wubbo Ockels niet hetzelfde gezegd dat we goed voor Moeder Aarde moeten zorgen?
" Laten we 'het menselijke tijdperk' begroeten. Laten we stoppen met de vernietiging van de aarde, van de mensheid; van ons."
"Laat het voor iedereen duidelijk zijn: we moeten een nieuwe houding vinden, een nieuwe cultuur, een nieuwe instelling, een nieuwe eenheid van de mensheid, voor ons voortbestaan''.
Over religie zegt Waris Dirie: "Ze hoeft niet te weten wie ze is, wie ze was of wie haar heeft geschapen en waarom. Ze gaat er vanuit dat ze bestaat en dat ze daar dankbaar voor is (wie haar dan ook heeft geschapen) en ze houdt van wie ze is en waar ze is.
Religies bestaan om goed te doen dat is het doel. Maar vaak wordt religies gebruikt en ingezet om zichzelf te verrijken of om andere mensen te benadelen of om onder de duim te houden.
Elke daad die een mens pleegt moet er één zijn vanuit respect en liefde, dat is haar levensmotto."
Ik heb een derde van haar boek nu gelezen waarin o.a. haar eerste boek wordt verfilmd en op wat voor weerstand dit stuit vanwege de vrouwenbesnijdenis, een zeer gevoelig onderwerp.
Maar zij staat er vierkant achter een bewonderenswaardige krachtige vrouw.
Dat ik mijn harmonie en evenwicht in kleine kring zoek en in mijzelf dat geeft mij ook rust. Ik houdt van rust.
Ik zoek het ook in de natuur en nu vooral samen met Amber.
Welke relatie, vriendschap of ontmoeting ik ook aanga, ik ben altijd op zoek naar de harmonie en wat ons bindt.
Dat ik een zesde zintuig hiervoor heb ontwikkeld kwam altijd goed van pas. Zo kon ik altijd een harmonische relatie opbouwen en er mijn stukje evenwicht inbrengen en vinden. Dat dit mijn tweede natuur is geworden, staat zo dicht bij mij, dat ik niet zonder kon en kan. Ik cijferde mezelf wel eens weg maar voor een hoger doel "het binden van mensen". En ik genoot er altijd intens van.
Mijn tweede natuur heb ik lang aan de kant gezet omdat "zaken nou eenmaal voor gaan" of "arbeiten".
In een vaak zakelijke omgeving of concurrerende waar geestelijke spelletjes niet geschuwd worden, delf ik gauw het onderspit. Want ik begrijp deze totale onzin en zin hiervan niet. Ik trap op de rem en doe dan niet meer mee. Een dwarsligger ben ik niet van nature maar als mij de zin ervan compleet ontgaat dan ben ik een "dikke kei" die niet te verplaatsen is. Maar helaas, ik wordt zelf ook "de kei" en verhard mijzelf.
Dat ik nu beetje bij beetje weer mijn gevoel terugkrijg en mijn zin in het leven, dat komt door mijn hondje Amber, waar ik nu tijdens mijn sabbatical tijd voor heb om mij aan haar helemaal te wijden, te zorgen!
De kleine ontmoetingen tussen andere hondenuitlaters doen mij goed en geven mij weer zelfvertrouwen.
Het onderwerp is gemakkelijk en altijd prachtig, het verveeld nooit, onze honden!
Dat ik de harmonie weer vind, en mijzelf weer neutraal kan opstellen in deze ontmoetingen, zonder uit mijn evenwicht te vallen, doet mij goed.
Het volgende voorbeeld geeft een goed beeld:
"Amber had ik los en ze liep vrij rond op de heuvel toen er een grote Duitse herdershond aankwam. Deze rende pardoes met grommende tanden op Amber toe en Amber werd in de bosjes geduwd waarop de herdershond haar grommend bleef aankijken. En Amber? Amber deed niks, ze ging op haar kont zitten! In hondentaal betekent dit, laten we niet vechten, we zijn elkaars gelijke.
Het was echter voor mij als beginner, die de hondentaal nog moest leren, een dreigend gezicht. Het baasje van de herdershond kwam dichterbij maar deed nog niks. Ik zei haar: "Misschien is het goed als je je hond even roept!" Ze zei: "mijn excuses hoor, ik was er niet op verdacht dat hier andere honden zouden lopen".
We raakten aan de praat. Op een gegeven moment vroeg ik haar waarom haar hond zo uitviel, wat daar de reden van was. Nou vertelde ze, ze voelt zich de laagste van de rangorde in een roedel omdat ze een paar tenen mist en ze dus niet goed kan lopen of rennen. Daarom valt ze uit naar andere honden uit angst maar ze bijt niet. Kijk, dat vindt ik nou leerzaam, deze achtergrond informatie. We praatten nog wat en volgden daarna ons pad weer".
Zo kan je dus ook als hondenbaasjes met elkaar omgaan. Ik verwijt haar of haar hond niets, dat is hondentaal, en geen mensentaal. Hondeneigenaars houd je hiervan gescheiden. Dat is mijn stukje harmonie in een kleine ontmoeting. En wij stonden allebei open voor een praatje.
Daar geniet ik achteraf erg van.
Deze nieuwe ontmoetingen zie ik als een nieuwe jas, waaraan ik brei, aan nieuw zelfvertrouwen.
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
Zij is een echt natuurmens en de planeet aarde gaat haar aan het hart, met name het Afrikaanse continent en haar eigen Somalië, waar zei is geboren en later gevlucht.
"Ze strijd tegen de vrouwenbesnijdenis en verminking die hieruit ontstaat. Deze besnijdenis gaat tot op de dag van vandaag gewoon door. Waris Diries persoonlijke geloof, is het geloof in harmonie en evenwicht. Ook in de natuur heerst er een vorm van harmonie en evenwicht waarvan zij zich altijd bewust van is geweest. Zij vindt dat die gerespecteerd zou moeten worden. Overvloed en honger bestaan naast elkaar op onze planeet, waar winst bijna altijd belangrijker is dan Moeder Natuur. Maar dit systeem zal niet lang meer functioneren, en nu al zie je overal scheuren ontstaan. Door de constante vluchtelingenstroom naar Europa, vele overstromingen en natuurrampen en in elkaar stortende economieën. Moeder Aarde streeft naar evenwicht! Onze wereld is uit evenwicht geraakt en het is een kwestie van tijd tot het systeem in elkaar zakt en in een mondiale ramp uitmondt. Liefde en respect zijn de enige fundamenten waarop veranderingen mogelijk zijn."
Heeft Wubbo Ockels niet hetzelfde gezegd dat we goed voor Moeder Aarde moeten zorgen?
" Laten we 'het menselijke tijdperk' begroeten. Laten we stoppen met de vernietiging van de aarde, van de mensheid; van ons."
"Laat het voor iedereen duidelijk zijn: we moeten een nieuwe houding vinden, een nieuwe cultuur, een nieuwe instelling, een nieuwe eenheid van de mensheid, voor ons voortbestaan''.
Over religie zegt Waris Dirie: "Ze hoeft niet te weten wie ze is, wie ze was of wie haar heeft geschapen en waarom. Ze gaat er vanuit dat ze bestaat en dat ze daar dankbaar voor is (wie haar dan ook heeft geschapen) en ze houdt van wie ze is en waar ze is.
Religies bestaan om goed te doen dat is het doel. Maar vaak wordt religies gebruikt en ingezet om zichzelf te verrijken of om andere mensen te benadelen of om onder de duim te houden.
Elke daad die een mens pleegt moet er één zijn vanuit respect en liefde, dat is haar levensmotto."
Ik heb een derde van haar boek nu gelezen waarin o.a. haar eerste boek wordt verfilmd en op wat voor weerstand dit stuit vanwege de vrouwenbesnijdenis, een zeer gevoelig onderwerp.
Maar zij staat er vierkant achter een bewonderenswaardige krachtige vrouw.
Dat ik mijn harmonie en evenwicht in kleine kring zoek en in mijzelf dat geeft mij ook rust. Ik houdt van rust.
Ik zoek het ook in de natuur en nu vooral samen met Amber.
Welke relatie, vriendschap of ontmoeting ik ook aanga, ik ben altijd op zoek naar de harmonie en wat ons bindt.
Dat ik een zesde zintuig hiervoor heb ontwikkeld kwam altijd goed van pas. Zo kon ik altijd een harmonische relatie opbouwen en er mijn stukje evenwicht inbrengen en vinden. Dat dit mijn tweede natuur is geworden, staat zo dicht bij mij, dat ik niet zonder kon en kan. Ik cijferde mezelf wel eens weg maar voor een hoger doel "het binden van mensen". En ik genoot er altijd intens van.
Mijn tweede natuur heb ik lang aan de kant gezet omdat "zaken nou eenmaal voor gaan" of "arbeiten".
In een vaak zakelijke omgeving of concurrerende waar geestelijke spelletjes niet geschuwd worden, delf ik gauw het onderspit. Want ik begrijp deze totale onzin en zin hiervan niet. Ik trap op de rem en doe dan niet meer mee. Een dwarsligger ben ik niet van nature maar als mij de zin ervan compleet ontgaat dan ben ik een "dikke kei" die niet te verplaatsen is. Maar helaas, ik wordt zelf ook "de kei" en verhard mijzelf.
Dat ik nu beetje bij beetje weer mijn gevoel terugkrijg en mijn zin in het leven, dat komt door mijn hondje Amber, waar ik nu tijdens mijn sabbatical tijd voor heb om mij aan haar helemaal te wijden, te zorgen!
De kleine ontmoetingen tussen andere hondenuitlaters doen mij goed en geven mij weer zelfvertrouwen.
Het onderwerp is gemakkelijk en altijd prachtig, het verveeld nooit, onze honden!
Dat ik de harmonie weer vind, en mijzelf weer neutraal kan opstellen in deze ontmoetingen, zonder uit mijn evenwicht te vallen, doet mij goed.
Het volgende voorbeeld geeft een goed beeld:
"Amber had ik los en ze liep vrij rond op de heuvel toen er een grote Duitse herdershond aankwam. Deze rende pardoes met grommende tanden op Amber toe en Amber werd in de bosjes geduwd waarop de herdershond haar grommend bleef aankijken. En Amber? Amber deed niks, ze ging op haar kont zitten! In hondentaal betekent dit, laten we niet vechten, we zijn elkaars gelijke.
Het was echter voor mij als beginner, die de hondentaal nog moest leren, een dreigend gezicht. Het baasje van de herdershond kwam dichterbij maar deed nog niks. Ik zei haar: "Misschien is het goed als je je hond even roept!" Ze zei: "mijn excuses hoor, ik was er niet op verdacht dat hier andere honden zouden lopen".
We raakten aan de praat. Op een gegeven moment vroeg ik haar waarom haar hond zo uitviel, wat daar de reden van was. Nou vertelde ze, ze voelt zich de laagste van de rangorde in een roedel omdat ze een paar tenen mist en ze dus niet goed kan lopen of rennen. Daarom valt ze uit naar andere honden uit angst maar ze bijt niet. Kijk, dat vindt ik nou leerzaam, deze achtergrond informatie. We praatten nog wat en volgden daarna ons pad weer".
Zo kan je dus ook als hondenbaasjes met elkaar omgaan. Ik verwijt haar of haar hond niets, dat is hondentaal, en geen mensentaal. Hondeneigenaars houd je hiervan gescheiden. Dat is mijn stukje harmonie in een kleine ontmoeting. En wij stonden allebei open voor een praatje.
Daar geniet ik achteraf erg van.
Deze nieuwe ontmoetingen zie ik als een nieuwe jas, waaraan ik brei, aan nieuw zelfvertrouwen.
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
woensdag 4 juni 2014
Aan mijn hond mankeert niks!
Ambers eerste kennismaking met mijn buurvrouws herdershond was nou niet bepaald een goede en het had een leuke aanleiding kunnen zijn om "de koude oorlog" te doorbreken.
De herdershond van de buurvrouw, kwam waarschijnlijk wat te snel en te dicht bij Amber en dat vond ze niet zo leuk en toen gaf Amber haar een dikke grom met blote tanden. Amber is een zachtaardig meisje die duidelijk haar grenzen aangeeft, niks mis mee! Het is vaak maar een waarschuwingssignaal wat honden afgeven, dat is hondentaal. Het lijkt vaak erger dan het is.
Ja, en vanaf die tijd is het een beetje hommeles, elke keer dat Amber de deur hoort open gaan en de buurvrouw de hond uitlaat of weer binnenkomt dan blaft ze en moet ik haar tot stilte manen.
Dit is in schril contrast als ik met Amber in de buurt wandel. Want waar Amber komt zijn de reacties van de hondenbaasjes vaak: "wat een leuk hondje". De honden besnuffelen elkaar en soms komt er een praatje en soms alleen een groet. Maar Ambers zachtaardige karakter komt het meest naar voren als ze gewoon op haar kont voor iemand gaat zitten en ze heel lief omhoog kijkt. Dat vraagt om een aai! Het is altijd een koddig gezicht! Ondanks dat ze een allemansvriendje is, loopt ze gelukkig gewoon weer met mij mee. Want daar was ik in het begin een beetje bang om. Zo wilde ze eens bij een mevrouw in de auto stappen, ze had haar pootje al in de aanslag, zo vertelde de dame in kwestie tegen mij, toen Amber het park wilde verkennen. Toen, vond ik dat niet zo leuk eigenlijk want dat betekende dat ze nog niet echt gehecht was aan mij. Maar het is een paar weken verder en daar ben ik nu niet bang meer voor. Amber blijft bij mij in de buurt of komt met een omweg weer kwispelend terug bij mij als ik haar los laat.
Dat Amber zichzelf al wel heeft bewezen, is dat ze prima alleen kan zijn, ook een paar uur is geen probleem. Ze ligt keurig in de hal op mij te wachten en je hoort haar niet en daar ben ik wel blij om. Behalve dan dat ik haar moet corrigeren als ze de buurvrouw hoort maar dat gaat steeds beter, een waaksgrommetje is okee.
Toen ik vanmiddag Amber uit wilde laten was toevallig de hond van de buurvrouw ook in het halletje en Amber blafte weer, ik maande haar tot stilte maar het blaffen ging wel door. The dog whisper zei eens dat als een situatie negatief eindigt dat men zo'n situatie altijd positief weer moest eindigen. Dit zei ik ook tegen mijn buurvrouw waarop ze zich verdedigde met "mijn hond mankeert niks!" En toen Amber van haar geen snoepje aannam, ze houdt namelijk niet van snoepjes, was haar reactie: "Wel een bang hondje", succes er mee en de deur werd weer dichtgedaan. Ach ja, laat maar waaien denk ik dan maar inwendig dacht ik was hier nu the dog whisper er maar die wist vast wel hoe van een negatieve situatie een positieve gemaakt kan worden maar dan moet de buurvrouw eerst wel mee willen werken omdat ze het nut er niet van inzag omdat haar hond niks mankeert! Wat een poeha kunnen mensen soms hebben. Dan moet ze ook niet zeuren dat mijn hond blaft.
Dat onze vriendschap erg bekoeld is, de buurvrouw en ik, schetst precies de situatie met mijn hondje Amber. En dat is, dan wel weer frappant.
Misschien dat Amber dit onbewust heeft opgevangen, dan vindt ik Amber wel een erg bijzondere hond!
Maar laten we het houden op toeval!
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
De herdershond van de buurvrouw, kwam waarschijnlijk wat te snel en te dicht bij Amber en dat vond ze niet zo leuk en toen gaf Amber haar een dikke grom met blote tanden. Amber is een zachtaardig meisje die duidelijk haar grenzen aangeeft, niks mis mee! Het is vaak maar een waarschuwingssignaal wat honden afgeven, dat is hondentaal. Het lijkt vaak erger dan het is.
Ja, en vanaf die tijd is het een beetje hommeles, elke keer dat Amber de deur hoort open gaan en de buurvrouw de hond uitlaat of weer binnenkomt dan blaft ze en moet ik haar tot stilte manen.
Dit is in schril contrast als ik met Amber in de buurt wandel. Want waar Amber komt zijn de reacties van de hondenbaasjes vaak: "wat een leuk hondje". De honden besnuffelen elkaar en soms komt er een praatje en soms alleen een groet. Maar Ambers zachtaardige karakter komt het meest naar voren als ze gewoon op haar kont voor iemand gaat zitten en ze heel lief omhoog kijkt. Dat vraagt om een aai! Het is altijd een koddig gezicht! Ondanks dat ze een allemansvriendje is, loopt ze gelukkig gewoon weer met mij mee. Want daar was ik in het begin een beetje bang om. Zo wilde ze eens bij een mevrouw in de auto stappen, ze had haar pootje al in de aanslag, zo vertelde de dame in kwestie tegen mij, toen Amber het park wilde verkennen. Toen, vond ik dat niet zo leuk eigenlijk want dat betekende dat ze nog niet echt gehecht was aan mij. Maar het is een paar weken verder en daar ben ik nu niet bang meer voor. Amber blijft bij mij in de buurt of komt met een omweg weer kwispelend terug bij mij als ik haar los laat.
Dat Amber zichzelf al wel heeft bewezen, is dat ze prima alleen kan zijn, ook een paar uur is geen probleem. Ze ligt keurig in de hal op mij te wachten en je hoort haar niet en daar ben ik wel blij om. Behalve dan dat ik haar moet corrigeren als ze de buurvrouw hoort maar dat gaat steeds beter, een waaksgrommetje is okee.
Toen ik vanmiddag Amber uit wilde laten was toevallig de hond van de buurvrouw ook in het halletje en Amber blafte weer, ik maande haar tot stilte maar het blaffen ging wel door. The dog whisper zei eens dat als een situatie negatief eindigt dat men zo'n situatie altijd positief weer moest eindigen. Dit zei ik ook tegen mijn buurvrouw waarop ze zich verdedigde met "mijn hond mankeert niks!" En toen Amber van haar geen snoepje aannam, ze houdt namelijk niet van snoepjes, was haar reactie: "Wel een bang hondje", succes er mee en de deur werd weer dichtgedaan. Ach ja, laat maar waaien denk ik dan maar inwendig dacht ik was hier nu the dog whisper er maar die wist vast wel hoe van een negatieve situatie een positieve gemaakt kan worden maar dan moet de buurvrouw eerst wel mee willen werken omdat ze het nut er niet van inzag omdat haar hond niks mankeert! Wat een poeha kunnen mensen soms hebben. Dan moet ze ook niet zeuren dat mijn hond blaft.
Dat onze vriendschap erg bekoeld is, de buurvrouw en ik, schetst precies de situatie met mijn hondje Amber. En dat is, dan wel weer frappant.
Misschien dat Amber dit onbewust heeft opgevangen, dan vindt ik Amber wel een erg bijzondere hond!
Maar laten we het houden op toeval!
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
Abonneren op:
Posts (Atom)