Dat je alles kan reflecteren naar jezelf toe geeft voor mij het volgende inzicht.
Als ik bij een ander ben dan luister ik graag intens mee; een manier om te voelen en in verbinding zijn met de ander. Gewoon met aandacht luisteren. Het is een tweede natuur van mij en dus een patroon geworden. Het voelt als een warm contact. Maar wat als het te intens kan zijn en daar je accu leeg van loopt?
Als je vergeet om bij je eigen kern te blijven, dan raak je vermoeid omdat je alleen maar opneemt.
Beter kan ik mij meer op afstand leren te verhouden tot contacten. Niet meer zo meebuigen met de ander, maar bij mijn eigen kern blijven. Het is nog nieuw en balanceren. Los van de ander en dichter bij mijzelf.
Ik ben het ergens kwijtgeraakt, het bij mijzelf blijven, ergens maar wanneer en hoe is dit gebeurd? Was mijn overspannenheid o.a. een gevolg hiervan?
Was het de leegte in mijzelf waar ik bang voor was? Of alles gewoon bijelkaar het werk, de druk, de sfeer, dingen die ik nog niet verwerkt had?
Maar het inzicht helpt zeker om te oefenen meer afstand te bewaren in elk contact en situatie. Misschien ook bij het horen van een stem? Dat zal altijd wel lastig blijven; die aan en uitknop heb ik nog niet kunnen vinden. Maar je weet maar nooit.
Het is een proces weer terug naar mijn basis en inmiddels weet ik dat die basis steviger is geworden dan voorheen, juist als je alles verliest en niks meer verwacht.
Met vallen en opstaan, stap voor stap, ga ik op mijn eigen wijze..........naar een nieuwe toekomst.
De kerst is weer in aantocht en dan kan ik in iedergeval weer volop luisteren naar zingende violen en tingelende belletjes, dat is een schrale troost.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Korte verhalen, gedichten en leuke anekdotes over gewone alledaagse dingen uit het leven van een schrijfgrage vrouwelijke single.
dinsdag 24 december 2019
zaterdag 21 december 2019
hyacintjes voor de kerst
Tijdens het boodschappen doen vanochtend zag ik losse hyacintjes staan die ik in een leuke versierde kerstpot van vorig jaar wilde doen. Meestal loop ik door en sla ik het bloemenwinkeltje naast de supermarkt over, het is wat aan de prijzige kant.
Maar ga toch maar even vragen wat de prijs van deze bollen zijn.
De plantenzaak ademt een gezellige kerstsfeer uit, achter de toonbank hebben ze met spijkertjes op hout de vorm van een kerstboom aangegeven waar een slinger kerstlichtjes zigzaggend aangehaakt zijn, een ontzettend creatief en leuk idee.
De verkoopster vertelt dat ze deze versiering op een site voor kerst knutselen voor kinderen opgepikt heeft, daar staan vaak leuke ideeën bij.
Ik koop een plastic pot met drie hyacinten, die goedkoper zijn dan de losse.
Zo nu heb ik het ook weer gezellig in huis met kerst met minimale middelen. Een gezellige versierde kerstpot met hyacinten op de salontafel met wat kaarsverlichting erbij. En op het barretje een glazen vaas met mos en kerstballen met sterren, daarnaast prijken gouden kaarsen engeltje, een gekregen Amaryl, een grote kaars en twee op batterijen flikkerende kaarsjes.
En op de vensterbank een metalen kerstboom met op batterijen werkende verlichting gedrappeerd en zo is het mooi genoeg voor mij.
De nep kerstboom die ik in het vorige huis altijd gebruikte ligt in de schuur. Deze versierde ik dan op zijn Scandinavisch met papieren strikjes en van stroo gemaakte engeltjes en kransjes.
Opeens had ik genoeg van de boom en al mijn kerstspullen heb ik toen aan mamamini gegeven. Het zal toen het begin geweest zijn van mijn overspannenheid en somberheid die daarmee gepaard ging.
Gelukkig ligt deze tijd achter mij en voel ik mij nu een stuk beter, sinds korte tijd.
Er is meer reflectie en acceptatie bijgekomen. I ám still going strong, ja ik voel me haast gedragen zo voelt het, terwijl ik mij nog tijdens de therapeuten sessies, de laatste was in november dit jaar, ongelukkig en alleen voelde.
Misschien heeft het te maken dat ik nu echt op de bodem beland ben en daar zit ik goed en stevig zo voelt het tenminste.
Geen verwachtingen meer van niemand en het leven of van mijzelf vooral. Gewoon de basis van het leven is eigenlijk niks bijzonders, het is gewoon zijn, de dag beleven en daarvan geniet ik denk ik. Soms zing ik wat tijdens het eten en voel me gewoon weer vrolijk. Het is gewoon wat keutelen in en rondom het huis, niks bijzonders maar wat kan dat heerlijk en ontspannen zijn.
Het is gewoon de verbinding met mijzelf weer voelen denk ik, daar heb ik dus blijkbaar niet iemand anders voor nodig! En dat voelt ook rustig.
Het leven is net eb en vloed, je laat je gewoon meedeinen met de golven, (terugtrekken van het leven en gaan met het leven) en als ik me nu even leeg voel dan voel ik geen paniek of angst meer maar acceptatie van het gevoel op dat moment. Dan ontstaat er denk ik ook weer ruimte want er hoeft immers niks ingevuld te worden, er zijn immers geen verwachtingen meer, niks, deze leegte zonder verwachtingen valt samen met de leegte. Face to face. En verdwijnt dan ook vanzelf als een zeepbel. Yes! sterke vrouw, je bent in de woestijn geweest, hebt de leegte gevoeld, telkens weer, je riep en zocht, water en zand gleden door je handen. Een steviger bodem is gesmeed...... en ik loop mijn pad steviger dan ooit. Tot de volgende woestijn, net als eb en vloed.
Geen therapeut kan hier tegenop met "zulke domme" trucjes. Zij gaf mij de laatste genadeslag toen ik inzag dat zij mij niet kon helpen en mag ik haar in weze daarvoor bedanken.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Maar ga toch maar even vragen wat de prijs van deze bollen zijn.
De plantenzaak ademt een gezellige kerstsfeer uit, achter de toonbank hebben ze met spijkertjes op hout de vorm van een kerstboom aangegeven waar een slinger kerstlichtjes zigzaggend aangehaakt zijn, een ontzettend creatief en leuk idee.
De verkoopster vertelt dat ze deze versiering op een site voor kerst knutselen voor kinderen opgepikt heeft, daar staan vaak leuke ideeën bij.
Ik koop een plastic pot met drie hyacinten, die goedkoper zijn dan de losse.
Zo nu heb ik het ook weer gezellig in huis met kerst met minimale middelen. Een gezellige versierde kerstpot met hyacinten op de salontafel met wat kaarsverlichting erbij. En op het barretje een glazen vaas met mos en kerstballen met sterren, daarnaast prijken gouden kaarsen engeltje, een gekregen Amaryl, een grote kaars en twee op batterijen flikkerende kaarsjes.
En op de vensterbank een metalen kerstboom met op batterijen werkende verlichting gedrappeerd en zo is het mooi genoeg voor mij.
De nep kerstboom die ik in het vorige huis altijd gebruikte ligt in de schuur. Deze versierde ik dan op zijn Scandinavisch met papieren strikjes en van stroo gemaakte engeltjes en kransjes.
Opeens had ik genoeg van de boom en al mijn kerstspullen heb ik toen aan mamamini gegeven. Het zal toen het begin geweest zijn van mijn overspannenheid en somberheid die daarmee gepaard ging.
Gelukkig ligt deze tijd achter mij en voel ik mij nu een stuk beter, sinds korte tijd.
Er is meer reflectie en acceptatie bijgekomen. I ám still going strong, ja ik voel me haast gedragen zo voelt het, terwijl ik mij nog tijdens de therapeuten sessies, de laatste was in november dit jaar, ongelukkig en alleen voelde.
Misschien heeft het te maken dat ik nu echt op de bodem beland ben en daar zit ik goed en stevig zo voelt het tenminste.
Geen verwachtingen meer van niemand en het leven of van mijzelf vooral. Gewoon de basis van het leven is eigenlijk niks bijzonders, het is gewoon zijn, de dag beleven en daarvan geniet ik denk ik. Soms zing ik wat tijdens het eten en voel me gewoon weer vrolijk. Het is gewoon wat keutelen in en rondom het huis, niks bijzonders maar wat kan dat heerlijk en ontspannen zijn.
Het is gewoon de verbinding met mijzelf weer voelen denk ik, daar heb ik dus blijkbaar niet iemand anders voor nodig! En dat voelt ook rustig.
Het leven is net eb en vloed, je laat je gewoon meedeinen met de golven, (terugtrekken van het leven en gaan met het leven) en als ik me nu even leeg voel dan voel ik geen paniek of angst meer maar acceptatie van het gevoel op dat moment. Dan ontstaat er denk ik ook weer ruimte want er hoeft immers niks ingevuld te worden, er zijn immers geen verwachtingen meer, niks, deze leegte zonder verwachtingen valt samen met de leegte. Face to face. En verdwijnt dan ook vanzelf als een zeepbel. Yes! sterke vrouw, je bent in de woestijn geweest, hebt de leegte gevoeld, telkens weer, je riep en zocht, water en zand gleden door je handen. Een steviger bodem is gesmeed...... en ik loop mijn pad steviger dan ooit. Tot de volgende woestijn, net als eb en vloed.
Geen therapeut kan hier tegenop met "zulke domme" trucjes. Zij gaf mij de laatste genadeslag toen ik inzag dat zij mij niet kon helpen en mag ik haar in weze daarvoor bedanken.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Heerlijk om weer te schrijven
Wat is het toch heerlijk om te schrijven om zo bij je kern te blijven of te reflecteren.
Het is het ultieme vrijheidsgevoel vooral als je weet dat je alleen bent in je ruimte zonder meekijkers,
Het is een vrijheidsgevoel die positiviteit oplevert;
vrijheid die blij maakt;
en vrijheid die ruimte geeft in je hoofd en leven.
Het is een soort meditatie die gelijk scoort op je welbevinden.
Omdat ik al een tijd niet meer schreef beleef ik weer de geluksmomentjes tijdens het schrijven wat het met me doet.
Heerlijk, wat hou ik toch van schrijven.
een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Het is het ultieme vrijheidsgevoel vooral als je weet dat je alleen bent in je ruimte zonder meekijkers,
Het is een vrijheidsgevoel die positiviteit oplevert;
vrijheid die blij maakt;
en vrijheid die ruimte geeft in je hoofd en leven.
Het is een soort meditatie die gelijk scoort op je welbevinden.
Omdat ik al een tijd niet meer schreef beleef ik weer de geluksmomentjes tijdens het schrijven wat het met me doet.
Heerlijk, wat hou ik toch van schrijven.
een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
zondag 15 december 2019
stemgeluiden
Toen ik overspannen was kon ik niet veel verdragen, zelfs van een stem kon ik moe worden. Het was dan een combinatie van toon, timbre, hard of schreeuwerig.
Maar ook een vlakke stem zonder toonsoorten, of een schokkerige schorre stem zoals bijvoorbeeld het geluid van een auto in de verkeerde versnelling.
Het liefst zou ik naar een melodieuze zachte stem luisteren. Dat is als het meedeinen op tingelende heldere belletjes of zingende violen. Als het kan een stem waarin je een stukje passie of bezieling hoort of waarin je een warm hart voelt kloppen. Iets hoopvol of iets anders.
Toch is het knap vervelend om te ontdekken wat een stem voor invloed op je heeft, ook als je inmiddels weer beter bent. Kan een stemgeluid je dus nog aardig in de weg zitten in het dagelijkse leven blijkbaar.
Misschien is het een manier om vrienden hierop te selecteren omdat je veranderd bent?
Dat je graag verder wil met je leven en wil groeien. Natuurlijk wil je je dan omringen met netwerken die je inspireren; anders dan je wereld kleiner maakt, juist dat voelt erg beklemmend alsof je stilstaat en jij er alles aan wil doen om de relatie levendiger te houden, wat niet werkt, want dat voelt erg éénzijdig en blust je op den duur ook uit.
"Maar wat als het iemand is die je al een tijd kent sinds je overspannenheid en ook een hondenvriend is. Iemand waar je je hart bij kon luchten? (En nog zo nu en dan maar dit wordt steeds minder want het lucht je niet meer zo op).
Het is nooit "wat" tussen ons geworden en
we zijn elkaar alleen als hondenmaatjes gaan zien. Ook omdat ik hem eerlijk vertelde dat ik vond dat we niet bij elkaar pasten toen hij meer dan vriendschap wilde. Als we elkaar dan weer tegen kwamen dan maakten we af en toe een praatje. Soms nodigde ik hem dan uit "even"een kop koffie bij mij te drinken als het zo koud was om te blijven staan praten en we toch al in de buurt waren. Maar ik werd altijd moe en kon maar twee uurtjes luisteren en gaf mijn overspannenheid hiervan de schuld. Nu weet ik dat ook een stem veel invloed kan hebben op mijn gestel, het gebeurd ongemerkt, en pas later merk ik dat ik erg moe ben. Nog maar recent geleden en daar schrok ik van want ik dacht dat ik niet meer zo heftig zou reageren vooral nu mijn overspannenheid achter mij lag.
"Maar wat als degene je nog steeds meer dan leuk vind en je als vriend ziet in zijn leven. Als ik de tekst letterlijk moet nemen op de kaart die hij stuurde; vriendschap is geven zonder nemen, is helpen als het kan, is meer dan woorden zeggen is houden van!
Maar wat als het je ontroerde toen hij schreef dat hij het heel fijn vindt om bij mij te zijn en elke dag aan mij denkt?
Maar wat als je weinig vrienden hebt en het natuurlijk fijn is als iemand aan je denkt?
Maar wat als je heel goed op jezelf kan zijn en je geniet van lezen en schrijven om je gedachten de vrije loop te laten.
Maar wat als je zegt dat het nu niet gelegen komt als hij het weekend daarop weer belt om iets af te spreken? Omdat je niet meer kan geven dan die paar uurtjes en kan luisteren naar zijn stem.
Ik wil zijn hart niet breken.
Juist omdat hij geen echte prater is. Maar bij mij voelt hij zich op zijn gemak zegt hij en is dan juist wel een prater".
Elkaar gedag zeggen en een praatje maken dat is alles wat ik kan geven.......
Maar wat als dat ook hetzelfde is als "nemen"? Ik wil eerlijk zijn naar mijzelf en naar de ander.
Maar wat als nooit meer een praatje maken, een kopje koffie drinken .................?
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Maar ook een vlakke stem zonder toonsoorten, of een schokkerige schorre stem zoals bijvoorbeeld het geluid van een auto in de verkeerde versnelling.
Het liefst zou ik naar een melodieuze zachte stem luisteren. Dat is als het meedeinen op tingelende heldere belletjes of zingende violen. Als het kan een stem waarin je een stukje passie of bezieling hoort of waarin je een warm hart voelt kloppen. Iets hoopvol of iets anders.
Toch is het knap vervelend om te ontdekken wat een stem voor invloed op je heeft, ook als je inmiddels weer beter bent. Kan een stemgeluid je dus nog aardig in de weg zitten in het dagelijkse leven blijkbaar.
Misschien is het een manier om vrienden hierop te selecteren omdat je veranderd bent?
Dat je graag verder wil met je leven en wil groeien. Natuurlijk wil je je dan omringen met netwerken die je inspireren; anders dan je wereld kleiner maakt, juist dat voelt erg beklemmend alsof je stilstaat en jij er alles aan wil doen om de relatie levendiger te houden, wat niet werkt, want dat voelt erg éénzijdig en blust je op den duur ook uit.
"Maar wat als het iemand is die je al een tijd kent sinds je overspannenheid en ook een hondenvriend is. Iemand waar je je hart bij kon luchten? (En nog zo nu en dan maar dit wordt steeds minder want het lucht je niet meer zo op).
Het is nooit "wat" tussen ons geworden en
we zijn elkaar alleen als hondenmaatjes gaan zien. Ook omdat ik hem eerlijk vertelde dat ik vond dat we niet bij elkaar pasten toen hij meer dan vriendschap wilde. Als we elkaar dan weer tegen kwamen dan maakten we af en toe een praatje. Soms nodigde ik hem dan uit "even"een kop koffie bij mij te drinken als het zo koud was om te blijven staan praten en we toch al in de buurt waren. Maar ik werd altijd moe en kon maar twee uurtjes luisteren en gaf mijn overspannenheid hiervan de schuld. Nu weet ik dat ook een stem veel invloed kan hebben op mijn gestel, het gebeurd ongemerkt, en pas later merk ik dat ik erg moe ben. Nog maar recent geleden en daar schrok ik van want ik dacht dat ik niet meer zo heftig zou reageren vooral nu mijn overspannenheid achter mij lag.
"Maar wat als degene je nog steeds meer dan leuk vind en je als vriend ziet in zijn leven. Als ik de tekst letterlijk moet nemen op de kaart die hij stuurde; vriendschap is geven zonder nemen, is helpen als het kan, is meer dan woorden zeggen is houden van!
Maar wat als het je ontroerde toen hij schreef dat hij het heel fijn vindt om bij mij te zijn en elke dag aan mij denkt?
Maar wat als je weinig vrienden hebt en het natuurlijk fijn is als iemand aan je denkt?
Maar wat als je heel goed op jezelf kan zijn en je geniet van lezen en schrijven om je gedachten de vrije loop te laten.
Maar wat als je zegt dat het nu niet gelegen komt als hij het weekend daarop weer belt om iets af te spreken? Omdat je niet meer kan geven dan die paar uurtjes en kan luisteren naar zijn stem.
Ik wil zijn hart niet breken.
Juist omdat hij geen echte prater is. Maar bij mij voelt hij zich op zijn gemak zegt hij en is dan juist wel een prater".
Elkaar gedag zeggen en een praatje maken dat is alles wat ik kan geven.......
Maar wat als dat ook hetzelfde is als "nemen"? Ik wil eerlijk zijn naar mijzelf en naar de ander.
Maar wat als nooit meer een praatje maken, een kopje koffie drinken .................?
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Stil verdriet?
Stil verdriet zie je normaal niet, het zijn vaak de kleine dingen die opvallen, dat de facade van een mens iets afbrokkelt.
Vaak kom ik als ik boodschappen doe of met de hond uitga een oud tenger vrouwtje tegen achter haar rollator. Ze heeft een verweerd gezicht. Zijn het sporen van pijn of verdriet dat ik zie of is het wat anders? Ze lijkt een kranig besje want zo af en toe zeggen we wat tegen elkaar, over het weer of de hond.
Dit keer passeerde ik haar en zag ik heel toevallig twee flessen wijn liggen in haar tas voor de rollator. Waarom trok mijn oog naar die twee flessen wijn?
Zou ze eenzaam zijn met de kerst of juist niet?
Misschien krijgt ze gewoon bezoek en heeft ze de flessen wijn voor haar visite gekocht? Maar het kan ook zijn dat de wijn of alcohol voor haar zelf is.
Ach, waarom denk ik nu meteen dat ze verslaafd is of dat ze de feestdagen alleen en eenzaam met alcohol doorkomt?
Misschien geniet ze van een glaasje en is ze gewoon heel tevreden zo om de feestdagen door te komen.
Niet iedereen is zielig en alleen met de feestdagen maar toch waarom gleed mijn blik dan in haar tas?
Die vraag is niet te beantwoorden.
Als ik voor mijzelf spreek ben ik best tevreden met mijzelf als ik alleen de feestdagen doorbrengt met mijn hond. En vind mij zelf beslist niet zielig. Ik lees een goed boek, ga lekker eten koken en voor je het weet is het al weer voor bij. Wat zijn nou twee dagen in het jaar. En met oud en nieuw trakteer ik mijzelf en de hond dit jaar op een verwenuitje. We gaan drie nachtjes logeren in Drenthe.
Het is een B&B maar met eigen keuken, badkamer e.d. Het ontbijt wordt heerlijk verzorgd. En bovendien halen ze ons ook nog op en weer terug. Ik verheug me er nu al op. Vandaar dat ik aan het hamsteren ben geslagen want ik sla meteen voor drie dagen in.
Omdat Amber wel zielig is met oud en nieuw en de hele avond en nacht in de badkamer trillend als een rietje doorbrengt en het vrouwtje haar met hapjes overlaad, vluchten we nu de stad uit naar een vuurwerkvrije plek om zo een toch ontspannen oud en nieuw te hebben.
Ook was het een zwaar jaar qua gezondheid van Amber, dat ik een paar keer heb gedacht dat ik haar beter kon laten inslapen. Zo heftig was het telkens om te zien als ze evenwichtsstoornissen had.
Toch komt ze er steeds weer bovenop, ook de operatie aan haar oog is gelukkig goed gegaan en is erg mooi geheeld. Ze heeft dus een oog moeten missen door een beschadigd hoornvlies wat niet wilde helen dit jaar. Waarschijnlijk heeft een takje of iets dergelijks haar hoornvlies beschadigd.
Daarna heeft ze haar staart hoogstwaarschijnlijk tussen een zware deur van de hal gekregen. Gebeurd toen ze alleen in de hal wachtte als ik haar kar uit de schuur haalde. En kon ze drie weken niet zitten en gleed ze ook nog op het parket uit, waarna ze hevig trillend en in ademnood bij moest komen, zo zielig.
Na kortere aangepaste wandelingen in de buurt loopt ze nu weer fit en vrolijk. En kan ze de staart weer bewegen en kwispelen!
Ik zal in ieder geval proosten op Ambers gezondheid dat 2020 een goed jaar voor haar zal worden..............
Happy New Year
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Vaak kom ik als ik boodschappen doe of met de hond uitga een oud tenger vrouwtje tegen achter haar rollator. Ze heeft een verweerd gezicht. Zijn het sporen van pijn of verdriet dat ik zie of is het wat anders? Ze lijkt een kranig besje want zo af en toe zeggen we wat tegen elkaar, over het weer of de hond.
Dit keer passeerde ik haar en zag ik heel toevallig twee flessen wijn liggen in haar tas voor de rollator. Waarom trok mijn oog naar die twee flessen wijn?
Zou ze eenzaam zijn met de kerst of juist niet?
Misschien krijgt ze gewoon bezoek en heeft ze de flessen wijn voor haar visite gekocht? Maar het kan ook zijn dat de wijn of alcohol voor haar zelf is.
Ach, waarom denk ik nu meteen dat ze verslaafd is of dat ze de feestdagen alleen en eenzaam met alcohol doorkomt?
Misschien geniet ze van een glaasje en is ze gewoon heel tevreden zo om de feestdagen door te komen.
Niet iedereen is zielig en alleen met de feestdagen maar toch waarom gleed mijn blik dan in haar tas?
Die vraag is niet te beantwoorden.
Als ik voor mijzelf spreek ben ik best tevreden met mijzelf als ik alleen de feestdagen doorbrengt met mijn hond. En vind mij zelf beslist niet zielig. Ik lees een goed boek, ga lekker eten koken en voor je het weet is het al weer voor bij. Wat zijn nou twee dagen in het jaar. En met oud en nieuw trakteer ik mijzelf en de hond dit jaar op een verwenuitje. We gaan drie nachtjes logeren in Drenthe.
Het is een B&B maar met eigen keuken, badkamer e.d. Het ontbijt wordt heerlijk verzorgd. En bovendien halen ze ons ook nog op en weer terug. Ik verheug me er nu al op. Vandaar dat ik aan het hamsteren ben geslagen want ik sla meteen voor drie dagen in.
Omdat Amber wel zielig is met oud en nieuw en de hele avond en nacht in de badkamer trillend als een rietje doorbrengt en het vrouwtje haar met hapjes overlaad, vluchten we nu de stad uit naar een vuurwerkvrije plek om zo een toch ontspannen oud en nieuw te hebben.
Ook was het een zwaar jaar qua gezondheid van Amber, dat ik een paar keer heb gedacht dat ik haar beter kon laten inslapen. Zo heftig was het telkens om te zien als ze evenwichtsstoornissen had.
Toch komt ze er steeds weer bovenop, ook de operatie aan haar oog is gelukkig goed gegaan en is erg mooi geheeld. Ze heeft dus een oog moeten missen door een beschadigd hoornvlies wat niet wilde helen dit jaar. Waarschijnlijk heeft een takje of iets dergelijks haar hoornvlies beschadigd.
Daarna heeft ze haar staart hoogstwaarschijnlijk tussen een zware deur van de hal gekregen. Gebeurd toen ze alleen in de hal wachtte als ik haar kar uit de schuur haalde. En kon ze drie weken niet zitten en gleed ze ook nog op het parket uit, waarna ze hevig trillend en in ademnood bij moest komen, zo zielig.
Na kortere aangepaste wandelingen in de buurt loopt ze nu weer fit en vrolijk. En kan ze de staart weer bewegen en kwispelen!
Ik zal in ieder geval proosten op Ambers gezondheid dat 2020 een goed jaar voor haar zal worden..............
Happy New Year
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Bang, banger, bangst?
Nog een paar weken en er is weer een jaar voorbij en een nieuwe start van 2020 begint.
De laatste hamster boodschappen heb ik in de fietstas zitten en sta voor de flat als de postbezorger van de gezinsbode langskomt.
In slecht Engels begrijp ik van hem dat hij de jaarlijkse donatie wil hebben voor zijn wekelijkse afgifte van de krant.
Dat ik het eigenlijk een beetje brutaal vind van hem en dat hij mij waarschijnlijk ook nog een rad voor de ogen draait, vertelt mijn hart mij: "ach hij doet zijn best met een eerlijke baan en hard werken".
Maar het wordt nog vreemder als hij buiten blijft om te wachten op "z'n " geld en niet ingaat op mijn aanbod om net als twee jaar terug
langs de deuren te gaan van de flat. Nee, zegt hij ik blijf hier wel wachten. Als ik het geld in een enveloppe stop met een kerstkaartje erbij en weer naar beneden loop, zie ik hem buiten niet staan. Het zal hem wel te lang geduurd hebben, denk ik en kijk nog even om de heg bij het trottoir. Het is donker en hij ziet mij blijkbaar wel want hij zegt: hier ben ik! Ik geef hem de enveloppe met een gemeende merry christmas and a happy new year. Hij lijkt bang en weet zich niet zo raad met de situatie lijkt het en hij zegt snel tegen mij, kijk de hond wacht. Want Amber wacht inderdaad in het halletje van de flat voor de deur.
Is hij bang of wil hij niet langer gezien worden met het geld dat ik hem geef?
Ja, ik ben er ingelopen. Ach, ja ik blijf een brave borst die in eerste instantie het goede altijd in eerste instantie wil zien in de mens maar tegelijk ook weet dat de slang uit het paradijs altijd op de loer ligt als het zijn kans krijgt. Die kans gaf ik hem met mededogen in mijn hart en daarom voelde hij zich zo ongemakkelijk en wilde hij zo gauw mogelijk weg voordat het te ongemakkelijk werd voor hem.
Als ik de brievenbus open, zit er geen gezinsbode in voor mij.
En als ik mij goed herinner, bedenkt ik mij ook dat er iemand anders de gezinsbode rondbrengt dan hij.
Zal hij aan het eind van het nieuwe jaar ook weer geld durven vragen?
Vast niet, want hij was bang en werd alleen maar banger en de volgende keer is hij zo bang dat dat niet meer gaat gebeuren.
Zo, wat mededogen al niet kan doen!!
een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer
De laatste hamster boodschappen heb ik in de fietstas zitten en sta voor de flat als de postbezorger van de gezinsbode langskomt.
In slecht Engels begrijp ik van hem dat hij de jaarlijkse donatie wil hebben voor zijn wekelijkse afgifte van de krant.
Dat ik het eigenlijk een beetje brutaal vind van hem en dat hij mij waarschijnlijk ook nog een rad voor de ogen draait, vertelt mijn hart mij: "ach hij doet zijn best met een eerlijke baan en hard werken".
Maar het wordt nog vreemder als hij buiten blijft om te wachten op "z'n " geld en niet ingaat op mijn aanbod om net als twee jaar terug
langs de deuren te gaan van de flat. Nee, zegt hij ik blijf hier wel wachten. Als ik het geld in een enveloppe stop met een kerstkaartje erbij en weer naar beneden loop, zie ik hem buiten niet staan. Het zal hem wel te lang geduurd hebben, denk ik en kijk nog even om de heg bij het trottoir. Het is donker en hij ziet mij blijkbaar wel want hij zegt: hier ben ik! Ik geef hem de enveloppe met een gemeende merry christmas and a happy new year. Hij lijkt bang en weet zich niet zo raad met de situatie lijkt het en hij zegt snel tegen mij, kijk de hond wacht. Want Amber wacht inderdaad in het halletje van de flat voor de deur.
Is hij bang of wil hij niet langer gezien worden met het geld dat ik hem geef?
Ja, ik ben er ingelopen. Ach, ja ik blijf een brave borst die in eerste instantie het goede altijd in eerste instantie wil zien in de mens maar tegelijk ook weet dat de slang uit het paradijs altijd op de loer ligt als het zijn kans krijgt. Die kans gaf ik hem met mededogen in mijn hart en daarom voelde hij zich zo ongemakkelijk en wilde hij zo gauw mogelijk weg voordat het te ongemakkelijk werd voor hem.
Als ik de brievenbus open, zit er geen gezinsbode in voor mij.
En als ik mij goed herinner, bedenkt ik mij ook dat er iemand anders de gezinsbode rondbrengt dan hij.
Zal hij aan het eind van het nieuwe jaar ook weer geld durven vragen?
Vast niet, want hij was bang en werd alleen maar banger en de volgende keer is hij zo bang dat dat niet meer gaat gebeuren.
Zo, wat mededogen al niet kan doen!!
een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer
maandag 12 augustus 2019
De Aziatische tijgermug
Dat Aziatische tijgermug is in opkomst en het laatst is deze gespot in Veenendaal. Een besmette mug brengt ziektes met zich mee o.a. de knokkelkoorts. Geadviseerd wordt om geen water in schoteltjes van bloempotten te laten staan want ze legt haar eitjes in water.
De muggen worden verspreid door internationale transporten (tweedehands autobanden) en door onze zachte winters kan deze tijgermug makkelijker overleven.
De Aziatische tijgermug kan niet worden tegengehouden en zal zich al meer gaan verspreiden door heel Europa.
Maar alleen een besmet exemplaar kan ziektes met zich meebrengen.
Toen ik een wat raar uitgevallen verdroogde mug op mijn deurmat vond, grote kop en lang zwart lijf met lange poten, vleugels doorzichtig met lijnen en af en toe een klein bruin vlekje met een hoekige vorm, alsof het lijnen spel door deze bruine "vlekjes" aan elkaar waren gesoldeerd.
Het lijfje was zwart, niet zwart wit zoals de tijgermug maar misschien was dit niet goed te zien daar de mug al wat verdroogd was. Maar de lange poten vielen mij wel op.
Toen ik ging googelen las ik dat je een verdacht exemplaar naar de Nederlandse en Voedsel en Waren Autoriteit kon brengen.
Dat de NVWA bij mij in de buurt op fietsafstand te doen was, gaf dit voor mij de doorslag om dit eens nader uit te werken.
De vlieg in een potje meegenomen en deed mijn verhaal bij de balie aan een allerschattigst jong stel die bij mij verwelkomde.
Dat ik hun eerste klant was die het over een tijgermug had begreep ik al snel want ze wisten niet zo gauw bij wie ik moest zijn.
Er waren verschillende afdelingen in het hele land en zij waren van de vaste materialen zoals plastic e.d. Ik denk dat ze de non-food consumentenartikelen bedoelden zoals cosmetica, speelgoed, gastoestellen.
Na enkele telefoontjes gepleegd te hebben gaven ze mij als advies naar een ander adres te gaan, dat bleek later dezelfde dienst te zijn maar een andere afdeling.
Ik toog met mijn potje daarheen en legde het euvel uit aan een wat wrevelige dame. Eigenlijk waren zij geen balie voor onaangekondigde bezoekers, want haar collega's waren altijd extern en dus nooit op kantoor zelf aanwezig. Maar naarmate het gesprek vorderde kreeg ze een meer opener houding . Zij woonde in noord en ik in zuid, dezelfde wijken. En ze vertelde dat ook zij gehoord had van de oprukkende tijgermug in het NOS journaal. Waarop ook zij de schoteltjes van de bloempotten leeg gooide, om te voorkomen dat de mug haar eitjes hierin deponeerde.
Nu haar interesse gewekt was ging ze aan de slag met het uitzoeken hoe te handelen bij het vinden van een mogelijke tijgermug.
Ze liet mij een website zien, waaraan je een tijgermug kon herkennen en er kon een foto toegevoegd worden bij het in te vullen formulier.
Zo kwamen we er achter dat het geen tijgermug was want mijn mug had transparante vleugels met vlekken en de tijgermug had geen vlekken in de transparante vleugels.
Probleem opgelost!! Kijk zei ze dan weet ik dit ook voor de volgende keer. Ja zei ik de burgers worden alleen maar allerter, doordat er zoveel veranderd als het klimaat en meer exoten zoals de tijgermug. Toppie zei ik en zo namen we afscheid. We hadden beiden weer wat bijgeleerd. Zo zie ik het graag!!!
Het mooie aan dit hele verhaal is dat de website waar ik moest zijn om het beestje te determineren, ook van de NVWA was!!!
Ik toog nog één keer naar mijn eerste adresje op loopafstand van dit adres en gaf hun ook een wijze les mee voor in de toekomst, dat dacht ik althans. Dat op hun eigen site alles te vinden was waar ik naar gezocht had.
Gek is dat je verwacht dat een jong stel een open houding zou aannemen maar het interesseerde "de jeugd" blijkbaar niet veel toen ze deze nieuwe informatie kregen.
Het is dan maar te hopen dat zij in de toekomst niet gestoken worden door de tijgermug!!!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!!
De muggen worden verspreid door internationale transporten (tweedehands autobanden) en door onze zachte winters kan deze tijgermug makkelijker overleven.
De Aziatische tijgermug kan niet worden tegengehouden en zal zich al meer gaan verspreiden door heel Europa.
Maar alleen een besmet exemplaar kan ziektes met zich meebrengen.
Toen ik een wat raar uitgevallen verdroogde mug op mijn deurmat vond, grote kop en lang zwart lijf met lange poten, vleugels doorzichtig met lijnen en af en toe een klein bruin vlekje met een hoekige vorm, alsof het lijnen spel door deze bruine "vlekjes" aan elkaar waren gesoldeerd.
Het lijfje was zwart, niet zwart wit zoals de tijgermug maar misschien was dit niet goed te zien daar de mug al wat verdroogd was. Maar de lange poten vielen mij wel op.
Toen ik ging googelen las ik dat je een verdacht exemplaar naar de Nederlandse en Voedsel en Waren Autoriteit kon brengen.
Dat de NVWA bij mij in de buurt op fietsafstand te doen was, gaf dit voor mij de doorslag om dit eens nader uit te werken.
De vlieg in een potje meegenomen en deed mijn verhaal bij de balie aan een allerschattigst jong stel die bij mij verwelkomde.
Dat ik hun eerste klant was die het over een tijgermug had begreep ik al snel want ze wisten niet zo gauw bij wie ik moest zijn.
Er waren verschillende afdelingen in het hele land en zij waren van de vaste materialen zoals plastic e.d. Ik denk dat ze de non-food consumentenartikelen bedoelden zoals cosmetica, speelgoed, gastoestellen.
Na enkele telefoontjes gepleegd te hebben gaven ze mij als advies naar een ander adres te gaan, dat bleek later dezelfde dienst te zijn maar een andere afdeling.
Ik toog met mijn potje daarheen en legde het euvel uit aan een wat wrevelige dame. Eigenlijk waren zij geen balie voor onaangekondigde bezoekers, want haar collega's waren altijd extern en dus nooit op kantoor zelf aanwezig. Maar naarmate het gesprek vorderde kreeg ze een meer opener houding . Zij woonde in noord en ik in zuid, dezelfde wijken. En ze vertelde dat ook zij gehoord had van de oprukkende tijgermug in het NOS journaal. Waarop ook zij de schoteltjes van de bloempotten leeg gooide, om te voorkomen dat de mug haar eitjes hierin deponeerde.
Nu haar interesse gewekt was ging ze aan de slag met het uitzoeken hoe te handelen bij het vinden van een mogelijke tijgermug.
Ze liet mij een website zien, waaraan je een tijgermug kon herkennen en er kon een foto toegevoegd worden bij het in te vullen formulier.
Zo kwamen we er achter dat het geen tijgermug was want mijn mug had transparante vleugels met vlekken en de tijgermug had geen vlekken in de transparante vleugels.
Probleem opgelost!! Kijk zei ze dan weet ik dit ook voor de volgende keer. Ja zei ik de burgers worden alleen maar allerter, doordat er zoveel veranderd als het klimaat en meer exoten zoals de tijgermug. Toppie zei ik en zo namen we afscheid. We hadden beiden weer wat bijgeleerd. Zo zie ik het graag!!!
Het mooie aan dit hele verhaal is dat de website waar ik moest zijn om het beestje te determineren, ook van de NVWA was!!!
Ik toog nog één keer naar mijn eerste adresje op loopafstand van dit adres en gaf hun ook een wijze les mee voor in de toekomst, dat dacht ik althans. Dat op hun eigen site alles te vinden was waar ik naar gezocht had.
Gek is dat je verwacht dat een jong stel een open houding zou aannemen maar het interesseerde "de jeugd" blijkbaar niet veel toen ze deze nieuwe informatie kregen.
Het is dan maar te hopen dat zij in de toekomst niet gestoken worden door de tijgermug!!!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!!
zondag 4 augustus 2019
Beide aan ontspanning toe, een mini tripje
Dat Amber weer heftige evenwichtsstoornissen kreeg, een dikke maand terug, had ik nooit verwacht.
De laatste keer was half maart dit jaar en kreeg ze hiervoor een Anti-antibioticakuur. De evenwichtsstoornissen werden er helaas niet minder om alleen maar erger en ik dacht dat Amber het niet zou overleven, haar ogen maakten maakten nog snellere bewegingen. De dienstdoende dierenarts belde ik s'avonds hierover op en er kon niks aangedaan worden, het was de situatie uitzitten. Ik heb een hele nacht gewaakt met een enigzins trillende Amber op mijn bed, toegedekt met een dekentje.
De volgende morgen waggelde ze als een dronkenman naar het parkje. De volgende dagen daarna werden haar ogen weer normaal maar haar evenwicht was nog niet goed. Na één maand was ze gelukkig weer bijna de oude. In die hersteltijd zaten af en toe nog aanvalletjes, ook haar ogen draaiden dan weer heen en weer.
Toen ik ging Google op internet zag ik dat het een geriatrisch syndroom was die zomaar ontstond en ook weer verdwijnt. De oorzaak hiervan is onbekend, vaak komt dit voor bij oudere honden maak ook wel eens bij jonge. Na de antibioticakuur vroeg ik aan de dienstdoende dierenarts of ze weleens van dit syndroom had gehoord. Ook dierenartsen, vinden het blijkbaar vervelend als ze per ongeluk iets verkeerd hebben ingeschat, vernam ik. Omdat er in eerste instantie aan een oorontsteking gedacht werd, dit kan immers ook evenwichtsstoornissen veroorzaken, en dan moet je snel handelen. Natuurlijk neem ik niemand iets kwalijk.
Nu het dit keer Amber de tweede keer overkwam , was ik eigenlijk nog veel verdrietiger. Ik wist hoe heftig het was en dit was nog veel heftiger dan de eerste keer. Ik moest haar drie dagen lang dragen naar het park en haar voeden. Ze bleef in haar mandje.
Ik had zielsmedelijden met mijn meissie. Als dit structureel zou worden had ze geen leven meer. Dit was geestelijk lijden.
Af en toe werd het mij te veel om haar zo te zien lijden. Als ik Amber een spuitje geef dan is ze verlost van deze ellende, dacht ik vaak en dan liepen de tranen weer over mijn wangen.
Wat heb ik gehuild die dagen. Na het weekend belde ik weer de dierenarts en zij vond het toch nog wat te vroeg voor een spuitje en raadde mij nog drie dagen te wachten. Na 5 lange dagen ging het weer wat beter.
De toevallen kwamen niet meer terug zoals bij de eerste keer wel het geval was.
Het weekend daarop was ze zelfs fitter als gewoonlijk en had erg veel zin om aan de wandel te gaan met nog af en toe een uitschietertje van een dronkemansloopje.
De tweede week nam haar energie weer wat af. Misschien dat we te fanatiek aan de wandel waren geslagen!
Maar nu dan was het weer tijd om eens een uitstapje te maken, dichtbij huis.
Met de bus richting Scandinavisch dorp, een gezellig restaurant met een terrein waarop knusse blokhutten met uitkijk op het meer.
Omdat Amber niet zo ver meer kan wandelen, worden de wandelingen gehalveerd. En zo is het prima te doen.
We liepen langs een dijkje met Lindebomen en een fietspad met daarnaast een romantisch watertje, welke in verbinding staat met het meer, en verderop uitkomt bij de Madijk, waar ook het Domelapad loopt, langs een nieuwe wijk met dure villa's. Deze hebben prachtig uitzicht op de weilanden, een vogelbroedreservaat, en een kanaaltje, het "omgelegde" Eelderdiep. Hier kan je ook prachtig wandelen, vooral in het broedseizoen is het hier een hels mooi natuurlawaai aan vogels. Waar ik altijd blij van wordt.
Maar deze wandeling die we nu maken waren altijd een mooi onderdeel geweest van onze top 10 wandelingen "rondje meer".
Het weer is prima, niet te warm, grijze lucht, temperatuur tot 20 graden. We lopen een brug over en even verder laat ik Amber los in een weiland. Ze loopt wat onwennig rond omdat ze niet zo vaak meer losloopt (vanwege haar nog herstellende oog, een gaatje in haar hoornvlies) en loopt naar de kant van het weiland waar een smal geultje met watertje loopt wat ze blijkbaar niet door heeft gehad. En ze valt pardoes het geultje in. Er staat best nog wel wat water in, zo droog is het land nog niet. Als ze met moeite uit de geul geklauterd is volg ik het het kronkelende fiets paadje verscholen tussen bossages, met natte Amber aan de lijn. En we komen uit bij het meer en het pittoreske Scandinavische dorp.
Dit zou het eindstation zijn. Tenminste dat was het plan en dan met de bus weer terug.
Na een pitstop en zo te zien verveelt Amber zich, dan heeft ze haar kop plat op grond (net als thuis) en straalt ze verveling uit! Omdat ze de laatste tijd thuis haar energie niet kwijt lijkt te kunnen, en ze erg onrustig thuis is; ze lijkt te wachten tot ze weer mag en dat kan al na twee uur zijn! Besluit ik niet met de bus terug te gaan maar weer terug te lopen (een klein half uurtje) en daarna het laatste stuk met de bus weer terug.
Zo te zien heeft dit gewerkt want ze is thuis weer voldaner en ligt lekker moe te slapen.
Dus zo af en toe een langere wandeling dat houden we erin!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer
De laatste keer was half maart dit jaar en kreeg ze hiervoor een Anti-antibioticakuur. De evenwichtsstoornissen werden er helaas niet minder om alleen maar erger en ik dacht dat Amber het niet zou overleven, haar ogen maakten maakten nog snellere bewegingen. De dienstdoende dierenarts belde ik s'avonds hierover op en er kon niks aangedaan worden, het was de situatie uitzitten. Ik heb een hele nacht gewaakt met een enigzins trillende Amber op mijn bed, toegedekt met een dekentje.
De volgende morgen waggelde ze als een dronkenman naar het parkje. De volgende dagen daarna werden haar ogen weer normaal maar haar evenwicht was nog niet goed. Na één maand was ze gelukkig weer bijna de oude. In die hersteltijd zaten af en toe nog aanvalletjes, ook haar ogen draaiden dan weer heen en weer.
Toen ik ging Google op internet zag ik dat het een geriatrisch syndroom was die zomaar ontstond en ook weer verdwijnt. De oorzaak hiervan is onbekend, vaak komt dit voor bij oudere honden maak ook wel eens bij jonge. Na de antibioticakuur vroeg ik aan de dienstdoende dierenarts of ze weleens van dit syndroom had gehoord. Ook dierenartsen, vinden het blijkbaar vervelend als ze per ongeluk iets verkeerd hebben ingeschat, vernam ik. Omdat er in eerste instantie aan een oorontsteking gedacht werd, dit kan immers ook evenwichtsstoornissen veroorzaken, en dan moet je snel handelen. Natuurlijk neem ik niemand iets kwalijk.
Nu het dit keer Amber de tweede keer overkwam , was ik eigenlijk nog veel verdrietiger. Ik wist hoe heftig het was en dit was nog veel heftiger dan de eerste keer. Ik moest haar drie dagen lang dragen naar het park en haar voeden. Ze bleef in haar mandje.
Ik had zielsmedelijden met mijn meissie. Als dit structureel zou worden had ze geen leven meer. Dit was geestelijk lijden.
Af en toe werd het mij te veel om haar zo te zien lijden. Als ik Amber een spuitje geef dan is ze verlost van deze ellende, dacht ik vaak en dan liepen de tranen weer over mijn wangen.
Wat heb ik gehuild die dagen. Na het weekend belde ik weer de dierenarts en zij vond het toch nog wat te vroeg voor een spuitje en raadde mij nog drie dagen te wachten. Na 5 lange dagen ging het weer wat beter.
De toevallen kwamen niet meer terug zoals bij de eerste keer wel het geval was.
Het weekend daarop was ze zelfs fitter als gewoonlijk en had erg veel zin om aan de wandel te gaan met nog af en toe een uitschietertje van een dronkemansloopje.
De tweede week nam haar energie weer wat af. Misschien dat we te fanatiek aan de wandel waren geslagen!
Maar nu dan was het weer tijd om eens een uitstapje te maken, dichtbij huis.
Met de bus richting Scandinavisch dorp, een gezellig restaurant met een terrein waarop knusse blokhutten met uitkijk op het meer.
Omdat Amber niet zo ver meer kan wandelen, worden de wandelingen gehalveerd. En zo is het prima te doen.
We liepen langs een dijkje met Lindebomen en een fietspad met daarnaast een romantisch watertje, welke in verbinding staat met het meer, en verderop uitkomt bij de Madijk, waar ook het Domelapad loopt, langs een nieuwe wijk met dure villa's. Deze hebben prachtig uitzicht op de weilanden, een vogelbroedreservaat, en een kanaaltje, het "omgelegde" Eelderdiep. Hier kan je ook prachtig wandelen, vooral in het broedseizoen is het hier een hels mooi natuurlawaai aan vogels. Waar ik altijd blij van wordt.
Maar deze wandeling die we nu maken waren altijd een mooi onderdeel geweest van onze top 10 wandelingen "rondje meer".
Het weer is prima, niet te warm, grijze lucht, temperatuur tot 20 graden. We lopen een brug over en even verder laat ik Amber los in een weiland. Ze loopt wat onwennig rond omdat ze niet zo vaak meer losloopt (vanwege haar nog herstellende oog, een gaatje in haar hoornvlies) en loopt naar de kant van het weiland waar een smal geultje met watertje loopt wat ze blijkbaar niet door heeft gehad. En ze valt pardoes het geultje in. Er staat best nog wel wat water in, zo droog is het land nog niet. Als ze met moeite uit de geul geklauterd is volg ik het het kronkelende fiets paadje verscholen tussen bossages, met natte Amber aan de lijn. En we komen uit bij het meer en het pittoreske Scandinavische dorp.
Dit zou het eindstation zijn. Tenminste dat was het plan en dan met de bus weer terug.
Na een pitstop en zo te zien verveelt Amber zich, dan heeft ze haar kop plat op grond (net als thuis) en straalt ze verveling uit! Omdat ze de laatste tijd thuis haar energie niet kwijt lijkt te kunnen, en ze erg onrustig thuis is; ze lijkt te wachten tot ze weer mag en dat kan al na twee uur zijn! Besluit ik niet met de bus terug te gaan maar weer terug te lopen (een klein half uurtje) en daarna het laatste stuk met de bus weer terug.
Zo te zien heeft dit gewerkt want ze is thuis weer voldaner en ligt lekker moe te slapen.
Dus zo af en toe een langere wandeling dat houden we erin!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer
maandag 15 juli 2019
update balkon
De Skimmia's vorig jaar weggedaan, ze hadden hun mooiste tijd gehad.
Tijd om meer gewenste veranderingen door te voeren. Ik wilde meer éénjarige bloeiers die ver in het najaar door zouden bloeien.
Het bloemenstalletje naast de Aldi bood dit keer uitkomst. Er stonden prachtige oud roze petunia's, twee meegenomen.
Verder had ik vorig jaar nog een bolbegonia Waterfall op de kop getikt bij de Shellpomp in Haren, een prachtige zalmkleurige met crème/gelige bloemen. Afgelopen winter heb ik ze droog in kranten bewaard in de schuur. Dit voorjaar zou dan de vuurdoop zijn of ze weer op wilden bloeien. En dat gebeurde tot mijn verrassing ook!! Ze staan fantastisch te bloeien. Het zijn zelfredzame planten wat betekent dat ze hun uitgebloeide bloemen zelf laten vallen.
Verder had ik het vorig najaar in het park een pol siergras gevonden (weet niet welk soort), die mensen uit hun tuin verwijderd hadden maar deze vond ik er nog prachtig uitzien. Je zag wel dat door de droge warme zomer één helft verdord was maar door veel water te geven komt het siergras helemaal bij en komen er weer nieuwe scheuten. Gras staat erom bekend dat ze ontzettend taai zijn en best wel wat kunnen hebben.
De kleine Yucca is een prachtige grote Yucca geworden. Het heeft een jaar geduurd dat ze helemaal nieuwe stekels heeft gekregen en groter is gegroeid. Haar nieuwe stekels bovenop de stam en de oude stekels zitten nu beneden de stam. Wat is ze mooi zo! Ik ben er maar wat trots op dat ze zo groot is geworden in een bestek van 1 jaar.
Het hoekje is zo een mooi geheel geworden met een lounge sfeertje, de yuca, bolbegonia en mooie tere siergras.
Verder heb ik op mijn tafeltje een olijfboompje staan (deze kan tegen -15 graden en + 36 graden) met diep donkerpaarse Spaanse Margrieten. Deze Margrieten deden het in eerste instantie helemaal niet, ze verlepten meteen. Maar toen ik de dode bloemen afknipten kwamen er na 2 weken weer nieuwe bloemen. Dus dit hoekje staat er ook heel harmonisch bij.
De Spaanse Margrieten heb ik dit jaar gekocht bij de Shellpomp en het olijfboompje voor een habbekrats bij de Lidl en doet het ook goed. Hij staat zo mooi tussen de spaanse margrieten.
Ik geniet van mijn paradijsje!!!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!!!
Tijd om meer gewenste veranderingen door te voeren. Ik wilde meer éénjarige bloeiers die ver in het najaar door zouden bloeien.
Het bloemenstalletje naast de Aldi bood dit keer uitkomst. Er stonden prachtige oud roze petunia's, twee meegenomen.
Verder had ik vorig jaar nog een bolbegonia Waterfall op de kop getikt bij de Shellpomp in Haren, een prachtige zalmkleurige met crème/gelige bloemen. Afgelopen winter heb ik ze droog in kranten bewaard in de schuur. Dit voorjaar zou dan de vuurdoop zijn of ze weer op wilden bloeien. En dat gebeurde tot mijn verrassing ook!! Ze staan fantastisch te bloeien. Het zijn zelfredzame planten wat betekent dat ze hun uitgebloeide bloemen zelf laten vallen.
Verder had ik het vorig najaar in het park een pol siergras gevonden (weet niet welk soort), die mensen uit hun tuin verwijderd hadden maar deze vond ik er nog prachtig uitzien. Je zag wel dat door de droge warme zomer één helft verdord was maar door veel water te geven komt het siergras helemaal bij en komen er weer nieuwe scheuten. Gras staat erom bekend dat ze ontzettend taai zijn en best wel wat kunnen hebben.
De kleine Yucca is een prachtige grote Yucca geworden. Het heeft een jaar geduurd dat ze helemaal nieuwe stekels heeft gekregen en groter is gegroeid. Haar nieuwe stekels bovenop de stam en de oude stekels zitten nu beneden de stam. Wat is ze mooi zo! Ik ben er maar wat trots op dat ze zo groot is geworden in een bestek van 1 jaar.
Het hoekje is zo een mooi geheel geworden met een lounge sfeertje, de yuca, bolbegonia en mooie tere siergras.
Verder heb ik op mijn tafeltje een olijfboompje staan (deze kan tegen -15 graden en + 36 graden) met diep donkerpaarse Spaanse Margrieten. Deze Margrieten deden het in eerste instantie helemaal niet, ze verlepten meteen. Maar toen ik de dode bloemen afknipten kwamen er na 2 weken weer nieuwe bloemen. Dus dit hoekje staat er ook heel harmonisch bij.
De Spaanse Margrieten heb ik dit jaar gekocht bij de Shellpomp en het olijfboompje voor een habbekrats bij de Lidl en doet het ook goed. Hij staat zo mooi tussen de spaanse margrieten.
Ik geniet van mijn paradijsje!!!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!!!
vrijdag 12 juli 2019
En hoe bevalt het lege nest syndroom?
Alles went zegt men altijd en dat is in dit geval ook zo. De scherpe pijn is er vanaf. Maar of het nou leuker is geworden?
Ja, dat is aan mij om mijn leven leuker te maken maar hoe doe je dat als dat niet lukt?
Juist dan ga je in therapie. Ik had haar adres gehaald uit een boek die ik op dat moment las. Het gebouw voelde goed en de therapeut ook.
Toch is het voor mij weer een hele grote stap want ik ben niet zo prater en alle vorige keren waren op niks uitgedraaid.
Ik ben altijd een voeler geweest en van daaruit reageerde ik, dan was ik het dichtste bij mijzelf en dat ging altijd goed.
Totdat ik bij de therapeut kom en dan blijkt dat mijn gevoel op slot zit. Ik ben bevroren zoals zij het verwoord. Dat is goed om te weten. Toch ben ik niet constant "bevroren". Als ik echt in het moment ben tijdens een sessie, en er is een eye-opener, een aha klik van herkenning (dat ik zelf de connectie kan maken van een oud gevoel van vroeger naar nu) dan kan dit echt helend werken. Dan stromen de tranen vanzelf en ga ik vanzelf de diepte in.
Het moeilijke vind ik mij steeds kwetsbaar opstellen en tegelijkertijd de voor mij voelende "speldenprikjes" van de therapeute, ook al doet ze hier "niet aan". En ketst ze de bal handig terug door te vragen, wat ik bedoel met "speldenprikjes".
Speldeprikjes zoals bijvoorbeeld, wanneer de therapeute "vergeten" is dat ik de vorige sessie "bevroren" was. Terwijl ik aangaf dat ik haast niet meer kon lopen, zo stijf was ik aan het einde van de sessie. Haar advies was toen om te gaan lopen (in plaats van op de fiets), een manier om te aarden.
Of dat ze mijn gedrag spiegelde (mijn ironische opmerkingen).
Ik heb hier toen met erg veel moeite wat van gezegd dat wat ik zag en voelde of zij dit ook zo bedoeld had. Dat was niet haar bedoeling. (natuurlijk niet, maar ondertussen zijn dat nou juist de trucjes van een therapeut, denk ik dan) .
Toen ze vroeg of ik haar geloofde, toen zei ik dat ik haar nu wel geloofde. En toen was toen. Maar toch heb ik hier dus wel moeite mee en geloof ik dat ze wel aan trucjes doet, wat me een constante druk geeft van oppassen. En is het niet een beetje ongeloofwaardigheid als ze me vraagt wat speldenprikjes zijn. Weet een therapeut dit dan niet met HBO opleiding? En dan geloof ik haar weer niet. Ja het is moeilijk om met een therapeut om te gaan en dan ook nog tegelijkertijd in verbinding te staan met mijzelf . Ingewikkeld blijf ik dit vinden hoor.
Wanneer de therapeut vraagt wat ik voel, dan antwoord ik: dat ik me niet serieus genomen voel toen de buurvrouw toch een dik stuk kaas gaf aan Amber in plaats van een klein stukje, wat ik aangaf. Amber zit namelijk op een nierdieet. Ach beter een goed en kort leven dan andersom zei de buurvrouw . Natuurlijk bedoelde de buurvrouw het goed maar ze luisterde dus niet naar mij.
De therapeut zegt: nee, dat is geen gevoel. En leek het nou alsof ze ongeduldig werd en ze mij de keuze gaf tussen blij, boos, bang, verdrietig nadat ik zei dat ik niks voelde? Wat ook zo is want het was geen van alle vier de keuzes. Toch voelde ik ook geen irritatie, juist omdat ik wist dat de buurvrouw het ook niet kwaad bedoelde. Moet ik dan wat voelen? Ik voelde ook geen beetje irritatie zelfs. Kan ik alleen bij de heftigste gevoelens als deze heel diep zitten en pijn doen? Het is hooguit niet prettig als iemand mij niet serieus neemt. Dat is denk ik ook een soort van irritatie. Dit hoort ook bij boosheid zegt de therapeut. Oké, dat is ook goed om te weten dan.
Of toen ik haar vroeg of ze een neutralere rol wilde aannemen zei ze ja maar dan kan ik niet mijzelf zijn. Ik wil wel mijzelf blijven om mijn ding hier te doen enzo.
Dat begreep ik toen op dat moment echt niet. Dat zeggen vrienden ook zei ik toen tegen haar. Waarop zei dan weer zei maar ik ben je vrienden niet. Ja dat weet ik ook wel natuurlijk maar dan nog waarom zeg je dit zal ik de volgende keer aan haar vragen.
Zij moet mij toch inzichten geven, de rollen zijn toch niet omgekeerd. Ik hoef me toch niet aan te passen aan de therapeut? Ik wil mij niet aanpassen aan jou, zal ik dan de volgende keer zeggen, met boosheid in mijn stem!!!
Ik zal de volgende keer dus BOOS zijn!!! Hopelijk komt het er dan ook zo uit.
Ik ga mijn best doen.
Het vervelende is dat als ik de voor mij juiste keuze heb gemaakt van therapeut en er expliciet in website staat vermeld dat zij niet aan trucjes doet waarom overkomt mij dit dan juist wel?
Moet ik gewoon vertrouwen erin hebben dat de therapeut dit om een reden doet?
(om mij boos te krijgen bijvoorbeeld?)
Vermoeiend allemaal hoor, zou ik ooit van een ijsblok naar een zen stand de sessies kunnen ondergaan?
een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!!
Ja, dat is aan mij om mijn leven leuker te maken maar hoe doe je dat als dat niet lukt?
Juist dan ga je in therapie. Ik had haar adres gehaald uit een boek die ik op dat moment las. Het gebouw voelde goed en de therapeut ook.
Toch is het voor mij weer een hele grote stap want ik ben niet zo prater en alle vorige keren waren op niks uitgedraaid.
Ik ben altijd een voeler geweest en van daaruit reageerde ik, dan was ik het dichtste bij mijzelf en dat ging altijd goed.
Totdat ik bij de therapeut kom en dan blijkt dat mijn gevoel op slot zit. Ik ben bevroren zoals zij het verwoord. Dat is goed om te weten. Toch ben ik niet constant "bevroren". Als ik echt in het moment ben tijdens een sessie, en er is een eye-opener, een aha klik van herkenning (dat ik zelf de connectie kan maken van een oud gevoel van vroeger naar nu) dan kan dit echt helend werken. Dan stromen de tranen vanzelf en ga ik vanzelf de diepte in.
Het moeilijke vind ik mij steeds kwetsbaar opstellen en tegelijkertijd de voor mij voelende "speldenprikjes" van de therapeute, ook al doet ze hier "niet aan". En ketst ze de bal handig terug door te vragen, wat ik bedoel met "speldenprikjes".
Speldeprikjes zoals bijvoorbeeld, wanneer de therapeute "vergeten" is dat ik de vorige sessie "bevroren" was. Terwijl ik aangaf dat ik haast niet meer kon lopen, zo stijf was ik aan het einde van de sessie. Haar advies was toen om te gaan lopen (in plaats van op de fiets), een manier om te aarden.
Of dat ze mijn gedrag spiegelde (mijn ironische opmerkingen).
Ik heb hier toen met erg veel moeite wat van gezegd dat wat ik zag en voelde of zij dit ook zo bedoeld had. Dat was niet haar bedoeling. (natuurlijk niet, maar ondertussen zijn dat nou juist de trucjes van een therapeut, denk ik dan) .
Toen ze vroeg of ik haar geloofde, toen zei ik dat ik haar nu wel geloofde. En toen was toen. Maar toch heb ik hier dus wel moeite mee en geloof ik dat ze wel aan trucjes doet, wat me een constante druk geeft van oppassen. En is het niet een beetje ongeloofwaardigheid als ze me vraagt wat speldenprikjes zijn. Weet een therapeut dit dan niet met HBO opleiding? En dan geloof ik haar weer niet. Ja het is moeilijk om met een therapeut om te gaan en dan ook nog tegelijkertijd in verbinding te staan met mijzelf . Ingewikkeld blijf ik dit vinden hoor.
Wanneer de therapeut vraagt wat ik voel, dan antwoord ik: dat ik me niet serieus genomen voel toen de buurvrouw toch een dik stuk kaas gaf aan Amber in plaats van een klein stukje, wat ik aangaf. Amber zit namelijk op een nierdieet. Ach beter een goed en kort leven dan andersom zei de buurvrouw . Natuurlijk bedoelde de buurvrouw het goed maar ze luisterde dus niet naar mij.
De therapeut zegt: nee, dat is geen gevoel. En leek het nou alsof ze ongeduldig werd en ze mij de keuze gaf tussen blij, boos, bang, verdrietig nadat ik zei dat ik niks voelde? Wat ook zo is want het was geen van alle vier de keuzes. Toch voelde ik ook geen irritatie, juist omdat ik wist dat de buurvrouw het ook niet kwaad bedoelde. Moet ik dan wat voelen? Ik voelde ook geen beetje irritatie zelfs. Kan ik alleen bij de heftigste gevoelens als deze heel diep zitten en pijn doen? Het is hooguit niet prettig als iemand mij niet serieus neemt. Dat is denk ik ook een soort van irritatie. Dit hoort ook bij boosheid zegt de therapeut. Oké, dat is ook goed om te weten dan.
Of toen ik haar vroeg of ze een neutralere rol wilde aannemen zei ze ja maar dan kan ik niet mijzelf zijn. Ik wil wel mijzelf blijven om mijn ding hier te doen enzo.
Dat begreep ik toen op dat moment echt niet. Dat zeggen vrienden ook zei ik toen tegen haar. Waarop zei dan weer zei maar ik ben je vrienden niet. Ja dat weet ik ook wel natuurlijk maar dan nog waarom zeg je dit zal ik de volgende keer aan haar vragen.
Zij moet mij toch inzichten geven, de rollen zijn toch niet omgekeerd. Ik hoef me toch niet aan te passen aan de therapeut? Ik wil mij niet aanpassen aan jou, zal ik dan de volgende keer zeggen, met boosheid in mijn stem!!!
Ik zal de volgende keer dus BOOS zijn!!! Hopelijk komt het er dan ook zo uit.
Ik ga mijn best doen.
Het vervelende is dat als ik de voor mij juiste keuze heb gemaakt van therapeut en er expliciet in website staat vermeld dat zij niet aan trucjes doet waarom overkomt mij dit dan juist wel?
Moet ik gewoon vertrouwen erin hebben dat de therapeut dit om een reden doet?
(om mij boos te krijgen bijvoorbeeld?)
Vermoeiend allemaal hoor, zou ik ooit van een ijsblok naar een zen stand de sessies kunnen ondergaan?
een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!!
donderdag 11 juli 2019
van a slip of the tongue.......... naar het lege nest syndroom
Dat ik me zo af en toe enorm laat inpakken of mijzelf als een underdog laat zien zijn oude patronen. Het gaat zelfs zover dat ik "domme vragen"ga stellen. Dat een ander dan zo een totaal verkeerd beeld kan krijgen van mij, daar schaam ik me dan over.
Toch heb ik geleerd om mezelf niet meer te verdedigen, dat is de beste oplossing. Geen energie aan deze slip of the tongue te spenderen.
Waarom ik dit doe? Het is een combinatie denk ik van frustratie en oude patronen om een situatie die niet prettig is om te kunnen draaien naar een positievere situatie. Dit lukte mij vroeger altijd wel door een joke of een ander luchtige opmerking te maken of mijzelf als underdog te presenteren zodat de ander zich "beter" kon voelen, dat was dan mijn rol.
De rol namelijk die ik vroeger had in de familie is "uitgespeeld"......... En de leukste of belangrijkste tante ben ik allang niet meer, 1 á 2 bezoekjes per jaar is het hooguit geworden en dat vind ik nu ook prima. Want verplichte familiebezoekjes dat is het laatste wat ik wil. Maar wennen is het nog wel omdat het zo plotseling ging en ik het totaal niet zag aankomen. Eerst dacht ik nog het is van tijdelijke aard, dat trekt wel weer bij. Maar dat was niet het geval en dan bekruipt er toch een gevoel van leegte, eenzaamheid. Ook het gevoel van dat je er niet zo meer toe doet. Ik merk de afstand, niet delen van intieme momentjes meer e.d.
Wat me het meest geraakt heeft en besefte dat mijn oude rol uitgespeeld was, dat mijn nicht verlegen was met de situatie dat ze al een keuze had gemaakt wie de ringen weg gaf op hun trouwerij. En ik begreep dat niet mijn hond Amber als bruidsmeisje voor dit intieme moment kon zorgen.
De next generation heeft geen tijd meer voor je want ze zijn druk met hun eigen leven bezig en dat was ik ook toen op die leeftijd! Ik kan ze immers niks kwalijks nemen.
Maar we waren best close als familie en de band zo sterk dat ik er geen seconde aan dacht dat dit ooit zou veranderen, zo plotseling en voorgoed. En dat ik dit als een soort lege nest syndroom zou gaan ervaren en voelen.
Het is aan mij om een nieuw leven naast mijn familie op te bouwen en leren met de pijn om te gaan. Vertrouwen in mijzelf op te bouwen, focussen bij mezelf blijven zodat ik weer verder kan gaan met mijn leven.
Als ik ondanks mijn positiviteit mij toch nog ondergewaardeerd voel in bepaalde familie troubels. Dan zal ik mijn "underdog" als deze weer naar boven komt, die denkt mij te kunnen helpen, een aai over zijn kop geven en zeggen:
"nee lieverd, laat maar even, ga maar in je mandje, het komt goed".
Mijn nieuwe rol is nog niet in zicht maar zal mettertijd weer groeien als ik weer vertrouwen kan en mag hebben in mezelf zonder of met familie/dierbaren.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!!
Toch heb ik geleerd om mezelf niet meer te verdedigen, dat is de beste oplossing. Geen energie aan deze slip of the tongue te spenderen.
Waarom ik dit doe? Het is een combinatie denk ik van frustratie en oude patronen om een situatie die niet prettig is om te kunnen draaien naar een positievere situatie. Dit lukte mij vroeger altijd wel door een joke of een ander luchtige opmerking te maken of mijzelf als underdog te presenteren zodat de ander zich "beter" kon voelen, dat was dan mijn rol.
De rol namelijk die ik vroeger had in de familie is "uitgespeeld"......... En de leukste of belangrijkste tante ben ik allang niet meer, 1 á 2 bezoekjes per jaar is het hooguit geworden en dat vind ik nu ook prima. Want verplichte familiebezoekjes dat is het laatste wat ik wil. Maar wennen is het nog wel omdat het zo plotseling ging en ik het totaal niet zag aankomen. Eerst dacht ik nog het is van tijdelijke aard, dat trekt wel weer bij. Maar dat was niet het geval en dan bekruipt er toch een gevoel van leegte, eenzaamheid. Ook het gevoel van dat je er niet zo meer toe doet. Ik merk de afstand, niet delen van intieme momentjes meer e.d.
Wat me het meest geraakt heeft en besefte dat mijn oude rol uitgespeeld was, dat mijn nicht verlegen was met de situatie dat ze al een keuze had gemaakt wie de ringen weg gaf op hun trouwerij. En ik begreep dat niet mijn hond Amber als bruidsmeisje voor dit intieme moment kon zorgen.
De next generation heeft geen tijd meer voor je want ze zijn druk met hun eigen leven bezig en dat was ik ook toen op die leeftijd! Ik kan ze immers niks kwalijks nemen.
Maar we waren best close als familie en de band zo sterk dat ik er geen seconde aan dacht dat dit ooit zou veranderen, zo plotseling en voorgoed. En dat ik dit als een soort lege nest syndroom zou gaan ervaren en voelen.
Het is aan mij om een nieuw leven naast mijn familie op te bouwen en leren met de pijn om te gaan. Vertrouwen in mijzelf op te bouwen, focussen bij mezelf blijven zodat ik weer verder kan gaan met mijn leven.
Als ik ondanks mijn positiviteit mij toch nog ondergewaardeerd voel in bepaalde familie troubels. Dan zal ik mijn "underdog" als deze weer naar boven komt, die denkt mij te kunnen helpen, een aai over zijn kop geven en zeggen:
"nee lieverd, laat maar even, ga maar in je mandje, het komt goed".
Mijn nieuwe rol is nog niet in zicht maar zal mettertijd weer groeien als ik weer vertrouwen kan en mag hebben in mezelf zonder of met familie/dierbaren.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!!
maandag 8 juli 2019
Een oude aantekening toen Amber 2 weken bij mij was
Amber heb ik nu ruim 2 weken, en is een alleraardigst lief hondje.
We zijn elkaar druk aan het verkennen. Ik neem haar 3x per dag mee voor 2 lange en 1 korte wandeling. Morgens sta ik al om 8.15 uur in het park en heb ik al gegeten. Mijn dag heeft nu een reden om voor op te staan!!! Ik krijg er een volle gestructureerde dag voor terug!
Met liefde klop ik alle dagen kleedjes uit, en vul mijn leven met mijn hond.
Ze loopt snel en fanatiek voor mij uit, een donker bruin slank meisje, met een grijzig bruin gemêleerd snoetje, voorpootjes en een prachtige pluim staart.
Een beetje wollig aan de zijkanten, ze is prachtig!
Volgende week is de proeftijd voorbij van 3 weken, die zou ze glansrijk doorstaan. Maar niemand is perfect zelfs hondjes niet.
Zo lief als ze is, op het onderdanige af, zo "agressief" kan ze soms ze opeens zijn naar andere honden. En trekt ze haar snoezige snuitje in een dikke rimpel, en met haar bovenlip ontbloot laat ze haar tanden zien, een akelig en bedreigend gezicht waar ik enorm van schrok. Dit is zo onverwachtst, dat "moeders ideaalbeeld" aan diggelen is gevallen. Ik sta notabene te trillen als een rietje! Want hoe ga ik hiermee om als onduidelijk is waarom ze dit doet naar andere honden?
Ik merk dat ik behoorlijk onzeker hierover word als ik totaal in het duister tast wat de reden hiervan is.
Toch ben ik er inmiddels achter dat ze een "blijf van mijn lijf" hondje is naar andere honden toe! Andere honden mogen haar besnuffelen, dan staat ze stil en ondergaat dit perfect maar zodra dit langer gaat duren dan zij wil, of honden zijn te wild, dan geeft ze haar grens dus heel duidelijk aan, met haar lippen!
Op haar voorwaarden mogen honden haar benaderen. Het liefst éénmalig besnuffelen en rustig. Vaak komt hondentaal op mensen als zeer bedreigend over maar het is volkomen normaal in hondentaal om duidelijk grenzen aan te geven naar andere honden. Zo weten honden dat ze haar grenzen moet respecteren!
Als ze nu andere honden tegen komt roep ik haar om te volgen. In de toekomst merk ik dat ze vanzelf wegloopt als ze er genoeg van heeft. Of het baasje verdedigen als ik op een bankje zit als er een andere hond aankomt, gromt ze. Dit blijft er merk ik nog steeds een beetje inzitten.
En ze heeft een jagersinstinct! Ze mag graag achter een scharrelende duif of vogels aan gaan maar het leukste vind ze de eenden bij het meer.
Of kikkers, daar wil ze ook wel voor een slootje induiken.
Omdat Amber elk geurtje in haar neus opneemt, alles is nieuw voor haar, schieten we niet erg op. Toch is het ook wel relaxed zo om stil te staan bij Ambers "reukmoment". Zo leer ik me te onthaasten want meestal stevel ik snel door. Dus Amber leert mij te onthaasten!
Ook gazons van voortuinen, vindt ze reuze spannend, de paadjes er naar toe.
We houden elkaar naar alle tevredenheid gezelschap.
Amber is de reden dat ik wilde veranderen, toen ik het geluk niet meer zag. Immers een roedelleider moet ten alle tijde positief, kalm en consequent zijn!!
Be de roedelleider zeg ik hardop tegen mijzelf als ik mezelf erop betrap dat ik op de automatische piloot ga en dat werkt!!
Zij blijft mijn meissie door dik en dun, vooral nu ik deze oude aantekening opschrijf en het wat minder gaat met mijn meissie, ben ik er voor haar want ze was er ook voor mij!!!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!!!
We zijn elkaar druk aan het verkennen. Ik neem haar 3x per dag mee voor 2 lange en 1 korte wandeling. Morgens sta ik al om 8.15 uur in het park en heb ik al gegeten. Mijn dag heeft nu een reden om voor op te staan!!! Ik krijg er een volle gestructureerde dag voor terug!
Met liefde klop ik alle dagen kleedjes uit, en vul mijn leven met mijn hond.
Ze loopt snel en fanatiek voor mij uit, een donker bruin slank meisje, met een grijzig bruin gemêleerd snoetje, voorpootjes en een prachtige pluim staart.
Een beetje wollig aan de zijkanten, ze is prachtig!
Volgende week is de proeftijd voorbij van 3 weken, die zou ze glansrijk doorstaan. Maar niemand is perfect zelfs hondjes niet.
Zo lief als ze is, op het onderdanige af, zo "agressief" kan ze soms ze opeens zijn naar andere honden. En trekt ze haar snoezige snuitje in een dikke rimpel, en met haar bovenlip ontbloot laat ze haar tanden zien, een akelig en bedreigend gezicht waar ik enorm van schrok. Dit is zo onverwachtst, dat "moeders ideaalbeeld" aan diggelen is gevallen. Ik sta notabene te trillen als een rietje! Want hoe ga ik hiermee om als onduidelijk is waarom ze dit doet naar andere honden?
Ik merk dat ik behoorlijk onzeker hierover word als ik totaal in het duister tast wat de reden hiervan is.
Toch ben ik er inmiddels achter dat ze een "blijf van mijn lijf" hondje is naar andere honden toe! Andere honden mogen haar besnuffelen, dan staat ze stil en ondergaat dit perfect maar zodra dit langer gaat duren dan zij wil, of honden zijn te wild, dan geeft ze haar grens dus heel duidelijk aan, met haar lippen!
Op haar voorwaarden mogen honden haar benaderen. Het liefst éénmalig besnuffelen en rustig. Vaak komt hondentaal op mensen als zeer bedreigend over maar het is volkomen normaal in hondentaal om duidelijk grenzen aan te geven naar andere honden. Zo weten honden dat ze haar grenzen moet respecteren!
Als ze nu andere honden tegen komt roep ik haar om te volgen. In de toekomst merk ik dat ze vanzelf wegloopt als ze er genoeg van heeft. Of het baasje verdedigen als ik op een bankje zit als er een andere hond aankomt, gromt ze. Dit blijft er merk ik nog steeds een beetje inzitten.
En ze heeft een jagersinstinct! Ze mag graag achter een scharrelende duif of vogels aan gaan maar het leukste vind ze de eenden bij het meer.
Of kikkers, daar wil ze ook wel voor een slootje induiken.
Omdat Amber elk geurtje in haar neus opneemt, alles is nieuw voor haar, schieten we niet erg op. Toch is het ook wel relaxed zo om stil te staan bij Ambers "reukmoment". Zo leer ik me te onthaasten want meestal stevel ik snel door. Dus Amber leert mij te onthaasten!
Ook gazons van voortuinen, vindt ze reuze spannend, de paadjes er naar toe.
We houden elkaar naar alle tevredenheid gezelschap.
Amber is de reden dat ik wilde veranderen, toen ik het geluk niet meer zag. Immers een roedelleider moet ten alle tijde positief, kalm en consequent zijn!!
Be de roedelleider zeg ik hardop tegen mijzelf als ik mezelf erop betrap dat ik op de automatische piloot ga en dat werkt!!
Zij blijft mijn meissie door dik en dun, vooral nu ik deze oude aantekening opschrijf en het wat minder gaat met mijn meissie, ben ik er voor haar want ze was er ook voor mij!!!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!!!
Eindelijk met Amber naar Schier november 2018
Nog nooit was ik met Amber in een huisje geweest op Schier, sterker nog: we hadden nooit aan vakantie gedaan. Ook omdat we zo veel heerlijke dagen in de natuur doorbrachten al thuis. En bovendien moest het mooi weer zijn om juist met de hond eruit te kunnen. Dat was meestal het punt. Om de kosten te drukken was het voor of het najaar de beste optie.
Nu bleek het 10 graden met volop zon te zijn op Schier, dus we konden lekker naar buiten!
Last-minute huisje De Kaap geboekt, vrijdag-maandag; mijn verjaardag viel ook nog in het weekend. Kon niet beter! Let's go!!
Een volle weekendtas op wielen met eten en Ambers mand erbovenop vastgesnoerd gaan we op stap.
We hebben zo'n zwaar jaar gehad met Ambers herstel van haar rug, dat we dit wel verdiend hebben. De wandelingen zal ik moeten inkorten en zal rondom het huisje zijn. Gelukkig staat het huisje niet ver van het dorp af en de tuin grens aan de duinkant, mooi uitzicht! Alle condities voor Amber en mij zijn oké.
Maar wat ik had aangenomen van te voren dat Amber het wel weer leuk zou vinden op Schier, bleek in het geheel niet waar te zijn.
Ze kwispelde niet, ze was niet blij, toen ze van boord ging. Ze kon zelfs haar draai niet vinden in het huisje.
Haar mand lag in de woonkamer en s avonds hoorde ik gescharrel....... daar trof ik Amber aan in één van de slaapkamers. Ze wilde een plekje creëren in mijn weekendtas! Waarschijnlijk wilde ze net als thuis ook in de slaapkamer zijn.
De volgende ochtend maken we een rondje om het huisje. We zitten vlak bij de witte vuurtoren, een leuk graspaadje er naar toe. Maar zo te zien aan Amber kan het haar niet veel boeien.
Nu dringt het tot mij door dat Amber ouder wordt en dus niet veel kan hebben blijkbaar, dan haar oude vertrouwde stekkie thuis. Meestal is ze een blije hond als ze maar in de natuur is.
Een plezier heb ik haar hier niet mee gedaan!
Ook ben ik van te voren niet fit weggegaan, een buikgriepje. Het loopt allemaal wat anders dan anders. Dus we maken samen wat korte rondjes in de duinen, rond de vuurtoren. Het strand is net wat te ver. Het is koud maar de zon schijnt volop!! Dat is mooi meegenomen.
Verder is het huisje oké, met 3 slaapkamers een kleine woonkamer, gerenoveerde badkamer en keuken met uitzicht op de duinen. Een tuin met veel privacy en terras, grasveldje met appelboom. Voelt allemaal goed.
Ik laat het huisje zoals afgesproken weer scho(ner) achter; met de chloordoekjes krijg ik de handvatten, keuken, toilet en sanitair weer blinkend schoon.
Het was dit keer een iets andere vakantie, beetje een besef dat dit de laatste keer kan zijn met Amber op vakantie. Het gaf me een beetje een bedrukt gevoel.
Het rare met Amber was toen we bij de bushalte stonden te wachten vlakbij het huisje Amber weer terug wilde naar het huisje!?
Niets is zo veranderlijk als mens en hond zullen we dan maar zeggen!
We verlaten het eiland met de boot van 13.30 uur.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!!!
Nu bleek het 10 graden met volop zon te zijn op Schier, dus we konden lekker naar buiten!
Last-minute huisje De Kaap geboekt, vrijdag-maandag; mijn verjaardag viel ook nog in het weekend. Kon niet beter! Let's go!!
Een volle weekendtas op wielen met eten en Ambers mand erbovenop vastgesnoerd gaan we op stap.
We hebben zo'n zwaar jaar gehad met Ambers herstel van haar rug, dat we dit wel verdiend hebben. De wandelingen zal ik moeten inkorten en zal rondom het huisje zijn. Gelukkig staat het huisje niet ver van het dorp af en de tuin grens aan de duinkant, mooi uitzicht! Alle condities voor Amber en mij zijn oké.
Maar wat ik had aangenomen van te voren dat Amber het wel weer leuk zou vinden op Schier, bleek in het geheel niet waar te zijn.
Ze kwispelde niet, ze was niet blij, toen ze van boord ging. Ze kon zelfs haar draai niet vinden in het huisje.
Haar mand lag in de woonkamer en s avonds hoorde ik gescharrel....... daar trof ik Amber aan in één van de slaapkamers. Ze wilde een plekje creëren in mijn weekendtas! Waarschijnlijk wilde ze net als thuis ook in de slaapkamer zijn.
De volgende ochtend maken we een rondje om het huisje. We zitten vlak bij de witte vuurtoren, een leuk graspaadje er naar toe. Maar zo te zien aan Amber kan het haar niet veel boeien.
Nu dringt het tot mij door dat Amber ouder wordt en dus niet veel kan hebben blijkbaar, dan haar oude vertrouwde stekkie thuis. Meestal is ze een blije hond als ze maar in de natuur is.
Een plezier heb ik haar hier niet mee gedaan!
Ook ben ik van te voren niet fit weggegaan, een buikgriepje. Het loopt allemaal wat anders dan anders. Dus we maken samen wat korte rondjes in de duinen, rond de vuurtoren. Het strand is net wat te ver. Het is koud maar de zon schijnt volop!! Dat is mooi meegenomen.
Verder is het huisje oké, met 3 slaapkamers een kleine woonkamer, gerenoveerde badkamer en keuken met uitzicht op de duinen. Een tuin met veel privacy en terras, grasveldje met appelboom. Voelt allemaal goed.
Ik laat het huisje zoals afgesproken weer scho(ner) achter; met de chloordoekjes krijg ik de handvatten, keuken, toilet en sanitair weer blinkend schoon.
Het was dit keer een iets andere vakantie, beetje een besef dat dit de laatste keer kan zijn met Amber op vakantie. Het gaf me een beetje een bedrukt gevoel.
Het rare met Amber was toen we bij de bushalte stonden te wachten vlakbij het huisje Amber weer terug wilde naar het huisje!?
Niets is zo veranderlijk als mens en hond zullen we dan maar zeggen!
We verlaten het eiland met de boot van 13.30 uur.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!!!
zondag 7 juli 2019
Passie?
Overal hoor ik om mij heen, het toverwoord "PASSIE". Passie hier en passie daar. De succesformule voor een gelukkige werksituatie?
Dingen waar je goed in bent en het ook nog leuk vinden, lijkt te werken.
Er zijn succesverhalen waarbij het roer omgaat en het hart gevolgd wordt.
Toch lijkt mij een realiteitscheck ook op haar plaats. Het is heus niet alleen maar een roze wolk waar je op blijft zitten. Je moet er wat voor over hebben en er zal hard gewerkt moeten worden ook aan mindere plezierige kanten.
Ook bij het tv programma "het roer om" is een houding van eerst doen en dan zien, zonder een spoortje van twijfel de beste houding soms.
De mensen met een heel schema aan planning, komen er niet altijd het beste uit.
Het is meer een open houding hebben en is focus kunnen verleggen als je vast loopt. Maar bovenal geloof hebben in jezelf en de dingen die op je af komen!
Maar wat te doen als je geen echte passie hebt en je passie voornamelijk in je priveleven verschuilt onder de noemer "gewoon gelukkig zijn" met vrienden en familie. Eigenlijk niks bijzonders............. ? Een gewoon leven zoals bij mij het geval is. Niks om over op te scheppen, een grijze muis, met passie en vuur voor vrienden en familie?
Ik kon ontspannen in mijn priveleven dankzij mijn vrienden en familie. Het was een ontspannen "bubbel", die veraf stond van mijn werk. Maar dankzij mijn vrienden en familie kon ik ook mijn werkbare situatie aan. Want bijtanken deed ik bij vrienden en familie. Dat ik deze "bubbel" zo ontzettend "nodig" had, wist ik niet. Ik kwam erachter toen mijn hele wereld instortte, mijn mooie ontspannen "bubbel".........., weg.
Ik deed pogingen om een eigen leven op te bouwen. Mijn droom en misschien toch ook een beetje een passie was: een hond nemen en lekker wandelen.
Dus mijn hond Amber, nu inmiddels 3 jaar bij mij , is mijn maatje in goede en minder goede momenten.
Maar dat ik mijn vrienden en familie zo zou missen, dat het pijn doet, ik wist niet dat dit bestond.
Ik probeer van dag tot dag te leven, mijn eigen beslissingen te nemen.
Maar het is nu gefundeerd op angst in plaats van liefde. Het is een angst dat alles weer "afgepakt" wordt. De hele "bubbel" welke ik zo mooi met liefde had opgebowd.
Mijn hoop heb ik namelijk een tijdje terug laten varen, dat alles weer bij het oude zou worden. Het gezegde "hoop doet leven" is zo waar als een koe.
Leven is meer overleven geworden, niet echt meer ontspannen, zo "alleen".
Maar altijd nog meer ontspannen dan bij vrienden en familie vertoeven die niet meer zijn zoals ze waren, afstandelijke buren.........................
Mensen kan je niet veranderen, dat wist ik.
Maar je wensen durven kenbaar maken naar vrienden en familie, dat is vriendschap. Ben ik nou zo veeleisend dat vrienden er voor je moeten zijn als je ze nodig hebt? Ik vind dit normaal.
Mij te moeten verdedigen op punten die voorheen vanzelfsprekend waren en nu opeens uitgelegd moeten worden? En dan alsnog je niet zien? Het is niet te verteren zo verkeerd heb ik vriendschappen gezien.
Mijn slogun was altijd we zijn er voorelkaar! Ik investeerde hierin best veel. Maar wat als dit dus niet wederzijds is? Dat doet zeer.
Wat een hel kan het leven dus ook zijn. Deze kant van het leven kende ik nog niet.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Dingen waar je goed in bent en het ook nog leuk vinden, lijkt te werken.
Er zijn succesverhalen waarbij het roer omgaat en het hart gevolgd wordt.
Toch lijkt mij een realiteitscheck ook op haar plaats. Het is heus niet alleen maar een roze wolk waar je op blijft zitten. Je moet er wat voor over hebben en er zal hard gewerkt moeten worden ook aan mindere plezierige kanten.
Ook bij het tv programma "het roer om" is een houding van eerst doen en dan zien, zonder een spoortje van twijfel de beste houding soms.
De mensen met een heel schema aan planning, komen er niet altijd het beste uit.
Het is meer een open houding hebben en is focus kunnen verleggen als je vast loopt. Maar bovenal geloof hebben in jezelf en de dingen die op je af komen!
Maar wat te doen als je geen echte passie hebt en je passie voornamelijk in je priveleven verschuilt onder de noemer "gewoon gelukkig zijn" met vrienden en familie. Eigenlijk niks bijzonders............. ? Een gewoon leven zoals bij mij het geval is. Niks om over op te scheppen, een grijze muis, met passie en vuur voor vrienden en familie?
Ik kon ontspannen in mijn priveleven dankzij mijn vrienden en familie. Het was een ontspannen "bubbel", die veraf stond van mijn werk. Maar dankzij mijn vrienden en familie kon ik ook mijn werkbare situatie aan. Want bijtanken deed ik bij vrienden en familie. Dat ik deze "bubbel" zo ontzettend "nodig" had, wist ik niet. Ik kwam erachter toen mijn hele wereld instortte, mijn mooie ontspannen "bubbel".........., weg.
Ik deed pogingen om een eigen leven op te bouwen. Mijn droom en misschien toch ook een beetje een passie was: een hond nemen en lekker wandelen.
Dus mijn hond Amber, nu inmiddels 3 jaar bij mij , is mijn maatje in goede en minder goede momenten.
Maar dat ik mijn vrienden en familie zo zou missen, dat het pijn doet, ik wist niet dat dit bestond.
Ik probeer van dag tot dag te leven, mijn eigen beslissingen te nemen.
Maar het is nu gefundeerd op angst in plaats van liefde. Het is een angst dat alles weer "afgepakt" wordt. De hele "bubbel" welke ik zo mooi met liefde had opgebowd.
Mijn hoop heb ik namelijk een tijdje terug laten varen, dat alles weer bij het oude zou worden. Het gezegde "hoop doet leven" is zo waar als een koe.
Leven is meer overleven geworden, niet echt meer ontspannen, zo "alleen".
Maar altijd nog meer ontspannen dan bij vrienden en familie vertoeven die niet meer zijn zoals ze waren, afstandelijke buren.........................
Mensen kan je niet veranderen, dat wist ik.
Maar je wensen durven kenbaar maken naar vrienden en familie, dat is vriendschap. Ben ik nou zo veeleisend dat vrienden er voor je moeten zijn als je ze nodig hebt? Ik vind dit normaal.
Mij te moeten verdedigen op punten die voorheen vanzelfsprekend waren en nu opeens uitgelegd moeten worden? En dan alsnog je niet zien? Het is niet te verteren zo verkeerd heb ik vriendschappen gezien.
Mijn slogun was altijd we zijn er voorelkaar! Ik investeerde hierin best veel. Maar wat als dit dus niet wederzijds is? Dat doet zeer.
Wat een hel kan het leven dus ook zijn. Deze kant van het leven kende ik nog niet.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Mijn dierbaren zijn mijn dierbaren niet meer
Toen ik overspannen raakte had ik het meeste behoefte aan mijn dierbaren. Ieder haar eigenheid, gewoontjes, hartelijkheid, betrokkenheid, of gewoon lekker lachen en ontspannen; de draak steken eventjes met iedereen op zijn tijd. Dit kunnen delen was mij enorm dierbaar. Het gemis is zo groot, het gat wat ontstaan is dat kan niet gevuld worden, wat ik ook probeer. Het lijkt alsof de basis is weggeslagen en ik er in m'n eentje voor sta. Dat voelt zo verschrikkelijk leeg en alleen..............
Maar sinds mijn overspannenheid en het verlies van mijn baan zijn mijn dierbaren onherkenbaar veranderd in personen waar ik nou niet echt op sta te wachten. Ze behandelen mij als een kind en leggen alles uit alsof ik opeens niks meer van de wereld zou begrijpen. Na meerdere keren dit gezegd te hebben dat ik hier niet op sta te wachten, het helpt allemaal niks. Het is aan dovemansoren gericht. Dat is nu juist mijn machteloosheid, het gaat gewoon door. Om gek van te worden en mijn gefrustreerdheid laaide flink op.
Dus heb ik het radicale besluit genomen als vrienden mijn grenzen en noden niet meer respecteren, het geen vrienden meer zijn.............. mijn hart doet zeer, het rouwen om het verlies van zoveel liefde in mijn leven.
Alles ben ik kwijt, kan het nog erger vraag ik me soms af.
Toch leef ik nog steeds en ga ik door, ondanks alles. Ik zet mezelf voorop niemand anders kan dit doen, zelfs je beste vrienden niet!!!
een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!!!
Maar sinds mijn overspannenheid en het verlies van mijn baan zijn mijn dierbaren onherkenbaar veranderd in personen waar ik nou niet echt op sta te wachten. Ze behandelen mij als een kind en leggen alles uit alsof ik opeens niks meer van de wereld zou begrijpen. Na meerdere keren dit gezegd te hebben dat ik hier niet op sta te wachten, het helpt allemaal niks. Het is aan dovemansoren gericht. Dat is nu juist mijn machteloosheid, het gaat gewoon door. Om gek van te worden en mijn gefrustreerdheid laaide flink op.
Dus heb ik het radicale besluit genomen als vrienden mijn grenzen en noden niet meer respecteren, het geen vrienden meer zijn.............. mijn hart doet zeer, het rouwen om het verlies van zoveel liefde in mijn leven.
Alles ben ik kwijt, kan het nog erger vraag ik me soms af.
Toch leef ik nog steeds en ga ik door, ondanks alles. Ik zet mezelf voorop niemand anders kan dit doen, zelfs je beste vrienden niet!!!
een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!!!
Amber moet rusten en herstellen hele jaar 2018
Mijn "meissie" heeft vanaf februari 2018 een soort van verkoudheid (loopneus) en voelt zich duidelijk niet lekker. Ze loopt onwennig en houterig door het park en kijkt me steeds aan. Ook avonds tikt ze met haar pootje op mijn slaapkamerdeur en wil ze bij me zijn en ze likt constant aan haar neus, haar koppie steeds rechtop.
De volgende dag ga ik als afleiding met haar lopen "rondje Piccardhof", en van daaruit een ruig weiland in waar soms schotse hooglanders lopen.
We gaan zitten bij een idyllisch plekje, een watertje waar 3 ganzen traag voortschrijden, ze lijken in een soort trance. Het zonnetje, het nog natte gras, vogelgeluiden. We genieten beide!
Maar avonds is het weer raak, ze likt constant haar neus.
De volgende dagen gaat het wat heen en weer tussen kwiek zijn en apathisch, futloos en veel slapen. We doen het de hele week wat rustig aan en maken korte wandelingetjes in het parkje.
Ik kom meer toe aan lezen: Rita Spijker is schrijfster en woont in Assen, geeft schrijfcurssen o.a. op Schiermonnikoog. Ze schrijft autobiografisch, heeft een rustgevende stijl van schrijven. Haar redenen om te schrijven is erg herkenbaar, ze schrijft namelijk om te voelen dat ze leeft, om vat te krijgen of vorm te geven aan het leven!
Schilderen lukt mij nog niet helemaal: het is alsof het een zware operatie is waar de voorbereidingen hiervan het zwaarst voelen. Dat schilderen ook leuk is naast inspanningen dat vergeet ik soms. Want mijn geest moet eerst de rust vinden om op "plekken, uithoeken, op vrije paden" te komen waar het anders nooit komt, waar ruimte is om vrij te creëren. Die ruimte geeft dan meestal wel verrassende resultaten. Maar het is ook vooral veel zoeken, zoeken en nog eens zoeken.
Het creëren gaat pas vanzelf als er ruimte ontstaat, vrij van alles en daarin of daaruit kan je inspiratie halen!
Het is mei de temperatuur is iets gezakt naar 23 graden en ik heb zin om de schaduwrijke wandeling te maken met Amber met de bus naar Glimmen en van daaruit naar het koffie paviljoen in Appelbergen naar Zuidlaren via de "vijftig"Bunder" naar N34 Westlaren en met de bus weer terug.
Alles gaat goed maar als we starten vanaf het paviljoen gaat Amber bij alle bankjes die we tegenkomen erbij liggen! Ik twijfel of ik hier goed aan doe. Maar ik loop toch door en we rusten inderdaad bij elk bankje een half uur.
Als we eindelijk weer thuis zijn en de volgende dag Amber weer haar koppie rechtop houd zonder te bewegen, maak ik een afspraak met de dierenarts.
Ze concluderen dat ze een stijve nek en heupen heeft. Ze krijgt Novacam mee.
Dit zal ze het komende jaar blijven gebruiken want haar stijfheid blijft.
Ik laat foto's maken om slijtage uit te sluiten. Ze heeft geen slijtage maar er is wel een ruimte tussen haar ruggewervels te zien waardoor er kraakbeen of bot gevormd kan worden om die ruimte of instabiliteit op te vangen, wat stijfheid geeft.
Er moet in de toekomst opgelet worden of er geen zenuwen bekneld gaan zitten.
Bij de controles inspecteren ze haar reflexen zo nu en dan.
Ik krijg een schema mee omdat ze geen lange wandelingen meer mag maken.
De langste wandeling is nu rondje benzine pomp 5-10 minuten. In de toekomst gaan we alle wandelingen halveren want neerkomt op max 1 uur!! Wennen hoor. O ja, en geen trappen meer op in de flat. Dit deed ze de laatste keren ook met moeite, maar ik spoorde haar juist aan, omdat ze wel vaker angstaanvallen of een terugval heeft bij dingen die ze eng vond. De arme ziel.
Van hieruit gaan we langzaam opbouwen. Uiteindelijk komt dit neer op 2x een half uurtje en 2 korte wandelingen van 15 minuten. Dit doen we het hele jaar.
Het is echt afzien voor ons twee. Ik zit met klapstoel de hele zomer in het park en Amber scharrelt ernaast.
Ook fysio ingeschakeld voor hulp, krijg advies van haar hoe wandelingen op te bouwen of maximaal aantal minuten te komen. We komen op een half uur omdat Amber daarna stijf aanvoelt. Ze geeft het zelf blijkbaar niet aan, dus ik moet zelf de grens aangeven. De fysio is erg voortvarend en wil zo snel mogelijk van de Novacam af en de wandelingen snel opbouwen. Maar Amber laat niet zo veel resultaat zien na de behandelingen van soort drukpuntmassage. Het is toch een oud hondje werd gezegd. Wel met Novacam gehalveerd. Dierenkliniek Vechtstraat verzuimd haar naam te noemen in herstelplan van Amber, ondanks dat fysio goed met hun bekend was. Fysio is hierin teleurgesteld.
Gelukkig is het een warme zomer en tot en met bijna eind oktober in de twintig graden.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
De volgende dag ga ik als afleiding met haar lopen "rondje Piccardhof", en van daaruit een ruig weiland in waar soms schotse hooglanders lopen.
We gaan zitten bij een idyllisch plekje, een watertje waar 3 ganzen traag voortschrijden, ze lijken in een soort trance. Het zonnetje, het nog natte gras, vogelgeluiden. We genieten beide!
Maar avonds is het weer raak, ze likt constant haar neus.
De volgende dagen gaat het wat heen en weer tussen kwiek zijn en apathisch, futloos en veel slapen. We doen het de hele week wat rustig aan en maken korte wandelingetjes in het parkje.
Ik kom meer toe aan lezen: Rita Spijker is schrijfster en woont in Assen, geeft schrijfcurssen o.a. op Schiermonnikoog. Ze schrijft autobiografisch, heeft een rustgevende stijl van schrijven. Haar redenen om te schrijven is erg herkenbaar, ze schrijft namelijk om te voelen dat ze leeft, om vat te krijgen of vorm te geven aan het leven!
Schilderen lukt mij nog niet helemaal: het is alsof het een zware operatie is waar de voorbereidingen hiervan het zwaarst voelen. Dat schilderen ook leuk is naast inspanningen dat vergeet ik soms. Want mijn geest moet eerst de rust vinden om op "plekken, uithoeken, op vrije paden" te komen waar het anders nooit komt, waar ruimte is om vrij te creëren. Die ruimte geeft dan meestal wel verrassende resultaten. Maar het is ook vooral veel zoeken, zoeken en nog eens zoeken.
Het creëren gaat pas vanzelf als er ruimte ontstaat, vrij van alles en daarin of daaruit kan je inspiratie halen!
Het is mei de temperatuur is iets gezakt naar 23 graden en ik heb zin om de schaduwrijke wandeling te maken met Amber met de bus naar Glimmen en van daaruit naar het koffie paviljoen in Appelbergen naar Zuidlaren via de "vijftig"Bunder" naar N34 Westlaren en met de bus weer terug.
Alles gaat goed maar als we starten vanaf het paviljoen gaat Amber bij alle bankjes die we tegenkomen erbij liggen! Ik twijfel of ik hier goed aan doe. Maar ik loop toch door en we rusten inderdaad bij elk bankje een half uur.
Als we eindelijk weer thuis zijn en de volgende dag Amber weer haar koppie rechtop houd zonder te bewegen, maak ik een afspraak met de dierenarts.
Ze concluderen dat ze een stijve nek en heupen heeft. Ze krijgt Novacam mee.
Dit zal ze het komende jaar blijven gebruiken want haar stijfheid blijft.
Ik laat foto's maken om slijtage uit te sluiten. Ze heeft geen slijtage maar er is wel een ruimte tussen haar ruggewervels te zien waardoor er kraakbeen of bot gevormd kan worden om die ruimte of instabiliteit op te vangen, wat stijfheid geeft.
Er moet in de toekomst opgelet worden of er geen zenuwen bekneld gaan zitten.
Bij de controles inspecteren ze haar reflexen zo nu en dan.
Ik krijg een schema mee omdat ze geen lange wandelingen meer mag maken.
De langste wandeling is nu rondje benzine pomp 5-10 minuten. In de toekomst gaan we alle wandelingen halveren want neerkomt op max 1 uur!! Wennen hoor. O ja, en geen trappen meer op in de flat. Dit deed ze de laatste keren ook met moeite, maar ik spoorde haar juist aan, omdat ze wel vaker angstaanvallen of een terugval heeft bij dingen die ze eng vond. De arme ziel.
Van hieruit gaan we langzaam opbouwen. Uiteindelijk komt dit neer op 2x een half uurtje en 2 korte wandelingen van 15 minuten. Dit doen we het hele jaar.
Het is echt afzien voor ons twee. Ik zit met klapstoel de hele zomer in het park en Amber scharrelt ernaast.
Ook fysio ingeschakeld voor hulp, krijg advies van haar hoe wandelingen op te bouwen of maximaal aantal minuten te komen. We komen op een half uur omdat Amber daarna stijf aanvoelt. Ze geeft het zelf blijkbaar niet aan, dus ik moet zelf de grens aangeven. De fysio is erg voortvarend en wil zo snel mogelijk van de Novacam af en de wandelingen snel opbouwen. Maar Amber laat niet zo veel resultaat zien na de behandelingen van soort drukpuntmassage. Het is toch een oud hondje werd gezegd. Wel met Novacam gehalveerd. Dierenkliniek Vechtstraat verzuimd haar naam te noemen in herstelplan van Amber, ondanks dat fysio goed met hun bekend was. Fysio is hierin teleurgesteld.
Gelukkig is het een warme zomer en tot en met bijna eind oktober in de twintig graden.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Vóór komst Amber nog één keer een lang weekend naar Schier, begin maart 2014
Last-minute.
Vrijdag: boot 12.30 uur. Bewolkt.
Riant appartement a/d rand van het dorp. Netjes, complete keuken met eethoek, eigen terras, badkamer met vloerverwarming!
Boodschappen gedaan bij de Spar; mijn handige reisrecept: tomatensoep met ciabatta in stukjes erin en de volgende dag lekker opgewarmd in de oven met olijfolie/knoflook, basilicum en kaas.
Voor het eten aan wandel ik nog even via het vuurtorenlaantje en loop vanaf de vuurtoren, die ingezwachteld is dit keer, naar het strand.
Een vader komt voorbij op de fiets met baby in de maxi-cosy die in een fietskar voor hem uit ligt. Hij schatert het uit als hij van het heuveltje naar beneden raced.
Ik grinnik; een vader die losgaat op Schier, hoe simpel is het?
Ik loop het strand een stukje op en ga voorbij het strandpaviljoen wat struinen in de duinen.
Het is nog steeds bewolkt en koud. Ik ga weer naar het appartement om thee te drinken en neem een stuk van de cranberryslof van de echte bakker. Op etiket staat: samen genieten, een verwen weekend.
Samen vergeet dat maar, maar genieten dat komt wel goed.
Ik geniet in het zitje bij de schuifdeuren. Maak later de soep vroeg klaar en kijk tv, so you can dance. 23.00 naar bed.
Zaterdagochtend.
Wat gekuierd in de duinen. Resten van bunker gevonden. Eventjes op droog stukje mos gelegen. Smiddags richting Kobbeduinen. Geprobeerd bij paal 10 te komen via de duinen maar het pad werd te drassig en weer teruggelopen, 16.30 uur weer terug in dorp.
Pizza besteld voor zondag maar de pizzaboer kwam vanmiddag al, ook goed.
Een heerlijke pizza van Vrouw Jacoba. Morgen wacht mijn easy soep weer.
Vanavond Caro Emerald op tv.
Zondag.
Weer gelopen in de duinen. Ik speur met verrekijker naar de meeuwen.
Zie twee meeuwen naast elkaar ronddobberen, de ene geeuwt, de andere vredig de ogen dicht. De kleine zeemeeuw dobbert achterlangs weg zijwaarts met de stroom mee. De grote zeemeeuw dobbert rustig verder, tot hij ziet dat de kleine afgedreven is.Hij zwemt resoluut in een paar tellen weer naar "z'n kleine broer" en ze dobberen weer gezellig bij naast elkaar. Maar de stroom is sterk en de kleine drijft weer af. De grote heeft er weer geen erg in en zo drijven ze weer van elkaar. Het is afwachten wat er nu verder gaat gebeuren met deze korte soapserie.
De grote moet zijn best doen om weer in de nabijheid te komen van zijn maatje. Zo schattig. Ik laat ze verder dobberen met z'n tweeën.
Ik loop nu over het strand naar paal 10 en wil teruglopen via een smal paadje op de kaart, van de waterstaat? Kom uit op een brede zandweg, onderweg vogelgeluidjes in duinstruiken, de vogeltjes zijn moeilijk te spotten, ook niet met verrekijker. Maar aan hun gezellig geteut is niet te ontlopen.
Bij paal 7 loop ik een dwars duinpaadje in en verlaat brede pad. Een klokkende fazant is te horen. Mijn broodje in het droge gras opgegeten en wat gelegen, heerlijk aardend. Later struin ik nog wat door de duinen, weg van de verharde fietspaden.
Ik loop van een heuvel af en ik zie een enorme grote hond, het blijkt een Japanse rashond te zijn een Akita.
Lees even later op een duinplekje het boek "de ademende wind", een yoga lerares die haar anekdotes opschrijft over haar leerlingen. Een fijn boek, hoe simpel en eenvoudig het leven kan zijn als je het maar in jezelf vind en niet daarbuiten.
De chakra kan men zien als punten of stiltes in jezelf. Als je in contact bent met deze punten/stiltes kan je de energie door je heen laten stromen (hoef je niks voor te doen) naar de aarde en weer terug naar je lichaam), éénvoudig door je alleen maar open te stellen. Je bent eigenlijk een doorgeefluik of een geleidedraad, dit is aarden. En door te aarden verdwijnt ook je angst. Het is een oeroud principe in de yoga. Door weer met jezelf in verbinding te zijn kan je de energie teruggeven aan de aarde en deze geeft haar energie weer terug aan jou. Dan heel je jezelf en de aarde.
Maandagochtend 10.00 uur bij Westerplas:
Gedicht:
"Je bent niet de golf (van emotie)
je bent het wezen vd stille oceaan
je bent niet alle golven van emoties die botsen met elkaar
Maar je bent de stille vlinder die fladdert van bloem naar bloem
en die zacht en stil is om te ontvangen"
(Toen ik dit gedicht opschreef lande er een dagpauwoog vlinder op mijn schrift.
Wat ben ik dankbaar dat ik aan dit moment kan terugdenken als ik moeite heb met zachtheid, wat een prachtige meteafoor!) Nu ik het teruglees merk ik dat ik het meer mag toepassen!!)
Verder schrijft ze: Ook is angst verbonden met ons denken. Als we in het stille midden van ons lichaam komen, verdwijnt de angst.
Zolang er angst is vanuit onze diepe overtuigingen & meningen, wordt ons zelfvertrouwen verwoest, haalt de angst de eenheid uit ons wezen, kunnen we niet geaard op aarde staan en verliezen we onszelf omdat de angst ons in de emotie doet schieten. Het zijn angststemmetjes in je hoofd die je zelf niet bent.
Door de verticale grondhouding kan je beter aarden en verdwijnt de angst.
Jij bent alleen die stilte in jezelf en daarmee kan je je vereenzelvigen. En niet de stemmen in je hoofd waarmee je je vereenzelvigt. Emoties komen en verdwijnen vanzelf net als golven. Daar hoef je eigenlijk niks voor te doen, dan ze alleen maar te voelen en er geen verhaal aan te hangen. Ze neutraal ontvangen.
Het "krakje" (de valse noot) tussen alle mooie noten, laat de schoonheid van de mooie noten horen. Het krakje hoort bij het geheel. Let op de schoonheid en niet op het krakje.
"Als ik mezelf verlies in woorden, kan ik kiezen voor de stilte binnenin mezelf, En laat ik de ander praten.
Ik kies voor de zachtheid, de vlinder en voel me zacht en vereenzelvig me niet meer met woorden en met denken.
Ik ben meer dan dat.
Ik ben de grote stille zee en de vlinder als ik wil en ik kies voor zachtheid"
Ik zit de hele ochtend uit te kijken op de westerse plas vanaf het bankje om eindelijk zacht te worden, mijn onrust te laten verdwijnen. Wat lijkt het leven zo simpel nu. ik lees, ik schrijf, ik kijk. En zie een man en vrouw in harmonie achter elkaar fietsen elk met een kratje voorop en een hondje erin. Ik zie een passerende norse vrouw, gevangen in haar gedachten, passanten die komen en gaan. Ik voel me haast schuldig dat ik zo lang dit mooie plekje "bezet" houd. Maar ik ben er voor mezelf en niet voor de ander.
Mooie zachte grijze tinten van licht naar donker met zacht groene tinten van de weilanden en de bruine tinten van de paarden. De warme kleur van het riet komt terug in de gebronsde kleuren van de paarden met de lichte manen.
Een mooi harmonisch geheel van kleuren. Even onthouden als ik besluit weer te gaan schilderen.
Ik vertrek met de boot om 16.30 uur.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer
Vrijdag: boot 12.30 uur. Bewolkt.
Riant appartement a/d rand van het dorp. Netjes, complete keuken met eethoek, eigen terras, badkamer met vloerverwarming!
Boodschappen gedaan bij de Spar; mijn handige reisrecept: tomatensoep met ciabatta in stukjes erin en de volgende dag lekker opgewarmd in de oven met olijfolie/knoflook, basilicum en kaas.
Voor het eten aan wandel ik nog even via het vuurtorenlaantje en loop vanaf de vuurtoren, die ingezwachteld is dit keer, naar het strand.
Een vader komt voorbij op de fiets met baby in de maxi-cosy die in een fietskar voor hem uit ligt. Hij schatert het uit als hij van het heuveltje naar beneden raced.
Ik grinnik; een vader die losgaat op Schier, hoe simpel is het?
Ik loop het strand een stukje op en ga voorbij het strandpaviljoen wat struinen in de duinen.
Het is nog steeds bewolkt en koud. Ik ga weer naar het appartement om thee te drinken en neem een stuk van de cranberryslof van de echte bakker. Op etiket staat: samen genieten, een verwen weekend.
Samen vergeet dat maar, maar genieten dat komt wel goed.
Ik geniet in het zitje bij de schuifdeuren. Maak later de soep vroeg klaar en kijk tv, so you can dance. 23.00 naar bed.
Zaterdagochtend.
Wat gekuierd in de duinen. Resten van bunker gevonden. Eventjes op droog stukje mos gelegen. Smiddags richting Kobbeduinen. Geprobeerd bij paal 10 te komen via de duinen maar het pad werd te drassig en weer teruggelopen, 16.30 uur weer terug in dorp.
Pizza besteld voor zondag maar de pizzaboer kwam vanmiddag al, ook goed.
Een heerlijke pizza van Vrouw Jacoba. Morgen wacht mijn easy soep weer.
Vanavond Caro Emerald op tv.
Zondag.
Weer gelopen in de duinen. Ik speur met verrekijker naar de meeuwen.
Zie twee meeuwen naast elkaar ronddobberen, de ene geeuwt, de andere vredig de ogen dicht. De kleine zeemeeuw dobbert achterlangs weg zijwaarts met de stroom mee. De grote zeemeeuw dobbert rustig verder, tot hij ziet dat de kleine afgedreven is.Hij zwemt resoluut in een paar tellen weer naar "z'n kleine broer" en ze dobberen weer gezellig bij naast elkaar. Maar de stroom is sterk en de kleine drijft weer af. De grote heeft er weer geen erg in en zo drijven ze weer van elkaar. Het is afwachten wat er nu verder gaat gebeuren met deze korte soapserie.
De grote moet zijn best doen om weer in de nabijheid te komen van zijn maatje. Zo schattig. Ik laat ze verder dobberen met z'n tweeën.
Ik loop nu over het strand naar paal 10 en wil teruglopen via een smal paadje op de kaart, van de waterstaat? Kom uit op een brede zandweg, onderweg vogelgeluidjes in duinstruiken, de vogeltjes zijn moeilijk te spotten, ook niet met verrekijker. Maar aan hun gezellig geteut is niet te ontlopen.
Bij paal 7 loop ik een dwars duinpaadje in en verlaat brede pad. Een klokkende fazant is te horen. Mijn broodje in het droge gras opgegeten en wat gelegen, heerlijk aardend. Later struin ik nog wat door de duinen, weg van de verharde fietspaden.
Ik loop van een heuvel af en ik zie een enorme grote hond, het blijkt een Japanse rashond te zijn een Akita.
Lees even later op een duinplekje het boek "de ademende wind", een yoga lerares die haar anekdotes opschrijft over haar leerlingen. Een fijn boek, hoe simpel en eenvoudig het leven kan zijn als je het maar in jezelf vind en niet daarbuiten.
De chakra kan men zien als punten of stiltes in jezelf. Als je in contact bent met deze punten/stiltes kan je de energie door je heen laten stromen (hoef je niks voor te doen) naar de aarde en weer terug naar je lichaam), éénvoudig door je alleen maar open te stellen. Je bent eigenlijk een doorgeefluik of een geleidedraad, dit is aarden. En door te aarden verdwijnt ook je angst. Het is een oeroud principe in de yoga. Door weer met jezelf in verbinding te zijn kan je de energie teruggeven aan de aarde en deze geeft haar energie weer terug aan jou. Dan heel je jezelf en de aarde.
Maandagochtend 10.00 uur bij Westerplas:
Gedicht:
"Je bent niet de golf (van emotie)
je bent het wezen vd stille oceaan
je bent niet alle golven van emoties die botsen met elkaar
Maar je bent de stille vlinder die fladdert van bloem naar bloem
en die zacht en stil is om te ontvangen"
(Toen ik dit gedicht opschreef lande er een dagpauwoog vlinder op mijn schrift.
Wat ben ik dankbaar dat ik aan dit moment kan terugdenken als ik moeite heb met zachtheid, wat een prachtige meteafoor!) Nu ik het teruglees merk ik dat ik het meer mag toepassen!!)
Verder schrijft ze: Ook is angst verbonden met ons denken. Als we in het stille midden van ons lichaam komen, verdwijnt de angst.
Zolang er angst is vanuit onze diepe overtuigingen & meningen, wordt ons zelfvertrouwen verwoest, haalt de angst de eenheid uit ons wezen, kunnen we niet geaard op aarde staan en verliezen we onszelf omdat de angst ons in de emotie doet schieten. Het zijn angststemmetjes in je hoofd die je zelf niet bent.
Door de verticale grondhouding kan je beter aarden en verdwijnt de angst.
Jij bent alleen die stilte in jezelf en daarmee kan je je vereenzelvigen. En niet de stemmen in je hoofd waarmee je je vereenzelvigt. Emoties komen en verdwijnen vanzelf net als golven. Daar hoef je eigenlijk niks voor te doen, dan ze alleen maar te voelen en er geen verhaal aan te hangen. Ze neutraal ontvangen.
Het "krakje" (de valse noot) tussen alle mooie noten, laat de schoonheid van de mooie noten horen. Het krakje hoort bij het geheel. Let op de schoonheid en niet op het krakje.
"Als ik mezelf verlies in woorden, kan ik kiezen voor de stilte binnenin mezelf, En laat ik de ander praten.
Ik kies voor de zachtheid, de vlinder en voel me zacht en vereenzelvig me niet meer met woorden en met denken.
Ik ben meer dan dat.
Ik ben de grote stille zee en de vlinder als ik wil en ik kies voor zachtheid"
Ik zit de hele ochtend uit te kijken op de westerse plas vanaf het bankje om eindelijk zacht te worden, mijn onrust te laten verdwijnen. Wat lijkt het leven zo simpel nu. ik lees, ik schrijf, ik kijk. En zie een man en vrouw in harmonie achter elkaar fietsen elk met een kratje voorop en een hondje erin. Ik zie een passerende norse vrouw, gevangen in haar gedachten, passanten die komen en gaan. Ik voel me haast schuldig dat ik zo lang dit mooie plekje "bezet" houd. Maar ik ben er voor mezelf en niet voor de ander.
Mooie zachte grijze tinten van licht naar donker met zacht groene tinten van de weilanden en de bruine tinten van de paarden. De warme kleur van het riet komt terug in de gebronsde kleuren van de paarden met de lichte manen.
Een mooi harmonisch geheel van kleuren. Even onthouden als ik besluit weer te gaan schilderen.
Ik vertrek met de boot om 16.30 uur.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer
Herinneringen aan moederdag (2016)
Mijn moeder laat mij vaak haar mevrouwenrol of koninginnerol zien.
Geen idee waarom maar waarschijnlijk is dat haar eigen onzekerheid.
Toch raakt dit een snaar bij mij: dat er geen dankbaarheid terugkomt als ik moeite doe om iets gezelligs met haar te ondernemen sinds mijn vader is overleden. Natuurlijk wil ik zien dat mijn moeder van deze uitstapjes geniet. Maar zelden hebben de akties die ik onderneem met mijn moeder, het gewenste resultaat, hoe ik ook mijn best doe. De uitstapjes werden daarom steeds minder door mij ondernomen omdat ik er gewoon tegenop ben gaan zien. Wel kwam ik elke week of om de twee weken bij haar voor de verzorging van het achtergebleven hondje van mijn vader. Toen begon haar "mevrouwenmanier" bedenk ik me nu een rol te spelen. Ze "eiste" haast van mij om het hondje te onderhouden omdat zij het niet kon.
Daarom moest ik mijzelf weer even vermannen toen ik besloot om mijn moeder uit te nodigen op moederdag om een kop koffie te drinken aan het meer bij de "Paviljoen van de Dames".
Tot mijn verrassing vond ze het een goed idee. om naar "klein Gran Canaria"te gaan. Grand Canaria waren we in 2007 geweest met haar man en ook mijn zus haar gezin.
De palmbomen waaiden heen en weer in de warme maar straffe wind met het mooie uitzicht over het meer.
Onze conversatie was gematigd positief en ging over het uitzich, en de inrichting van het nieuw geopende paviljoen en of het bij het familiehotel behoorde. Dit bleek niet het geval te zijn. Gelukkig was de conversatie niet gespitst op wat er allemaal mis was en daar was ik allang blij mee. Na een uurtje "koffiedrinken", vond moeders het weer tijd worden en op haar bekende "mevrouwen manier" maande ze met een knip van haar vinger om af te rekenen. Ze was vergeten dat ze getrakteerd werd door haar dochter.
Ik reed haar in haar eigen auto met automaat weer naar huis, mijn angst gelukkig overwonnen om in deze auto te rijden. Dat mijn moeder nu zo angstig was geworden daar had ik niet op gerekend, zeg maar paniekerig bij elke kruispunt of afslag wanneer er maar iets kon gebeuren. Mijn moeders gedrag was altijd onvoorspelbaar en er was nooit grip op te krijgen, kalmerende woorden hielpen in dit geval niet. Gewoon rustig doorrijden met een paniekerige moeder en veilig thuiskomen dat was het enige wat telde. Gelukkig was ik dit keer zeker vanmezelf dat we dit doel in iedergeval gingen halen!
Toen de telefoon rinkelde en het haar zus bleek te zijn, wist ik dat ik beter van het toneel kon verdwijnen. Dit kon namelijk lang duren, en rekening met haar dochter houden daar had ze nog nooit van gehoord.
Enfin, ze had gelukkig haar zus nog en die twee kunnen gezellig metelkaar teuten. Maar soms is een derde, in dit geval haar eigen dochter teveel. Ik zeg haar gedag en op haar "mevrouwen manier" heeft ze het over mij maar tegen haar zus: "ze zegt dat ze nog wel een keer weer wil naar het paviljoen............".
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!!!
Abonneren op:
Posts (Atom)