donderdag 11 juli 2019

van a slip of the tongue.......... naar het lege nest syndroom

Dat ik me zo af en toe enorm laat inpakken of mijzelf als een underdog laat zien zijn oude patronen. Het gaat zelfs zover dat ik "domme vragen"ga stellen. Dat een ander dan zo een totaal verkeerd beeld kan krijgen van mij, daar schaam ik me dan over.
Toch heb ik geleerd om mezelf niet meer te verdedigen, dat is de beste oplossing.  Geen energie aan deze slip of the tongue te spenderen.
Waarom ik dit doe? Het is een combinatie denk ik van frustratie en oude patronen om een situatie die niet prettig is om te kunnen draaien naar een positievere situatie.  Dit lukte mij vroeger altijd wel door een joke of een ander luchtige opmerking te maken of mijzelf als underdog te presenteren zodat de ander zich "beter" kon voelen, dat was dan mijn rol.
De rol namelijk die ik vroeger had in de familie is "uitgespeeld"......... En de leukste of belangrijkste tante ben ik allang niet meer, 1 á 2 bezoekjes per jaar is het hooguit geworden  en dat vind ik nu ook prima. Want verplichte familiebezoekjes dat is het laatste wat ik wil. Maar wennen is het nog wel omdat het zo plotseling ging en ik het totaal niet zag aankomen. Eerst dacht ik nog het is van tijdelijke aard, dat trekt wel weer bij. Maar dat was niet het geval en dan bekruipt er toch een gevoel van leegte, eenzaamheid. Ook het gevoel van dat je er niet zo meer toe doet. Ik merk de afstand, niet delen van intieme momentjes meer e.d.

Wat me het meest geraakt heeft en besefte dat mijn oude rol uitgespeeld was, dat mijn nicht verlegen was met de situatie dat ze al een keuze had gemaakt wie de ringen weg gaf op hun trouwerij. En ik begreep dat niet mijn hond Amber als bruidsmeisje voor dit intieme moment kon zorgen.

De next generation heeft geen tijd meer voor je want ze zijn druk met hun eigen leven bezig en dat was ik ook toen op die leeftijd! Ik kan ze immers niks kwalijks nemen.
Maar we waren best close als familie en de band zo sterk dat ik er geen seconde aan dacht dat dit ooit zou veranderen, zo plotseling en voorgoed. En dat ik dit als een soort lege nest syndroom zou gaan ervaren en voelen.

Het is aan mij om een nieuw leven naast mijn familie op te bouwen en leren met de pijn om te gaan. Vertrouwen in mijzelf op te bouwen, focussen bij mezelf blijven zodat ik weer verder kan gaan met mijn leven.

Als ik ondanks mijn positiviteit mij toch nog ondergewaardeerd voel in bepaalde familie troubels. Dan zal ik mijn "underdog" als deze weer naar boven komt, die denkt mij te kunnen helpen, een aai over zijn kop geven en zeggen:
"nee lieverd, laat maar even, ga maar in je mandje, het komt goed".

Mijn nieuwe rol is nog niet in zicht maar zal mettertijd weer groeien als ik weer vertrouwen kan en mag hebben in mezelf zonder of met familie/dierbaren.


Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten