zondag 7 juli 2019

Passie?

Overal hoor ik om mij heen, het toverwoord "PASSIE". Passie hier en passie daar. De succesformule voor een gelukkige werksituatie?
Dingen waar je goed in bent en het ook nog leuk vinden, lijkt te werken.

Er zijn succesverhalen waarbij het roer omgaat en het hart gevolgd wordt.
Toch lijkt mij een realiteitscheck ook op haar plaats. Het is heus niet alleen maar een roze wolk waar je op blijft zitten. Je moet er wat voor over hebben en er zal hard gewerkt moeten worden ook aan mindere plezierige kanten.
Ook bij het tv programma "het roer om" is een houding van eerst doen en dan zien, zonder een spoortje van twijfel de beste houding soms.
De mensen met een heel schema aan planning, komen er niet altijd het beste uit.
Het is meer een open houding hebben en is focus kunnen verleggen als je vast loopt. Maar bovenal geloof hebben in jezelf en de dingen die op je af komen!

Maar wat te doen als je geen echte passie hebt en je passie voornamelijk in je priveleven verschuilt onder de noemer "gewoon gelukkig zijn" met vrienden en familie. Eigenlijk niks bijzonders.............  ? Een gewoon leven zoals bij mij het geval is. Niks om over op te scheppen, een grijze muis, met passie en vuur voor vrienden en familie?

Ik kon ontspannen in mijn priveleven dankzij mijn vrienden en familie. Het was een ontspannen "bubbel", die veraf stond van mijn werk. Maar dankzij mijn vrienden en familie kon ik ook mijn werkbare situatie aan. Want bijtanken deed ik bij vrienden en familie. Dat ik deze "bubbel" zo ontzettend "nodig" had, wist ik niet. Ik kwam erachter toen mijn hele wereld instortte, mijn mooie ontspannen "bubbel".........., weg.
Ik deed pogingen om een eigen leven op te bouwen. Mijn droom en misschien toch ook een beetje een passie was: een hond nemen en lekker wandelen.

Dus mijn hond Amber,  nu inmiddels 3 jaar  bij mij , is mijn maatje in goede en minder goede momenten.
Maar dat ik mijn vrienden en familie zo zou missen, dat het pijn doet, ik wist niet dat dit bestond.
Ik probeer van dag tot dag te leven, mijn eigen beslissingen te nemen.
Maar het is nu gefundeerd op angst in plaats van liefde. Het is een angst dat alles weer "afgepakt" wordt. De hele "bubbel" welke ik zo mooi met liefde had opgebowd.
Mijn hoop heb ik namelijk een tijdje terug laten varen, dat alles weer bij het oude zou worden. Het gezegde "hoop doet leven" is zo waar als een koe.

Leven is meer overleven geworden, niet echt meer ontspannen, zo "alleen".
Maar altijd  nog meer ontspannen dan bij vrienden en familie vertoeven die niet meer zijn zoals ze waren, afstandelijke buren.........................
Mensen kan je niet veranderen,  dat wist ik.
Maar je wensen durven kenbaar maken naar vrienden en familie, dat is vriendschap. Ben ik nou zo veeleisend dat vrienden er voor je moeten zijn als je ze nodig hebt? Ik vind dit normaal.
Mij te moeten verdedigen op punten die voorheen vanzelfsprekend waren en nu opeens uitgelegd moeten worden? En dan alsnog je niet zien? Het is niet te verteren zo verkeerd heb ik vriendschappen gezien.
Mijn slogun was altijd we zijn er voorelkaar! Ik investeerde hierin best veel. Maar wat als dit dus niet wederzijds is? Dat doet zeer.

Wat een hel kan het leven dus ook zijn. Deze kant van het leven kende ik nog niet.

Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!






Geen opmerkingen:

Een reactie posten