Toen ik overspannen raakte had ik het meeste behoefte aan mijn dierbaren. Ieder haar eigenheid, gewoontjes, hartelijkheid, betrokkenheid, of gewoon lekker lachen en ontspannen; de draak steken eventjes met iedereen op zijn tijd. Dit kunnen delen was mij enorm dierbaar. Het gemis is zo groot, het gat wat ontstaan is dat kan niet gevuld worden, wat ik ook probeer. Het lijkt alsof de basis is weggeslagen en ik er in m'n eentje voor sta. Dat voelt zo verschrikkelijk leeg en alleen..............
Maar sinds mijn overspannenheid en het verlies van mijn baan zijn mijn dierbaren onherkenbaar veranderd in personen waar ik nou niet echt op sta te wachten. Ze behandelen mij als een kind en leggen alles uit alsof ik opeens niks meer van de wereld zou begrijpen. Na meerdere keren dit gezegd te hebben dat ik hier niet op sta te wachten, het helpt allemaal niks. Het is aan dovemansoren gericht. Dat is nu juist mijn machteloosheid, het gaat gewoon door. Om gek van te worden en mijn gefrustreerdheid laaide flink op.
Dus heb ik het radicale besluit genomen als vrienden mijn grenzen en noden niet meer respecteren, het geen vrienden meer zijn.............. mijn hart doet zeer, het rouwen om het verlies van zoveel liefde in mijn leven.
Alles ben ik kwijt, kan het nog erger vraag ik me soms af.
Toch leef ik nog steeds en ga ik door, ondanks alles. Ik zet mezelf voorop niemand anders kan dit doen, zelfs je beste vrienden niet!!!
een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten