Last-minute.
Vrijdag: boot 12.30 uur. Bewolkt.
Riant appartement a/d rand van het dorp. Netjes, complete keuken met eethoek, eigen terras, badkamer met vloerverwarming!
Boodschappen gedaan bij de Spar; mijn handige reisrecept: tomatensoep met ciabatta in stukjes erin en de volgende dag lekker opgewarmd in de oven met olijfolie/knoflook, basilicum en kaas.
Voor het eten aan wandel ik nog even via het vuurtorenlaantje en loop vanaf de vuurtoren, die ingezwachteld is dit keer, naar het strand.
Een vader komt voorbij op de fiets met baby in de maxi-cosy die in een fietskar voor hem uit ligt. Hij schatert het uit als hij van het heuveltje naar beneden raced.
Ik grinnik; een vader die losgaat op Schier, hoe simpel is het?
Ik loop het strand een stukje op en ga voorbij het strandpaviljoen wat struinen in de duinen.
Het is nog steeds bewolkt en koud. Ik ga weer naar het appartement om thee te drinken en neem een stuk van de cranberryslof van de echte bakker. Op etiket staat: samen genieten, een verwen weekend.
Samen vergeet dat maar, maar genieten dat komt wel goed.
Ik geniet in het zitje bij de schuifdeuren. Maak later de soep vroeg klaar en kijk tv, so you can dance. 23.00 naar bed.
Zaterdagochtend.
Wat gekuierd in de duinen. Resten van bunker gevonden. Eventjes op droog stukje mos gelegen. Smiddags richting Kobbeduinen. Geprobeerd bij paal 10 te komen via de duinen maar het pad werd te drassig en weer teruggelopen, 16.30 uur weer terug in dorp.
Pizza besteld voor zondag maar de pizzaboer kwam vanmiddag al, ook goed.
Een heerlijke pizza van Vrouw Jacoba. Morgen wacht mijn easy soep weer.
Vanavond Caro Emerald op tv.
Zondag.
Weer gelopen in de duinen. Ik speur met verrekijker naar de meeuwen.
Zie twee meeuwen naast elkaar ronddobberen, de ene geeuwt, de andere vredig de ogen dicht. De kleine zeemeeuw dobbert achterlangs weg zijwaarts met de stroom mee. De grote zeemeeuw dobbert rustig verder, tot hij ziet dat de kleine afgedreven is.Hij zwemt resoluut in een paar tellen weer naar "z'n kleine broer" en ze dobberen weer gezellig bij naast elkaar. Maar de stroom is sterk en de kleine drijft weer af. De grote heeft er weer geen erg in en zo drijven ze weer van elkaar. Het is afwachten wat er nu verder gaat gebeuren met deze korte soapserie.
De grote moet zijn best doen om weer in de nabijheid te komen van zijn maatje. Zo schattig. Ik laat ze verder dobberen met z'n tweeën.
Ik loop nu over het strand naar paal 10 en wil teruglopen via een smal paadje op de kaart, van de waterstaat? Kom uit op een brede zandweg, onderweg vogelgeluidjes in duinstruiken, de vogeltjes zijn moeilijk te spotten, ook niet met verrekijker. Maar aan hun gezellig geteut is niet te ontlopen.
Bij paal 7 loop ik een dwars duinpaadje in en verlaat brede pad. Een klokkende fazant is te horen. Mijn broodje in het droge gras opgegeten en wat gelegen, heerlijk aardend. Later struin ik nog wat door de duinen, weg van de verharde fietspaden.
Ik loop van een heuvel af en ik zie een enorme grote hond, het blijkt een Japanse rashond te zijn een Akita.
Lees even later op een duinplekje het boek "de ademende wind", een yoga lerares die haar anekdotes opschrijft over haar leerlingen. Een fijn boek, hoe simpel en eenvoudig het leven kan zijn als je het maar in jezelf vind en niet daarbuiten.
De chakra kan men zien als punten of stiltes in jezelf. Als je in contact bent met deze punten/stiltes kan je de energie door je heen laten stromen (hoef je niks voor te doen) naar de aarde en weer terug naar je lichaam), éénvoudig door je alleen maar open te stellen. Je bent eigenlijk een doorgeefluik of een geleidedraad, dit is aarden. En door te aarden verdwijnt ook je angst. Het is een oeroud principe in de yoga. Door weer met jezelf in verbinding te zijn kan je de energie teruggeven aan de aarde en deze geeft haar energie weer terug aan jou. Dan heel je jezelf en de aarde.
Maandagochtend 10.00 uur bij Westerplas:
Gedicht:
"Je bent niet de golf (van emotie)
je bent het wezen vd stille oceaan
je bent niet alle golven van emoties die botsen met elkaar
Maar je bent de stille vlinder die fladdert van bloem naar bloem
en die zacht en stil is om te ontvangen"
(Toen ik dit gedicht opschreef lande er een dagpauwoog vlinder op mijn schrift.
Wat ben ik dankbaar dat ik aan dit moment kan terugdenken als ik moeite heb met zachtheid, wat een prachtige meteafoor!) Nu ik het teruglees merk ik dat ik het meer mag toepassen!!)
Verder schrijft ze: Ook is angst verbonden met ons denken. Als we in het stille midden van ons lichaam komen, verdwijnt de angst.
Zolang er angst is vanuit onze diepe overtuigingen & meningen, wordt ons zelfvertrouwen verwoest, haalt de angst de eenheid uit ons wezen, kunnen we niet geaard op aarde staan en verliezen we onszelf omdat de angst ons in de emotie doet schieten. Het zijn angststemmetjes in je hoofd die je zelf niet bent.
Door de verticale grondhouding kan je beter aarden en verdwijnt de angst.
Jij bent alleen die stilte in jezelf en daarmee kan je je vereenzelvigen. En niet de stemmen in je hoofd waarmee je je vereenzelvigt. Emoties komen en verdwijnen vanzelf net als golven. Daar hoef je eigenlijk niks voor te doen, dan ze alleen maar te voelen en er geen verhaal aan te hangen. Ze neutraal ontvangen.
Het "krakje" (de valse noot) tussen alle mooie noten, laat de schoonheid van de mooie noten horen. Het krakje hoort bij het geheel. Let op de schoonheid en niet op het krakje.
"Als ik mezelf verlies in woorden, kan ik kiezen voor de stilte binnenin mezelf, En laat ik de ander praten.
Ik kies voor de zachtheid, de vlinder en voel me zacht en vereenzelvig me niet meer met woorden en met denken.
Ik ben meer dan dat.
Ik ben de grote stille zee en de vlinder als ik wil en ik kies voor zachtheid"
Ik zit de hele ochtend uit te kijken op de westerse plas vanaf het bankje om eindelijk zacht te worden, mijn onrust te laten verdwijnen. Wat lijkt het leven zo simpel nu. ik lees, ik schrijf, ik kijk. En zie een man en vrouw in harmonie achter elkaar fietsen elk met een kratje voorop en een hondje erin. Ik zie een passerende norse vrouw, gevangen in haar gedachten, passanten die komen en gaan. Ik voel me haast schuldig dat ik zo lang dit mooie plekje "bezet" houd. Maar ik ben er voor mezelf en niet voor de ander.
Mooie zachte grijze tinten van licht naar donker met zacht groene tinten van de weilanden en de bruine tinten van de paarden. De warme kleur van het riet komt terug in de gebronsde kleuren van de paarden met de lichte manen.
Een mooi harmonisch geheel van kleuren. Even onthouden als ik besluit weer te gaan schilderen.
Ik vertrek met de boot om 16.30 uur.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten