Dat de meeste mannen vaak een groter ego hebben dan vrouwen dat wist ik wel.
Meestal cijferen vrouwen zich vaker weg dan mannen.
Bij de meeste mannen gaat het toch vaak, denk ik om de winst en het resultaat om het even plat te zeggen.
En bij de meeste vrouwen toch vaak waarschijnlijk om de vorm; het sociale met betrekking tot contacten, vriendschappen e.d.
Dat beide in alles te ver kan doorschieten is ook bekend.
Zo nu en dan kom ik een wandelcontact tegen die ontstaan is door de hond uit te laten. We hadden een soort van wandelrelatie en hij wilde graag dat het meer werd. Maar dat zag ik nooit gebeuren en dat heb ik hem ook eerlijk verteld.
Als ik hem nu en dan tegenkomen dan maken we soms een kort of een iets langer praatje. Gewoon een praatje en verder niks.
Mooi toch, dat we elkaar nog wel me elkaar kunnen verbinden als medemens, zonder bijbedoelingen!
We zijn beiden vrijgezel dus is een praatje maken eerder gemaakt dan met een huisvrouw en een altijd drukke agenda, zal ik maar zeggen.
Toch maakte hij laatst een opmerking in een beetje bedekte termen maar duidelijk genoeg om mij te laten weten dat hij nog steeds beschikbaar is, ook eventueel als huwelijks kandidaat!
Hij zei iets in de trand van of je kan met een aardige man trouwen, toen we het over toekomst mogelijkheden hadden, met name werk.
Ik wist niet wat ik hoorde, mijn oren flapperden er als het ware van. Want hoe groot is je ego, als je weet dat je geen schijn van kans maakt? Dat ik zo duidelijk ben geweest tegen hem, dat ik hem vertelde dat we niet bijelkaar pasten.
Hoe kon hij dit bezwaar zomaar "eventjes" vergeten?
Zijn mannen nou zo dom? Of zit hun ego gewoon in de weg?
Zoiets van: als ik maar geduld heb of volhou dan maak ik misschien toch nog wel een kans. Of zit een man zo simpel in elkaar dat hij gewoon zijn ego achter na loopt en verder er niet bij nadenkt? Of was het gezegd uit pure liefde?
Het zou voor beiden een zwaar offer worden want we doen elkaar beiden te kort.
Stel dat ik interesse had, dan werd het hooguit een verstandshuwelijk van jewelste en beperkt houdbaar.
Dus was ik zo verstandig om te zeggen dat ik geen berekend verstandshuwelijk type was!
Daar begint het eerste scheurtje al in de communicatie tussen beide seksen.
Ach ja, Mars en Venus, laten we het daar maar op houden!
Een hartelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer!
Korte verhalen, gedichten en leuke anekdotes over gewone alledaagse dingen uit het leven van een schrijfgrage vrouwelijke single.
zaterdag 30 september 2017
vrijdag 8 september 2017
Gewoon een praatje van mens tot mens
Wat ben ik toch soms een scheitert, en is mijn neiging dan al gauw om op de vlucht te slaan.
Het is maar een praatje mens, zeg ik tegen mij zelf.
Maar sinds ik hoorde dat ik een jonge stem heb of reacties krijg aan de telefoon van:" is je moeder ook thuis", denk ik dat deze man mij ook jonger schat dan ik in werkelijkheid ben.
Maar deze jongeman, ik kan zijn leeftijd niet goed inschatten, heeft behoefte aan een praatje. Zijn zwarte labrador ravot in het natte gras dus loop ik door om niet nat te worden. Maar de labrador wordt alleen maar wilder als hij aan Amber snuffelt en ze niet reageert. Meestal loopt ze gewoon door als ze geen of meestal geen interesse heeft.
Ik loop ook door en zeg dat Amber helaas geen zin heeft om te spelen.
"Hoe oud is ze", vraagt hij? Als ik een eindje van hem vandaan sta en ik negen zeg, verstaat hij me niet. "Ik versta je niet", zegt hij en hij loopt wat naar mij toe.
Ja, ik liep juist door omdat ik niet nat wilde worden van je hond.
"John kom hier", roept hij naar zijn hond.
Amber zit netjes van een afstand af te wachten. Ze doet niet mee en wacht braaf.
Mijn hond is al negen, zeg ik en ze speelt niet zo, zeg ik. Kijk ze wacht braaf op mij. Ik vertel hem waar ze vandaan komt.
Nu verteld hij dat hij blind is en niks ziet, alleen wazige donkere of lichte vlekken.
John is zijn blinde geleide hond en heeft zijn "vrij-uurtje". Het blinde geleide harnas hangt over zijn schouder.
Verder vertelt hij hoe de "klik" werkt met het positieve belonen en dat ook dolfijnen zo getraind worden. Hij heeft zijn hond nu een half jaar en moest twee en een halve jaar op zijn hond wachten. De zoon van Gaus doet nu ook blinde geleiden honden en daar komt John de labrador vandaan.
Dat het een heel trainingstraject is geweest voor hem: hoe hij bijvoorbeeld moest oefenen met een nep hond. En de verschillende routes moest leren kennen, zoals de kapper, supermarkt e.d. die hij dan met de "echte" hond moest lopen.
Zo staan we wat te praten.
En ineens denk ik: hij ziet me niet, straks denkt hij dat ik een jonger exemplaar van het vrouwelijk geslacht ben............. en hij meer wilt van mij!
Bah, mens denk ik, zo kan je toch nooit spontaan een praatje maken met een medemens. Het is maar een medemens die ook net als jij soms even wil praten met een ander, meer niet!
Het spontane van mijn kant verdwijnt en veranderd misschien in een beleefdere toon.
Ik bekijk hem eens aandachtig, misschien is hij ook wel ouder dan ik inschat.
Zijn zijn baardstoppels rond zijn kaak nou grijs? Zijn handen zien er wel heel jong nog uit. Meer jongenshanden dan mannenhanden. Verder is hij groot en slank.
Ik laat weten dat ik weg ga en zeg dat ik het leuk vond met hem gepraat te hebben.
Hij zegt nog een hele fijne avond en we lopen beiden door.
Zo doe je dat mens, wees toch niet scheitert, laat je medemens niet zo in de steek. En maak gewoon een praatje, meer niet!
Ja, ja, geef ik mezelf antwoord, je weet dat hier al twee keer een langer contact uit voort is gekomen, toen bleek dat beide heren iets meer wilden dan ik..........
Dus zo gek is dat toch niet, dat ik dit denk?
Het is maar een mede-mens en gewoon maar een praatje, meer niet.
Ja, ja, ik weet het maar toch...................
Een hartelijke groet van Jorie
tot de volgende keer!
Het is maar een praatje mens, zeg ik tegen mij zelf.
Maar sinds ik hoorde dat ik een jonge stem heb of reacties krijg aan de telefoon van:" is je moeder ook thuis", denk ik dat deze man mij ook jonger schat dan ik in werkelijkheid ben.
Maar deze jongeman, ik kan zijn leeftijd niet goed inschatten, heeft behoefte aan een praatje. Zijn zwarte labrador ravot in het natte gras dus loop ik door om niet nat te worden. Maar de labrador wordt alleen maar wilder als hij aan Amber snuffelt en ze niet reageert. Meestal loopt ze gewoon door als ze geen of meestal geen interesse heeft.
Ik loop ook door en zeg dat Amber helaas geen zin heeft om te spelen.
"Hoe oud is ze", vraagt hij? Als ik een eindje van hem vandaan sta en ik negen zeg, verstaat hij me niet. "Ik versta je niet", zegt hij en hij loopt wat naar mij toe.
Ja, ik liep juist door omdat ik niet nat wilde worden van je hond.
"John kom hier", roept hij naar zijn hond.
Amber zit netjes van een afstand af te wachten. Ze doet niet mee en wacht braaf.
Mijn hond is al negen, zeg ik en ze speelt niet zo, zeg ik. Kijk ze wacht braaf op mij. Ik vertel hem waar ze vandaan komt.
Nu verteld hij dat hij blind is en niks ziet, alleen wazige donkere of lichte vlekken.
John is zijn blinde geleide hond en heeft zijn "vrij-uurtje". Het blinde geleide harnas hangt over zijn schouder.
Verder vertelt hij hoe de "klik" werkt met het positieve belonen en dat ook dolfijnen zo getraind worden. Hij heeft zijn hond nu een half jaar en moest twee en een halve jaar op zijn hond wachten. De zoon van Gaus doet nu ook blinde geleiden honden en daar komt John de labrador vandaan.
Dat het een heel trainingstraject is geweest voor hem: hoe hij bijvoorbeeld moest oefenen met een nep hond. En de verschillende routes moest leren kennen, zoals de kapper, supermarkt e.d. die hij dan met de "echte" hond moest lopen.
Zo staan we wat te praten.
En ineens denk ik: hij ziet me niet, straks denkt hij dat ik een jonger exemplaar van het vrouwelijk geslacht ben............. en hij meer wilt van mij!
Bah, mens denk ik, zo kan je toch nooit spontaan een praatje maken met een medemens. Het is maar een medemens die ook net als jij soms even wil praten met een ander, meer niet!
Het spontane van mijn kant verdwijnt en veranderd misschien in een beleefdere toon.
Ik bekijk hem eens aandachtig, misschien is hij ook wel ouder dan ik inschat.
Zijn zijn baardstoppels rond zijn kaak nou grijs? Zijn handen zien er wel heel jong nog uit. Meer jongenshanden dan mannenhanden. Verder is hij groot en slank.
Ik laat weten dat ik weg ga en zeg dat ik het leuk vond met hem gepraat te hebben.
Hij zegt nog een hele fijne avond en we lopen beiden door.
Zo doe je dat mens, wees toch niet scheitert, laat je medemens niet zo in de steek. En maak gewoon een praatje, meer niet!
Ja, ja, geef ik mezelf antwoord, je weet dat hier al twee keer een langer contact uit voort is gekomen, toen bleek dat beide heren iets meer wilden dan ik..........
Dus zo gek is dat toch niet, dat ik dit denk?
Het is maar een mede-mens en gewoon maar een praatje, meer niet.
Ja, ja, ik weet het maar toch...................
Een hartelijke groet van Jorie
tot de volgende keer!
De regenjas van Amber
Even een ommetje met Amber gewapend met de plu voor het vrouwtje en de regenjas voor Amber.
Dat ik zoveel bekijks had wist ik niet. .............. maar vanmiddag was het spitsuur ;, veel jonge mensen uit hun werk en studenten.
Ik liep langs het kanaal en verscheidene keren lachten er wat knappe jongemannen mijn kant op. Ik had nog niets door.............. maar toen ging er een lichtje op. Natuurlijk , het was Ambers jas.
Jongelui die meer als ik nog aan het recyclen waren. Ambers jas was toevallig ontstaan uit noodzaak. Natuurlijk deed ik niet meer aan plastic tassen kopen bij de supermarkt maar ging ik met mijn eigen tas boodschappen doen. Toch bij een vergeten tas of boodschap kon het nog wel eens zijn dat ik dan wel een plastic tas moest kopen.
Dit keer had ik nog een plastic tas over van de Albert Heyn en die bleek aardig geschikt voor als je hondje regen niet leuk vond en liever binnen bleef.
En ook handig voor het vrouwtje als ze geen natte hond wilde.
Dus ik toog aan de wandel met de hond en haar Albert Heyn jas.
Dat ik glimlachende blikken kreeg van zelfs knappe jongemannen dat was mij nog nooit overkomen. Zoveel sexs-appeal heb ik namelijk nooit gehad in mijn leven.
Maar deze waren geheel bedoeld voor mijn gerecyclede plastic Albert Heyn tas en haar draagster!!!
Ik glimlachte wat bescheiden terug en had binnenpret: om mijn creatieve idee en dat dit zulke reacties losmaakte als een glimlach. Ik kreeg terug waar ik zo naar verlangde, waar ik in mijn vorige verhaal over vertelde.
De jeugd van tegenwoordig is zo slecht nog niet als je een glimlach op hun gezicht kan toveren!
En dat ze waarschijnlijk meer recyclede-minded zijn dan ik, is alleen maar mooi meegenomen!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Dat ik zoveel bekijks had wist ik niet. .............. maar vanmiddag was het spitsuur ;, veel jonge mensen uit hun werk en studenten.
Ik liep langs het kanaal en verscheidene keren lachten er wat knappe jongemannen mijn kant op. Ik had nog niets door.............. maar toen ging er een lichtje op. Natuurlijk , het was Ambers jas.
Jongelui die meer als ik nog aan het recyclen waren. Ambers jas was toevallig ontstaan uit noodzaak. Natuurlijk deed ik niet meer aan plastic tassen kopen bij de supermarkt maar ging ik met mijn eigen tas boodschappen doen. Toch bij een vergeten tas of boodschap kon het nog wel eens zijn dat ik dan wel een plastic tas moest kopen.
Dit keer had ik nog een plastic tas over van de Albert Heyn en die bleek aardig geschikt voor als je hondje regen niet leuk vond en liever binnen bleef.
En ook handig voor het vrouwtje als ze geen natte hond wilde.
Dus ik toog aan de wandel met de hond en haar Albert Heyn jas.
Dat ik glimlachende blikken kreeg van zelfs knappe jongemannen dat was mij nog nooit overkomen. Zoveel sexs-appeal heb ik namelijk nooit gehad in mijn leven.
Maar deze waren geheel bedoeld voor mijn gerecyclede plastic Albert Heyn tas en haar draagster!!!
Ik glimlachte wat bescheiden terug en had binnenpret: om mijn creatieve idee en dat dit zulke reacties losmaakte als een glimlach. Ik kreeg terug waar ik zo naar verlangde, waar ik in mijn vorige verhaal over vertelde.
De jeugd van tegenwoordig is zo slecht nog niet als je een glimlach op hun gezicht kan toveren!
En dat ze waarschijnlijk meer recyclede-minded zijn dan ik, is alleen maar mooi meegenomen!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
maandag 4 september 2017
Mijn balkontuintje uitgebreid met een "stekelige mooie oude dame"
Mijn balkon had een overdaad aan planten, alles groeide en bloeide goed.
De hangende witte Bacopa deden het uitmuntend goed, telkens na een warme dag gaf ik ze een plens water en dan bloeiden er weer nieuwe kleine witte bloemetjes.
Deze Bacopa's had ik ook in een grote vierkante bak geplaatst waar vorig jaar de Hosta's ingeplant waren.
Maar de Bacopa's bloeiden zo uitbundig dat het op het laatst een beetje een rommelig aanzien kreeg.
De grote Skimmia had het al drie winters overleefd. De kleinere Skimmia stond bij haar grote zuster op de steigerhouten plank en de hosta's had ik bij elkaar gezet bij een tafeltje.
Deze hebben toch wat meer schaduw nodig en een afdakje van een tafeltje konden ze goed gebruiken.
Toch wilde ik nog iets veranderen want de planten gaven geen lounge effect af bij de zwarte loungestoelen. Het was eerder een "truttig"geheel. En dus kon mijn balkon wel een opfrisbeurt gebruiken, of een nieuwe look.
Waar moest ik beginnen vroeg ik mij af. Eerst wilde ik het een jaartje uitstellen omdat ik al wel enigszins iets had verbeterd dit jaar. De grote Skimmia zat nu in de grote vierkante bak waar eerst de Bacapa's zaten.
En ik had een zware ovale pot verwijderd voor een minder zware pot met Hosta's. Het was zo'n loodzware onhandelbare pot die niet te tillen was.
(Deze heeft een andere balkonliefhebber in de flat meegenomen)
Het plekje dat weer vrij kwam op mijn steigerhouten plank van de grote Skimmia daar staat nu dus de kleine Skimmia en de Hosta in een hoek. Zodat deze niet de hele dag de zon krijgt.
Als ik dan met Amber langs wat tuinen loop zie ik ook wel eens yucca's staan.
Omdat mij dat altijd wel aantrok vond ik dit een goede sfeermaker.
Bij tuinland hadden ze alleen jonge groene yucca's die hebben nog geen stevige bladeren en hangen of knikken een beetje door.
Maar toen ik tijdens een wandeling met Amber bij een kleine tuincentrum in Haren Tubantia was, zag ik in een verscholen hoekje bij een klein watervalletje een mooie stekelige groen witte yucca (palmlelie Gloriosa Variegata) staan, waar ik meteen verliefd op werd. Die moest het worden!
En omdat ze een al wat oudere dame was die nooit verpot was en daar nodig aan toe was kreeg ik haar wat goedkoper mee.
Ze staat nu op de plaats van de grote Skimmia op de grond in de hoek; de kleine Skimmia houd haar vanaf de houten steigerplank van boven gezelschap en de Hosta staat naast haar.
En het mooiste van alles is: dit had mijn balkon nodig!
De mooie Yucca frist mijn hele balkon op en ze geeft mijn hele balkon het lounge effect wat nodig was.
Ik hoef nog geen afscheid te nemen van mijn 4 jarige Skimmia. Ze mogen blijven!
Wat kan één plant, en in dit geval een mooie oude dame met stekels, zo'n groot effect geven................
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
De hangende witte Bacopa deden het uitmuntend goed, telkens na een warme dag gaf ik ze een plens water en dan bloeiden er weer nieuwe kleine witte bloemetjes.
Deze Bacopa's had ik ook in een grote vierkante bak geplaatst waar vorig jaar de Hosta's ingeplant waren.
Maar de Bacopa's bloeiden zo uitbundig dat het op het laatst een beetje een rommelig aanzien kreeg.
De grote Skimmia had het al drie winters overleefd. De kleinere Skimmia stond bij haar grote zuster op de steigerhouten plank en de hosta's had ik bij elkaar gezet bij een tafeltje.
Deze hebben toch wat meer schaduw nodig en een afdakje van een tafeltje konden ze goed gebruiken.
Toch wilde ik nog iets veranderen want de planten gaven geen lounge effect af bij de zwarte loungestoelen. Het was eerder een "truttig"geheel. En dus kon mijn balkon wel een opfrisbeurt gebruiken, of een nieuwe look.
Waar moest ik beginnen vroeg ik mij af. Eerst wilde ik het een jaartje uitstellen omdat ik al wel enigszins iets had verbeterd dit jaar. De grote Skimmia zat nu in de grote vierkante bak waar eerst de Bacapa's zaten.
En ik had een zware ovale pot verwijderd voor een minder zware pot met Hosta's. Het was zo'n loodzware onhandelbare pot die niet te tillen was.
(Deze heeft een andere balkonliefhebber in de flat meegenomen)
Het plekje dat weer vrij kwam op mijn steigerhouten plank van de grote Skimmia daar staat nu dus de kleine Skimmia en de Hosta in een hoek. Zodat deze niet de hele dag de zon krijgt.
Als ik dan met Amber langs wat tuinen loop zie ik ook wel eens yucca's staan.
Omdat mij dat altijd wel aantrok vond ik dit een goede sfeermaker.
Bij tuinland hadden ze alleen jonge groene yucca's die hebben nog geen stevige bladeren en hangen of knikken een beetje door.
Maar toen ik tijdens een wandeling met Amber bij een kleine tuincentrum in Haren Tubantia was, zag ik in een verscholen hoekje bij een klein watervalletje een mooie stekelige groen witte yucca (palmlelie Gloriosa Variegata) staan, waar ik meteen verliefd op werd. Die moest het worden!
En omdat ze een al wat oudere dame was die nooit verpot was en daar nodig aan toe was kreeg ik haar wat goedkoper mee.
Ze staat nu op de plaats van de grote Skimmia op de grond in de hoek; de kleine Skimmia houd haar vanaf de houten steigerplank van boven gezelschap en de Hosta staat naast haar.
En het mooiste van alles is: dit had mijn balkon nodig!
De mooie Yucca frist mijn hele balkon op en ze geeft mijn hele balkon het lounge effect wat nodig was.
Ik hoef nog geen afscheid te nemen van mijn 4 jarige Skimmia. Ze mogen blijven!
Wat kan één plant, en in dit geval een mooie oude dame met stekels, zo'n groot effect geven................
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Abonneren op:
Posts (Atom)