vrijdag 8 september 2017

Gewoon een praatje van mens tot mens

Wat ben ik toch soms een scheitert, en is mijn neiging dan al gauw om op de vlucht te slaan.
Het is maar een praatje mens, zeg ik tegen mij zelf.
Maar sinds ik hoorde dat ik een jonge stem heb of reacties krijg aan de telefoon van:" is je moeder ook thuis", denk ik dat deze man mij ook jonger schat dan ik in werkelijkheid ben.
Maar deze jongeman, ik kan zijn leeftijd niet goed inschatten, heeft behoefte aan een praatje. Zijn zwarte labrador ravot in het natte gras dus loop ik door om  niet nat te worden. Maar de labrador wordt alleen maar wilder als hij aan Amber snuffelt en ze niet reageert. Meestal loopt ze gewoon door als ze geen of meestal geen interesse heeft.
Ik loop ook door en zeg dat Amber helaas geen zin heeft om te spelen.
"Hoe oud is ze", vraagt hij? Als ik een eindje van hem vandaan sta en ik negen zeg, verstaat hij me niet. "Ik versta je niet", zegt hij en hij loopt wat naar mij toe.
Ja, ik liep juist door omdat ik niet nat wilde worden van je hond.
"John kom hier", roept hij naar zijn hond.
Amber zit netjes van een afstand af te wachten. Ze doet niet mee en wacht braaf.
Mijn hond is al negen, zeg ik en ze speelt niet zo, zeg ik. Kijk ze wacht braaf op mij. Ik vertel hem waar ze vandaan komt.
Nu verteld hij dat hij blind is en niks ziet, alleen wazige donkere of lichte vlekken.
John is zijn blinde geleide hond en heeft zijn "vrij-uurtje". Het blinde geleide harnas hangt over zijn schouder.
Verder vertelt hij hoe de "klik" werkt met het positieve belonen en dat ook dolfijnen zo getraind worden. Hij heeft zijn hond nu een half jaar en moest twee en een halve jaar op zijn hond wachten. De zoon van Gaus doet nu ook blinde geleiden honden en daar komt John de labrador vandaan.
Dat het een heel trainingstraject is geweest voor hem: hoe hij bijvoorbeeld moest oefenen met een nep hond. En de verschillende routes moest leren kennen, zoals de kapper, supermarkt e.d. die hij dan met de "echte" hond moest lopen.
Zo staan we wat te praten.
En ineens denk ik: hij ziet me niet, straks denkt hij dat ik een jonger exemplaar van het vrouwelijk geslacht ben............. en hij meer wilt van mij!
Bah, mens denk ik, zo kan je toch nooit spontaan een praatje maken met een medemens. Het is maar een medemens die ook net als jij soms even wil praten met een ander, meer niet!

Het spontane van mijn kant verdwijnt en veranderd misschien in een beleefdere toon.
Ik bekijk hem eens aandachtig, misschien is hij ook wel ouder dan ik inschat.
Zijn zijn baardstoppels rond zijn kaak nou grijs? Zijn handen zien er wel heel jong nog uit. Meer jongenshanden dan mannenhanden. Verder is hij groot en slank.

Ik laat weten dat ik weg ga en zeg dat ik het leuk vond met hem gepraat te hebben.
Hij zegt nog een hele fijne avond en we lopen beiden door.

Zo doe je dat mens, wees toch niet scheitert, laat je medemens niet zo in de steek. En maak gewoon een praatje, meer niet! 

Ja, ja, geef ik mezelf antwoord, je weet dat hier al twee keer een langer contact uit voort is gekomen, toen bleek dat beide heren iets meer wilden dan ik..........
Dus zo gek is dat toch niet, dat ik dit denk? 

Het is maar een mede-mens en gewoon maar een praatje, meer niet.

Ja, ja, ik weet het maar toch...................

Een hartelijke groet van Jorie
tot de volgende keer!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten