woensdag 14 januari 2015

"Singing in the rain"


Amber hield vroeger niet van regen, net als haar baas.
dan ging ze richting huis, als een haas!

Nu gaat ze in de regen als een dolle te keer

Ze is een fanatieke graafmachine en haar pootjes 
gaan driftig heen en weer

Regen of niet, het deert haar niet meer
ze graaft gewoon verder
Baasje was ongeduldig keer op keer
maar ik blijf haar hoeder en herder.

Dus vanmiddag in de eindeloze regen
zag ik haar weer fanatiek graven
Mijn ongeduldig wachten gleed over in een geduldige meebewegen
want opeens was daar mijn overgave

Ik moest zo lachen om die gekke fanatieke hond
zo komisch in de striemende regen
het was alsof alleen maar haar kuil bestond
Zij ging als een dolle te keer.

Die pootjes zo snel heen en weer
de kluiten modder vliegen in de lucht
voortaan zeg ik niet meer
weer regen, he bah, zucht, zucht, zucht ..........

Maar doe ik als mijn hondje

en ga fanatiek en monter de regen tegemoet
voortaan voor allebei een heilzaam rondje
en i'm singing in the rain,  zing ik o, zo zoet

Een hartelijke groet van Jorie
Tot de volgende keer!


maandag 5 januari 2015

Samen het nieuwe jaar in en weer een vers avontuur beleefd

In het nieuwe jaar met Amber langs het Eelderdiep gelopen.
Een fijne route omdat de hond hier lekker los kan lopen en ik niet bang hoef te zijn dat ze me kwijt raakt want de route gaat steeds rechtdoor, langs het diepje natuurlijk.
Er waaide een forse wind en we waaien lekker uit, Amber in haar element en hier en daar lekker aan het scharrelen en snuffelen............
Ik stap stevig door langs het diepje, en laat een gravende Amber achter mij, niet wetende waar dit uiteindelijk op uitdraait.
Mijn gedachtegang: Amber volgt mij wel en kan maar één kant op, dus makkie toch?

Wat had ik zin in deze mooie en lange rondwandeling, een niet te koude maar wel winderig zonnige dag.
Toch duurt het mij wel wat te lang en daarom fluit ik. Geen Amber. Weer fluiten en nog eens.
Ik zie haar wel maar toch is er ook inmiddels een grote afstand tussen ons.
Ik blijf staan maar nog steeds geen Amber. Ik roep, niks.
Daarop besluit ik  haar dan maar op te halen en ik loop wat mopperend terug, ondertussen nog roepend.

Toen zag ik dat Amber in beweging kwam maar ze liep niet naar mij toe! Ze ging precies de verkeerde
kant op en ik zag haar als een stipje al kleiner worden. Ik dacht hoe is dit mogelijk.
Ik werd ietswat gefrustreerd toen ik dit zag. Dit kan niet waar zijn!
Ik zie haar onze route terugrennen waar we vandaan kwamen, tot ze bij het bruggetje is.
Als ze nu maar niet over het bruggetje verder terug loopt, want dan heb ik geen grip meer op haar, ze is dan te ver weg.
En ja, hoor, daar gaat ze, het bruggetje over en verder loopt ze al. Ik begin heftige armbewegingen te  maken. Dit is nog het enigste wat ik kan doen. Als dit nu maar werkt! Het moet werken.
Ik begreep inmiddels dat roepen geen zin meer had want ik had de wind tegen. De wind droeg mijn roepen en fluiten de verkeerde kant op. Maar het kon natuurlijk ook zijn dat ze me helemaal niet gehoord had of alleen flarden van mijn stem.
Dat Amber mij wel eens vaker niet goed hoort, heeft mij eerder verbaasd tijdens wandelingen. Misschien is ze dan zo gefocust met graven dat ze echt mijn stem niet hoort. Want ik zie dan wel haar koppie ronddraaien, zo van: waar komt het geluid van vrouwtje nu vandaan? En dat ze dan echt niet weet welke kant ze op moet. Want dan blijft ze een hele tijd staan en maar met dat koppie van haar rondkijken, een leuk gezicht. Toen heb ik ook met mijn armen driftig gezwaaid en toen ze me zag, rende ze heel vrolijk naar mij toe. De afstand tussen ons was toen wel  kleiner, maar toch.

Verder turend naar het zwarte stipje, zie ik dat ze opeens stilstaat en om zich heen kijkt, met weer dat verbaasde koppie. Nu moet ze me zien en ik maak heftige armbewegingen. En ja hoor, het werkt.

Wat een mooi moment, ze draaft terug naar mij en ik kom haar belonend tegemoet!

Mijn meisje toch! Gelukkig dat je er weer bent, goed zo, wat ben je braaf! Ik geef haar snoepjes en ik besluit ter plekke dat we de wandeling een andere keer maar afmaken. Het is genoeg voor nu geweest.
We herpakten onze route terug met een iets andere route langs het meer en zo weer terug naar huis.

Ik besluit vanaf nu altijd op zichtafstand van haar te blijven ook als het een recht stuk is want zo zie je maar weer, een hond kan ook verdwalen, zelfs op een recht stuk!

Zo lopen we samen het nieuwe jaar in en weer een vers avontuur beleefd!

Een hartelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer!