maandag 25 december 2017

Sticker op mijn voorhoofd?

Ik loop nou niet te koop dat ik singel ben. Omdat ik natuurlijk vaak alleen met mijn hond wandel betekent dit nog niet dat hieruit geconcludeerd kan worden dat ik alleen woon toch? Maar bij het volgende gesprek, dacht ik echt, heb ik een sticker op mijn voorhoofd met singel erop?

Laatst kwam ik in een computer winkel waar ik mijn pc ter reparatie had.
Opeens zei de goede man die bij mij in de buurt woonde, dat hij daar niet meer woonde. Dit naar aanleiding dat ik mijn adres doorgaf omdat hij de verkeerde pc  vanuit de reparatiehoek acher de winkel meenam die ook mijn naam had maar alleen het adres klopte niet.
Toen hij terugkwam nu met mijn pc, vertelde hij opeens, dat hij gescheiden was omdat ze eigenlijk beiden eenzaam waren en dat ze besloten hadden daarom uit elkaar te gaan.
Ik vond dit eigenlijk nogal wat dat hij mij dit vertelde. Toen hij mij daarna vroeg of ik ook alleen was bekroop mij het gevoel dat ik dit gesprek niet wilde hebben want dit werd een beetje te persoonlijk, zo waar ik niet op zat te wachten, zo maar in een computerwinkel.
Ik zou hem wel verbaasd hebben staan aankijken want hij zei nog het is gewoon uit belangstelling hoor niet uit nieuwsgierigheid.........
Toen ik bevestigend antwoordde op zijn vraag zei hij of ik dan niet online wilde daten?
Ik kom liever gewoon iemand tegen zei ik, bijvoorbeeld samen met de hond of zo. Natuurlijk heeft ieder mens behoefte aan gezelschap, hield ik het wat algemeen.
Maar je deelt toch niet zo gauw je gevoelens als je eens een lonely day hebt, daar zit niet iedereen op te wachten. Als ik een koffiedate met iemand heb dan wil ik het toch gezellig houden, was mijn antwoord op zijn vraag hoe ik met eenzaamheid omging.
Toch vond ik dit gesprek al behorend intiem worden en voelde ik me er niet prettig onder. Ik kende die beste man niet eens! Hij mocht dan een aardige behulpzame man zijn, die op mijn pc vragen altijd geduldig uitleg gaf. Maar mij ging dit gesprek eigenlijk een beetje te ver............voorbij mijn eigen grens.
Gelukkig kwam er een klant binnen en we konden ons gesprek beëindigen.
Elkaar succes wensend namen we afscheid.
Zo zie je maar weer dicht bij kerst en de donkere dagen, misschien was het dat dit het gesprek veroorzaakte en hij zijn ei kwijt wilde.
Dat hij nu juist mij hiervoor aansprak, ach ik zal het hem maar vergeven, het is bijna kerst!

Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!

Lonely at Christmas?

Nee hoor, niet lonely at christmas. Het zijn voor mij gewoon 2 zondagen.
Om nou niet te saai de dagen door te brengen doe ik met het eten toch iets kerstachtigs, maar wel makkelijk.
Gewoon spruiten uit blik met kip drumsticks en tuttifrutti.
De bevroren drumsticks had ik vergeten uit de vriezer te halen dus pruttelen ze al eind van de ochtend op een laag pitje. Bestrooid met Tandoori kruiden begint het nu lekker te ruiken.
De tutti Frutti had ik wel een dag van te voren geweekt en die zijn nu lekker klaar.
Vanochtend de hond uitgelaten en dan merk je dat vele mensen weg zijn of bezoek hebben met de kerst. Ik kwam geen één hond tegen.

Op het laatst kwam ik nog een vriendin met haar man en hond tegen, ze deden een late ochtendronde.

Lekker twee bekers chocolademelk met cocos chocolade kransjes erbij en daarna met een boek op de bank gelezen. O.a. de kunst van het omdenken van Berthold Gunster. Het spreekt mij zeer aan vanwege het aankweken van een positieve levenshouding wat begint bij een positief zelfbeeld en door het gewoon "te doen" daardoor creëer je beweging in plaats van stilstand of stagnatie.
Een ja zeggen tegen elke situatie of gevoel die zich aandient en dat is dus accepteren van dat wat er is of zich aandient.
Je bevorderd het stromen van het leven als een rivier. Natuurlijk blijven er stemmen in je hoofd die zich gefrustreerd of teleurgesteld voelen als iets (behoorlijk) tegenzit want dat hoort er altijd bij dat kan je niet stoppen, die stem niet en voor 70% gaan dingen niet zoals je verwacht. Maar ook daar ja tegen zeggen is zijn advies!
Heel interessant. Mijn grondhouding kan ook wel iets daarvan gebruiken.

Als ik na een lange tijd mijn moeder weer eens spreek, blijkt dat zij nog steeds dezelfde is gebleven en ik in mijn patroon ook naar haar toe. Dat valt eventjes vies tegen en ik ben er dus chagarijnig van. Ook dat mag er dus zijn. Maar dan ben je er nog niet want door mijn grondhouding te veranderen door te doen en ja te zeggen op de situatie kan er iets daadwerkelijk veranderen.

Mijn moeder is niet de makkelijkste en heeft de neiging om mij te claimen. Het liefst heeft zij dat ik aan haar wensen voldoe, zonder te vragen of het mij wel uitkomt. Dat benauwd mij enorm, dus.
Of zij wil iets dat ik niet zie zitten en dan accepteert ze dit morrend.

Het zijn dan geen vrolijk gezellig kabbelende gesprekjes meer maar meer dat onze degens elkaar kruisen , zo van wie krijgt er gelijk of wie geeft wie ruimte.

Dit wil ik dus veranderen maar hoe? Ik wil dat we een volwassener relatie krijgen. Mijn moeder kan ik niet veranderen. Dus het is aan mij om mijn grenzen duidelijk aan te geven. Of zal ik juist met haar meegaan? Dus ja zeggen op de situatie die zich aandient? Zoals Gunster dit doet.
Zou ze mij dan niet nog meer claimen?, denk ik dan.

Hier ben ik nog niet uit. Ik moet er nog maar eens een nachtje over slapen.
Tweede kerstdag ga ik naar haar toe, dat is morgen.
Eens zien of het gezellig wordt en ik ja kan zeggen tegen wat zich aandient of wordt het weer de degens kruisen? Of zal ik gewoon mijn grenzen aangeven?

Optie 1: Mijn moeders plan volgen: ze pikt mij op met de auto (wat ik dus niet wil, ik wil niet dat mijn bejaarde moeder mij ophaalt terwijl ik ook met de bus kan). Ik ben geen kind die opgehaald hoef te worden!! En drink ik thee bij haar of ze drinkt thee bij mij?

Optie 2: Ik kom alleen savonds op de koffie bij haar.

Optie 3: Ze eet bij mij en ik rijdt haar naar huis en dan drinken we nog eventjes één kop koffie bij haar thuis.

Vrede op aarde!!

Een hartelijk groet van Jorie,
en tot de volgende keer!


dinsdag 5 december 2017

Sinterklaasavond voorpret

Ik doe zelf niet aan Sinterklaasavond meer maar toch kon ik het niet laten om wat snacks te kopen.
De snacks had ik in gedachten voor een vriendin en haar gezin. Een plastic Albert Heijn tas had ik ook nog, goh wat zijn die tassen goed voor allerlei doeleinden zeg! Want recyclen met plastic tassen daar ben ik een kei in.
Met een zwarte stift schrijf ik met grote letters de "zak van Sinterklaas" en een mijter doe ik er ook nog bij, de AH in het midden. Zo nu de snacks erin en klaar is de klus alweer. Het gedichtje had ik van te voren al klaargemaakt en met een nietmachine aan de zak vastgemaakt.
Met Amber in het donker naar het adres waar de actie moest plaatsvinden.
Gek is dat maar toen ik de tas voorzichtig zonder geluid te maken aan de deurknop van de buitendeur hing, ervoer ik weer het spannende gevoel van de voorpret van surprises maken en de verrassing die het opleverde.
Toen ik eventjes aanbelde, begonnen de honden te janken, rende ik snel met Amber weg. Heerlijk om zo'n actie te doen.
Maar het verhaal heeft ook nog een leuk staartje, die ik jullie niet zal onthouden.

Toen ik dus met Amber onze avondwandeling afmaakte, zag ik een puber met z'n moeder, dezelfde actie ondernemen! Natuurlijk kon dit gebeuren op zo'n avond als deze, maar toch.
Het zou toch niet waar zijn, dacht ik. Ik keek nog eens goed...... en ja, hoor de jongen had ook een Albert Heijn tas in de hand die hij aan de deurknop hing bij een ander woonblok van dezelfde huizen. Zijn moeder riep wat en zei dat hij snel weg moest zijn.
Ik liep richting de moeder en vertelde mijn zelfde actie met dezelfde Albert Heijn tas. Ze moest erom lachen en we deelden onze voorpret die onze acties opleverden.
Samenzweerderig als twee "echte Pieten", die hun taak volbracht hadden, wensten we elkaar nog een fijne Sinterklaasavond en glimlachend gingen we ieders ons eigen weg weer ............


Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!