maandag 25 december 2017

Lonely at Christmas?

Nee hoor, niet lonely at christmas. Het zijn voor mij gewoon 2 zondagen.
Om nou niet te saai de dagen door te brengen doe ik met het eten toch iets kerstachtigs, maar wel makkelijk.
Gewoon spruiten uit blik met kip drumsticks en tuttifrutti.
De bevroren drumsticks had ik vergeten uit de vriezer te halen dus pruttelen ze al eind van de ochtend op een laag pitje. Bestrooid met Tandoori kruiden begint het nu lekker te ruiken.
De tutti Frutti had ik wel een dag van te voren geweekt en die zijn nu lekker klaar.
Vanochtend de hond uitgelaten en dan merk je dat vele mensen weg zijn of bezoek hebben met de kerst. Ik kwam geen één hond tegen.

Op het laatst kwam ik nog een vriendin met haar man en hond tegen, ze deden een late ochtendronde.

Lekker twee bekers chocolademelk met cocos chocolade kransjes erbij en daarna met een boek op de bank gelezen. O.a. de kunst van het omdenken van Berthold Gunster. Het spreekt mij zeer aan vanwege het aankweken van een positieve levenshouding wat begint bij een positief zelfbeeld en door het gewoon "te doen" daardoor creëer je beweging in plaats van stilstand of stagnatie.
Een ja zeggen tegen elke situatie of gevoel die zich aandient en dat is dus accepteren van dat wat er is of zich aandient.
Je bevorderd het stromen van het leven als een rivier. Natuurlijk blijven er stemmen in je hoofd die zich gefrustreerd of teleurgesteld voelen als iets (behoorlijk) tegenzit want dat hoort er altijd bij dat kan je niet stoppen, die stem niet en voor 70% gaan dingen niet zoals je verwacht. Maar ook daar ja tegen zeggen is zijn advies!
Heel interessant. Mijn grondhouding kan ook wel iets daarvan gebruiken.

Als ik na een lange tijd mijn moeder weer eens spreek, blijkt dat zij nog steeds dezelfde is gebleven en ik in mijn patroon ook naar haar toe. Dat valt eventjes vies tegen en ik ben er dus chagarijnig van. Ook dat mag er dus zijn. Maar dan ben je er nog niet want door mijn grondhouding te veranderen door te doen en ja te zeggen op de situatie kan er iets daadwerkelijk veranderen.

Mijn moeder is niet de makkelijkste en heeft de neiging om mij te claimen. Het liefst heeft zij dat ik aan haar wensen voldoe, zonder te vragen of het mij wel uitkomt. Dat benauwd mij enorm, dus.
Of zij wil iets dat ik niet zie zitten en dan accepteert ze dit morrend.

Het zijn dan geen vrolijk gezellig kabbelende gesprekjes meer maar meer dat onze degens elkaar kruisen , zo van wie krijgt er gelijk of wie geeft wie ruimte.

Dit wil ik dus veranderen maar hoe? Ik wil dat we een volwassener relatie krijgen. Mijn moeder kan ik niet veranderen. Dus het is aan mij om mijn grenzen duidelijk aan te geven. Of zal ik juist met haar meegaan? Dus ja zeggen op de situatie die zich aandient? Zoals Gunster dit doet.
Zou ze mij dan niet nog meer claimen?, denk ik dan.

Hier ben ik nog niet uit. Ik moet er nog maar eens een nachtje over slapen.
Tweede kerstdag ga ik naar haar toe, dat is morgen.
Eens zien of het gezellig wordt en ik ja kan zeggen tegen wat zich aandient of wordt het weer de degens kruisen? Of zal ik gewoon mijn grenzen aangeven?

Optie 1: Mijn moeders plan volgen: ze pikt mij op met de auto (wat ik dus niet wil, ik wil niet dat mijn bejaarde moeder mij ophaalt terwijl ik ook met de bus kan). Ik ben geen kind die opgehaald hoef te worden!! En drink ik thee bij haar of ze drinkt thee bij mij?

Optie 2: Ik kom alleen savonds op de koffie bij haar.

Optie 3: Ze eet bij mij en ik rijdt haar naar huis en dan drinken we nog eventjes één kop koffie bij haar thuis.

Vrede op aarde!!

Een hartelijk groet van Jorie,
en tot de volgende keer!


Geen opmerkingen:

Een reactie posten