zaterdag 9 augustus 2014

Straatleven

Als ik wandel met Amber en we passeren wat mensen op een bankje dan kan Amber het soms niet laten om op haar kont voor ze te gaan zitten en haar lieve zachte snuitje naar ze op te heffen.
Ze voelt haarfijn aan dat ze dan een aai (of een lekker hapje) over haar bol krijgt want de mensen bezwijken allemaal voor die lieve toet. Als ik dan aan de praat met ze kom dan is het vaak een hondenliefhebster met hond of zonder hond.
Dat ze dit graag mag doen is soms ook een beetje gênant want het lijkt alsof ze aandacht te kort komt
Toch denk ik natuurlijk hierover na en fantaseer dan wat voor leven Amber hiervoor gehad zou kunnen hebben dat dit gedrag haar zo makkelijk af gaat bij vreemden en het blijkbaar zeer lonend voor haar vroeger was geweest.
Misschien was het wel een hondje dat haar kostje bij elkaar scharrelde door de Turkse terrasjes  af te struinen. Door op haar kont te gaan zitten en haar lieve snuitje omhoog te houden en menig toerist hierdoor te laten bezwijken.
Amber kwam dan waarschijnlijk niet al te vroeg uit de veren (ze blijft smorgens liever in haar mandje) en scharrelde dan op haar gemak in de ochtend langs de argeloze koffie drinkende toeristen. Om daarna als de zon hoog stond op een schaduwrijk plekje, een afdakje of boom, siësta te houden. Of ze bleef gewoon in de buurt van het restaurant liggen, waar maar wat te halen viel. Om vervolgens laat op de middag en avond weer haar kostje bijeen te scharrelen, langs de vele terrassen.
Dat ze dan ook wel eens met een stok weggejaagd kon worden door een boze restaurant eigenaar zou best mogelijk zijn geweest, vooral als ze de keuken probeerde af te struinen. (dit trok erg haar aandacht toen de deur open stond van de keuken in café Schipborg). Maar het zou ook mogelijk geweest zijn dat er iemand zo goed is geweest om het hondje een beter leven te geven door haar  naar een plaatselijke hondenopvang te brengen.
Mocht ze dan een thuis hebben gehad dan is ze vast niet erg goed behandeld en zo misschien op straat terecht gekomen.
Dat Amber zo van gezelligheid en vertier houdt; ze wil graag op haar kont zitten en naar het Nederlandse straatleven kijken, is vast het Turkse straatleven wat ze gewend was. En natuurlijk is het dan erg wennen voor haar dat ze nu een zo rustig leven bij mij heeft, vergeleken bij haar "wilde straatleven".
Soms als ze een moeder met kind in de wandelwagen ziet lopen, gaat ze er spontaan gezellig achteraan lopen of een gezinnetje vindt ze ook reuze gezellig om naar toe te lopen. Die gezelligheid van mensen daar wil ze graag op af lopen en natuurlijk hoopt ze dan stiekum op een lekker hapje, waar het haar om te doen is.
Laatst was ik met Amber in de bossen en zaten we even te pauzeren. Even verder weg, zo'n twintig meter, zat een groot gezin aan een picknicktafel.
Amber liep, zonder dat ik er op verdacht was, naar het vertier toe. Dat ik riep mocht niet baten.
Ik liep er zelf maar heen en zag dat Amber weer op haar kont zat en een klein meisje aaide haar over haar zachte bolletje. Toen hum hond er aankwam werd ik voorzichtig want Amber kennende zou ze haar "territorium" bewaken, dus bond ik haar vast en zei dat we weer verder gingen, het vertier weer achterlatend.

Dit kan veel verklaren dat ze op vreemde mensen afloopt, dit heeft ze vast vele malen in Turkije zo gedaan en daar werd ze duidelijk voor beloond omdat ze dit gedrag nog steeds toont.

Mijn straameissie weet het  voor elkaar te krijgen met haar lieve snoetje!

Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!





Mijn stoere meid zit weer op het balkon

Ik dronk koffie op het balkon en zag Amber het balkon opgaan. Ze snuffelde op zoek naar hapjes en ze ging daarna heel relaxed wat verder weg op het balkon zitten. Het leek alsof ze wilde zeggen, zo van hieruit kan ik alles goed zien. Daarna kwam ze nog even bij mij zitten en toen ging ze weer naar binnen!
Wat een kanjer is mijn meissie toch dat ze na de paniekaanval het balkon weer opgaat. Honden leven in het hier en nu en daar is dit zeker het bewijs van!
Hoe zou dit werken bij honden; "in het hier en nu leven?"
Misschien delete Amber gewoon het stuk wat "fout"ging in haar geheugen en heeft ze er geen last meer van. Maar, toch, ook honden  hebben slechte ervaringen waar ze wel degelijk nog last van kunnen hebben. Neem Amber als voorbeeld: toen ik een stok wilde pakken in het park, was ze bang dat ik haar ermee wilde slaan!  Dit was trouwens toen ze nog maar net bij mij was. Maar toch moet het vertrouwen weer opgebouwd worden en de positieve ervaringen de overhand krijgen. Dat heeft wel tijd nodig. Dus een "black memory" kent ook een hond. Alleen zijn honden het sneller vergeten en kunnen mensen er tijden meezitten.
Makkelijk toch zo'n geheugen.
Hadden wij mensen ook maar zo'n geheugen,  daar zou het leven af en toe een stuk makkelijker van worden. Wij mensen torsen kilo's black memory mee. Als we onszelf nou eens konden resetten en alleen de leuke momenten bewaren in ons geheugen en de rest verwijderen in de prullenbak. Wat zouden we dan een licht leven hebben. Of zou dit niet werken?
Misschien worden wij dan oppervlakkige wezens zonder diepgang en emotie. Geen leven doorvoeld.
Een mens heeft zijn geheugen nodig om te bestaan, het is zijn/haar "menszijn".
Een hond daar en tegen moest als vanouds overleven en heeft zijn instinct hierbij nodig en daar heeft ze al haar gereedschap, haar zintuigen voor nodig om haarscherp te reageren. Een "black memory" leidt alleen maar af en vertroebeld de zintuigen om scherp te reageren om te overleven in de wilderness. Dat is volgens mij het wezen van het "hondzijn". Een uniek wezen in staat tot een leven in de wilderness.
Wij mensen zouden niet lang kunnen overleven in de wilderness. De mens is een slim schepsel en kan op allerlei manieren overleven door het leven te veraangenamen, te moderniseren en ziektes te bestrijden.
Maar 1 ding is zeker, ik weet dat ik de natuur weer nodig heb om mij te ontspannen.
Zo is de cirkel weer rond! Ons DNA is ook een kunstig stukje natuur. Hoe luxueus ons leven ook is geworden.
De natuur heeft altijd haar laatste woord................

zaterdag 2 augustus 2014

Complimentje van een toekomstige hondenliefhebster

Gisteren weer gewandeld bij de Drentse Aa in Schipborg met Amber.
We gingen laat van huis, halverwege de middag, het warme juli weer nodigde uit om ook eens een lange middag en avond te vertoeven in Schipborg.
Ik ga zoveel mogelijk met Amber naar buiten, het is die band die ik kan smeden met haar. Ze geniet zo buiten en dat kan ik nu nog voor haar doen. Vanaf half september zit ik weer vast aan een werkbaar leven, tenminste de weg er naar toe dan.
Zo genieten wij samen van de natuur en zijn wij op ons best!
Amber heeft genoeg energie, ze trippelt voor mij uit op de bospaadjes alsof ze nooit wat anders heeft gedaan. Ik neem de tijd en klap mijn stoeltje uit als Amber wat wil afkoelen samen met mij.
We lopen ook een nieuw stuk, het wemelt er van leuke bospaadjes. Amber kan er geen genoeg van krijgen!
Opeens zie ik voor me een hert in een weiland. Ze spurt een stukje verder en eindigt daar waar het bos begint. Wij zijn haar namelijk vooruit en lopen via het bospaadje verder het bos in.
Amber heeft niks door, ze heeft de snuit op de grond en snuffelt rustig door.
We komen bij een volgend weiland aan, het hek staat uitnodigend open. Amber holt fier het weiland in, zoekend naar sporen en avontuur. Mooi gezicht!
Wederom klap ik mijn stoeltje uit en we genieten samen in een koel briesje onder wat bomen.
We hebben onder vele eikenboompjes gezeten maar ik heb nog geen spoor van de gevaarlijke processierups gezien.
Dan weer terug en passeren ons stamcafé. Eigenlijk wil ik doorlopen naar de bus maar Amber trippelt alsof het de gewoonste zaak van de wereld is naar het terras. En ik bezwijk want wat houdt me eigenlijk tegen?
De heerlijke pannenkoek smaakt ook nu weer zalig en Amber krijgt af en toe een kale tosti/cracker.
Ze vindt deze heerlijk en houdt de cracker als een prooi vast tussen haar pootjes. De plastic bak vul ik met wat water.
Voor mij zit een stel van mijn leeftijd, de dame in kwestie geeft Amber een complimentje dat ze zo rustig is. Ook vindt ze haar zo'n schatje en het liefst wil ze eigenlijk ook wel een hond. Dan kijkt ze haar man met een knipoog aan en zegt maar ja, mijn man wil er nog niet aan. Ik zeg: "als je nou elke keer zo'n leuke rustige hond tegen komt, misschien veranderd hij dan nog wel van mening". Ze zegt: "ik doe mijn best" en lacht.
We praten nog wat en ik vertel ook nog over waar ze vandaan komt en dat ik haar nog maar kort heb.
Ze is één en al verbazing. Ze dacht echt dat ik Amber al jaren had, zo vertrouwd komen wij over met z'n tweeën, Amber en ik. Ze zegt dat ze zo leuk vindt dat Amber zo op mij gericht is, ook toen ik weg liep om mijn waterflesje te vullen, bleef ze heel rustig zitten kijken waar ik naar toe ging. En toen ik op het terras kwam, keek Amber mij aan van: waar gaan we zitten? Wat doet vrouwtje?
Wat ben ik trots dat Amber het zo goed doet en wij tweeën  een goed team vormen. Zo voelt het ook als we buiten zijn. Het werd nu alleen bevestigd door deze aardige dame. Toen ik wegging, zei ik: succes met misschien ooit een hondje in de toekomst! Bij haar man kon er nog een glimlachje af, dus helemaal hopeloos was het misschien nog niet. Ze wenste me nog veel plezier met de hond.
Binnenshuis is Amber nog wel wat onrustig: ze slaakt soms diepe zuchten: zo van wat verveel ik me te pletter hier; er is niks te doen...........daarbij kan ze me ook nog eens zo zielig of ongelukkig aan zitten kijken.
Ze slaapt nu gelukkig vaker en dieper, zelfs als de tv aanstaat naast mij op de bank.
Ook knijp ik wel eens een oog dicht als madam na het eten de bank in bezit neemt, maar keurig op een kleedje, dat ook weer. Zo lang ze geen natte, vieze hond is vindt ik het wel goed.
Zo vinden we ook onze draai wel binnenshuis en word ze misschien ooit wel een gezellige brave huishond.

Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!