zaterdag 2 augustus 2014

Complimentje van een toekomstige hondenliefhebster

Gisteren weer gewandeld bij de Drentse Aa in Schipborg met Amber.
We gingen laat van huis, halverwege de middag, het warme juli weer nodigde uit om ook eens een lange middag en avond te vertoeven in Schipborg.
Ik ga zoveel mogelijk met Amber naar buiten, het is die band die ik kan smeden met haar. Ze geniet zo buiten en dat kan ik nu nog voor haar doen. Vanaf half september zit ik weer vast aan een werkbaar leven, tenminste de weg er naar toe dan.
Zo genieten wij samen van de natuur en zijn wij op ons best!
Amber heeft genoeg energie, ze trippelt voor mij uit op de bospaadjes alsof ze nooit wat anders heeft gedaan. Ik neem de tijd en klap mijn stoeltje uit als Amber wat wil afkoelen samen met mij.
We lopen ook een nieuw stuk, het wemelt er van leuke bospaadjes. Amber kan er geen genoeg van krijgen!
Opeens zie ik voor me een hert in een weiland. Ze spurt een stukje verder en eindigt daar waar het bos begint. Wij zijn haar namelijk vooruit en lopen via het bospaadje verder het bos in.
Amber heeft niks door, ze heeft de snuit op de grond en snuffelt rustig door.
We komen bij een volgend weiland aan, het hek staat uitnodigend open. Amber holt fier het weiland in, zoekend naar sporen en avontuur. Mooi gezicht!
Wederom klap ik mijn stoeltje uit en we genieten samen in een koel briesje onder wat bomen.
We hebben onder vele eikenboompjes gezeten maar ik heb nog geen spoor van de gevaarlijke processierups gezien.
Dan weer terug en passeren ons stamcafé. Eigenlijk wil ik doorlopen naar de bus maar Amber trippelt alsof het de gewoonste zaak van de wereld is naar het terras. En ik bezwijk want wat houdt me eigenlijk tegen?
De heerlijke pannenkoek smaakt ook nu weer zalig en Amber krijgt af en toe een kale tosti/cracker.
Ze vindt deze heerlijk en houdt de cracker als een prooi vast tussen haar pootjes. De plastic bak vul ik met wat water.
Voor mij zit een stel van mijn leeftijd, de dame in kwestie geeft Amber een complimentje dat ze zo rustig is. Ook vindt ze haar zo'n schatje en het liefst wil ze eigenlijk ook wel een hond. Dan kijkt ze haar man met een knipoog aan en zegt maar ja, mijn man wil er nog niet aan. Ik zeg: "als je nou elke keer zo'n leuke rustige hond tegen komt, misschien veranderd hij dan nog wel van mening". Ze zegt: "ik doe mijn best" en lacht.
We praten nog wat en ik vertel ook nog over waar ze vandaan komt en dat ik haar nog maar kort heb.
Ze is één en al verbazing. Ze dacht echt dat ik Amber al jaren had, zo vertrouwd komen wij over met z'n tweeën, Amber en ik. Ze zegt dat ze zo leuk vindt dat Amber zo op mij gericht is, ook toen ik weg liep om mijn waterflesje te vullen, bleef ze heel rustig zitten kijken waar ik naar toe ging. En toen ik op het terras kwam, keek Amber mij aan van: waar gaan we zitten? Wat doet vrouwtje?
Wat ben ik trots dat Amber het zo goed doet en wij tweeën  een goed team vormen. Zo voelt het ook als we buiten zijn. Het werd nu alleen bevestigd door deze aardige dame. Toen ik wegging, zei ik: succes met misschien ooit een hondje in de toekomst! Bij haar man kon er nog een glimlachje af, dus helemaal hopeloos was het misschien nog niet. Ze wenste me nog veel plezier met de hond.
Binnenshuis is Amber nog wel wat onrustig: ze slaakt soms diepe zuchten: zo van wat verveel ik me te pletter hier; er is niks te doen...........daarbij kan ze me ook nog eens zo zielig of ongelukkig aan zitten kijken.
Ze slaapt nu gelukkig vaker en dieper, zelfs als de tv aanstaat naast mij op de bank.
Ook knijp ik wel eens een oog dicht als madam na het eten de bank in bezit neemt, maar keurig op een kleedje, dat ook weer. Zo lang ze geen natte, vieze hond is vindt ik het wel goed.
Zo vinden we ook onze draai wel binnenshuis en word ze misschien ooit wel een gezellige brave huishond.

Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!



Geen opmerkingen:

Een reactie posten