zaterdag 9 augustus 2014

Mijn stoere meid zit weer op het balkon

Ik dronk koffie op het balkon en zag Amber het balkon opgaan. Ze snuffelde op zoek naar hapjes en ze ging daarna heel relaxed wat verder weg op het balkon zitten. Het leek alsof ze wilde zeggen, zo van hieruit kan ik alles goed zien. Daarna kwam ze nog even bij mij zitten en toen ging ze weer naar binnen!
Wat een kanjer is mijn meissie toch dat ze na de paniekaanval het balkon weer opgaat. Honden leven in het hier en nu en daar is dit zeker het bewijs van!
Hoe zou dit werken bij honden; "in het hier en nu leven?"
Misschien delete Amber gewoon het stuk wat "fout"ging in haar geheugen en heeft ze er geen last meer van. Maar, toch, ook honden  hebben slechte ervaringen waar ze wel degelijk nog last van kunnen hebben. Neem Amber als voorbeeld: toen ik een stok wilde pakken in het park, was ze bang dat ik haar ermee wilde slaan!  Dit was trouwens toen ze nog maar net bij mij was. Maar toch moet het vertrouwen weer opgebouwd worden en de positieve ervaringen de overhand krijgen. Dat heeft wel tijd nodig. Dus een "black memory" kent ook een hond. Alleen zijn honden het sneller vergeten en kunnen mensen er tijden meezitten.
Makkelijk toch zo'n geheugen.
Hadden wij mensen ook maar zo'n geheugen,  daar zou het leven af en toe een stuk makkelijker van worden. Wij mensen torsen kilo's black memory mee. Als we onszelf nou eens konden resetten en alleen de leuke momenten bewaren in ons geheugen en de rest verwijderen in de prullenbak. Wat zouden we dan een licht leven hebben. Of zou dit niet werken?
Misschien worden wij dan oppervlakkige wezens zonder diepgang en emotie. Geen leven doorvoeld.
Een mens heeft zijn geheugen nodig om te bestaan, het is zijn/haar "menszijn".
Een hond daar en tegen moest als vanouds overleven en heeft zijn instinct hierbij nodig en daar heeft ze al haar gereedschap, haar zintuigen voor nodig om haarscherp te reageren. Een "black memory" leidt alleen maar af en vertroebeld de zintuigen om scherp te reageren om te overleven in de wilderness. Dat is volgens mij het wezen van het "hondzijn". Een uniek wezen in staat tot een leven in de wilderness.
Wij mensen zouden niet lang kunnen overleven in de wilderness. De mens is een slim schepsel en kan op allerlei manieren overleven door het leven te veraangenamen, te moderniseren en ziektes te bestrijden.
Maar 1 ding is zeker, ik weet dat ik de natuur weer nodig heb om mij te ontspannen.
Zo is de cirkel weer rond! Ons DNA is ook een kunstig stukje natuur. Hoe luxueus ons leven ook is geworden.
De natuur heeft altijd haar laatste woord................

Geen opmerkingen:

Een reactie posten