Als ik wandel met Amber en we passeren wat mensen op een bankje dan kan Amber het soms niet laten om op haar kont voor ze te gaan zitten en haar lieve zachte snuitje naar ze op te heffen.
Ze voelt haarfijn aan dat ze dan een aai (of een lekker hapje) over haar bol krijgt want de mensen bezwijken allemaal voor die lieve toet. Als ik dan aan de praat met ze kom dan is het vaak een hondenliefhebster met hond of zonder hond.
Dat ze dit graag mag doen is soms ook een beetje gênant want het lijkt alsof ze aandacht te kort komt
Toch denk ik natuurlijk hierover na en fantaseer dan wat voor leven Amber hiervoor gehad zou kunnen hebben dat dit gedrag haar zo makkelijk af gaat bij vreemden en het blijkbaar zeer lonend voor haar vroeger was geweest.
Misschien was het wel een hondje dat haar kostje bij elkaar scharrelde door de Turkse terrasjes af te struinen. Door op haar kont te gaan zitten en haar lieve snuitje omhoog te houden en menig toerist hierdoor te laten bezwijken.
Amber kwam dan waarschijnlijk niet al te vroeg uit de veren (ze blijft smorgens liever in haar mandje) en scharrelde dan op haar gemak in de ochtend langs de argeloze koffie drinkende toeristen. Om daarna als de zon hoog stond op een schaduwrijk plekje, een afdakje of boom, siësta te houden. Of ze bleef gewoon in de buurt van het restaurant liggen, waar maar wat te halen viel. Om vervolgens laat op de middag en avond weer haar kostje bijeen te scharrelen, langs de vele terrassen.
Dat ze dan ook wel eens met een stok weggejaagd kon worden door een boze restaurant eigenaar zou best mogelijk zijn geweest, vooral als ze de keuken probeerde af te struinen. (dit trok erg haar aandacht toen de deur open stond van de keuken in café Schipborg). Maar het zou ook mogelijk geweest zijn dat er iemand zo goed is geweest om het hondje een beter leven te geven door haar naar een plaatselijke hondenopvang te brengen.
Mocht ze dan een thuis hebben gehad dan is ze vast niet erg goed behandeld en zo misschien op straat terecht gekomen.
Dat Amber zo van gezelligheid en vertier houdt; ze wil graag op haar kont zitten en naar het Nederlandse straatleven kijken, is vast het Turkse straatleven wat ze gewend was. En natuurlijk is het dan erg wennen voor haar dat ze nu een zo rustig leven bij mij heeft, vergeleken bij haar "wilde straatleven".
Soms als ze een moeder met kind in de wandelwagen ziet lopen, gaat ze er spontaan gezellig achteraan lopen of een gezinnetje vindt ze ook reuze gezellig om naar toe te lopen. Die gezelligheid van mensen daar wil ze graag op af lopen en natuurlijk hoopt ze dan stiekum op een lekker hapje, waar het haar om te doen is.
Laatst was ik met Amber in de bossen en zaten we even te pauzeren. Even verder weg, zo'n twintig meter, zat een groot gezin aan een picknicktafel.
Amber liep, zonder dat ik er op verdacht was, naar het vertier toe. Dat ik riep mocht niet baten.
Ik liep er zelf maar heen en zag dat Amber weer op haar kont zat en een klein meisje aaide haar over haar zachte bolletje. Toen hum hond er aankwam werd ik voorzichtig want Amber kennende zou ze haar "territorium" bewaken, dus bond ik haar vast en zei dat we weer verder gingen, het vertier weer achterlatend.
Dit kan veel verklaren dat ze op vreemde mensen afloopt, dit heeft ze vast vele malen in Turkije zo gedaan en daar werd ze duidelijk voor beloond omdat ze dit gedrag nog steeds toont.
Mijn straameissie weet het voor elkaar te krijgen met haar lieve snoetje!
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten