Wat kan het leven toch ook mooi zijn!
Ik ontmoette het "brandnetelvrouwtje" voor de 2e keer langs het dijkje, dit keer met haar nieuwe witte "wolfshond", een lieve jonge hond.
Weer raakten we in gesprek. Toen zij ook iets meer van zich zelf liet zien en zij opbiechtte dat ook zij een hele vervelende periode achter de rug had gehad, dacht ik aan mijn eigen moeilijk periode.
Toen was het kwartje nog niet gevallen maar wij deelden dezelfde zorgen!
Zij en haar vriend waren van plan om Nederland te verlaten en richting Italië of Griekenland te gaan.
Dit was een kwestie van een paar weken nog.
Maar ze wilde heel graag een cake voor mij maken met bosvruchten. Dat was haar cadeau vanuit haar hart en ze wilde er niks voor terug hebben.
Ze miste het delen wat zij zo gewend was om in Kroatië te doen, daar deelden de mensen veel meer met elkaar en ze hielpen elkaar vanuit hun hart en niet vanuit een oordelend vingertje zoals vaak in Nederland gebeurd, iedereen heeft een oordeel maar luisteren naar elkaar dat is juist zo belangrijk.
Ik was het roerend met haar eens.
Ze zei dat ik het verdiende om gelukkig te zijn en dat ik mijn angst moest laten varen.
"Alles komt goed", zei ze.
Nu denk ik dat mijn vader bij mij is, zei ik tegen haar omdat hij ook altijd zei: "alles komt goed".
Ja, zei ze, hij was iemand die vertrouwen had en positief was.
Ja, dat klopt helemaal, zei ik, zo was hij.
We omhelsden elkaar en namen afscheid en ze beloofde nogmaals dat ik mijn cake zou krijgen.
Die week kwam een vriendelijke jongeman op mij af toen ik juist weg wilde gaan van mijn vrijwilligerswerk en zei: ben jij de vrouw met het hondje Amber? Ik keek hem verbouwereerd aan, en zei ja, dat ben ik.
Dan heb ik een cake voor je, die mijn vriendin voor je heeft gebakken. Wees voorzichtig want de cake is nog warm.
Nou ja, zei ik, wat ontzettend aardig en ik hoorde dat jullie naar het buitenland willen gaan dan wens ik jullie ook alle goeds voor in de toekomst!
Ja, wij gaan voor quality time!
Alles komt goed zei hij nogmaals toen ik de cake aannam.
Ik was er stil van en stond met mijn cadeau in mijn handen.
Ik zag dat er een briefje bij zat en opende deze:
Ze wenste me ook alle goeds toe, dat ik verdiende. Doe het voorjezelf en voor je papa.
"every food is more delicious in a nice company, so how about inviting that friendly man you met once?, just a thought .................
Till our next meeting was de laatste zin met een dikke kus voor Amber en ook een stuk cake for her!
Wat was dit een mooi cadeau, ik was ontroerd.
Zodra ik thuis kwam, draaide ik het nummer van de onbekende man die ik tijdens mijn wandeling
ontmoet had bij de waterpijp met Amber. Hij had mij ook al paar keer geprobeerd te bellen zag ik.
Wat kan het leven toch vol VERRASSINGEN zijn!!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Korte verhalen, gedichten en leuke anekdotes over gewone alledaagse dingen uit het leven van een schrijfgrage vrouwelijke single.
donderdag 18 juni 2015
"Het leven zit vol verrassingen"
Na een ontzettende "donkere nacht" en intens zware periode is het fijn om zomaar een cadootje te mogen ontvangen op een gewone ochtendwandeling met Amber.
De cadootjes/pareltjes die ik zo gemist heb en waar ik zo naar snakte!
Misschien nam ik cadootjes vaak voor lief aan en wuifde ik ze vooral weg want het was toch maar gewoon toeval??? En gewoon per ongeluk in mijn schoot geworpen?
Maar ik weet nu dat ze voor mij zo belangrijk zijn op mijn levensweg. Ze zijn de lantaarns, de lichtjes langs mijn weg. Lichtjes van hoop. Hoop in een donkere tijden...........
Het past zo bij mij deze ontmoetingen. Net als het jongetje op mijn pad, die mij aan mijn vader deed denken.
Vanochtend dus liep ik met Amber langs het uitlaatveldje. Amber liep achter mij aan en een grote zwarte labrador liep onze richting op. Amber is wat bang voor grote honden dus was ik wel benieuwd hoe het dit keer ging. De laatste paar keren ging het aardig goed en schuifelt ze voorzichtig langs de grote honden zonder meteen haar heel erg te verdedigen en haar staart rechtop te zetten. Dan hielp ik haar mee door mijn stem kalmerend te gebruiken dat er een lieve hond aankwam die niks doet. Want de meeste grote honden zijn de goedheid zelve maar vaak wel wat te "rechtstreeks" en dat is onbeleefd in hondentaal.
Dus de labrador kwam best wel snel op Amber af. Amber gaf kalmerende signalen af door met haar staart te zwaaien en door langzamer te lopen richting labrador. Dat is een goed teken, dacht ik.
Ook bromde Amber niet zoals ze vroeger altijd doet.
De labrador gaat op het laatste moment ook langzamer lopen en kwispelt en snuffelt wat. Het ijs is gebroken! Mooi om te zien, als Amber de hond passeert doet ze dat nog heel alert, maar toch een hele vooruitgang heeft mijn meissie geboekt. De honden gang daarna lekker hun eigen gang.
Toen ik de eigenaresse passeerde zei ik tegen haar dat mijn hond het steeds beter doet bij grote honden omdat ze vroeger zo bang was. Ik zag dat ze een plastic zak bij zich had en dat ze brandnetels had geplukt.
Al verscheidene keren viel het mij op dat hier wel hele grote brandnetels met giga bladen in de berm groeiden, erg stevig en gezond zagen ze er in ieder geval uit.
Ze sprak in het Engels terug en zei dat ze alleen Engels sprak. En zo raakten we in gesprek over de honden en de brandnetels. Ze legde me uit dat sinds ze de brandnetels gebruikte haar haar weer gezond werd.
Haar recept was: de brandnetels eerst 20 minuten in water leggen met een scheutje witte azijn. Daarna paar keer goed wassen en in de blender doen met je favoriete drankje erbij!
Ik liet haar mijn psoriasis zien en zei dat de brandnetels misschien ook wel goed hiervoor waren.
O,ja, zei ze, ik had ook plekken op mijn ellebogen en knieën dat is allemaal weg.
En zo praten we verder. Ze was een echt gevoelsmens want ze zei dat ze wel "voelde" wat ik bedoelde als ik niet op het Engelse woord kon komen. Ze kwam uit Kroatië maar ze vond de mensen in Nederland zo zuur en hard voor zich zelf.. De gezichten stonden niet blij. En iedereen heeft het altijd zo druk. Ze zei dat ik heel anders was als de "Hollandse vrouw" helemaal niet zo'n harde strenge Hollandse vrouw en ze stroopte haar mouwen op. De meeste Hollandse vrouwen kijken zo zuur zij ze, geen lachende gezichten.
Ze aaide Amber wat en zei dat ze een fijn karaktertje had, ze wilde haar zo wel meenemen!
Toen blaften de honden maar ik kon niet zien wat er aan de hand was. Er liep alleen een oud vrouwtje, voorovergebogen achter haar rollator, aan de andere kant van het park.
Even later zag ik de vrouw ons naderen. Ze liep erg slecht maar kon best snel met de rollator uit de voeten. We groeten elkaar en ik zag haar lachende gezicht, stralend en zulke vriendelijk zachte ogen. Ik was verrast want ik herkende haar maar ook weer niet. Het was een rare gewaarwording! Ik zei spontaan tegen haar: " ik ken u maar ik weet niet waarvan".
Ze zei, ja ik ken jou ook maar ik weet ook niet waarvan. Vervolgens zei ze "Het leven zit vol verrassingen" en verder liep ze alweer, haar rug gebogen over haar rollator, stapte ze stevig door.
Dat uitgerekend zij zo'n optimistische kijk had op het leven en dus blijkbaar niet bang was voor verrassingen in het leven! Dat vond ik erg bewonderenswaardig.
Dat deze twee ontmoetingen mijn dag verder zouden kleuren, in positieve zin, dat had ik nooit kunnen weten.
Ik hoor nog de zin van de oude vrouw in mijn oren klinken als een mantra: "HET LEVEN ZIT VOL VERRASSINGEN" .
Ik heb nog vaak die dag, de zin hardop tegen mijzelf gezegd waarbij ik een grote glimlach niet kon onderdrukken. Want deze uitspraak was zo in tegenstelling met mijn "donkere" nacht.............
Het was alsof er een verfrissende douche open ging en over mij heen stortte.
Natuurlijk ken ik wel positieve mantra's maar ze kwamen bij mij nooit binnen. Ik voelde ze niet "echt".
Misschien moet ik eerst zo in de misère zitten of diep gaan dat het bij mij dan pas binnenkomt?
Enfin, de donkere nacht werd die dag weer een stuk grijzer en lichter......
Dank je wel lieve oude dame, wie je ook bent.
Ook de vrouw van de brandnetels zei iets wat ik niet los kon laten en een wijze uitspraak vond.
De natuur geeft ons al alles en het is gratis! Kijk naar de brandnetels, ze zijn gratis!
De natuur wint het altijd wat wij ook doen, zij past zich aan maar zij wint het altijd.
Ik dacht aan de klimaatverandering, zou dit de reactie van de natuur zijn op onze milieuvervuiling van de lucht en de aarde.
De zachtere winters maar meer regen en de zomerhitte?
Ja, de natuur is wijs. Zij heeft er nooit voor geleerd wat ze moet doen. Ze doet het.
Tot de volgende keer,
een hartelijke groet van Jorie
De cadootjes/pareltjes die ik zo gemist heb en waar ik zo naar snakte!
Misschien nam ik cadootjes vaak voor lief aan en wuifde ik ze vooral weg want het was toch maar gewoon toeval??? En gewoon per ongeluk in mijn schoot geworpen?
Maar ik weet nu dat ze voor mij zo belangrijk zijn op mijn levensweg. Ze zijn de lantaarns, de lichtjes langs mijn weg. Lichtjes van hoop. Hoop in een donkere tijden...........
Het past zo bij mij deze ontmoetingen. Net als het jongetje op mijn pad, die mij aan mijn vader deed denken.
Vanochtend dus liep ik met Amber langs het uitlaatveldje. Amber liep achter mij aan en een grote zwarte labrador liep onze richting op. Amber is wat bang voor grote honden dus was ik wel benieuwd hoe het dit keer ging. De laatste paar keren ging het aardig goed en schuifelt ze voorzichtig langs de grote honden zonder meteen haar heel erg te verdedigen en haar staart rechtop te zetten. Dan hielp ik haar mee door mijn stem kalmerend te gebruiken dat er een lieve hond aankwam die niks doet. Want de meeste grote honden zijn de goedheid zelve maar vaak wel wat te "rechtstreeks" en dat is onbeleefd in hondentaal.
Dus de labrador kwam best wel snel op Amber af. Amber gaf kalmerende signalen af door met haar staart te zwaaien en door langzamer te lopen richting labrador. Dat is een goed teken, dacht ik.
Ook bromde Amber niet zoals ze vroeger altijd doet.
De labrador gaat op het laatste moment ook langzamer lopen en kwispelt en snuffelt wat. Het ijs is gebroken! Mooi om te zien, als Amber de hond passeert doet ze dat nog heel alert, maar toch een hele vooruitgang heeft mijn meissie geboekt. De honden gang daarna lekker hun eigen gang.
Toen ik de eigenaresse passeerde zei ik tegen haar dat mijn hond het steeds beter doet bij grote honden omdat ze vroeger zo bang was. Ik zag dat ze een plastic zak bij zich had en dat ze brandnetels had geplukt.
Al verscheidene keren viel het mij op dat hier wel hele grote brandnetels met giga bladen in de berm groeiden, erg stevig en gezond zagen ze er in ieder geval uit.
Ze sprak in het Engels terug en zei dat ze alleen Engels sprak. En zo raakten we in gesprek over de honden en de brandnetels. Ze legde me uit dat sinds ze de brandnetels gebruikte haar haar weer gezond werd.
Haar recept was: de brandnetels eerst 20 minuten in water leggen met een scheutje witte azijn. Daarna paar keer goed wassen en in de blender doen met je favoriete drankje erbij!
Ik liet haar mijn psoriasis zien en zei dat de brandnetels misschien ook wel goed hiervoor waren.
O,ja, zei ze, ik had ook plekken op mijn ellebogen en knieën dat is allemaal weg.
En zo praten we verder. Ze was een echt gevoelsmens want ze zei dat ze wel "voelde" wat ik bedoelde als ik niet op het Engelse woord kon komen. Ze kwam uit Kroatië maar ze vond de mensen in Nederland zo zuur en hard voor zich zelf.. De gezichten stonden niet blij. En iedereen heeft het altijd zo druk. Ze zei dat ik heel anders was als de "Hollandse vrouw" helemaal niet zo'n harde strenge Hollandse vrouw en ze stroopte haar mouwen op. De meeste Hollandse vrouwen kijken zo zuur zij ze, geen lachende gezichten.
Ze aaide Amber wat en zei dat ze een fijn karaktertje had, ze wilde haar zo wel meenemen!
Toen blaften de honden maar ik kon niet zien wat er aan de hand was. Er liep alleen een oud vrouwtje, voorovergebogen achter haar rollator, aan de andere kant van het park.
Even later zag ik de vrouw ons naderen. Ze liep erg slecht maar kon best snel met de rollator uit de voeten. We groeten elkaar en ik zag haar lachende gezicht, stralend en zulke vriendelijk zachte ogen. Ik was verrast want ik herkende haar maar ook weer niet. Het was een rare gewaarwording! Ik zei spontaan tegen haar: " ik ken u maar ik weet niet waarvan".
Ze zei, ja ik ken jou ook maar ik weet ook niet waarvan. Vervolgens zei ze "Het leven zit vol verrassingen" en verder liep ze alweer, haar rug gebogen over haar rollator, stapte ze stevig door.
Dat uitgerekend zij zo'n optimistische kijk had op het leven en dus blijkbaar niet bang was voor verrassingen in het leven! Dat vond ik erg bewonderenswaardig.
Dat deze twee ontmoetingen mijn dag verder zouden kleuren, in positieve zin, dat had ik nooit kunnen weten.
Ik hoor nog de zin van de oude vrouw in mijn oren klinken als een mantra: "HET LEVEN ZIT VOL VERRASSINGEN" .
Ik heb nog vaak die dag, de zin hardop tegen mijzelf gezegd waarbij ik een grote glimlach niet kon onderdrukken. Want deze uitspraak was zo in tegenstelling met mijn "donkere" nacht.............
Het was alsof er een verfrissende douche open ging en over mij heen stortte.
Natuurlijk ken ik wel positieve mantra's maar ze kwamen bij mij nooit binnen. Ik voelde ze niet "echt".
Misschien moet ik eerst zo in de misère zitten of diep gaan dat het bij mij dan pas binnenkomt?
Enfin, de donkere nacht werd die dag weer een stuk grijzer en lichter......
Dank je wel lieve oude dame, wie je ook bent.
Ook de vrouw van de brandnetels zei iets wat ik niet los kon laten en een wijze uitspraak vond.
De natuur geeft ons al alles en het is gratis! Kijk naar de brandnetels, ze zijn gratis!
De natuur wint het altijd wat wij ook doen, zij past zich aan maar zij wint het altijd.
Ik dacht aan de klimaatverandering, zou dit de reactie van de natuur zijn op onze milieuvervuiling van de lucht en de aarde.
De zachtere winters maar meer regen en de zomerhitte?
Ja, de natuur is wijs. Zij heeft er nooit voor geleerd wat ze moet doen. Ze doet het.
Tot de volgende keer,
een hartelijke groet van Jorie
zaterdag 6 juni 2015
Een donkere nacht
Wat is het toch moeilijk om vertrouwen te hebben in het proces dat mij straks weer op de arbeidsmarkt moet brengen.
Ja, MOET, want ik zie er als een berg tegenop.
De meegemaakte ervaringen de laatste jaren hebben mij nou eenmaal niet zo positief gestemd.
Het vertrouwen is erg ver weg voor mij nu.
Ondanks dat ik vrijwilligerswerk doe en toch ben doorgegaan ondanks wat tegenslagen, heeft het mij nog niet gebracht wat ik wilde: Waarom wordt ik niet echt blij van dit werk? Ik weet het antwoord wel. Maar schuif het weg. Ik denk dat ik voor de makkelijkste weg kies. Het is lekker dichtbij, praktisch dus en ik krijg een zakcentje waarvan ik toch iets ruimer kan leven, al is het maar een bakje koffie.
Maar vindt ik het wel echt leuk? Ik begin het werk wel meer onder de knie te krijgen en zie de dingen ook meer die gedaan moeten worden dan. Het overzicht krijg ik nu meer. Dat is natuurlijk wel fijner werken.
Ik heb geen hartkloppingen meer maar moet wel mijn pauze nemen en mijn balans in de gaten houden.
Ach, ik ben gewoon een onzekere Mien en dat heeft altijd z'n weerslag op het werk waar ik denk dat ik toch moet te presteren. Ik blijf denken dat ik moet presteren. Toch zijn er leuke werkdagen dat ik lekker in een flow zit. Alles zit dan mee en dan gaat mijn zelfvertrouwen er een stuk op vooruit.
Mijn teamleidster is wat afwezig de laatste tijd, terwijl ze anders zo positief is. Terwijl ik die positiviteit zo fijn vond. Omdat ik het gevoel had dat ik zelf de enige enthousiasteling op de werkvloer was.
Ik zal haar eens vragen of er iets is, dat ik haar positiviteit mis of haar betrokkenheid naar mij toe.
Ik had nu juist een idee geopperd waar ze wat lauw op reageerde.
De rek is er merk ik een beetje uit dat ik alles zo positief kon bekijken en het bij een ander kon laten. Het lijkt wel alsof ik een zeef ben geworden. Mijn overspannenheid heeft dit met zich meegebracht dat wat ik eens was niet meer ben. I
Daarom wil ik zo graag dat ik weer wat positiever kon zijn. Maar waarom heb ik andere mensen dan zo nodig, nu juist meer dan vroeger? Ben ik zo'n slappeling geworden? Ik ben altijd alleen geweest maar misschien breekt dat mij op en wil ik ook eens "gesteund" worden en niet in de grond gestampt worden door iedereen lijkt het nu.
Meestal haal ik positiviteit uit dingen die wel goed gaan. En houd ik moed en onderneem juist weer nieuwe dingen. Maar dat is het nu juist, er ontstaan alleen maar bizarre situaties waar ik nou niet op sta te wachten. Geen familie of vrienden waar ik op kon bouwen.. De vertrouwdheid is verdwenen, ik roei de donkere nacht in, alleen.
De dingen die ik meemaak voelen alsof ik in een assessment ben beland, een toneelstuk waarin de spelers een bizar of tenminste merkwaardig gedrag ten tonele brengen, Dit is zo bizar dat ik daardoor uit het veld wordt geslagen. En ik onmogelijk een opmerking hierover kan maken, zo bizar is de situatie. Het gevoel dat er toneel gespeeld wordt en ik de enige ben die er verwonderd naar sta te kijken.
Het zijn kanttekeningen die zich opstapelen . Bleef het maar bij een paar kanttekeningen maar het blijft stapelen. Terwijl de positieve lichtpuntjes die ik vaak wel zie er niet zijn. Ze zijn er gewoon niet. Nou ja zo af en toe maar niet waar ik zelf verder mee kan. Het andere is veel te overheersend. omdat het blijft stapelen.
Dan heb ik dus het gevoel dat hier geen eind aan komt en daar krijg ik het spaans benauwd van.
Een donkere nacht.................
Een hartelijke groet van Jorie
tot de volgende keer!
Ja, MOET, want ik zie er als een berg tegenop.
De meegemaakte ervaringen de laatste jaren hebben mij nou eenmaal niet zo positief gestemd.
Het vertrouwen is erg ver weg voor mij nu.
Ondanks dat ik vrijwilligerswerk doe en toch ben doorgegaan ondanks wat tegenslagen, heeft het mij nog niet gebracht wat ik wilde: Waarom wordt ik niet echt blij van dit werk? Ik weet het antwoord wel. Maar schuif het weg. Ik denk dat ik voor de makkelijkste weg kies. Het is lekker dichtbij, praktisch dus en ik krijg een zakcentje waarvan ik toch iets ruimer kan leven, al is het maar een bakje koffie.
Maar vindt ik het wel echt leuk? Ik begin het werk wel meer onder de knie te krijgen en zie de dingen ook meer die gedaan moeten worden dan. Het overzicht krijg ik nu meer. Dat is natuurlijk wel fijner werken.
Ik heb geen hartkloppingen meer maar moet wel mijn pauze nemen en mijn balans in de gaten houden.
Ach, ik ben gewoon een onzekere Mien en dat heeft altijd z'n weerslag op het werk waar ik denk dat ik toch moet te presteren. Ik blijf denken dat ik moet presteren. Toch zijn er leuke werkdagen dat ik lekker in een flow zit. Alles zit dan mee en dan gaat mijn zelfvertrouwen er een stuk op vooruit.
Mijn teamleidster is wat afwezig de laatste tijd, terwijl ze anders zo positief is. Terwijl ik die positiviteit zo fijn vond. Omdat ik het gevoel had dat ik zelf de enige enthousiasteling op de werkvloer was.
Ik zal haar eens vragen of er iets is, dat ik haar positiviteit mis of haar betrokkenheid naar mij toe.
Ik had nu juist een idee geopperd waar ze wat lauw op reageerde.
De rek is er merk ik een beetje uit dat ik alles zo positief kon bekijken en het bij een ander kon laten. Het lijkt wel alsof ik een zeef ben geworden. Mijn overspannenheid heeft dit met zich meegebracht dat wat ik eens was niet meer ben. I
Daarom wil ik zo graag dat ik weer wat positiever kon zijn. Maar waarom heb ik andere mensen dan zo nodig, nu juist meer dan vroeger? Ben ik zo'n slappeling geworden? Ik ben altijd alleen geweest maar misschien breekt dat mij op en wil ik ook eens "gesteund" worden en niet in de grond gestampt worden door iedereen lijkt het nu.
Meestal haal ik positiviteit uit dingen die wel goed gaan. En houd ik moed en onderneem juist weer nieuwe dingen. Maar dat is het nu juist, er ontstaan alleen maar bizarre situaties waar ik nou niet op sta te wachten. Geen familie of vrienden waar ik op kon bouwen.. De vertrouwdheid is verdwenen, ik roei de donkere nacht in, alleen.
De dingen die ik meemaak voelen alsof ik in een assessment ben beland, een toneelstuk waarin de spelers een bizar of tenminste merkwaardig gedrag ten tonele brengen, Dit is zo bizar dat ik daardoor uit het veld wordt geslagen. En ik onmogelijk een opmerking hierover kan maken, zo bizar is de situatie. Het gevoel dat er toneel gespeeld wordt en ik de enige ben die er verwonderd naar sta te kijken.
Het zijn kanttekeningen die zich opstapelen . Bleef het maar bij een paar kanttekeningen maar het blijft stapelen. Terwijl de positieve lichtpuntjes die ik vaak wel zie er niet zijn. Ze zijn er gewoon niet. Nou ja zo af en toe maar niet waar ik zelf verder mee kan. Het andere is veel te overheersend. omdat het blijft stapelen.
Dan heb ik dus het gevoel dat hier geen eind aan komt en daar krijg ik het spaans benauwd van.
Een donkere nacht.................
Een hartelijke groet van Jorie
tot de volgende keer!
Abonneren op:
Posts (Atom)