Ik hou het weer via weeronline
nauwlettend in de gaten, het wil maar niet
echt zomeren. Mijn broodnodige eilandengevoel had ik eigenlijk voor de maand
mei al afgeschreven plus het feit dat ik ook met mijn werk in deze periode niet
weg kon. (op het laatst bleek ik wel in mei weg te kunnen en weer niet in juni)
Toen weeronline vanaf 20 mei toch nog
hogere temperaturen liet zien toen was ik niet meer te stuiten. Mijn
eilandgevoel kwam in alle hevigheid en verlangen weer naar boven. En nu heb ik
inmiddels als een volleerd google zoeker de jacht op huisjes en appartementen
geopend en ja hoor diverse lastminutes en ook een bijna midweek. Een schattig huisje
om zo te zien met een eigen terras om mijn ontbijtje heerlijk in de zon te nuttigen
of een bakje koffie. Oh, wat heb ik hier zin in. En het uitzicht op de duinen
is ook grandioos.
Maar echter naar mate de week vordert,
vordert ook het weer naar slecht en regenachtig…….. Niet getreurd, mijn “survivaltools” gaan weer
mee; schrijverij, leesboeken en puzzels. “Mijn maten” houden me onder elke (weers)omstandigheid
gezelschap en dat is voor mij een hele
geruststelling. Schrijven houdt mij bij mijzelf en niks is zo relativerend als
schrijven.
Ik mocht een nacht eerder komen in
het huisje en heb hier natuurlijk gretig gebruik van gemaakt want het
vakantiegevoel kan voor mij niet gauw genoeg beginnen.
Maandagmiddag laat vertrokken en ik
zit op een zo te zien nieuwe boot; het oogt allemaal wat gezelliger en ik zie koffie-theecorners met keuze uit cappuccino, koffieverkeerd en diverse
theesoorten. Op de oude boot kon je alleen een ouderwets bakje koffie halen, een lauwe flauwe bak koffie maar dat wist je, container koffie en dat hoorde bij de algemene vakantievreugde.
Als ik me wil installeren voel ik de
lucht langs me heengaan en hoor een geblaas van jewelste, het voelt niks
behaaglijk. Ik zie dan ook dat er allemaal ventilatieroosters boven de zitjes
zijn geplaatst. Ja, hoor het tijdperk van de automatische luchtverversing is
hier helaas ook doorgedrongen. Denk ik buiten kantoortijd hier vanaf te zijn,
bedenken ze het ook nog eens op “mijn” boot
naar Schiermonnikoog. Ik haal bij één van de thee-koffiecorners een muntthee. Een behulpzame man van de bediening doet er nog
eens een extra muntje in en ik heb mijn thee.
Met sjaal en jas aan installeer ik me
zo behaaglijk mogelijk op mijn plekje en eet mijn thuisgesmeerde brood op. Ik
aanschouw het triestige, grijze weer buiten.
Ik vraag me af waarom ze met dit
typische Hollandse weer nou zo nodig overal blazende airco’s willen hebben.
Kijk, als we nou een aangenaam tropisch klimaat hebben dan begrijp ik het nut
ervan maar dit geeft zo’n onbehaaglijk gevoel, die blazende lucht rondom je
hoofd. Ben ik nou de enige die hier last van heeft? Hebben mannen nou nooit last van koude
nekken, ruggen of hoofden? Ik hoor daar eigenlijk nooit wat van. Of is dit nou echt zo typisch vrouwenverschijnsel, net als koude voeten? Ik bedenk me dat dit daarom waarschijnlijk alleen maar door
iemand bedacht kan zijn, die hier in iedergeval geen last van heeft. Dit is
typisch bedacht door een zeer technisch mannenbrein, zeer verantwoord
ecologisch en milieubesparend. Maar het keurmerk goedgekeurd door de vereniging
van huisvrouwen hebben ze hier kennelijk niet op toegepast!
De bus brengt me later bij het
huisje. Het ziet er modern en toch gezellig uit.
Onder de lage vensterbank voor het
grote raam, met uitzicht op de duinen, een rij leesboeken. Ik bekijk ze en zie o.a. het boek Eten, Bidden, Beminnen van
Elizabeth Gilbert waarvan een speelfilm met Julia Roberts gemaakt is.
Verder een leuke zithoek met grijze leerogende
bank met twee rode leerogende stoelen en een kleine tafel, een klein modern keukentje met alles
wat je nodig hebt en ook weer grandioos uitzicht.
Ik maak mijn bed op, leg mijn kleren
in de kast. Daarna drink ik een cup a soup en lees wat in het gastenboek,
iemand schrijft wie maakt het nou mee dat je elke ochtend wordt wakker gemaakt
door de huisfazant!
Ik besluit nog een korte wandeling
over het strand te maken, het is droog! Maar ik neem voor de zekerheid de extra
large paraplu mee van het huisje, erg handig!
Ik loop een stukje over het strand. Een hond duikt in èèn van de plassen en zwemt als een dolle heen en weer. Ik moet er om lachen. Zijn baasjes lopen wat verder maar hij kan de plas niet verlaten en duikt er gewoon nog een keer erin en eruit. Verder is het strand uitgestorven. Het gaat miezeren en ik besluit toch maar weer terug te lopen, paraplu wel tegen bestand
maar miezerweer daar word ik ook niet vrolijk van.
Ik ga vroeg naar bed. Om in de
slaapkamer te komen moet ik een steile trap naar beneden. Wanneer ik
bijna in slaap val hoor ik opeens iemand van de trap naar beneden komen. Het is
zo levensecht dat ik er hartkloppingen van krijg. Ik ga razendsnel na of ik de
deur op slot heb gedraaid en dat was wel het geval. Het geluid houdt opeens op.
Het is stikkedonker in mijn slaapkamer, het raam is open en ik hoor hoe het
stormt en raast, de donkere wolken vliegen voorbij en geven de kamer een beetje
een horroreffect. Ik durf me niet te verroeren en ik weet niet hoelang ik al zo
lig maar als ze me willen vermoorden dan hadden ze het allang kunnen doen, bedenk
ik me ter geruststelling.
Echt lekker lig ik nog niet. Ik
herinner me een scenario van vroeger dat ik eens logeerde bij een vriendin toen
er ook midden in de nacht iemand door het huis banjerde toen de slaapkamerdeur werd open
gedaan en ik kon voelen dat er iemand keek. De deur ging weer dicht maar ik had het niet meer. Ik durfde geen vin meer te verroeren, ik lag als een plank in bed. De volgende ochtend
bleek dat het de broer van mijn vriendin was die midden in de nacht onverwachts
was thuisgekomen en een slaapplaats zocht. Ik lag in zijn kamer!
Dus nu bedenk ik me dat hier vast ook
een verklaring voor is en ik val gelukkig weer in slaap.
Dinsdag de volgende ochtend spits ik mijn
oren en inderdaad ik kan de buren horen als ze de trap aflopen, dus deze
misdaadserie is ook weer opgelost.
Wat kan een mens toch een schijterd zijn, ik dan in zo’n geval. Op zulke momenten zou ik het liefst een waakhond
willen hebben, of tenminste een grote lobbes die gewoon met al z’n gesnurk er
heerlijk doorheen slaapt omdat er ook niks aan de hand is en je weer rustig
wordt van zijn ademhaling.
Ik doe de pistoletjes in de oven en
neem er twee koppen thee bij. Daarna besluit ik om boodschappen in het dorp te
gaan doen. Het is nog steeds triest grijzig weer maar het is droog. Het is nog
maar tien uur s’ochtends als ik naar het dorp loop en ik de boodschappen insla bij de Spar, de enige
supermarkt van het eiland.
Het is druk bij de kassa als ik alle
boodschappen met moeite in mijn rugtas prop met ondertussen ontstane
zweetdruppeltjes op mijn neus en een warm hoofd.
Ik loop als een pakezel terug met in
mijn handen de ciabati en kaiserbolletjes. Ik heb alles, zelfs verse
walnotenkoeken van de warme bakker voor bij de koffie!
Ondertussen gaat het miezeren en ik
loop met een verregende bril in een sjokkend marstempo naar mijn huisje, mijn paraplu helemaal onderin de zware rugtas.
Ik kan haast niet meer door mijn bril kijken en een beetje mopperend loop ik
naar het huisje. Waar is mijn humor gebleven?
Bij het huisje aangekomen heb ik geen
zin om binnen te zitten, daarvoor zit ik toch niet op Schier? Er is een
klein afdakje met een houten bankje en daar besluit ik mijn koffie op te
drinken met de heerlijke verse koek. Ook moet ik even contact hebben met de natuur dan kan ik me weer opladen. Het
miezert nog een heel klein beetje maar het is nog hetzelfde triestige weer als
gisteren, grijs weer. Zo had ik me het niet voorgesteld. Vaak valt het op een
eiland wel wat mee omdat de buien snel overwaaien maar ja het miezeren blijft
doorgaan en er is geen houden meer aan. Mijn benen worden koud en ik ga naar binnen.
Dan maar vanuit het huisje van het
uitzicht genieten. Hopelijk laat de zon zich deze week nog zien want dat heb ik zo nodig om me op te laden.
Ik wil wat gaan lezen maar toch kom
ik niet helemaal “los” van alles, het vrije gevoel is er nog niet. Ik ben
eigenlijk zo’n muts die liever binnen zit dan dat ze nat en als een verzopen
kat buiten rondloopt ondanks dat ik liever buiten ben dan binnen. Maar mezelf
opladen daar moeten wel enige voorwaarden aan verbonden zijn. Nee, ik ben niet
zo veeleisend hoor, maar wel een beetje een muts zeg maar.
Zo’n miezerregentje of zo’n dag dat
het buien plenst dan kruip ik liever in mijn holletje.
Het klinkt zweverig maar ik voel vaak
welke energie een huisje heeft en dit huisje heeft dezelfde energie als mijn
eigen huis! Dus niks mis mee en okee hoor. Maar daarom duurt het even om "los" te komen van thuis.
Het komt op mij over bij wijze van spreke: dan
ben ik nog niet weg van alles en zit ik nog steeds “thuis” . Of een huis kan ook een totaal andere energie hebben, vernieuwend, verfrissend
alsof je een nieuwe jas aan hebt. En ik bemerk nu dat ik behoefte heb dus aan een nieuwe jas. Maar het is niet anders mijn “nieuwe
jas” moet ik nu zelf maken. En zo is het ook goed.
Ik pak het dikke boek van Eten,
Bidden, Beminnen (verkort EBB) en ga lekker op de bank zitten met een dekbed
eroverheen, lekker warm. Af en toe kijk ik uit het raam naar de duinen, het
grijze weer, en even later vallen mijn ogen dicht. Na een uurtje wordt ik wakker en ik bekijk een van mijn favoriete kookprogramma’s van
net 5 met “born2cook” en later “masterchef”.Oh, wat krijg ik toch altijd zin in
om het wat zij zo makkelijk en in een handomdraai maken ook te maken. Ik wil dit toch eens googlen deze recepten, een aktie voor later thuis.
Doe nog even mee met een
cardioprogramma en ga door de knieen voor stevige kuiten en dijbenen!
Het weer blijft triest deze dag, de
vuurtoren is zelfs in een dikke nevel omhuld.
Verder gelezen in boek EBB. Een
goedgeschreven heerlijk boek.
Ik besluit lekker vroeg te eten. Het
wordt mijn favoriete tomatensoep met ciabati. Makkelijk en snel klaar. Men
neme: 1 prei snijden in stukjes, deze
aanbakken, 2 blikjes tomatenblokjes erbij en bouillon 600 ml van 1
groentetablet. Voor de variatie doe ik
ook wel wat ik in huis heb, alleen 2 uien in plaats van prei of wat je ook aan
groente maar in huis hebt. De ciabati in de oven doen, deze daarna in stukjes scheuren en in de
afgekoelde tomatensoep doen. En je hebt je maaltijdsoep. De volgende dag eet
ik nog een keer hiervan en besprenkel ik nu een ciabati met olijfolie en
knoflook, peper, basilicum of oregano, daarop kaas en doe onder de gril. Ook
smullen!
Ik ga om half negen nog even naar het dorp lopen, het is droog maar daar is alles ook mee gezegd
want het is koud en het waait hard.
Morgen beloofd het de beste dag van
de week te worden; droog met een beetje zon. Dus dan ga ik er van profiteren.
Woensdag, ik kijk ik vanuit mijn bed
naar buiten. Nog steeds prut weer, niks
aanlokkelijks. Ik sta wat later op en als ik ontbijt komt de zon wat door en
zie ik zo waar stukjes blauwe lucht. Ik weet niet hoe gauw ik naar buiten snel
om mijn kop thee op terras te drinken. Maar valt dat even tegen, die vervelende
wind raast behoorlijk, dus toch maar weer naar binnen. Even later is er niks
meer over van die blauwe lucht.
Toch ga ik vandaag lopen. Ben het zat
om weer een hele dag binnen te zitten ondanks mijn dikke leespil EBB. Mijn plan is om een klein stukje langs het
strand te lopen en vervolgens via het Jacobspad naar het dorp en dan een rondje
om het vogelreservaat de Westerplas.
Ik ga monter op pad, mijn dikke herfstjas aan en daarover een regenjas. De wind waait hard en het is
behoorlijk fris dat ik het eerste het beste duinpad in sla voor het strand
bereikt is. Er is op een enkele fiets na niemand te zien. Als de zon zich
weer wat laat zien, duik ik een duinpan in om mijn leeglopende batterij weer op
te laden. Met een diepe zucht laat ik me zakken op de grond, God, wat was ik
hieraan toe! Ik lig vijf heerlijke minuten met de zon op mijn gezicht. Daarna
betrekt het weer en loop ik via het Bospad weer naar het huisje om nog wat
water en papieren zakdoekjes op te halen. En wat gebeurd er? De zon laat zich
regelmatig zien en ik kan zo waar bij het huisje uit de wind zitten.
Wat heerlijk, het rondje Westerplas
laat ik acuut schieten voor een volgende keer.
Ik eet mijn broodje op en pak mijn
dikke leesboek EBB. Zo zit ik nu al een uur en trek de relaxstoel uit. Nog een
kopje koffie erbij en zo wordt mijn batterij weer aardig opgeladen. Ik voel me
wel een beetje lui zo, omdat ik gisteren ook al veel heb gezeten en niet heb
gewandeld. Maar ik voel me er nu lekker bij buiten in het zonnetje.
Toch ga ik om een uur of twee nog even
een stuk lopen, het weer is omgeslagen tot stabiel zonnig weer maar nog steeds
aan de frisse kant. Ik loop via een andere plas, de
Berkenpla, naar het museumbunker. Deze bestaat nu een paar jaar en ik zag nu
voor het eerst de bewegwijzering ervan.
Ik betaal een toegangskaartje. In de
bunker staat een korte geschiedenis beschreven over de tweede Wereldoorlog en het
eiland Schiermonnikoog.
Het dorp is tot twee keer toe
gebombardeerd. Eerst in 1941 tijdens en vuurgevecht tussen twee vliegtuigen en
in 1943 dachten de Engelsen dat ze het eiland Borkum bombardeerden. Ook zijn er
300 arbeidskrachten waaronder ook eilanders op Schier te werkgesteld om bunkers
te bouwen voor de Duitsers voor hun radarinstallaties en luchtafweergeschiet,
en de bouw van een smalspoorlijn voor transport van bouwmateriaal en later om
de bunkers(complex) van bevoorrading te voorzien. Ongeveer 600 duitse soldaten
hielden zich op het eiland en zaten in zogenaamden burgercomplexen
(woningdorpen).
Na de geschiedenis gelezen te hebben
en de inrichting van de bunker te hebben bekeken ga ik weer naar buiten. Ik heb
medelijden met die vriendelijke meneer bij de kassa want het is zo koud in de bunker, geen kacheltje te bekennen. Ik ben inmiddels zo koud geworden in die bunker
dat ik er een snotheus van heb gekregen. Maar ach, hier wordt dus wederom bewezen dat
mannen beter tegen de kou kunnen dan vrouwen.
Ik trek buiten mijn dikke regenjas
over mijn jas aan om mij zo tegen de harde wind te beschermen en om het weer
wat warmer te krijgen. Ik besluit nu dan toch over het strand terug naar het
huisje te gaan. Het is waarschijnlijk de laatste mooie dag dat het nog kan. Een
hevige storm heerst er op het strand, weinig mensen te zien. Het zand stuift
enorm, het lijkt de Sahara wel. Machtig gezicht al dat schuivende opzwevende zand. Heerlijk zo midden tussen de natuurelementen, het voelen van al die oerkrachten.
Bij het huisje aangekomen is het
bijna vijf uur en is de zon net nog aanwezig op het randje van het terras. Daar
ga ik zitten, weliswaar met vest en sjaal maar met een welverdiende kop thee
met alweer een verse koek van de bakker, lekker nog eventjes buiten.
Terwijl ik op het terras zit, springt
er opeens een “macho” kouw op het terras en loopt rond alsof het terras van hem
is, z’n veren op z’n kop steekt hij parmantig op, van zo dit terras is van mij
en valt er nog wat te halen? Hij kijkt wat rond en springt op de leuning van
het houten bankje en schaaft z’n snavel wat heen en weer aan het hout en wast
zich. Hij voelt zich blijkbaar wel thuis hier. Ja, meneer heeft zich ook het
terras als z’n eigendom gemaakt. Naast de huisfazant is hier ook al een
huiskouw te zien. Maar er is niks voor hem te halen dus hij vliegt weer weg. Even later piept hij nog even te voorschijn op het hekje van de
buren en kijkt mij aan van krijg ik die koek nou nog of hoe zit het?
Ook verschijnt er even later een heel
klein grijs/bruin onopvallend musje of vinkje uit een duinstruik naast mij. Ik
zou hem haast kunnen aanraken maar hij is al weer weg.
De laatste zonnestralen, het is mooi
geweest voor vandaag. Ik ben tevreden met deze mooie dag.
Na het eten nog even een ommetje via
het zwarte duinpad naar de vuurtoren, koud!
De huisfazant heeft zich eventjes
laten zien voor het huisje in de duinen wat zijn gebied is en hij maakt inderdaad een
klokkend geluid.
Donderdag, ik ben laat wakker geworden en heb een slechte nacht gehad, gepieker over mijn baan. Het is ook een “nieuwe jas” waaraan ik
brei en hoop dat dit positief zal uitpakken in de nabije toekomst. Maar in de
nachtelijke uurtjes zie ik het dan opeens niet zo rooskleurig meer in deze
zware crisistijd. Ik besluit na de vakantie meteen aktie te ondernemen. Dan heb
ik het gevoel dat ik er tenminste iets aan doe.
Hoeveel mensen houden hun baan en blijven toch zitten ook al zijn ze er niet helemaal te vreden mee? Deze mensen, vind ik veel moed hebben, inclusief mezelf omdat ze juist steeds elke dag doorgaan en maar weer doorgaan, nooit opgeven om de doodeenvoudige reden; er moet brood op de plank komen. Maar wanneer is eigenlijk je
grens bereikt? Ik heb het gevoel dat ik mijn grens steeds maar weer een beetje
verleg. Vandaar dat ik brei aan een "nieuwe jas".
Verder krijg ik het idee dat Nederland zo'n beetje van vrijwilligerswerk
aan elkaar hangt, het zijn haast complete banen geworden. Zij nemen al meer ruimte in
en passeren gevaarlijk de grens van het betaalde werk lijkt het. Ook komen er steeds meer 10-15 urige
contracten of nul uren contracten. Hoe kan men nou bouwen op dit los zand en je
maandelijkse vaste lasten hiermee van betalen, laat staan een koopwoning?
Maar de zon schijnt en een blauwe
stukje lucht is te zien. Pluk de dag!
Het is inmiddels lunchtijd en ik zit
aan de koffie met hoe kan het ook anders weer een lekkernij van de bakker
erbij. (daarom zat mijn rugtas zo vol) Dit is mijn luxe hotelletje, geen dure
koffie met diepvries appelgebak op terras van een hotelrestaurant. Nee, dit is veel
lekkerder, proost!
Ik lees nog wat over de geschiedenis
van Schiermonnikoog.
In de Middeleeuwen was het eiland Schiermonnikoog in het
bezit van het klooster Klaerkamp. Dit klooster stamt uit het jaar
1166. De kloosterlingen, die behoorden tot de orde van de Cisterciënzers,
bewoonden het eiland. Door hun grijze ('schiere') monnikspijen kreeg het eiland
de naam Schiermonnikoog. Het woord 'oog' in Schiermonnikoog betekent 'eiland'.
Evenals de andere kloostergoederen in Friesland werd Schiermonnikoog in de 16e
eeuw eigendom van de provincie Fryslân. Doordat deze in financiële
moeilijkheden kwamen moesten zij het eiland verkopen. Het eiland is diverse
keren in particulier bezit geweest. O.a. familie Stachouwer gaf het dorp haar vorm, straatnamen
als voor-midden- en langestreek, in de 17e eeuw. Maar zij konden het
onderhoud van de dijken niet langer bekostigen. Toen kwam mr. Banck (1860) en
hij legde de waddendijk aan. Hier staat nu het bankje van Banck ter
nagedachtenis aan hem. Ook heeft hij de duinen met helmgras aangeplant ter
bestrijding van de enorme verstuiving van de duinen. In 1892 werd een Duitse
graaf Von Bernstorff eigenaar en daarna zijn zoon. Na de tweede WO kwam het
eiland weer in bezit van de Nederlandse staat en behoorde het weer bij
Friesland.
Door sluiting van de Lauwerszee in
1969 worden versnelde zandplaten/banken gevormd aan de oost en westkant van het
eiland. Maar is het “wandelen” van het eiland gestopt.
Rondje Westerplas vanmiddag alsnog
gedaan en daarna bij de viswinkel op het terras kibbeling gegeten.
Vroeger zijn er veel dorpen door de
zee weggeslagen, ten zuiden van de Westerplas, daardoor heeft men toen later
het huidige dorp Schiermonnikoog meer oostwaarts geplaatst.
Via een duinpad terug naar huisje
gelopen. In een duinpan liggen is nog te fris.
Maar het terras bij het huisje is
prima en ik schenk mezelf een wit wijntje in en proost tegen de vuurtoren die
ik net kan zien vanaf het terras. Ik heb een heel tevreden gevoel over mijn
vakantie die met zo slecht weer begonnen is maar uiteindelijk de zon toch nog
kwam.
Ik besluit morgenochtend de boot weer
te nemen.
Vrijdag, als ik opsta is het een
nog mooiere dag dan de afgelopen dagen,
het is een stuk warmer en de zon schijnt volop. Ik kan de verleiding niet
weerstaan om mijn laatste half uurtje buiten op het terras te zitten en voor
een laatste keer het boek EBB te lezen. (thuis het boek uit de bibliotheek
halen om verder te lezen)
En dan opeens zie ik ook de
huisfazant in volle glorie op een duintop staan. Hij maakt het typische
klokkende geluid weer.
Hij verdwijnt nu eens niet maar
blijft staan en zo te zien maakt hij uitgebreid en in alle te vredenheid zijn
veren schoon. Ik kan hem dus nu beter bewonderen en zie hoe mooi hij eigenlijk is, op
zijn borst kleuren de veren glimmend goudbruin in de zon. Mooi hoor.
Ik raak er een beetje ontroerd van en
zie het als een laatste afscheidsgroet!
Tot de volgende keer,
een hartelijke groet van Jorie